หนานเมืองอินทร์ มีตำแหน่งถึงโหรหลวง ก่อนหน้านั้นหนานเมืองอินทร์เป็หมอธรรมหรือหมอผีคอยช่วยชาวบ้านแต่ด้วยฝีมือการปราบผีอันเลื่องลือขจรขจายไปไกลทำให้หนานเมืองอินทร์ถูกเ้าหลวงแสนยาศักดิ์เหนือหัวแห่งเมืองเชียงภูแสนเรียกเข้าพบและมอบตำแหน่งโหรหลวงให้หนานเมืองอินทร์ ซึ่งในขณะนั้นภายในคุ้มกำลังเกิดเื่วุ่นวายพอดีเนื่องจากมีผีเข้าสิงข้ารับใช้นางหนึ่งภายในคุ้มมันจึงเป็เวลาที่พอเหมาะพอเจาะให้หนานเมืองอินทร์ได้โชว์ศักยภาพการกำราบผีร้ายอันน่าครั่นคร้ามจนกระทั่งผีร้ายตนนั้นต้องยอมศิโรราบอย่างหมดท่า
ผีร้ายที่ว่าก็คือผีกะอันเป็ผีที่ขึ้นชื่อลือชาของทางเหนือซึ่งมีลักษณะการกินของสดของคาวคล้ายๆผีปอบทางอีสาน และข้ารับใช้คนที่ถูกหมอผีหนานเมืองอินทร์ปราบเป็ข้ารับใช้ของเ้านางดาราสายที่เข้าคุ้มมาเพื่อรอทำพิธีหมั้นหมายกับเ้าภูแสนแต่ในตอนนั้นภายในคุ้มก็มีหมอธรรมประจำคุ้ม นั่นคือแม่หมอธรรมคำหอมเป็หมอธรรมประจำคุ้มที่ทุกคนไว้วางใจที่สุด มีอะไรเกี่ยวกับอาถรรพ์ลึกลับเกิดขึ้นภายในคุ้มแม่หมอธรรมคำหอมจะเป็ผู้ที่คอยขจัดทุกข์ภัยให้เสมอ
แต่เป็ที่น่าแปลกในกาลครั้งนี้แม่หมอธรรมคำหอมไม่สามารถไล่ผีตนนั้นออกไปจากร่างข้ารับใช้ของเ้านางดาราสายได้หากกลายเป็หนานเมืองอินทร์จัดการได้สำเร็จจึงทำให้หนานเมืองอินทร์ได้ตำแหน่งโหรหลวงไปชนิดที่ปาดหน้าเค้กซึ่งๆหน้า ทำเอาแม่หมอธรรมคำหอมเสียหน้ามากมายและนั่นก็เป็สาเหตุให้หมอธรรมหนานเมืองอินทร์ และหมอธรรมคำหอมไม่กินเส้นกันนับแต่นั้นมา
“โอ...โหรหลวงในคุ้มมาหาสัปเหร่ออย่างข้านี่ด้วยธุระอะไรรึท่าน?” สัปเหร่ออุ่นพรหมทักถามพร้อมกับปลดผ้าคาดเอวปัดๆไปบนแคร่หน้ากระท่อมหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ของตัวเอง
“มาๆนั่งก่อนท่านหนานเมืองอินทร์” หนานเมืองอินทร์ที่อายุอานามก็ไล่เลี่ยกันกับสัปเหร่ออุ่นพรหมแต่ดูดีกว่า หนุ่มกว่า ภูมิฐานกว่า และแต่งตัวดีกว่าสัปเหร่ออุ่นพรหมหนานเมืองอินทร์ยิ้มให้กับสัปเหร่ออุ่นพรหมอย่างมีไมตรีหากทว่าสายตาของหนานเมืองอินทร์นี่สิ กวาดมองรอบๆ เรือนของสัปเหร่ออุ่นพรหมราวกับว่ากำลังหาใครสักคนอยู่กระนั้นล่ะ
“ข้าผ่านมาแถวนี้ก็เลยแวะมาหาสัปเหร่อฝีมือดีที่สุดอย่างเ้านี่แหละตาอุ่นพรหม”พูดพร้อมกับเลื่อนไหใบใหญ่ไปตรงหน้าสัปเหร่ออุ่นพรหมเป็อาการบ่งบอกว่าเอามาให้สัปเหร่ออุ่นพรหมดูแว้บเดียวก็รู้ว่าในไหนั้นบรรจุเหล้าชั้นดี แต่ยังไม่แน่ใจ
“ให้ข้ารึท่านหนานเมืองอินทร์?”สายตาวิบวับอย่าบอกใครเชียวล่ะตาอุ่นพรหมเพราะของฝากช่างถูกอกถูกใจคนรับซะจริง
“ให้เ้านั่นแหละ”คำบอกกล่าวสั้นๆ ที่ทำเอาตาอุ่นพรหมปลื้มปริ่มยิ่งนัก
“ขอบคุณท่านโหรหลวงแต่..” สัปเหร่ออุ่นพรหมสายตาลังเล
“มีอะไรพิเศษรึท่านโหรหลวงถึงเอาของดีแบบนี้มาฝากข้า” หนานเมืองอินทร์ยิ้มทันที และเข้าเื่อย่างรวดเร็ว
“มีนิดหน่อย...”นั่นไง... สัปเหร่ออุ่นพรหมแอบค้อนวงเล็กเบาๆ ว่าแล้วเชียว คนอย่างหนานเมืองอินทร์มีรึที่จะเอาของดีมาฝากใครฟรีๆของทุกอย่างต้องมีการแลกเปลี่ยนเสมอ จะว่าไปก็เคี่ยวไม่ใช่เล่น หนานเมืองอินทร์ยิ้มเล็กๆอย่างรู้ทันเมื่อเห็นสายตาประหลับประเหลือกของสัปเหร่ออุ่นพรหม
“ก็บอกแล้วว่านิดหน่อยก็นิดหน่อยจริงๆข้าแค่อยากจะมาถามตาอุ่นพรหมเื่ข่าวลือการปราบผีฝีมือฉมังของหลานสาวตาอุ่นพรหมก็เท่านั้น...”คราวนี้สัปเหร่ออุ่นพรหมอ้าปากหวอรู้ความในกับการมาในครั้งนี้ของหนานเมืองอินทร์อย่างชัดเจน แต่จะให้คืนเหล้าชั้นดีก็คงจะไม่ทำเป็แน่แต่ถ้าจะให้ง้างปากบอกความลับเื่หลานสาวลวงโลกนอกภพ ก็กระอักกระอ่วนซะจริงเพราะได้รับปากเป็มั่นเป็เหมาะกับอลินตาเอาไว้แล้วด้วย
“เอ่อ...” สัปเหร่ออุ่นพรหมอยากจะหายตัวแว้บออกไปจากตรงนั้น แต่ที่ทำได้คือนั่งตาปริบๆ
“หลานสาวมาจากไหนเหรอตาอุ่นพรหมทำไมมีวิชาแข็งแกร่งขนาดนั้นส่วนมากผีกะที่ผ่านเ้าที่เ้าทางอันศักดิ์สิทธิ์ของคุ้มหลวงเพื่อเข้าไปแฝงร่างคนในคุ้มแล้วกินตับไตไส้พุงของคนในคุ้มนั่นน่ะไม่ใช่ผีกะธรรมดาๆ เลยนะ หมอผีหมอธรรมที่มาปราบจะต้องมีวิชาเข้มขลังพอตัวทีเดียวขนาดเ้ายังต้องถอย แล้วทำไมหลานสาวอายุยังน้อยของตาอุ่นพรหมถึงส่งผีกะตนนั้นไปเกิดได้หมอธรรมทั่วไปคงทำได้แค่กักกันิญญาเอาไว้ต่อเมื่ออาคมเสื่อมหรือไม่หมอธรรมสิ้นอายุขัยผีกะตนนั้นก็จะถูกปลดปล่อยอีกครั้งแต่นี่เล่นส่งไปเกิดใหม่ ตาอุ่นพรหมก็รู้ว่าหมอธรรมทั่วไปไม่สามารถทำได้!” น้ำเสียงที่พูดไม่เหมือนคำถาม แต่เป็คำบอกเล่ามากกว่า
“เอ่อ...” สัปเหร่ออุ่นพรหมออกอาการเป็ใบ้เพราะไม่อยากพูดอะไรมากและอีกอย่างถ้ามีอลินตาคอยมารับงานช่วยเื่ปราบผีให้สัปเหร่ออุ่นพรหมก็จะพลอยได้หน้าได้ตา ทั้งยังมีรายได้เพิ่มเข้ามาอีกด้วยแต่มีรึที่สายตาอันคมกริบของหมอผีจอมขมังเวทย์อย่างหนานเมืองอินทร์จะไม่รู้ทันเมื่อเห็นว่าสัปเหร่ออุ่นพรหมลังเล หนานเมืองอินทร์ก็ค่อยๆเอื้อมมือไปดึงไหเหล้าของตนเพื่อจะลากกลับคืนมา ทว่า ฉับพลัน.. ทันด่วนมืออันเหี่ยวกร้านของสัปเหร่ออุ่นพรหมก็คว้าหมับ อย่างมิยอมให้ไหเหล้าใบนี้ไปเป็ของผู้ใดได้อีก
“ก็ได้ข้าจะเล่าให้ฟังเท่าที่พอจะเล่าได้ก็แล้วกันนะท่าน” สัปเหร่ออุ่นพรหมบอกอย่างยอมแพ้แต่ก็ยังพยายามที่จะไม่เล่าทั้งหมด หนานเมืองอินทร์ยิ้มร่าทันที แก้มแอบป่องนิดๆดูไปก็ละม้ายคล้ายอลินตาเวลาที่เธอยิ้มเมื่อได้ในสิ่งที่้า และที่สำคัญมีรึที่คนอย่างหนานเมืองอินทร์จะมาฟังแค่นิดๆหน่อยๆ
หนานเมืองอินทร์โปรยยิ้มให้กับไหเหล้าโดยที่สัปเหร่ออุ่นพรหมไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อยว่าเหล้าในไหถูกหยดผสมด้วยน้ำมันมนต์คลายความลับเรียบร้อยโรงเรียนหนานเมืองอินทร์ไปเสียแล้วหึหึหึ อยากรู้ก็ต้องได้รู้ทั้งหมด ถ้าจะมาเพื่อรู้เพียงแค่ครึ่งๆ กลางๆอย่ารู้เลยจะดีกว่า นี่แหละต้นตระกูลอลินตาที่แท้ทรู
ในขณะเดียวกันนั้นเ้าภูแสนเดินออกจากตำหนักของเ้าหลวงแสนยาศักดิ์อย่างรวดเร็วแต่คงไว้ซึ่งความสง่าผ่าเผยตามท่วงท่าของเ้ารัชทายาทโดยสมบูรณ์แบบเ้าชายหนุ่มรีบไปหาโหรหลวงหนานเมืองอินทร์ตามที่เ้าหลวงแสนยาศักดิ์ผู้เป็พระราชบิดาบอกเอาไว้ั้แ่แรกแต่ขณะที่เ้าภูแสนกำลังเดินๆ อยู่นั้นก็ต้องหยุดกึกจนอวยชัยและชัยยันต์แทบจะแตะเบรกไม่ทันดีที่อวยชัยตาไวรีบยั้งเท้าทำให้ชัยยันต์นี่สิ เกือบล้มคว่ำประทับจูบที่พื้นเสียแล้วสองคนสนิทแอบบ่น จะหยุดก็ไม่บอกกัน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเหตุผลที่ทำให้เ้านายเหนือหัวตนต้องหยุดนั่นคือ
เ้านางดาราสายว่าที่พระคู่หมั้นของเ้าภูแสนที่กรายเนิบช้ามายืนอยู่เบื้องหน้าเ้าภูแสนแทบจะประชิดตัวเ้าภูแสนที่ไม่รู้ตัวมาก่อนมาจะมาเจอกับเ้านางดาราสายก็ออกอาการหงุดหงิดในใจเล็กน้อยที่อยู่ๆก็ต้องมาเจอหน้าว่าที่คู่หมั้นของตัวเองและเ้าภูแสนก็รู้ดีว่าคงต้องเสียเวลาพอสมควรทีเดียวกว่าจะหลุดออกไปได้ เ้าภูแสนยืนนิ่งส่งยิ้มตามมารยาทส่วนเ้านางดาราสายก็ช้อนสายตามองเ้าภูแสนก่อนจะยิ้มกลับด้วยกิริยาอ่อนหวานละมุน...
4K
