“พี่มายไปแล้วนะค้า” แตงกวาน้องในแผนกที่สนิทกันยกมือล่ำลาเป็คนสุดท้าย น้องๆ กลับกันไปหมดแล้ว มายได้แต่ยิ้มอ่อนบอกลาคนอื่น
ส่วนมายนั้น… โอทีดึกทุกวันจนชินไปแล้วล่ะ ช่วยไม่ได้ล่ะนะ แม้จะเป็ซีเนียร์ แต่ตำแหน่งผู้ช่วยรองผู้จัดการบัญชีก็ใกล้เข้ามาทุกที มายเลยพอมีแรงฮึดให้ขยันทำโอทีทุกวันแบบนี้
มายถอนหายใจเบาๆ ร่างบางสะบัดความเมื่อยล้าออกจากบ่า พอไม่มีเสียงของเหล่าจูเนียร์ช่วยทำให้ตื่นตัว มายก็คงเหลือทางเลือกเดียวคือการสั่งกาแฟมาดื่มเพื่อทำโอทีต่อ
มือเรียวไถหน้าจอหาร้านที่้า มายกดสั่งตามความเคยชินอย่างรวดเร็วก่อนจะทำงานต่อทันที
ก๊อกๆ
มายชะงักข้อมือที่กำลังพิมพ์งาน ตากลมหันไปมองทางประตู เพียงไม่นานลุงแดงก็โผล่เข้ามาในโซนที่มายทำงานอยู่ มายทำหน้าฉงนเล็กน้อย แต่พอเห็นถุงกาแฟในมือของลุงดำก็รีบลุกขึ้นด้วยความใ
“ตายแล้ว มายคงจะลืมปิดโหมดห้ามรบกวนค่ะ” มายคว้าโทรศัพท์มาดูก็เหมือนว่าเครื่องหมายพระจันทร์เด่นหราที่หน้าจอโทรศัพท์
“ขอโทษจริงๆ นะคะลุง ความจริงลุงแค่รับไว้ก็ได้ค่ะ ไม่น่าเอามาให้ถึงนี่เลยค่ะ” มายผงกหัวขอโทษรัวๆ เธอรีบรับถุงกาแฟในมือลุงแดงมา มือเรียวดึงกาแฟแก้วหนึ่งออกจากถุงก่อนจะยื่นให้ลุงแดง
“ไม่เป็ไรครับ ลุงแค่กลัวคุณมายลืมว่าสั่ง อีกอย่างมันก็ได้เวลาที่ลุงต้องขึ้นมาตรวจตราพอดี” ลุงแดงยิ้มอย่างคนใจดี เพราะเขาเองก็เคยเห็นว่ามายลืมลงไปเอาอาหารแบบนี้หลายครั้งใน่ทำโอที
“มายตั้งใจซื้อให้ลุงแดงเองค่ะ” มายยิ้มบอก ซึ่งความจริงเป็ตามนั้นเลย
“ขอบคุณครับคุณมาย” ลุงแดงก็ไม่ปฏิเสธน้ำใจ เขายื่นมือไปรับแก้วกาแฟ
“เอ่อ…” มายยิ้มค้าง พยายามจะดึงมือตัวเองกลับคืน แต่ลุงแดงก็จับมันแน่น ทั้งที่เธอยังถือแก้วกาแฟอยู่
“เมื่อคืน… ลุงขึ้นมาเห็นคุณมาย…” ร่างบางชะงักมือของตัวเองทันที อกเยื้องซ้ายคล้ายหยุดเต้นลงฉับพลัน มายกะพริบตาก่อนจะยิ้มออกมาอีกครั้ง
“อะไรนะคะ…” เสียงมายเบาราวกับสายลมพัดผ่าน แต่ลุงแดงได้ยินชัดเจน ทั้งคำพูดที่คล้ายลังเล และใบหน้าซีดเผือดของมาย
“เห็น- เห็นอะไรคะลุง มายทำอะไรผิดหรือเปล่า?” เมื่อเห็นลุงแดงไม่ตอบ มายจึงถามซ้ำอีกรอบอย่างร้อนรน
ลุงแดงไม่ได้ตอบเป็คำพูด ร่างสูงวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะข้างตัวอย่างใจเย็น แล้วสาวเท้าเดินเข้าไปหามาย ร่างบางที่เห็นแบบนั้น ก็ถอยร่นหนีตามสัญชาติญานจนกระทั่งแผ่นหลังบางกระทบกำแพงห้องทำงานที่เย็นเฉียบ
ลมหายใจของมายติดขัด เธอเริ่มมั่นใจว่าสิ่งที่ลุงแดงเห็นคงเป็ช็อตเด็ดของเธอแน่ๆ ในใจคิดอยากจะวิ่งหนีไป แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อไม่ทำตามสมอง
“ลุงเห็นหนู... ช่วยตัวเองอยู่ตรงนี้ไง หึหึ” ลุงแดงไม่พูดเปล่า กายหนาคร่อมทาบทับมายจนทัศน์วิสัยมืดลง มือหนาคว้าหน้าอกอวบอิ่มภายใต้ชุดพนักงานของมายอย่างรุนแรง มันทั้งหยาบโลนและหยาบคาย
“ว๊าย! ลุงแดง! ทำอะไรคะ! ปล่อยมายนะ!” มายร้องลั่น พยายามปัดมือของลุงแดงออก แต่แรงผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่อาจสู้แรงผู้ชายที่ทำงานหนักมาทั้งชีวิตได้ มายได้แต่จับแขนแกร่งของลุงแดงเอาไว้
“หนูคงจะของขาดมานานล่ะสิ ลุงเห็นแล้วทนไม่ได้ ให้ลุงช่วยเถอะนะหนู” ลุงแดงพูดกระซิบ มือหนาสากเลื่อนลงไปยังกลางกายของสาวสวย นิ้วสากๆ กดที่โหนกนูนขยี้มันเบาๆ แล้วล้วงเข้าไปใต้ชายกระโปรงทรงเอที่สั้นเหนือเข่าของมายอย่างรวดเร็ว
“หยุด! ลุงเป็คนดีมาตลอดนะคะ! อย่าทำเลยค่ะ มายสัญญาว่าจะไม่เอาเื่ลุง!” มายดิ้นรนสุดชีวิต เธอพยายามจะผลักลุงแดงออก แต่ร่างกายกลับกำลังตอบสนองมือหยาบโลนนั่น
“ก็เพราะลุงเป็คนดีไงจ๊ะ ลุงเลยอยากช่วยหนูมาย ลุงไม่อยากให้คนสวยๆ อย่างหนูต้องเล่นเสียวคนเดียว”
23K
