ตกเย็นดวงตะวันทอแสงคล้ายจะตกดับไปในป่าและหมอกทึบสุดสายตา
ลู่ ฉางชิงยืนมองทางเข้านิกายอย่างอารมณ์ดีและอดจะบ่นในใจไม่ได้ ด้านหลังเขามีคนทั้งห้ายืนราวรอรับคำสั่งและรักษาความปลอดภัย
‘สารเลว ข้ารอนักพรตมาทั้งวันแล้ว แต่ไปจับสัตว์มาทำอาหารมันยากขนาดนั้นเลยหรือ พวกเ้าล้อเล่นข้าหรือไม่’
‘เห้อ ปล่อยมันไป รออีกหน่อยก็คงไม่เลวร้ายเกินไป’
“สิ่งใดในโลกไหลไปตามกระแสน้ำดั่งชีวิต ล่องลอยไปตามฝัน ผู้ชายแบบไหนกันไม่อยากได้ดี รวบรวมห้าสิบรัฐต่อสู้สามพันลี้ด้วยร่างเดียว ครั้งหนึ่งเคยกวาดปรมาจารย์ที่แข็งแกร่งนับล้านด้วยกระบี่เล่มเดียว”
ลู่ ฉางชิงเงยหน้ามองฟ้าหลับตายิ้มนึกถึงอดีต
‘หึหึหึ ไม่เลว ยังจำได้เป็ฉากใน่ตัวเอกกวาดล้างสำนักอื่นเนื่องจากไปดูถูกมัน
30ปีในเหอตง 30ในเหอซี…. ฮ่าฮ่า น่าขันนัก’
สองร่างที่พึ่งปรากฎตัวขึ้นต้องชะงักไป ณจุดนั้น นักพรตถือพัดขนนกราวกุนซือยุคขุนพลใช่แล้วเขาคือเสวี่ย ชิงไท่ ด้านหลังคือหญิงสาวสวยมีสเน่ห์รูปร่างได้สัดส่วนคิ้วคันศร ราวอยากปราบปรามผู้พบเห็นให้แทบชายกระโปรง
‘ช่างหล่อเหลาอะไรอย่างนี้! รูปลักษณ์ไร้เทียมทานภายใต้อาภรณ์ดำผมยาวราวน้ำตกหางตาคมกริบราวใบมีดโกน กระบี่ไม้เหน็บเอวพร้อมฟาดฟันสรรพสิ่ง อารมณ์หวนคิดถึงความหลังยามรุ่งโรจ ปราบปรามปรมาจารย์นับล้านด้วยกระบี่เดียว เหลือเชื่อ!’
“คาราวะ ท่านเ้านิกาย ผู้น้อยกลับมาแล้ว”
เมื่อนักพรตหายจากอาการใก็กำหมัดคาราวะให้ลู่ ฉางชิงในทันที
ลู่ ฉางชิงลืมตาขึ้นมองเห็นนักพรตและหญิงสาวสวยมาด้วยกันพรันคิดในใจอีกครั้ง
‘ดีมาก ดีจริงๆ ข้าให้เ้าไปหาอาหาร เ้าพาหญิงสาวกลับมา ท่านป่วยหรือไม่ เ้าไปเรียนรู้ฤดูใบไม้ผลิกับสาวสวยคนนี้หรือ ให้ผู้เป็นายรอทั้งวัน?’
‘สตรีผู้นี้ข้ากินได้หรือไม่ ลืมมันไปเถอะ’
ทั้งสองเหงื่อตกเมื่อพบกับสายตาเ็าของลู่ ฉางชิง ราวกับจะโดนกลืนกินในจุดนั้น นักพรตจึงคิดหาวิธีกล่าวให้ฉางชิงได้รู้ว่าเขาทำภารกิจสำเร็จแล้ว
“ท่านเ้านิกาย นี่คือาาปีศาจเผ่าจิ้งจอก”
ลู่ ฉางชิงตกตะลึง
‘ข้าให้เ้าไปจับสัตว์ร้ายมาทำอาหาร เ้าเล่นจับาาปีศาจมาเลยหรือ’
‘ทรงพลัง คนๆนี้ อันตรายเกินไปคราวหน้าข้าต้องใช้คนอื่น’
คิดได้ดังนั้นลู่ ฉางชิงเลยตอบอย่างเรียบง่าย
“าาปีศาจกินได้หรือไม่ แปลงร่างกลับเป็จิ้งจอกได้ไหม?”
เหม่ย ชุนชิว หน้าซีดเผือด ข้าต้องตกตายในวันนี้หรือ ดิ้นรนไปก็เกรงจะไร้ความสามารถ
‘สารเลว ข้าโดนสร้างรากฐานหลอกมาฆ่า!’
เธอเต็มไปด้วยความโกรธแต่ไม่กล้าเคลื่อนไหวอะไร
“กลับไปที่ท่านเ้านิกาย อาหารแม่นางเหม่ย ชุนชิวเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ข้าพานางมาเพื่อให้ตอบคำถามท่านเกี่ยวกับพื้นที่โดยรอบของนิกาย”
ได้ยินดังนั้นลู่ ฉางชิงก็รู้สึกยินดีทันที ค่อยสอบถามระหว่างทานอาหารก็แล้วกัน
‘ถ้าพื้นที่ไม่อันตรายข้าสามารถไปเดินเล่นกับคนของข้าได้ ไปส่งเสียงบี๊บในเมือง โอ้อวดสร้างชื่อเสียงโดยยืมมือของขวัญก็ไม่เลว’
คิดได้ดังนั้นเขาก็ยกยิ้มขึ้นในทันที และไม่ลืมที่จะรักษาสัญญากับ เย่ ชิงเฉิน ยังไงซะกระบี่ไม้เขาก็แกะสลักขึ้นมาลวกๆ รอได้ไม้สวยๆมาทำแกะสลักเป็กระบี่เพิ่มอักษรโอ้อวดให้หรูหรากว่านี้จะดีกว่า
“ชิงเฉิน กระบี่ไม้ข้ามอบให้เ้า ทุกคนตามข้ามายังลานด้านใน”
คนที่เหลือตาแดงกล่ำมองไปที่ชิงเฉิน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเปรี้ยว พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมชิงเฉินถึงได้รับสมบัติจากมือสหายเต๋า์ได้
‘พี่ชาย ข้าก็อยากได้เช่นกัน เฮ้ กลับมาก่อน’
‘เ้านิกาย นักปรุงยาก็ฟันดาบเป็ ท่านอยากลองดูไหม’
ทุกคิดในใจต่างๆนาๆ และมองไปที่ชิงเฉิน
“ขอบคุณในความเมตตาขอรับ”
ชิงเฉินดีใจแทบะโราวกับได้ชีวิตที่สอง นับจากนี้ไปเขารู้ตัวว่าไม่สามารถชักกระบี่จริงได้อีกต่อไป ไม่งั้นเขาจะตายใต้มือลู่ ฉางชิง เลยจับกระบี่ไม้เอาไว้แน่น
‘ไม่เป็ไร ข้าคงฟาดฟันกระบี่นี้ได้สองสามครั้งต่อวันเท่านั้น แต่ก็พอจะต่อสู้กับคนอื่นได้’
ใช่แล้วด้วยความไม่รู้จักโลก กระบี่ไม้ที่ลู่ ฉางชิงแกะนั้นคือระดับ กึ่งเซียน ถ้าผู้ใช้ทรงพลังมากพอจะสามารถสู้กับเซียนได้อย่างสูสี แต่ระดับฝึกฉีเช่นเย่ ชิงเฉินสามารถใช้ได้แค่สองสามครั้งเท่านั้นในสภาพสูงสุดของเขา
ตกค่ำทุกคนก็นั่งอยู่ที่โต๊ะหินภายในลาน
ลู่ ฉางชิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง
‘ข้าจะทำอาหารอย่างไร ไม่มีอุปกรณ์อะไรเลยด้วยซ้ำ’
‘โอ้ คนพวกนี้เป็ผู้ฝึกยุทธ นักปรุงยาควรจุดไฟเป็ใช่ไหม ย่างเนื้อสัตว์บนหินก็ไม่เลว แล้วหลอกให้พวกเขาลองกินผลไม้ในลานไปเลยด้วย ถ้าตายข้าแค่ขอเต๋า์มาใหม่สักคนคงไม่เป็ไร’
“มาเถอะ วันนี้เราทำสเต็กเนื้อย่างหินกันเถอะ นักปรุงยาควรจุดไฟเป็ใช่ไหม”
ทุกคนมุมปากกระตุก ผู้ฝึกยุทธจุดไฟได้ทุกคน ท่านดูถูกพวกเราเกินไป! แม้พวกเขาไม่เข้าใจแต่ก็พยักหน้าด้วยความงุนงงเฝ้าดูว่าฉางชิงจะทำอาหารอย่างไร
“ท่านเ้านิกาย เหตุใดท่านถึงไม่จุดไฟเองเล่า ข้ากลัวว่าจะทำให้ท่านต้องหัวเราะแล้ว”
กู่ ิตี้กล่าวด้วยความกล้าๆกลัวๆ ถ้าต่อหน้าพวกเขาจากสำนักเก่าไม่เป็ไร พวกเขาพอจะส่งเสียงบี๊บใส่ลู่ฉางชิงได้เนื่องจากเขาบอกเองว่าไม่รู้อะไรในโลกใบนี้ แต่นี่มีาาปีศาจอยู่ นางจะรู้ได้ทันทีว่าเป็ไฟระดับฝึกฉี
ฉางชิงได้ยินแบบนั้นในหน้าเ็าในทันที มีเงาขึ้นบนใบหน้าเนื่องจากเขากำลังคิดอย่างรวดเร็วภายในใจ
“เมื่อข้าจุดไฟเกรงว่าอีกาทองคำสามขาจะต้องร้องไห้เพราะอับอาย ราตรีจะส่องสว่างราวขึ้นวันใหม่”
เงียบ
เงียบแทบตาย ได้ยินเพียงเสียงแมลงในป่าเท่านั้น
ทุกคนต่างตกตะลึง
‘อีกาสามขาสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในตำนานที่ไม่ปรากฎมานับแสนปีต้องร้องไห้ นี่มันแิแบบใดกัน สว่างราวขึ้นวันใหม่’
‘เฮ้ ท่านจะโอ้อวดเพื่อ? ให้เรามีที่ยืนบ้างได้ไหม’
‘ท่านใช้ไฟจากตะวันหรือไม่’
‘ถ้าท่านจุดไฟพวกเราจะกลายเป็เถ้าถ่านใช่ไหม ดี ข้าขอจุดไฟเอง!’
“ขออภัยผู้าุโแล้ว ผู้น้อยมิอาจทนความร้อนเปลวไฟท่านได้แน่นอน ผู้น้อยจะจุดไฟเอง”
กู่ ิตี้เริ่มใช้ไฟปรุงยาของเขาอย่างรวดเร็วพยายามเผาไม้ที่ชิงเฉินพยายามตัดอย่างลำบากมาใน่กลางวันใช่แล้ว นี่คือไม้จากสถานที่ต้องห้ามส่วนกลางจะติดได้ง่ายได้อย่างไร
ผ่านไปหนึ่งชั่วยามด้วยความช่วยเหลือคนสาวกที่ส่งพลังให้ไฟจึงติดเผาไม้ได้บ้าง โชคดีที่ฉางชิง วุ่นวายอยู่กับการทำความสะอาดเนื้อและรวบรวมผลไม้ที่ไม่รู้จักให้ของขวัญลองกิน มิฉะนั้นเขาคงรอจนโกรธ
เหม่ย ชุนชิวเห็นดังนั้นเลยส่งกระแสจิตหานักพรตเฒ่าทันที
“สร้างรากฐานเ้าอยากตายแบบใด ถ้าข้าไม่กลัวผู้าุโ เ้าได้ตายไปแล้ว”
นักพรตกลืนน้ำลายอึกใหญ่และตอบกลับในทันที
“พวกข้าเสแสร้งอย่างหนักเพื่อให้รอดชีวิตมาจากมือผู้าุโ เขาคิดว่าพวกข้าถูกเต๋า์ส่งมาภายใต้ทัณฑ์์ตอนนั้น หากเ้ากล้าก็สามารถลองดูได้ และศิษย์ข้าชิงเฉินได้รับความโปรดปรานจากผู้าุโมาก”
นักพรตกล่าวผ่านกระแสจิตแล้วหันไปพูดกับเหม่ย ชุนชิวพร้อมกับเสแสร้งกล่าวเสียงดังให้ฉางชิงได้ยิน
“หากเ้ากล้าตุกติกกับผู้าุโ เ้าจะตกตายภายใต้ดาบศิษย์ข้า”
ทุกคนมุมปากกระตุก และหน้าขึ้นเงาอย่างรวดเร็ว
‘สุนัขเลีย แบบนี้ก็เลียได้ใช่ไหม’
‘ข้ายอมรับว่าท่านเลียเก่งมาก มีกระดูกสันหลังบ้างได้ไหม’
‘อนิจจา ข้าเชื่อท่าน ข้ามีกระบี่ไม้แล้ว น่าจะพอสู้ได้สามกระบวนท่า’
เหม่ย ชุนชิวรู้ดีว่ากระบี่ไม้ของชิงเฉินนั้นสามารถฆ่าเธอได้ด้วยซ้ำ เธอเลยไม่ทำอะไร ความเกลียดชังที่ถูกล่อมาตายก็เก็บไว้ในใจ อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่ถูกกิน!
“ดูเหมือนพวกท่านจะเข้ากันได้ดี มาเถอะข้าจะย่างเนื้อให้ พวกท่านเชิญทานผลไม้”
ลู่ ฉางชิงเห็นดังนั้นเขาดีใจมากาาปีศาจก็แค่ขยะต่อหน้าคนเหล่านี้ เขาพอใจกับของขวัญจริงๆแทบหุบยิ้มไม่ได้
หลังจากทานอาหารเสร็จเรียบร้อย
ฉางชิงเห็นผลไม้สีแดงกลมเท่าลำไยอยู่ครบไม่มีใครแตะ หน้าเขามืดลงอีกครั้ง เขาคิดหาวิธีให้คนเหล่านี้กินให้ได้
‘ถ้าเกิดมันเป็ผลพิษของขวัญคงรอดได้ไม่ยาก แต่เหม่ยชุนชิวคงจะตายหากระดับาาไม่แข็งแกร่งมากนัก’
‘าาตกตายสักตัวจะเป็ไรไป เริ่มส่งเสียงบี๊บเถอะ’
“ทำไมพวกท่านไม่ทานผลไม้เล่า ผลนี้คือผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ตามธรรมชาติมีส่วนช่วยเร่งฐานการบ่มเพาะให้ดีขึ้นอย่างมาก! เพิ่มตามศักยภาพของผู้ฝึกตนคนนั้น”
ทุกคนตาลุกเป็ไฟในทันทีรีบทานกันคนละผลอย่างรวดเร็ว ทันทีที่กินเข้าไปก็รู้สึกได้ถึงพลังงานอันยิ่งใหญ่พุ่งลงไปในตันเถียนของพวกเขา ในขณะนั้น เหม่ย ชุนชิวก็รีบลุกขึ้นในทันทีเธอรู้สึกว่าจะทะลวงขอบเขตอีกครั้งสู่ครึ่งก้าวจักรพรรดิยุทธ!
“ผู้าุโ ไว้ข้าจะมาใหม่ ข้าขอลา”
แล้วนางก็รีบออกจากนิกายหายไป ในทันที
‘มันเป็พิษหรือไม่ ถ้าจะตายตายต่อหน้าข้าได้ไหม ข้าจะได้รู้’
‘บัดซบ ของขวัญน่าจะแข็งแกร่งเกินไปเลยไม่มีผลกระทบ’
‘เฮ้ กลับมาก่อน ตายต่อหน้าข้าสาวน้อย’
‘ลืมไปเถอะ ถ้ารอดไว้เจอกันใหม่’
คิดได้ดังนั้นเขาก็เก็บของล้างหินที่ทำอาหารต่างๆไว้ ส่วนเนื้อและผลไม้ที่เหลือเขาก็ฝากไว้ที่ของขวัญ
เขาอยากได้แหวนมิติมากแต่ไม่กล้าพูด รู้สึกเปรี้ยวอยู่ในใจ
“ทุกคนแยกย้ายเถอะ ข้าจะพักผ่อน โอ้ถ้าชุนชิวกลับมาอีก บอกนางว่าข้าจะลงเขา ให้นางนำทาง แต่หากไม่กลับมาก็แค่จับตัวอื่น”
ฉางชิงก็เดินกลับตำหนักเล็กๆของเขาทันที
เมื่อลู่ ฉางชิงหายไปแล้วทุกคนก็รีบเดินออกมาพร้อมกัน
“โอกาส! โอกาสที่ยิ่งใหญ่ ข้าใกล้ถึงแกนทองคำแล้ว ฮ่าฮ่า”
นักพรตดีใจแต่อดขมขื่นในใจไม่ได้ คุณสมบัติของเขาเลวร้ายมาก หลังจากย่อยฉีของสมบัติธรรมชาติ นั่นคงเป็พลังงานนับร้อยปี
ใช้เวลานับร้อยปี ในการทะลวงสร้างรากฐานขั้นสุดท้าย ช่างอัปยศ
‘ถ้าได้กินผลไม้ทุกวันเกรงว่าหมูจะกลายเป็เซียนได้ภายใต้มือลู่ ฉางชิง’
เขาคิดในใจ
“ในเมื่อทุกคนทะลวงขั้นกลายเป็สร้างรากฐานทุกคนแล้วก็ไปพัก ปรับปรุงฐานการบ่มเพาะเถอะ เราจะอ่อนแอไม่ได้!”
“ขอรับท่านอาจารย์ เราจะเสแสร้งให้หนัก!”
ศิษย์ทุกคนคาราวะและจากไปที่พักของตัวเอง
‘ข้าไม่รู้ว่าเป็พร หรือหายนะกันแน่ที่มาติดอยู่ที่นี่’
นักพรตพูดและคิดอย่างขมขื่น ส่ายหัวและจากไป
5K
