ลูกศิษย์มากเล่ห์ / NC18+ / มี E-book

        คณะการเดินทางของไป๋ฉานใช้เวลาเพียงสองวันเท่านั้นก็ถึงสำนักต๋ากวางเดิมทีหากเป็นการเดินทางโดยทั่วไประยะทางเพียงเท่านี้มิสามารถทำให้ไป๋ฉานเหนื่อยล้าได้ 

        หากมิใช่สามีหนุ่มของนางติดใจการร่วมรักในรถม้านี้เข้า มิรู้ว่าเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมามากมาย ทั้งยังปลดปล่อยน้ำกามได้มิรู้จักหมดทำเอานางนั้นปวดเมื่อยไปทั้งกาย

        ขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านหน้าประตูใหญ่สำนักต๋ากวางเข้าไปด้านในทั้งหมดถูกพาไปยังเรือนรับรองที่ถูกจัดเตรียมรอไว้ ก่อนจะไปรวมตัวกันที่ห้องโถงใหญ่อีกครั้ง

        ไป๋ฉานเดินสำรวจเรือนรับรองที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี เครื่องเรือนต่างตกแต่งด้วยของมีราคา ดูแตกต่างจากที่นางมาครั้งแรกยิ่งนัก

        ทว่าการมาในครั้งนั้นนับเวลาผ่านเป็นสิบปีเห็นจะได้ ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปย่อมมิแปลก

"คุณหนูสาวใช้ด้านนอกแจ้งว่า ระหว่างนี้ให้เราพักผ่อนให้หายเหนื่อย ยามเซินจะมีคนมารับพาเราไปงานเลี้ยงรับรองอีกทีเจ้าค่ะ"

"อืม ดีเหมือนกัน งั้นข้าขอนอนก่อนแล้วกัน"

"เสี่ยว...อาจารย์ เมื่อครู่ศิษย์ลองเดินสำรวจดูหลังเรือนมีบ่อน้ำร้อนให้แช่ด้วย มิสู้..."

"เถียนอวี่ ข้าอยากนอน" 

"ขอรับ" เถียนอวี่ตอบรับภรรยาที่ส่งเสียงเข้มมาให้ก่อนนางจะเดินเข้าห้องนอนไป

        ดูท่าบนรถม้าเขาจะกวนนางมากเกินไปจริงๆ เอาเถอะให้นางได้พักเสียหน่อย หลังจากนี้ค่อยไปแช่บ่อน้ำร้อนยังมิสาย 

        เวลาเป็นชั่วยามที่ไป๋ฉานได้หลับอย่างสบายใจ ทำให้ร่างกายนางรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น อารมณ์ที่ขุ่นมัวกลับมาสดใสเช่นเดิม

        ทว่าเมื่อเห็นสาเหตุที่ทำให้นางเหนื่อยล้าก็อดมิได้ที่จะใช้กระบี่คู่กายเคาะศีรษะเขาแรง ๆ ดัก 'ป๊อก'ไปเสียหนึ่งที

"อาจารย์ ศิษย์เจ็บนะขอรับ"

"หลิงอี้ ตอนนี้ศิษย์พี่อยู่ที่ใด"หญิงสาวแสร้งทำเป็นมิสนใจชายหนุ่มที่นางเพิ่งตีศีรษะไปเมื่อครู่หันไปสอบถามเรื่องอื่นกับสาวใช้แทน

"อาจารย์เฉินรออยู่ด้านนอกแล้วเจ้าค่ะคนจากสำนักต๋ากวางก็มารออยู่แล้วเช่นกัน"

"เช่นนั้นเราก็ไปกันเถอะ" ไป๋ฉานเดินนำสาวใช้กับศิษย์ทั้งสองเข้ารวมกลุ่มกับศิษย์พี่ที่ยืนรอนางอยู่ก่อนจะเดินตามคนของสำนักต๋ากวางไปงานรับรองที่เขาเอ่ยไว้

        หญิงสาวเดินเชิดหน้าก้าวเดินอย่างสง่างามให้สมกับที่นางถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้นำของการมาเยือนครั้งนี้

        ตลอดทางเดินดวงตากลมโตแอบสอดส่องมองรอบด้านสำนักต๋ากวางดูใหญ่โตต่างจากครั้งก่อนมากนักกลับไปนางคงต้องปรับปรุงสำนักอันเฉิงใหม่เสียบ้างบิดามั่วแต่เคร่งเรื่องการฝึกวิชา จนละเลยเรื่องการปรับปรุงสถานที่ปล่อยให้ทรุดโทรมลงไปมาก

        พอเห็นที่อื่นเปรียบเทียบเช่นนี้นึกแล้วช่างน่าอายนัก 

"ยินดีต้อนรับสู่สำนักต๋ากวางยินดียิ่งนักที่เป็นอาจารย์โจวเป็นผู้เดินทางมาด้วยตนเอง" 

"มิเห็นมีเรื่องที่ต้องยินดี รองเจ้าสำนักซ่งเป็นผู้เอ่ยปากเชิญ มีหรือข้าจะปฎิเสธได้"ไป๋ฉานเอ่ยตอบบุคคลตรงหน้าอย่างไร้เยื้อใย 

"งั้นเชิญอาจารย์โจวนั่งก่อนข้าเตรียมสำรับอาหารเครื่องดื่มไว้รอเรียบร้อยแล้ว" ไห่จุ้นพยายามข่มอารมณ์ตนเองไว้ให้ใบหน้ายังคงดูหล่อเหลาเป็นเทพบุตรเช่นเดิมทั้งที่ในใจนั้นรู้สึกโกรธเคืองมิใช่น้อย ที่โดนหญิงสาวหักหน้า

        และทั้งตลอดการนั่งร่วมโต๊ะไม่ว่าเขาจะชวนนางสนทนาด้วยเท่าใด เสมือนกับเขากำลังคุยกับอากาศเพียงเท่านั้นไร้เสียงตอบรับกลับมาจากนาง

        ไป๋ฉานคล้านจะสนทนากับชายหนุ่มด้านบน อาหารที่จัดเตรียมไว้ให้ยังน่าสนใจเสียมากกว่า สุราก็ถือว่าเลิศรสเมื่อนางมิได้สนใจเขา การแสดงด้านหน้าจึงได้เริ่มขึ้น

        นางรำนุ่งน้อยห่มน้อยร่ายรำอ่อนช้อยตามจังหวะดนตรีบรรเลงความสวยงามของสตรีด้านหน้า ทำให้หญิงสาวดื่มสุราได้อรรถรสมากยิ่งขึ้น

"แม่นางโจว" ไป๋ฉานเงยหน้าดูชายหนุ่มที่ยืนขอชนจอกสุราด้านหน้าอย่างมึนงง

        การเยือนสำนักต๋ากวางครั่งนี้มิได้มีเพียงสำนักอันเฉิง ยังมีอีกสองสำนักด้วยกัน ดูท่าคนผู้นี้คงเป็นหนึ่งในนั้นตอนแนะนำตัวกันคราแรก นางก็มิได้ใส่ใจเสียด้วยว่า คนผู้นี้มาจากสำนักใด

"ข้าน้อย ถังเหอผิง จากสำนักคุณหลานขอรับ ถือโอกาสขอชนสุราทำความรู้จักแม่นางโจวคงมิรังเกียจ" เหอผิงเห็นสตรีที่เข้ามาขอชนจอกสุราด้วยทำหน้าตาคล้ายสงสัยว่าเขาเป็นผู้ใด จึงถือโอกาสแนะนำตนเองให้นางได้รู้จักอีกครั้ง

        นางต้องตาต้องใจเขาแต่แรกเห็นเมื่อครั้นไปสำนักอันเฉิงคราก่อนกลับมิเคยเห็นนางสาวงามเช่นนี้มิอยากเชื่อว่าจะหยุดรอดสายตาเขาไปได้

"อ่อ คุณชายถัง มิรังเกียจ มิรังเกียจ"ไป๋ฉานยื่นจอกสุราคล้ายคาราวะให้ชายหนุ่ม ก่อนจะยกกระดกลงคอไปทีเดียวจนหมด

        พลางนึกในใจหากนางรังเกียจจะพูดออกไปตามตรงได้หรือ

        เมื่อเห็นไป๋ฉานยอมพูดคุยด้วยมิได้นิ่งเฉยเหมือนตอนรองสำนักซ่งพูดกับนาง ชายหนุ่มจึงยืนคุยกับนางอยู่นานจนการแสดงจบลงถึงยอมกลับที่นั่งตนไป โดยมิลืมทิ้งท้ายว่าจะไปหานางที่เรือนรับรอง 

        การพูดคุยของทั้งสองคนล้วนตกอยู่ในสายตาของผู้ที่นั่งอยู่ด้านหลังหญิงสาวแต่แรก นางทำได้ดีตอนปฎิเสธที่จะตอบรับพูดคุยกับรองสำนักซ่ง ทว่ากับบุรุษผู้นี้ แม้รู้ว่าเข้ามาเกี่ยวพาเหตุใดภรรยาเขากลับยังยอมพูดคุยด้วยอยู่นาน

        คืนนี้ เขาคงต้องมีเรื่องคุยกับนางอีกยาว

        งานเลี้ยงต้อนรับใช้เวลาเกือบสองชั่วยามกว่าจะจบลงไป๋ฉานที่ดื่มสุราไปมากจนเริ่มประคองตนมิไหว ต้องให้ หลิงอี้ช่วยพยุงออกจากงานเมื่อออกมาลับตาผู้คน จึงสับเปลี่ยนเป็นเถี่ยนอวี่อุ้มนางขึ้นเพื่อพากลับเรือนพักแทน

"หืมม เด็กดี ถอดรองเท้าให้ภรรยาหรือ" ไป๋ฉานที่มีอาการมึนเมาเอ่ยชมสามีที่กำลังนั่งถอดรองเท้าให้นางอยู่มือเล็กลูบวนศีรษะเขาเมื่อเล่นกับลูกหมาตัวน้อย

"มิใช่บ้านเรา เหตุใดถึงดื่มให้เมามายเช่นนี้"

"มิเมา ๆ ๆ เล็กน้อยเท่านั้นนน สุราที่นี้รสชาติดี"

        เถียนอวี่จัดการถอดอาภรณ์ของภรรยาที่ปากพร่ำบอกว่ามิเมา แต่แม้จะนั่งทรงตัวยังทำมิได้ จนออกหมดทำให้ร่างเล็กเปลือยเปล่า

        ชายหนุ่มมองดูรอยรักบนกายหญิงสาวที่เขาทำทิ้งไว้พลางคิดว่าคืนนี้คงต้องทำให้เด่นชัดมากยิ่งขึ้น พวกเหลือบไรจะได้มองเห็นชัดนึกคิดได้ว่านางมีเจ้าของแล้ว และเจ้าของนางห่วงมากเสียด้วย

        ชายหนุ่มอุ้มร่างเล็กภรรยาที่โอนเอนขึ้นก่อนจะพานางเดินออกไปทางด้านหลังห้องนอนนางเชื่อมต่อกับบ่อน้ำร้อนที่เขาสำรวจมาก่อนหน้านี้เขาใช้เท้าจุ่มวัดอุณหภูมิในน้ำก่อนหากน้ำร้อนเกินไปจะส่งผลกับผิวบอบบางของภรรยาได้ 

"อาอวี่จะทำอาราย มิอยากอาบบบบ"

"เสี่ยวไป๋เมาแล้ว แช่น้ำเสียหน่อยจะได้รู้สึกดีขึ้น คนดีอย่างอแงหืมม" 

"อืออ มิแช่คนเดียว" 

"เช่นนั้นเสี่ยวไป๋นั่งลงก่อน เดี๋ยวสามีถอดอาภรณ์ออกแล้วจะลงตามไปดีหรือไม่" เมื่อใบหน้าสวยพยักหน้าเห็นด้วยเถียนอวี่จึงวางภรรยาลง ให้นางก้าวเท้าลงบ่อน้ำร้อนด้วยตนเองก่อนจะหันมาจัดการถอดอาภรณ์ตนออกอย่างรวดเร็ว ถึงก้าวเท้าตามนางลงไป 

        เนื่องด้วยในบ่อน้ำร้อนมีขนาดใหญ่และน้ำอุ่นกำลังดีไป๋ฉานที่เมามายอยู่ ๆ ก็ว่ายน้ำออกไปกลางบ่อเดือดร้อนต้องให้เถียนอวี่ว่ายตามออกไปเพื่อพานางกลับมา

        ชายหนุ่มชุลมุนอยู่นานกว่าจะพาร่างเล็กกลับเขาฝั่งได้เขาจับให้นางนั่งลงบนตักตนเอง ใช้สองแขนโอบกอดไว้ กันนางถลาออกไปอีก

"อาอวี่ อันนี้อารายย" ไป๋ฉานที่นั่งอยู่บนตักชายหนุ่มเลื่อนขยับขึ้นนั่งบนหน้าท้องแน่นแทน ทำให้เขาต้องนอนเอนกายลงกว่าเดิม ทั้งมือนุ่มในน้ำยังซุกซนจับรูดสาวท่อนเอ็นไว้ในมือ เอ่ยถามอย่างมิเคยรู้จักมันมาก่อน

"อืมม เพราะเสี่ยวไป๋อยู่มินิ่ง ถูมันไปมามันถึงตื่นลุกขึ้นมาเช่นนี้" ใบหน้าชายหนุ่มระบายรอยยิ้มด้วยความเอ็นดูเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นภรรยาเมามายเช่นนี้ 

"เสี่ยวไป๋ต้องรับผิดชอบทำให้มันสงบลงรู้หรือไม่"

"รับผิดชอบ ได้ ๆ ๆ เสี่ยวไป๋จะทำให้มันสงบบบบ" 

        ชายหนุ่มปล่อยให้ภรรยาลูบคล่ำท่อนเอ็นด้วยความเสียวซ่านให้นางเล่นกับมันจนพองขยายเต็มที่ ก่อนจะจับเอวคอดเพื่อยกนางขึ้นกดท่อนเอ็นใหญ่เข้ารูสวาทที่เดียวจนลึกชนผนังนุ่มด้านใน