บทที่ 3 รีบไปโดดตึก
"ไม่บังเอิญขนาดนี้มั้ง ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่"
เซี่ยปู้เอ้อร์นั่งอยู่ในป่า ตรงหน้าอีกไม่กี่สิบเมตรก็เป็ที่ทำการหลักของหมู่บ้านบนเขาแล้ว มันถูกสร้างไว้ที่กลางูเาดูแล้วเงียบสงบอย่างยิ่ง แต่ที่เขาคาดไม่ถึงเลยก็คือ ในลานของที่ทำการแห่งจอดรถที่ประสบอุบัติเหตุอยู่ และรถคันนั้นเป็รถที่แลนด์โรเวอร์ที่เคยโกงพวกเขาก่อนหน้านั้น
"ทำไมเหรอ นั่นเป็รถของน้องสาวภรรยาผอ.สื่อ เห็นบอกว่าชื่อหลี่โหยงอะไรสักอย่าง เธอเป็เ้าของที่นี่"
ต้ายุ้ยโถวขยับเข้าใกล้ด้วยท่าทางสงสัย เซี่ยปู้เอ้อร์ชะงักไปสักพักแล้วพูดว่า "อ๋อ เช้านี้ผู้หญิงคนนั้นแทบจะขับรถชนพวกฉันตาย ไม่ขอโทษแล้วยังจะบอกว่าพวกฉันเป็นักต้มตุ๋นอีก เพราะฉะนั้นเดี๋ยวฉันไปเจรจากับผอ.สื่อไม่ได้แล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวเจอน้องสาวเมียเขาเข้าหละก็งานเข้าแน่"
"เื่นี้ปล่อยให้เป็หน้าที่ฉันได้เลย เพราะต่อให้ฉันขู่ว่าจะไปโดดตึกก็ไม่มีคนเชื่อหรอก"
ต้ายุ้ยโถวพูดออกมาอย่างไม่ลังเล หลังจากนั้นก็แอบย่องไปตรงหน้าประตูที่ทำการ เห็นแค่ออฟฟิศชั้นสองมีเพียงไม่กี่คนกำลังเดินอยู่ คิดว่าคนอื่นน่าจะไปมุงดูเื่ที่เกิดขึ้นกันหมดแล้ว เซี่ยปู้เอ้อร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วพูดว่า "หลังจากส่งพวกนายขึ้นไปข้างบนแล้ว ฉันจะวิ่งกลับไปบอก ที่เหลือพวกนายจัดการเองเลยนะ"
พูดจบ เซี่ยปู้เอ้อร์ก็เดินมุ่งหน้าไปด้านใน คนที่เหลือเดินตามหลังอย่างเป็เื่เป็ราว พวกเขาถือว่าโชคดีที่เดินขึ้นไปถึงชั้นสามแบบไม่หยุดยั้งโดยที่ไม่เจอกับใครเลย แต่พอถึงชั้นสามแล้วก็รู้สึกแปลกๆ ที่นี่ไม่มีบันไดที่ขึ้นไปชั้นดาดฟ้า มีแต่ช่องสี่เหลี่ยมที่อยู่ตรงส่วนลึกสุดของดาดฟ้าเท่านั้นเอง
"ต้ายุ้ยโถวกับหลิงหลิงดูต้นทางให้ดี คนที่เหลือมาต่อตัวขึ้นไปกับฉัน"
เซี่ยปู้เอ้อร์ยิ้มอย่างเ้าเล่ห์แล้วโก่งตัวขึ้น ต้ายุ้ยโถวรีบยิ้มอย่างชอบใจแล้วดึงโก่วเม่ยเอาไว้ คนที่เหลือก็เดินตามกำแพงไปเรื่อย ๆ แต่ทันใดนั้นบังเกิดเสียง "ตุ้บ" ดังขึ้น บานหน้าต่างที่อยู่บนผนังสั่นะเือย่างรุนแรง ขนาดผ้าม่านก็ปลิวไหวไปมา
กลุ่มเด็กหนุ่มรีบคู้ตัวลงกับพื้นอย่างด้วยความใ ไม่กล้าหายใจแรงมากเกินไป รอให้ทุกอย่างเงียบสงบแล้วค่อยมุ่งหน้าต่อไป แต่ทันใดนั้นเองมีเงาคนที่โป๊เปลือยผ่านหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว
"ไม่ได้ใส่เสื้อใช่ไหมนั่น"
เซี่ยปู้เอ้อร์ขยี้ตาอย่างตกตะลึง เห็นป้าย “ห้องผู้อำนวยการ” ที่ติดอยู่หน้าประตู นี่น่าจะเป็ห้องทำงานของหลี่โหยงสินะ จากนั้นเขารวบรวมความกล้า แอบย่องไปมองที่หน้าต่าง แต่กลับทำให้เขาตะลึงจนเบิกตากว้าง
"แม่เ้าโว้ย"
เซี่ยปู้เอ้อร์แอบกรีดร้องในใจ ผู้หญิงในห้องใส่แค่กางเกงในจีสตริงหนึ่งตัว มองจากด้านหลังเหมือนจะเป็น้องสาวภรรยาผอ.สื่อ หลี่โหยงกำลังนั่งคร่อมบนตักของชายชุดสูทคนหนึ่ง ชายชุดสูทนั่งพิงโซฟาด้วยท่าทางสบาย ๆ ปล่อยให้หลี่โหยงโอบศรีษะเขาเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม
เซี่ยปู้เอ้อร์ถูกกระตุ้นจนคอแดงไปหมด สำหรับไก่อ่อนที่ดูหนังโป๊มามากมาย นี่เป็ครั้งแรกที่เขาเห็นร่างกายของผู้หญิงจริงๆ ยิ่งเป็ผู้หญิงที่เซ็กซี่และยังสาวอยู่แบบนี้ ถึงจะเป็แค่แผ่นหลังก็ทำให้เขาตื่นเต้นไม่น้อย ทำให้เขาเกาะหน้าต่างไว้แน่นราวกับแม่เหล็ก
"เฮ้ย ไอ้เอ้อ แกทำอะไรน่ะ"
หนุ่มแว่นสะกิดเขาด้วยความงุนงง จู่ ๆ เซี่ยปู้เอ้อร์กลืนน้ำลาย แล้วผลักหัวของเด็กหนุ่มออกไป สถานการณ์ภายในห้องกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ขนาดอยู่นอกหน้าต่างยังได้ยินเสียงของน้ำลายที่ดังขึ้นเป็พัก ๆ หลี่โหยงกระหายจนแทบจะกลืนกินผู้ชายคนนั้นเข้าไปในตัวเองยังไงอย่างงั้น
แต่แล้วในทันใดนั้นเองก็มีเืไหลลงมาตามตัวของหลี่โหยง ในขณะที่เซี่ยปู้เอ้อร์สงสัยอยู่ว่านั่นเป็ประจำเดือนหรือเปล่า เืกลับยิ่งไหลออกมามากขึ้น ไม่นานก็ไหลเหมือนกับน้ำเจิ่งนองเต็มพื้น และในเวลานี้เองหลี่โหยงก็ได้หันควับกลับมาอย่างแรง ปรากฎว่าเืไหลออกมาจากปากเธออยู่เต็มไปหมด
"อื้อ"
เซี่ยปู้เอ้อร์รีบปิดปาก เขาชะงักราวกับคนโดนไฟดูด ถึงขนาดลำไส้ในท้องก็แข็งไปด้วย เพราะอีกฝ่ายยังคาบเนื้อติดเืไว้ในปากอยู่ชิ้นหนึ่ง เหมือนเคี้ยวกินมะเขือเทศแล้วกลืนลงไป เืสดจำนวนมากไหลลงมาตามคอที่ขาวซีดของเธอไม่หยุด
"แม่เ้า"
เซี่ยปู้เอ้อร์อุทานแล้วก็ล้มนั่งลงกับพื้น เขาเห็นผู้ชายที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างชัดเจน หน้าทั้งหน้าของผู้ชายคนนั้นถูกกัดกินจนไม่เหลือแล้ว อีกทั้งยังมีลูกตาสีขาวห้อยต่องแต่งอยู่นอกเบ้าอีกด้วย แต่หนุ่มแว่นกลับชะโงกขึ้นไปเพื่อแอบดูอีกครั้ง
"ตู้ม"
หลังจากเกิดเสียงดังลั่นสนั่น กระจกก็ถูกแรงดันะเิกระแทกจนแตก เห็นแค่มือที่เต็มไปด้วยเืยื่นออกมาจากหน้าต่างและจับหัวของหนุ่มแว่นเอาไว้ ก่อนที่จะกระชากเขาเข้าไป หนุ่มแว่นยังไม่ทันได้ร้องออกเสียงก็ถูกหลี่โหยงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเืงับเข้าจนลำคอทะลุ
"เฮ้ย…"
กลุ่มเด็กหนุ่มะโโหวกเหวกโวยวายเสียงดังด้วยความหวาดกลัว เืที่พุ่งออกมาจากคอของหนุ่มแว่นพุ่งกระเด็นเต็มหน้าพวกเขา มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งใจนฉี่ราดกางเกงตัวเอง เส้นผมตั้งขึ้นเหมือนกับตัวเม่น และในเวลานี้เองโก่วเม่ยก็กรีดร้องขึ้นมาว่า
"ช่วยด้วย มีคนถูกฆ่า"
แล้วโก่วเม่ยก็วิ่งพุ่งตัวลงมาจาก้า เสียงร้องน่าอนาถยิ่งกว่าถูกแทงประตูหลังเสียอีก ต้ายุ้ยโถวที่เห็นว่าอ้วนๆ ก็วิ่งมาเร็วไม่แพ้กัน แต่เซี่ยปู้เอ้อกลับรู้สึกหัวหมุนติ้ว ๆ หันไปมองจึงพบว่ามีผู้หญิงและผู้ชายที่เืท่วมตัววิ่งไล่ตามขึ้นมาจากด้านล่าง ดวงตาสีหม่นนั่นดูก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนปกติ
"โครม"
ขณะที่สมองของเซี่ยปู้เอ้อร์กำลังวุ่นวายไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี หลี่โหยงก็พุ่งออกมาจากห้องทำงาน จับตัวเด็กหนุ่มคนหนึ่งล้มลงกับพื้น เด็กหนุ่มกรีดร้องออกมาทันที พยายามที่จะสู้และขัดขืนหลี่โหยงอย่างสุดชีวิต
หลี่โหยงที่ดูอ่อนแอกลับมีแรงมหาศาล ทับจนอีกฝ่ายไม่สามารถต่อต้านได้เลย เซี่ยปู้เอ้อร์ที่กำลังอึ้งอยู่เพิ่งจะเห็นอย่างชัดเจนว่าปากของหลี่โหยงฉีกไปจนถึงหู ปากของเธอที่เต็มไปด้วยเืกว้างใหญ่ราวกับสัตว์ประหลาดจนน่าใ
หลี่โหยงกัดเข้าไปที่คางของเด็กหนุ่มคนนั่น แค่คำเดียวก็ได้กระชากคางของเขาหายไปหมด เหมือนแค่กินเต้าหู้เข้าไปแค่นั้นเอง จู่ ๆ โต้วโต้วถีบประตูห้องข้าง ๆ ออกแล้วกระชากตัวของเซี่ยปู้เอ้อร์ที่แข็งจนขยับไม่ได้ ดึงเขากับโก่วเม่ยออกมาจากพื้นที่ตรงนั้น
"อ้า….."
ในขณะนี้ ต้ายุ้ยโถวลนลานจนไม่ดูตาม้าตาเรือ ถึงกับวิ่งหัวชนเข้ากับขอบประตู ร่างอ้วนใหญ่ของเขาเหมือนลูกบอลลูกใหญ่ล้มลงกับพื้น แต่ชายหนุ่มที่เืท่วมตัวไล่ล่าตามมาทันพุ่งเข้าใส่ อ้าปากที่เต็มไปด้วยเืเล็งเป้าไปที่ก้นอวบอิ่มของเขา
"ตู้บ"
โต้วโต้วต่อยเข้าที่หน้าของฝ่ายตรงข้าม ชายผู้นั้นปลิวกระเด็นออกไปเหมือนกับกระสอบทราย แต่โต้วโต้วเหมือนจะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น กำหมัดใหญ่แล้วหัวเราะพูดว่า "พี่เอ้อ พวกเขากระจอกมากเลย คอยดูฉันจะต่อยพวกเขาให้ตายไปเลย"
"รีบเข้าไปเร็ว ข้างหลังยังมีอีกเยอะ"
ต้ายุ้ยโถวะโด้วยความหวาดกลัว คลานรอดจากหว่างขาของโต้วโต้วไปอีกฝั่ง จู่ ๆ ตาของโต้วโต้วเบิกโตขึ้นเมื่อเห็นกลุ่มคนที่พุ่งออกมาจากบันได วิ่งเข้ามาหาพวกเขาโดยตรง จนทั้งตึกเกิดการสั่นะเื
“อ้าก……”
เด็กหนุ่มที่ฉี่ราดเด้งตัวขึ้นมาทันที ผลักโต้วโต้วออกให้พ้นทางก่อนที่จะวิ่งเข้าไปในห้องทำงาน โต้วโต้วรีบวิ่งตามเข้ามาแล้วรีบปิดประตูห้อง อยู่ดี ๆ ใครจะไปคิดว่าเด็กหนุ่มคนนัั้นวิ่งไปที่หน้าต่างอย่างไม่สนอะไรเลย เซี่ยปู้เอ้อร์รีบะโด้วยสัญชาตญาณว่า “โดดไม่ได้นะ นี่มันชั้นสาม”
“ฟิ้ว”
เซี่ยปู้เอ้อร์ยังไม่ทันพูดจบ เด็กหนุ่มก็ได้โดดลงไปแล้ว ตามด้วยเสียง “ตุ้บ” พอเซี่ยปู้เอ้อร์วิ่งไปดูจึงเห็นว่าเด็กหนุ่มคนนั้นนอนตัวเกร็งชักอยู่บนพื้นปูนด้านล่าง เืสดๆ ไหลนองออกมาจากตัวเขาอย่างช้าๆ
“เพล้ง เพล้ง เพล้ง”
จู่ ๆ เกิดเสียงกระจกแตกดังขึ้นเป็กระบวน เงาคนสิบกว่าคนได้พุ่งชนกระจกของชั้นสองชนแตกกระจาย พุ่งตรงไปกัดที่ร่างของเด็กหนุ่ม เด็กหนุ่มได้แค่กรีดร้องด้วยเสียงโหยหวนแล้ว ก็กลายเป็เหมือนกับเศษมะเขือเทศในพริบตา ถูกกลุ่มคนนั้นฉีกร่างแหลกเป็ชิ้น ๆ ทั้งเป็ทันที
“กะ….เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็แบบนี้”
เซี่ยปู้เอ้อร์หน้าซีดขาวและตัวสั่นไปหมด ถ้าไม่ใช่เพราะว่าตอนเช้าไม่ได้ดื่มน้ำ ในเวลานี้เขาก็คงจะฉี่ราดแล้วเหมือนกัน แต่ว่าความคิดที่น่ากลัวก็ได้ปรากฏขึ้นในหัวของเขา ขณะนี้สิ่งเดียวที่เขาคิดได้มีอยู่แค่ 2 คำเท่านั้นก็คือ….ผีดิบ!
192
