“ผมไม่มีชุดผู้หญิงนะ แล้วก็ชั้นในด้วย”
“ไม่เป็ไรชุดไหนก็ได้ แล้วก็ขอผ้าเช็ดตัวด้วย”
“สักครู่”
มู่เฉินลุกขึ้นแล้วไปหยิบเสื้อจากราวเหล็กเล็กๆ ที่ถูกเขายกเข้ามาในหลุมหลบภัยเมื่อสองวันก่อน เนื่องจากขนาดห้องเล็กมากจึงไม่สามารถย้ายตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ได้ เขาจึงเลือกราวเหล็กที่เคยซื้อตอนชอปปิ้งออนไลน์เมื่อหลายเดือนก่อนแต่ไม่เคยใช้
เหลือบมองหญิงสาวที่โผล่ศีรษะออกมาจากประตูแล้วเขาก็แล้วยื่นผ้าขนหนูและเสื้อให้เธอไป
“ขอบคุณค่ะ” สกาเล็ต คอนเนลลี่กลับเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูเล็กๆ แล้วเริ่มเช็ดตัว ร่างกายของเธอสมบูรณ์แบบมากแต่สูงเพียง 1.6 เมตร หากเทียบกับดาราฮอลลีวูดคนอื่นถือว่าตัวเล็กมาก แต่ข้อนี้ไม่มีปัญหาในสายงานของเธอ ด้วยความสามารถสกาเล็ตกลายเป็ดาราที่โด่งดังในบทบาทสายลับสาวในภาพยนตร์มาเวส
ไม่นานหญิงสาวก็ออกมาจากห้องน้ำ เธอสวมชุดกีฬาสีแดง เนื่องจากไม่ใส่บราจึงมองเห็นยอดอกที่ชูชันชัดเจน สกาเล็ตหน้าแดงแจ๋ ถึงแม้คนอเมริกาจะค่อนข้างเปิดเผยในเื่นี้ก็เถอะ แต่การอยู่กับชายหนุ่มสองต่อสองก็น่าอายจริงๆ
“ฉันอาบเสร็จแล้ว คุณมีเครื่องซักผ้าอบแห้งหรือเปล่า” สกาเล็ตหยิบชุดของตัวเองที่ใส่เมื่อสามวันก่อนขึ้นมา บอกตามตรงว่ากลิ่นมันค่อนข้างแรง และเขาก็ไม่ค่อยชอบที่จะดมนัก ดังนั้นจึงแนะนำว่า
“เนื่องจากหลุมหลับภัยมีขนาดเล็กมากจึงไม่มีเครื่องซักผ้าอบแห้ง คุณนำชุดไปวางไว้ในลิฟต์ก่อน เดี๋ยวผมจะออกไปซักในบ้านให้เอง”
ไฟฟ้าน่าจะใช้ได้ราว 1 เดือนก่อนที่ระบบจะล่ม ดังนั้นมู่เฉินก็แค่ออกไปจากหลุมหลบภัย เข้าไปในบ้านตัวเองแล้วซักผ้าให้ดาราสาว มันเป็เื่ง่ายๆ แต่สกาเล็ตกล่าวว่า
“งั้นฉันจะทำเอง มันคงน่าเกลียดที่ผู้อาศัยต้องให้เ้าของบ้านทำทุกอย่าง”
“โอเค วางไว้ในลิฟต์แล้วล้างมือ มานั่งรออยู่บนเตียง เดี๋ยวผมจะอาบน้ำก่อนแล้วเราค่อยทำอาหาร” ชายหนุ่มแนะนำ
มือของเธอจับเสื้อผ้าสกปรกและมู่เฉินก็รู้สึกแย่หากดาราสาวยังจับนู่นจับนี่ต่อโดยไม่ล้าง
สกาเล็ตพยักหน้า ทำทุกอย่างเสร็จเธอก็มานั่งรอเขาที่เตียง ส่วนมู่เฉินก็เข้าไปอาบน้ำ การฆ่าซอมบี้สำหรับเขามันเป็เื่ง่าย แต่กระนั้นก็เสียเหงื่อให้กับวันปล้นครั้งแรกเหมือนกัน ไม่มีอะไรดีกว่าการอาบน้ำร้อนให้สบายตัว
หลุมหลบภัยแม้จะมีขนาดเล็กมากแต่ห้องน้ำก็มีเครื่องทำน้ำอุ่นให้คลายความเครียดได้
มู่เฉินเพลิดเพลินกับการอาบน้ำแล้วออกมาข้างนอกในสภาพสวมผ้าเช็ดตัว สกาเล็ต คอนเนลลี่กำลังเปิดทีวีรับชมข่าว ทันทีที่เห็นเขานุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเผยให้เห็นร่างกาย้าก็ต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
“ขอโทษ ผมชินกับอะไรแบบนี้”
“ไม่เป็ไร ถ้าเป็ฉันก็อาจจะลืมเหมือนคุณ”
“เอาล่ะผมจะใส่เสื้อผ้าตรงนี้ อย่าหันมาล่ะ”
“ทำไมคุณไม่ใส่ในห้องน้ำ ฉันเองก็ทำแบบนั้นนะ”
“ห้องน้ำมันเล็กใส่เสื้อผ้าลำบากน่ะ และผมเองก็สะดวกแบบนี้มากกว่า”
“งั้น...แล้วแต่คุณเลยแล้วกัน”
มู่เฉินถอดผ้าขนหนูแล้วหยิบกางเกงในขึ้นมาสวม สำหรับเขาวันโลกาวินาศไม่มีใครสนใจเื่แบบนี้กันหรอก โดยส่วนใหญ่มักจะใส่เสื้อผ้าที่ไม่ซักเป็เดือนหรืออาจเป็ปี กลิ่นขออย่าให้บอก ดังนั้นเขาจึงมีความสุขเป็อย่างมากที่ได้อาบน้ำและใส่เสื้อผ้าหอมๆ
สกาเล็ต คอนเนลลี่ได้ยินการเคลื่อนไหวของเขา โดยปกติเธอเคยเห็นร่างกายของดาราฮอลลีวูดนับไม่ถ้วน ดังนั้นภูมิต้านทานด้านนี้จึงค่อนข้างเยอะ แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าชายหนุ่มอ่อนเยาว์คนนี้ต่างจากคนเ่าั้ เขาแข็งแกร่งและมีพลังวิเศษ ดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ต้องเหลือบมองร่างของเขาครู่หนึ่ง
“มองอะไรของคุณ หรือว่าคุณตกหลุมรักผมแล้ว”
“ใครบอก! ระหว่างเราคือการค้า ฉันจ่ายเงินให้คุณและคุณก็ให้ที่พักและอาหารกับฉัน” สกาเล็ต คอนเนลลี่รีบแก้ต่างก่อนที่เขาจะเข้าใจผิด
“นั่นสินะ” มู่เฉินไม่คิดอะไรมาก อย่างไรซะดาราสาวฮอลลีวูดก็ผ่านโลกมาเยอะ จะสนใจนักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างเขาได้ยังไง
ใส่เสื้อผ้าเสร็จมู่เฉินก็พาหญิงสาวขึ้นไปข้างบน
ตอนนี้เป็เวลาสี่โมงเย็น ท้องฟ้าเป็สีส้ม เมืองปิงอันค่อนข้างเงียบ บรรยากาศวังเวงชวนให้กลัว
“ไปลาดตะเวนแถวนี้” เมื่อออกจากหลุมหลบภัยมู่เฉินปล่อยฟอลคอนออกไป มันเปลี่ยนจากนาฬิกาเป็โดรนขนาดเล็ก
“เยสมาสเตอร์” ฟอลคอนที่กลายเป็โดรนบินออกไปเมื่อได้รับคำสั่ง
สกาเล็ตเห็นฉากดังกล่าวที่เต็มไปด้วยความอัศจรรย์ หันไปทางเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“นั่นอะไร โดรนของคุณตั้งโปรแกรมอัจฉริยะไว้เหรอ”
“สิ่งมีชีวิตเชิงกล” มู่เฉินเปิดเผยข้อมูลเล็กน้อย ถึงอย่างไรดาราสาวคนนี้คงอยู่ด้วยอีกนาน เป็ไปไม่ได้ที่เขาจะปิดบังเธอตลอด
“อะไรนะ มันดูเหมือนกับภาพยนตร์ไซไฟที่ฉันเคยเห็นสร้างมาจากของเล่น เป็ไปได้ไหมที่มันเป็สิ่งเดียวกัน”
“ไม่รู้สิ และคุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับฟอลคอนหรอก ตอนนี้มาช่วยผมทำอาหารดีกว่า ก่อนที่มันจะมืด”
“โอเค” สกาเล็ตเองก็รู้สึกหิวแล้ว หลังจากตามมู่เฉินเข้าไปในบ้านเธอก็เริ่มสำรวจรอบๆ “คุณอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอ”
“ใช่ ผมเป็ลูกคนเดียวน่ะ และพ่อแม่ก็เพิ่งจากไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน”
“เสียใจด้วย”
“ขอบคุณ เอาล่ะมาช่วยผมตรงนี้สิ เนื้อหมูเราต้องรีบนำไปทำอาหารก่อนที่มันจะเน่า”
สกาเล็ตไม่ได้กินเนื้อสัตว์มาสามวันแล้ว แม้ว่าจะเป็เพียงแค่เนื้อหมูธรรมดาไม่ใช่สเต็กแต่สำหรับวันโลกาวินาศ สิ่งนี้วิเศษจริงๆ
“คุณทำอาหารเป็หรือเปล่าคุณดาราฮอลลีวูด” มู่เฉินเหลือบมองเธอด้วยรอยยิ้ม เขาเห็นแค่สกาเล็ตแสดงบนหน้าจอไม่ได้ติดตามชีวิตส่วนตัว ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าเธอทำอะไรได้บ้าง
“เป็นิดหน่อย แต่ถ้าอาหารจีนฉันทำไม่เป็หรอก คุณน่าจะเข้าใจนะ” สกาเล็ตตอบคำถาม
มู่เฉินพยักหน้า กล่าวเสริมว่า “อาหารจีนส่วนใหญ่มีแต่น้ำมัน บางอันก็รสจัดผมเลยกลัวว่าคุณจะกินไม่ได้”
“ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าอะไรก็กินได้ แม้ว่านั่นจะเป็ช้างทั้งตัว” หญิงสาวยักไหล่หัวเราะ
“คุณคงหิวมาก” เขาดูเหมือนจะเข้าใจ
“แน่นอนตอนนี้ฉันหิวมาก ติดอยู่ในห้องนิรภัยสามวันโดยที่ไม่มีอะไรตกถึงท้อง แถมยังมีศพอยู่ในห้อง คุณคิดว่ามันดีไหมล่ะ”
“เอาล่ะเราจะไม่พูดถึงเื่นั้น ช่วยผมหั่นผักหน่อยสิ เดี๋ยวที่เหลือผมจัดการเอง”
“คุณดูคล่องแคล่วมาก ขอถามได้หรือเปล่าคุณอายุเท่าไหร่ หรือว่าคุณเป็เชฟ”
“ผมอายุ 19 และยังเป็นักศึกษามหาวิทยาลัยปี 2”
“ว้าวคุณเก่งมาก”
“ขอบคุณ”
มู่เฉินไม่รังเกียจที่จะเปิดเผยเื่ราวส่วนตัว และเพราะแบบนี้ทั้งสองจึงสนิทกันมากขึ้น ใช้เวลาทำอาหารราวหนึ่งชั่วโมง ผ้าถูกอบจนแห้งแล้ว มู่เฉินนั่งทานอาหารกับสกาเล็ต ดาราสาวค่าตัวสูงในฮอลลีวูด การได้นั่งกับเธอถือว่าเป็เื่อัศจรรย์ หากไม่มีเหตุการณ์ไวรัสระบาดเขาเชื่อว่าตัวเองคงไม่มีสิทธิ์เข้าหาเธอ
“เป็ยังไงบ้างอาหารฝีมือผม ผมกลัวว่าคุณจะเผ็ดเลยไม่ใส่พริกอย่างที่เคยทำ”
“มันอร่อยและแปลก”
“งั้นก็ดีแล้ว แต่ถ้าหากคุณอยากกินขนมปังคงต้องไปร้านสะดวกซื้อ”
“ฉันไม่กล้า ยกเว้นคุณจะพาไป”
“เอาไว้ผมออกไปข้างนอกจะหาขนมปังและแฮมมาให้นะ”
“ขอบคุณนะ คุณใจดีกับฉันจริงๆ”
ในระหว่างทานอาหารมู่เฉินรับฟังข้อมูลจากฟอลคอนที่กำลังลาดตะเวนบริเวณโดยรอบใกล้บ้าน ยังมีซอมบี้อยู่เหมือนเดิม รวมถึงพบผู้รอดชีวิตที่อาศัยภายในบ้าน บ้านไหนมีอาหารเยอะก็อยู่ได้หลายวันหน่อย แต่ถ้าบ้านไหนมีน้อยคงต้องเสี่ยงออกไปหาอาหารที่ซูเปอร์มาเก็ต
......
หลังจากกินเสร็จสกาเล็ตก็ช่วยเขาล้างจานทำความสะอาด ก่อนจะกลับเข้าไปในหลุมหลบภัย
มู่เฉินยังปล่อยให้ฟอลคอนทำงานอยู่ข้างนอก เนื่องจากมันเป็หุ่นยนต์จึงไม่ต้องกินหรือดื่ม ทำงานตลอด 24 ชั่วโมงเป็ยาม
กลับเข้ามาในหลุมหลบภัยทีวีก็ถูกเปิด มีเพียงข่าวเกี่ยวกับไวรัสระบาด ไม่ว่าจะเปิดช่องไหนก็เหมือนกันหมด
ดูจากสีหน้าของเธอมู่เฉินอดไม่ได้ต้องถาม “คุณเป็ห่วงครอบครัวเหรอ”
สกาเล็ตพยักหน้า “ใช่ พ่อกับแม่ฉันอายุมากแล้ว หากมีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเขาฉันคง....”
“พวกเขาจะต้องปลอดภัย” มู่เฉินปลอบโยน สกาเล็ตเผยรอยยิ้มหวาน คำปลอบโยนของเขาอาจฟังดูไร้สาระและเธอเองก็รู้ว่ามีโอกาสน้อยที่ครอบครัวจะรอดชีวิต แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกดีเมื่อมีมู่เฉินอยู่ข้างๆ
สกาเล็ตสังเกตเห็นเขาอยู่ๆ ก็หยิบถังน้ำและเบ็ดตกปลาออกมาวางบนพื้น เธอขยับเข้าไปใกล้ เอ่ยถามอย่างเป็กันเอง
“คุณกำลังทำอะไรอยู่”
“งานอดิเรกน่ะ” มู่เฉินไม่อยากเปิดเผยการมีอยู่ของระบบและหาคำโกหกที่ค่อนข้างไร้สาระ แต่ถึงอย่างนั้นสกาเล็ตก็ไม่คิดว่ามันแปลก
“มันดูเหมือนการซ้อมบทภาพยนตร์ เอาล่ะฉันจะเอาใจช่วยให้คุณได้ปลาตัวใหญ่ ฉันจะนั่งดูทีวีเงียบๆ ไม่กวน”
มู่เฉินยักไหล่และจ่ายเงินให้ระบบเริ่มการตกปลาหลังจากปล้นธนาคารมาทั้งวัน
'ติ้ง....บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งห่อ'
'ติ้ง...ชุดคอสเพลย์พยาบาล'
'ติ้ง...ปืนพกสั้น'
'ติ้ง...ตัวต่อเลโก้'
'ติ้ง...ถ่านไฟฉาย 4A'
'ติ้ง...เซรั่มซูเปอร์ทหารฤดูหนาว หลังจากฉีดจะมีพลังเหนืุ์ธรรมดา 5 เท่า ชะลอความแก่ชรา ยกของหนักได้ 1 ตัน วิ่งได้เร็ว 80 กม./ชม., ะโได้สูง 20 ฟุต'
739
