หลังจากที่ไอ้อ๋องกลับไปแล้วผมก็กลับมาหายใจสะดวกอีกครั้ง เพราะก่อนหน้านั้นมันรู้สึกหายใจหายคอไม่ค่อยสะดวกจริงๆก็เป็แบบนี้มาหลายวันแล้วเพราะอะไรน่ะเหรอ?ก็เพราะว่าผมหลงมันไปแล้วน่ะสิ แต่ก็ไม่รู้ว่าความหลงนี้มันจะเหมือนความรักรึเปล่า…เพราะผมไม่เคยรักใครแล้วเื่นี้ทำให้ผมคิดหนักยิ่งกว่าคิดเื่การเรียนซะอีกเอาเป็ว่าผมหลงมันจริงๆเข้าแล้ว แต่หลังจากที่รู้ตัวว่าสะดุดลงหลุมไอ้อ๋องไปแล้วก็อยากจะทึ้งหัวตัวเองให้ตายจากที่จะแก้แค้นตอนที่ถูกวางยาแล้วเผลอไปมีอะไรกับมัน ก็ดันกลายเป็หลงไหลมันเข้าให้แล้วไม่อยากจะยอมรับแต่มันก็เป็ไปแล้วจริงๆ
กลายเป็ว่าตอนนี้สายตาของผมก็จับจ้องอยู่แต่ที่มันตลอดแม้ว่าในห้องเรียนมันจะทำตัวซกมกๆ ใส่แว่นหนาเตอะแต่งตัวเชยๆแต่ผมก็รู้ว่าภายใต้รูปเงาะนั้นมันมีเทพบุตรสิงอยู่ เอ่อ…มันเป็คำเปรียบเปรยนะครับ ไอ้อ๋องมันยังไม่ตาย… ผมถึงขั้นลงทุนคอยแอบเดินตามมันไปทุกที่แอบเอากุญแจห้องมันที่ผมเอาไปปั๊มไขเขาไปขโมยบ๊อกเซอร์ของมันมาอย่าหาว่าผมโรคจิตนะครับ แค่อยากเก็บไว้เป็ที่ระทึก เอ้ย!ระลึกเฉยๆ
จริงๆผมก็ไม่รู้ว่าไปแอบหลงมันตอนไหนและได้ยังไงเพราะปากมันหมามากอยากจะพาไปหาหมอให้ผ่าเอาหมาในปากมันออกอยู่เหมือนกันแต่ไม่กล้ากลัวมันถีบเอาจะว่าชอบนิสัยมันก็คงไม่ใช่อีก เพราะมันก็ไม่ได้นิสัยดีอะไรเลย ผมไม่เคยเห็นมันจะช่วยเหลืออะไรใครซักคนยิ่งถ้าเจอเด็กหกล้มร้องให้อยู่มันคงเตะซ้ำเข้าให้ แล้วถ้าพูดถึงเื่ลีลาบนเตียงยิ่งไม่ได้เื่เข้าไปใหญ่ต้องคอยให้ผมขึ้นให้ตลอดผมเดาว่ามันยังซิงแล้วผมก็คงเป็คนแรกของมันแน่ๆ ส่วจูบมันก็จูบไม่ได้เื่เลยกลายเป็ผมนี่นำให้ตลอดแต่พอครั้งที่สองมันเริ่มเก่งไอ้นี่มันหัวไวจริงๆ ผมคงต้องสอนมันบ่อยๆ แต่เอาเป็ว่าข้อสันนิษฐานที่ผมคิดว่าน่าจะเป็ไปได้มากที่สุดก็น่าจะเป็หน้าตาแล้วก็หุ่นมันนี่แหละครับหุ่นมันแซ่บอย่าบอกใครเลย หน้าอกมันโคตรแข็ง วีเชฟคือแบบทำให้น้ำลายหกเืกำเดาพุ่งมากครับแต่ส่วนที่เร้าใจผมที่สุดๆก็คงเป็ซิกแพคของมันเพราะโคตรเซ็กซี่เลยมันแบบแข็งปั้กเลย ลูบแล้วเพลินมือดีฉิบหาย ผมได้ลูบหลายทีละติดใจสุดๆ
“เป็อะไรวะไอ้โต๋?
มึงทำหน้าแบบโคตรฟินอ่ะนึกถึงใครอยู่วะ?”
“ก็นึกถึงคนที่กูกำลังจีบอ่ะดิ”
ตอนนี้ผมไม่ได้ปิดบังอะไรไอ้พวกนี้มันแล้ว เพราะถามมากน่ารำคาญเหลือเกินแต่ไม่ได้บอกว่าเป็ใครเดี๋ยวพวกมันใ แล้วก็ยังไม่อยากยอมรับเท่าไรว่าแอบหลงไอ้อ๋องมันจนหัวปักหัวปำกลัวเสียฟอร์มเพราะปกติแล้วมีแต่คนมาแอบชอบผมกันทั้งนั้น
“เป็ไงวะ ไหนเล่าดิ?”
“ก็ไม่ยังไงเขายังไม่ชอบกูหรอก”
“เป็ไปได้เหรอวะที่มีคนไม่ชอบมึงเนี่ย?”
มีสิวะ! ก็ไอ้อ๋องนี่ไง ด่ากูยังกะอะไรดีรังเกียจกูจะตาย ที่กูได้มัน 2-3 ครั้งนี่กูเริ่มก่อนตลอด
“กูก็คนป่ะ มันก็ต้องมีแหละคนที่ไม่ได้ชอบกู”
“แล้วไงมึงยอมเหรอหรือมึงจะเลิกจีบ?”
“ไม่ได้เลิก กูต้องวางแผนก่อนดิ”
เพราะก่อนหน้านี่ผมก็ได้ไปแอบรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับไอ้ท่านอ๋องสุดหล่อไว้หมดแล้วครับหลังจากนี้ผมก็จะดำเนินการตามแผนของผมที่วางไว้ ต้องอ่อยให้มันเสร็จผมให้ได้ยังไงผมก็ถอยไม่ได้แล้ว ผมต้องเอามันมาเป็ของผมให้ได้
“น้องโต๋พี่มีเื่อยากถามค่ะ?”
พี่เชอร์รี่อดีตกิ๊กเบอร์สองของผมเองครับที่ต้องบอกว่าอดีตเพราะว่าหลังจากได้กับไปอ๋องครั้งแรกผมก็ไม่เคยไปมีอะไรกับใครอีกเลย ผมตัดบรรดากิ๊กของผมออกจากกองมรดกเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“มีอะไรเหรอครับ?”
“คือพี่ถามหน่อยค่ะน้องแว่นกับน้องอ๋องนี่คนเดียวกันใช่มั้ยคะ?”
“…”
ฉิบหายพี่เชอร์รี่รู้ได้ยังไงวะ? ผมยังไม่เคยเอาไปพูดกับใครเลยนะ
“พอดีพี่ได้ยินน้องโต๋คุยกับน้องแว่นอ่ะค่ะ”
“ครับ? เอ่อ…ผมว่า…พี่น่าจะได้ยินผิดหรือไม่ก็เข้าใจผิด”
“แต่พี่ได้ยินน้องโต๋เรียกน้องแว่นว่าอ๋อง”
ซวยจริงๆละพี่แกได้ยินจริงๆด้วย ทำไงล่ะทีนี้
“เอ่อ…คือ”
“คือพี่ก็ไม่ได้อะไรหรอกค่ะ พี่แค่…อยากได้เบอร์น้องอ๋อง พี่อยากคุยน่ะค่ะ”
ไม่ได้นะพี่จะมาแย่งของผมไม่ได้ ผมเจอก่อนแล้วก็เยี่ยวรดจองไว้แล้ว ถึงมันจะไม่ใช่…เยี่ยวก็ตาม
“พ…พี่อยากจะคุยกับมันเื่อะไรเหรอครับ”
พี่เขาคงอยากคุยแบบน้องชายมั้งพี่เขาไม่มีน้องชายนี่นา ฮ่าๆ กูก็คิดมาก
“พี่จะจีบค่ะพี่ชอบน้องเค้า”
“ไม่ได้!”
“อะไรนะคะ?”
“เอ่อ…คือ ผ…ผมว่าพี่เข้าใจผิดแล้วครับ สองคนนั้นมันคนละคนกัน ไม่เห็นเหมือนกันเลย”
“แล้วน้องโต๋สนิทกับน้องอ๋องมั้ยคะ”
“ม…ไม่ครับ”
ไม่เลยครับแค่เคยเอากัน2-3 ครั้งเองครับ ตอนนี้อยากสนิทมากติดที่ว่ามันชอบเดินหนีนี่แหละครับ
“จริงเหรอคะ?”
“ค…ครับ”
“แต่พี่เห็นน้องอ๋องเดินออกมาจากห้องน้องโต๋เมื่อวาน”
“ห๊ะ…เอ่อ ม…ไม่ใช่หรอกครับ พี่เชอร์รี่คงตาฝาดล่ะมั้งครับ”
พี่ก็อย่าถามกูเยอะสิเดี๋ยวกูหลุด ถ้าไอ้อ๋องรู้เข้ามันกระทืบกูตายแน่ อดได้ลูบหน้าท้องแน่นๆของมันอีกแน่นอนครับ
“แน่ใจเหรอคะว่าไม่ได้โกหกพี่”
“น…แน่ครับ”
“พี่ต้องตามสืบให้ได้ เพราะคนนี้พี่อยากได้มากว่าแต่น้องโต๋่นี้ไม่โทรหาพี่เลยค่ะ”
“เอ่อ…พอดีผม…ผมมีคนที่กำลังจีบอยู่ครับ”
ผมตัดสินใจบอกพี่แกไป เพราะยังไงซะก็คงไม่กลับไปซบอกพี่เขาแล้วเห็นผมแรดๆแบบนี้ผมก็จีบทีละนะครับ แต่เื่ถูกจีบก็อีกเื่ภูมิใจแทนพ่อแม่จริงๆ
“เหรอคะ?…อืมเสียดายเนอะถ้าอกหักก็ติดต่อพี่ได้นะคะ พี่ยินดีปลอบใจให้ค่ะ”
ที่พี่แกยอมปล่อยผมง่ายๆก็คงเพราะตอนที่จะคบกันก็ตกลงกันไว้ว่าถ้าหากเจอคนที่ใช่ก็ตัวใครตัวมันได้เลยไม่มีข้อผูกมัด
“ค…ครับ”
“พี่ไปก่อนนะคะ จะไปตามสืบเื่ของน้องอ๋องต่อว่าแต่น้องแว่นกับน้องอ๋องนี่ไม่ใช่คนคนเดียวกันแน่เหรอ?”
“จ…จริงครับร้อยเปอร์เซ็นต์ พี่ก็ดูไอ้แว่นมัน เฉิ่มเชยจะตายไม่เห็นเหมือนไอ้อ๋องซักนิด”
“อืทม…พี่ก็ว่างั้นแหละไม่เห็นเหมือนเลยเนอะ!”
ยังดีน้าที่พี่เชอร์รี่ไม่ค่อยฉลาดแกเลยเรียนก็ไม่ค่อยเก่ง มีดีที่สวยอย่างเดียว
‘Rrrrrrrrrr’
เบอร์ใครวะแปลกๆพวกโรคจิตปะเนี่ยแต่อย่าคิดว่าผมจะกลัว ผมตอกกลับมาหลายรายละไอ้พวกนี้ บอกเลยผมไม่อ่อน
“ใครครับ?”
[กูเอง!]
แหม! เสียงดุจริงวุ้ยไอ้พวกโรคจิตเนี่ย
“กูไหนครับ ไม่มีเพื่อนชื่อกูครับโทรผิดรึเปล่าครับ?”
[…]
“ไอ้โรคจิต ถ้าไม่พูดกูจะวางล่ะนะ”
[กูเอง…อ๋อง]
“หืม? อ๋อง? ม…มีอะไรครับ?”
เปลี่ยนเป็เสียงสองให้ไวดีใจจนน้ำตาจะไหล ไอ้อ๋องโทรหา ความรักของผมคงจะสมหวังแล้วสินะ์ช่างมีตารับรู้ความดีของผม
[มาหากูที่ห้อง…]
“ม…มีอะไรรึเปล่า?”
อย่าบอกนะวะคิดถึงผมอยากเจอ? ติดใจ? อร๊ายยยเขินอ่ะตัวเอง!
[เดี๋ยวนี้!]
‘ตื๊ดๆๆๆ’
อะไรวะ? พูดยังไม่ทันรู้เื่ก็วางสายคิดว่าหล่อจะทำยังไงก็ได้เหรอ?คิดว่าหุ่นดีเซ็กซี่จะสั่งกูยังไงก็ได้ใช่มั้ย?? ได้!! กูจะไปหาเดี๋ยวนี้แหละครับดีใจจนเนื้อเต้นเลยหว่ะ แวะซื้อถุงยางซักล่องดีกว่า…หรือว่าจะเอาสองกล่องดี เอาแบบ 0.01มันจะชอบมั้ยน้า??
‘ก๊อกๆ’
“เข้ามา”
ทำมาเสียงเข้มจริงๆก็อยากเจอกูเถอะ ปากแข็งอยู่ได้ตั้งนานไอ้หล่อเอ้ย!
“มึงเรียกกูมามีอะไร?”
ต้องวางฟอร์มไว้ก่อน ทำให้มันรู้ว่าผมไม่ไช่ขี้ไก่ แต่ก็เป็ขี้เป็ด แฮร่! แต่หน้าตามันดูน่ากลัวอ่ะกูรู้ว่ามึงหล่อมากแต่ไม่ต้องเก๊กหน้าขนาดนั้นก็ได้ป่ะวะ กูชักเริ่มกลัวแล้วไม่เล่นนะ SM เพลย์อ่ะ กูกลัวเจ็บ…
“มึงเอาเื่ของกูไปพูดใช่มั้ย?”
“ร…เื่อะไรของมึง?”
เื่อะไรล่ะเื่ที่มึงเอากูไปแล้ว 2 ครั้ง เื่ที่มุมตึกหรือเื่ซิกแพคของมึงล่ะ? กูไม่เคยเอาไปเล่าเล้ยย กูกะจะเก็บไว้ดูคนเดียว…
“ก็เื่ที่กูปลอมตัวอยู่เนี่ย!”
มันตบโซฟาดังปุ๊เลยไม่ได้เชิญกูนั่งใช่มั้ย?
“ก…กูไม่ได้พูด”
อย่าแยกเขี้ยวกูกลัวแล้ววว
“แล้วเด็กมึงรู้ได้ยังไง?”
“ด…เด็กไหน พ…เชอร์รี่อ่ะเหรอ?”
อ๋อย! น่ากลัวอ่ะ มันกัดฟันดังกรอดๆแล้วอ่ะทำท่าเตรียมพร้อมจะะโกัดคอกูแล้ว! อย่านะ! ถ้าจะกัดกูกูให้กัดปากไอ้อย่างเดียวนะ
“อ่อ…มึงก็รู้นี่ว่าใคร”
“ก…กูไม่ได้พูดนะกูไม่เคยพูด”
“มึงออกไปจากห้องกูเดี๋ยวนี้!”
เอ้ามาไล่กูอีก! ฮึก…กูจะร้องแล้วอ่ะ ทำไมไม่เชื่อกูอ่ะ? กูยังไม่เคยเอาไปพูดเลย
“กูบอกให้ออกไป!”
มันตะคอกอีกรอบแม่ง! ไอ้หน้าหล่อใจเหี้ยม ไอ้หุ่นดีเซ็กซี่แต่ไม่มีน้ำใจอย่าตะคอกดังน้ำตากูจะไหล
“…”
“กูบอกไว้ก่อน ฮึก…ว่ากูไม่ได้เป็คนพูด ฮือๆ กูบอกมึงแล้วว่ากูจะไม่พูด กูก็ไม่พูด ฮึก…ฮือๆ”
ไม่ไหวละบ่อน้ำตาแตกกั้นเอาไว้ไม่อยู่จริงๆ มันคงเห็นว่าผมเป็คนที่ไว้ใจไม่ได้ เออสิ! กูมันเลวขืนใจมึงก่อนไง! ไม่มีอะไรดีอยู่แล้วนี่!
“…”
“ใช่ซี้กูมันเลวไง ฮึก…ใจง่ายยอมมาให้มึงเอาถึงที่นี่ มันก็เหมือนไม่มีค่าอะไรอยู่แล้วนี่ ฮือๆ”
ผมร้องไห้โดยที่ไม่อายมันเลย น้ำหูน้ำตาไหลพรากรู้สึกเค็มๆในปากไม่รู้ว่ารสชาติน้ำตาหรือน้ำมูก แต่ช่างมันเถอะ ในเมื่อมันก็เคยเห็นผมในสภาพแย่ๆมาแทบทุกอย่างแล้วผมก็จะไม่อายอะไรมันแล้วผมกำลังจะเดินออกมาแต่ยังไม่ลืมเอากล่องถุงยางที่ซื้อมาขว้างใส่หน้ามัน กล่องปลิวไปโดนหัวคิ้วมันดังปั่ก ช่างแม่งสมน้ำหน้ามันขอให้คิ้วแตกหมดหล่อไปเลย
“เดี๋ยว!”
อย่ามาง้อกูซะให้ยากบอกเลยตอนนี้กูใจแข็งมากถ้าจะง้อกูต้องจูบกูก่อน
“อ…อะไร?”
ผมสูดน้ำมูกดังฟืดก่อนที่จะถามมันแล้วรีบถกเสื้อเช็ดน้ำตาเผื่อมันเข้ามากอด น้ำตาจะได้ไม่เปียกเสื้อมัน นี่กูหวังดีหรอกนะ
“เอากุญแจห้องที่มึงแอบเอาไปปั๊มคืนมาก่อนค่อยไป”
“ฮือๆ ไอ้เชี่ย! แม่ง!”
ผมล้วงกุญแจในกระเป๋ากางเกงปาใส่หน้ามันทันที แต่มันเสือกหลบได้กูไม่เอาแล้วก็ได้ไอ้เลวหน้าหล่อชอบทำร้ายจิตใจกูกูอุตส่าห์พกลูกกุญแจกับบ๊อกเซอร์มึงติดตัวตลอด แล้วมึงทำอย่างนี้กับกูได้ไง??
ผมรีบวิ่งออกมาจากห้องมันคิดว่าจะเริ่มตัดใจจากมันละ ไม่เอาแล้วก็ได้ไอ้คนหล่อหุ่นเซ็กซี่เนี่ย
พอกลับมาถึงหอแล้วดูหน้าตาในกระจก โห!ดูไม่ได้เลยหมดสภาพคนหน้าตาดีของโลกนี้ไปเลยเพราะมันคนเดียวไอ้แว่นอ๋อง อย่าให้กูเลิกชอบมึงได้นะ แม่ง!กูจะต่อยให้ปากแตกเลย
“มึงเป็อะไรวะไอ้โต๋ตาบวมมากนี่มึงร้องไห้เหรอ?”
“เปล่า…กูนอนดึก”
กูไม่ได้นอนเถอะ หลังจากกลับจากห้องไอ้อ๋องคืนวันเสาร์ก็นอนไม่หลับลากยาวยันวันอาทิตย์น้ำก็ไม่ได้อาบ นอนร้องไห้จนตาบวมปูดเป็ลูกมะนาวพอวันจันทร์มาก็เจอไอ้พวกขี้เสือกถามจนได้
“ทำอะไรวะหรือว่ามึงแอบไปหาสาวที่ไหน?”
“เออ!กูว่าละมึงจะชอบใครจริง เดี๋ยวก็กลับมาเป็เหมือนเดิมอีก”
“จ๊ะจ๋า…ในสายตาพวกมึงกูมันเลวขนาดนั้นเลยเหรอวะ?”
“ห๊ะ…เอ่อ ก็ไม่นะ”
ผมจงใจพูดดังๆให้ไอ้แว่นอ๋องมันได้ยินผมรู้ว่ามันได้ยินเื่ที่ผมคุยกันตลอดแหละ แล้วผมก็รู้ว่ามันคิดว่าผมเลว หลายใจชอบมั่วกับคนอื่นไปทั่ว
“ใช่ซี้ก็กูเลวจริงถึงแม้กูจะกลับตัวกลับใจได้ก็ไม่มีใครเชื่อกูอยู่ดี”
“ก…ก็ไม่ขนาดนั้นมึงเป็คนดีนะหลายอย่างเลย ชอบช่วยเหลือเพื่อนไง”
“ใช่ๆมึงรักสัตว์”
ไอ้บดินทร์ไอ้ไข่นุ้ยรีบช่วยกันชื่นชมผมกันใหญ่คงกลัวผมโกรธแต่ก็จริงนะครับ ผมเป็คนจิตใจดีนะ เห็นใครลำบากก็ช่วยเห็นแมวจรก็ยังช่วยเลยใจดีจะตาย ผิดกับไอ้แว่นอ๋องที่มีดีแค่หล่อ เอ่อ…แล้วก็เรียนเก่ง อืมแต่มันก็ชงเหล้าเก่งด้วยนี่หว่า เฮ่ยๆไม่ใช่ๆอย่าไปชมมันก็โกรธมันอยู่
“หรือว่ามึงอกหักรักคุด? ปรึกษากูได้นะ”
“มึงยังไม่มีแฟนเถอะอีจ๊ะจ๋า”
“เออ!แต่ทฤษฎีกูแน่นมาก”
“แล้วมึงจะทำยังไงถ้ามีคนเข้าใจมึงผิด?”
“ก็บอกความจริงเข้าไปดิมันจะยากอะไร”
“ถ้าบอกแล้วมันไม่เชื่อ?”
“มึงก็จับกดไปเลย”
อันนี้อีจ๊ะจ๋าไม่ได้พูดเป็ไอ้บดินทร์มึงคิดว่ากำลังเล่นมวยปล้ำอยู่หรือไงหรือมึงกำลังเล่นซู่โม่แต่น่าจะเป็อย่างหลังเพราะหุ่นมึงให้
‘ผัวะ’
“มึงตีกูทำไมเนี่ย?”
“แนะนำไม่ได้ก็ไม่ต้องเสือกพูด”
ไอ้ไข่นุ้ยบ้องหูไอ้บดินทร์ไปทีนึง ผมล่ะสะใจฉิบหาย ลองให้ผมจับไอ้อ๋องกดมันได้กระทืบผมแบนแต๊ดแต๋แต่มันก็มีวิธีอยู่เหมือนกัน อย่างไอ้อ๋องผมรู้จุดอ่อนมันดีแต่งอนอ่ะตอนนี้ยังไม่อยากใช้วิธีนั้นเลย
“แล้วมึงจะเอายังไงต่อ?”
จ๊ะจ๋ามันหันมาถามในกลุ่มผมนอกจากผมที่ดูปกติสุดก็จะมีอีจ๊ะจ๋านี่แหละที่พอจะเป็ที่พึ่งของเพื่อนๆได้
“ยังไม่รู้เลย…”
ใช่ครับผมยังไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อคงต้องรอให้ไอ้อ๋องมันหายโกรธก่อนค่อยเดินหน้าต่อไอ้ที่ผมร้องโวยวายก็ไม่ได้จะเลิกชอบมันจริงๆหรอก เพราะถ้าเลิกชอบคนคนนึงง่ายๆขนาดนั้นก็ไม่มีใครเขาอกหักกันหรอก แต่ถ้ามันถึงขีดสุดแล้วจริงๆก็คงต้องตัดใจ
ผมเดินผ่านหน้ามันไปเพื่อจะเดินไปกินข้าวที่โรงอาหารผมแอบเหล่แล้วเห็นว่ามันมองผมด้วยหางตาทะลุแว่นออกมาเลย มันคงโกรธผมมากจริงๆเพราะปกติมันจะไม่สนใจใครหรือมองใคร แต่คราวนี้มันมองผม ผมก็ทำเป็ไม่สนใจบ้างแต่ในใจนี่เจ็บแปล๊บๆเลย แอบชอบใครแล้วเขาไม่ชอบตอบนี้มันก็เจ็บเหมือนกันนะครับผมเข้าใจหัวอกคนที่แอบชอบผมแล้วผมไม่เล่นด้วยแล้วล่ะ กรรมมันคงสนองผมเข้าให้แล้ว…