Immortal Jin อมตะข้ามจักรวาล

    Chapter 1 จุดกำเนิด




                    บนจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลที่มีแต่ความมืดมิดทอดยาวออกไปไกลไกลจนไม่อาจที่จะสามารถวัดระยะทาง หรือหาจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดได้

     

                    หากไม่มีจุดแสงระยิบระยับของหมู่ดาว หรือเมฆหมอกที่สะท้อนแสงจากดวงดาวที่คอยทำให้เกิดแสงสว่างเจิดจ้าเสมือนทำหน้าที่คล้ายหลอดไฟที่กระจายตัวออกไปในความมืดแล้วนั้น

     

                    อวกาศ...ก็คงจะเป็นสถานที่ที่ซึ่งเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวอ้างว้างอยู่ในความมืดมิดจนน่าหวาดกลัวเลยทีเดียว

     

                    ห่างออกไปไม่ไกลในห้วงอวกาศบริเวณเหนือดวงจันทร์ของดาวโลก

     

                    ฟุบ!! วาบ!! เปรี๊ยะๆๆ!!

     

                    ปรากฏมวลแสงที่ส่องสว่างเจิดจ้า จนแผ่ปกคลุมดวงจันทร์ในด้านที่ดำมืดจนสว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์พร้อมกับมีวัตถุลึกลับชนิดหนึ่งโผล่ออกมาจากภายในมวลแสงนั้น

     

                    หลังจากที่วัตถุชิ้นนั้นโผล่ออกมา ได้ก่อเกิดกลุ่มกระแสไฟฟ้ากระจายตัวออกไปโดยรอบวัตถุชิ้นนั้นไม่นานจึงปรากฏเป็นก้อนอุกกาบาตก้อนใหญ่ ซึ่งมีขนาดใกล้เคียงเท่ากับรถบรรทุกคันหนึ่ง

     

                    คลึก!! แกร๊กๆๆ!!

     

                    จากนั้นก้อนอุกกาบาตที่ว่า ก็ได้เริ่มปริแตกแยกเศษหินและเศษฝุ่นออกจากกันจนทำให้เห็นภายในเป็นก้อนผลึกคริสตัลที่สว่างสดใส ส่องประกายแสงสีรุ้งให้กระจายออกไปไกลในความมืดมิด

     

                    บริเวณพื้นผิวของก้อนผลึกคริสตัล ได้มีม่านพลังโปร่งแสงบางอย่างล้อมรอบคล้ายกับเป็นม่านบาเรียที่คอยป้องกันอันตรายจากสิ่งภายนอก

     

                    และตำแหน่งหนึ่งที่อยู่ภายในม่านบาเรีย มีร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งลอยตัวอยู่ใกล้ๆกับผลึกคริสตัลก้อนนี้

     

                    ทันใดนั้นเอง!!

     

                    วาบบ!! ฟุ้มมม! แซ่ดดดด!

     

                    ก้อนผลึกคริสตัลดังกล่าว ได้ทำการเปล่งประกายเรืองแสงสีรุ้งออกมาครู่อยู่หนึ่งแล้วจึงปล่อยลำแสงสว่างวาบส่องไปยังชายหนุ่มผู้นั้น

     

                    ร่างกายของชายหนุ่มที่ได้สัมผัสเข้ากับแสงดังกล่าวก็เริ่มเกิดการสูญสลายจนกลายเป็นเศษละอองธุลี

     

                    จากนั้นเศษละอองธุลีที่เกิดจากร่างกายของชายหนุ่มก็ถูกพลังงานจากผลึกคริสตัลดูดกลืนเข้าไปจนหมดสิ้น!

     

                    วิ๊งงง! ฟุ่บบ!!

     

                    หลังเสร็จสิ้นกระบวนการก้อนผลึกคริสตัลก้อนนั้นก็ได้ส่องแสงสว่างวาบแล้วหายไปโดยไม่ทิ้งร่องลอยใดๆ เหลือไว้เลย!

     

    [ณดาวดวงหนึ่งที่อยู่ห่างไกลออกไปในห้วงอวกาศที่กว้างใหญ่ไพศาล]

     

                    ซูมมม!!...วู๊มมม!!

     

                    เสียงของมวลอากาศที่ถูกกระแสมิติฉีกกระชากจนแยกออกจากกันพื้นที่บริเวณโดยรอบจากเดิมที่เงียบสงัดแปรเปลี่ยนกลับกลายเป็นความโกลาหล!

     

                    คลืนนน!!

     

                    เกิดเสียงดังสนั่น ผืนแผ่นดินสะเทือนเลือนลั่นแรงอัดของอากาศทำให้เกิดการกระเพื่อมของพื้นดิน และเกิดคลื่นอัดอากาศพัดพากเอาเศษฝุ่นให้กระจัดกระจายออกไป

     

                    เปรี๊ยะ…เปรี๊ยะ!!

     

                    จากนั้นไม่นาน เกิดประจุไฟฟ้ากระจายตัวออกมาเป็นจำนวนมากบริเวณจุดศูนย์กลางของประจุกระแสไฟฟ้า ได้เกิดหลุมมิติสีดำอันมืดมิดได้ก่อตัวขึ้นเป็นทรงกลม

     

                    หลุมมิติทรงกลมนั้นค่อยๆ ขยายขนาดใหญ่ขึ้น จากขนาดที่มีเพียงเท่ากำปั้นขณะนี้ได้ขยายจนมีขนาดที่ไม่ต่างไปกับลูกบอลลูนขนาดใหญ่ลูกหนึ่ง

     

                    ฟุบ!...วืดดด!! วืดดด!!

     

                    ณ ใจกลางของหลุมมิติอันดำมืดนั้น ได้มีวัตถุแปลกประหลาดชนิดหนึ่งค่อยๆลอยออกมาอย่างช้าๆ

     

                    ตึงงงง!!!

     

                    หลังจากที่โผล่พ้นหลุมมิติออกมาได้ วัตถุดังกล่าวจึงตกลงสู่พื้นดินทำให้เกิดเสียงดังสนั่น

     

                    พื้นดินที่อยู่ในบริเวณนั้นเกิดการยุบตัวลงจนกลายเป็นหลุมลึกลงไปหลายฟุตทำให้รู้สึกได้ว่า เจ้าวัตถุแปลกประหลาดดังกล่าวมีน้ำหนักที่มายมายเป็นอย่างยิ่ง

     

                    เมื่อเราลองจ้องมองวัตถุชิ้นนี้แล้วนั้น ดูภายนอกจะเป็นเหมือนก้อนผลึกเพชรหรือผลึกพลอยรูปหกเหลี่ยมที่มีจำนวนหลายชิ้น นำมาประกอบต่อกัน ทำให้ขนาดโดยรวมของมันใหญ่ประมาณ20 ตารางฟุตได้

     

                    สีภายนอกพื้นผิวเป็นสีขาวใสดุจแก้ว แต่มีแสงกระพริบวูบวาบหลากสีดูคล้ายสีรุ้ง ทำการส่องสว่างอยู่ใจกลางระหว่างวัตถุ

     

                    ในขณะนี้วัตถุดังกล่าวได้เริ่มส่งกระแสพลังงานบางอย่างจากภายในพลังงานที่ว่านี้กำลังกระจายตัวออกมาอยู่เป็นระยะๆ

     

                    จากนั้น กาลเวลาได้ดำเนินต่อไป ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจจะทราบได้แต่วัตถุแปลกประหลาดชิ้นนี้ก็ยังคงกระจายพลังงานออกมาอยู่ตลอดเวลา นับตั้งแต่ปรากฎตัวออกมาจากช่องว่างมิติที่มืดมิดนั้น    

     

                    แต่แล้ว ณ ค่ำคืนที่เงียบสงบคืนหนึ่ง

     

                    คลื่นนนน!!... กึกๆๆๆๆ!!

     

                    ในที่สุดก็ได้มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้นกับวัตถุดังกล่าวแสงสีรุ้งและกระแสพลังงานที่อยู่ภายในวัตถุได้เกิดการสั่นสะเทือนขึ้น ทำให้พื้นดินโดยรอบไปจนกระทั่งเทือกเขาที่ตั้งอยู่ในแถบนั้นเกิดการสั่นสะเทือนตามไปด้วย

     

                    แกร๊กๆๆๆ!!

     

                    เริ่มปรากฎรอยร้าวลุกลามไปทั่วพื้นผิวของวัตถุ พลังงานบางอย่างเริ่มรั่วไหลออกมาทำให้กระแสพลังงานของพื้นที่บริเวณยอดเขาพุ่งพล่านปั่นป่วน เกิดการบิดเบี้ยวขึ้นของมิติโดยรอบและแล้ววัตถุดังกล่าวก็ได้เกิดการระเบิดขึ้น

     

                    บรึ้มมม!!!

     

                    การระเบิดที่รุนแรงส่งผลให้ยอดเขายุบตัวลง กระทั่งผืนฟ้าสะท้านแผ่นดินสะเทือนพื้นดินโดยรอบถูกทำลายจนหมดสิ้น

     

                    คลื่นกระแสลมและอากาศบริเวณนั้นเกิดอาการปั่นป่วนวุ่นวายกลุ่มเมฆกระจัดกระจายฟุ้งปลิวออกไปโดยรอบ

     

                    แต่ทว่าในขณะที่แรงระเบิดกำลังจะขยายขนาดกระจายออกกระแสพลังงานทั้งหมดที่ถูกปลดปล่อยออกมาได้เริ่มหยุดการขยายตัว

     

                    กลับกันพลังงานโดยรอบต่างค่อยๆถูกดูดกลืนกลับเข้าสู่จุดศูนย์กลางของแรงระเบิด?

     

                    วู๊มมม…!!!

     

                    มวลพลังงานทั้งหมดได้ถูกดูดกลืนเข้าสู่จุดศูนย์กลางผสานตัวก่อเกิดขึ้นเป็นผลึกคริสตัลสีรุ้งส่องแสงสว่างจ้าไปทั่วทั้งผืนฟ้าและพื้นดิน!

     

                    ผลึกคริสตัลสีรุ้งได้ทำการดูดกลืนพลังงานที่อยู่โดยรอบเข้าไปจนกระทั่งพลังงานดังกล่าวหายเข้าไปในผลึกจนหมดสิ้น

     

                    ในขณะเดียวกันนั้นเองก็เริ่มมีเส้นใยโปร่งแสงก่อตัวขึ้นมาเส้นใยแสงนับร้อยนับพันกำลังก่อตัวขึ้นมาทีละเล็กทีละน้อย จนขยายจำนวนทวีคูณเพิ่มมากขึ้นจนกระทั้งปรากฏเส้นใยโปร่งแสงจำนวนนับล้านเส้น

     

                    เส้นใยจากผลึกคริสตัลที่ก่อตัวขึ้นมาจำนวนมหาศาลได้เริ่มรวมตัวเข้าหากัน ถักทอก่อเกิดจนเป็นรูปร่างคล้ายกับอวัยวะภายในของมนุษย์

     

                    จากนั้นปรากฏส่วนของกระดูกลำตัว ส่วนหัว ใบหน้า ดวงตาร่างกาย หัวใจ และแขนขา

     

                    ทุกสิ่งที่กล่าวมานั้นดูเหมือนจะเป็นส่วนประกอบของมนุษย์ทุกอย่างยกเว้นเพียงส่วนประกอบที่เป็นอวัยวะภายใน กล้ามเนื้อต่างๆ และร่างกายนั้น กลับมีองค์ประกอบเป็นมวลผลึกสีขาวใสโปร่งแสงดูคล้ายร่างกายนั้นจะถูกสร้างมาจากผลึกคริสตัลทั้งหมด

     

                    พลังอำนาจของผลึกคริสตัลสีรุ้งที่ถักทอกันอยู่ภายในร่างกายนั้นได้ทำการกระตุ้นให้ก่อกำเนิดผิวหนังชั้นภายนอกของร่างกาย  กระบวนการนี้กินระยะเวลาอยู่เพียงชั่วครู่ หลังจากผ่านไปไม่นานร่างกายผลึกสีขาวโปร่งแสงนั้นจึงได้สร้างเสร็จจนสมบูรณ์ทุกส่วน

     

                    เมื่อกระบวนการร่างกายถูกสร้างจนเสร็จสิ้น ร่างที่ปรากฏอยู่ตรงหน้านั้นเป็นบุรุษหนุ่มผู้หนึ่ง

     

                    ร่างกายทั้งหมดรวมทั้งดวงตาที่กำลังปิดสนิทของบุรุษผู้นี้นั้นเป็นสีขาวใสโปร่งแสงช่วงลำตัวปรากฎเป็นมัดกล้ามขนาดใหญ่สลับกับลวดลายที่เป็นผลึก รูปร่างมีขนาดสูงใหญ่หากให้วัดขนาดก็สูงราว 7 ฟุตได้

     

                    ขณะเดียวกัน ประจุกระแสไฟฟ้าจำนวนมาก เริ่มแผ่กระจายออกมาจากภายในร่างกายของบุรุษหนุ่มส่งผลให้ร่างกายของบุรุษหนุ่มผู้นั้นสั่นไหวอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงล้มลงแน่นิ่ง หลับสนิทนอนแนบชิดอยู่บนพื้นดิน

     

                    หลังจากนั้นทุกสิ่งก็กลับมาเงียบสงบเช่นเดิม ดั่งกับว่าไม่เคยเกิดเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ขึ้นทุกสิ่งทุกอย่างนั้นเกิดขึ้นเพียงแค่ไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น นับจากที่วัตถุผลึกคริสตัลได้ปรากฎตัวออกมาและเกิดการระเบิดขึ้น

     

                    พรึ่บ!!...และในทันใดนั้นเอง!

     

                    บุรุษหนุ่มที่กำลังนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น ในที่สุดก็ได้ลืมตาขึ้นมาทำให้สามารถที่จะเห็นดวงตาอันเป็นประกายคู่งามคู่หนึ่ง ดวงตานั้นดูโปร่งใสงดงาม ดุจดั่งประกายเพชรอันล้ำค่าที่ได้ผ่านการเจียระไนมาแล้ว

     

                    บุรุษหนุ่มเริ่มที่จะรู้สึกตัว และกำลังได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้น

     

                    ตึกตึก!...ตึกตึก!...ตึกตึก!

     

                    จากนั้นจึงเริ่มขยับมือ แขน ขา หลังจากรับรู้และสัมผัสได้ถึงร่างกายตนเองเรี่ยวแรงและพละกำลังจึงเริ่มปรากฏ

     

                    บุรุษหนุ่มประคองร่างกายและพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง

     

                    “ซูดดด!...ฮ่า!”

     

                    จากนั้นบุรุษหนุ่มจึงได้สูดหายใจเข้าลึกเริ่มเพ่งพินิจ ค่อยๆ หันมองสิ่งต่างๆ รอบตัว แล้วจึงหลับตาลงอีกครั้ง….

     

                    ผ่านไปสักครู่ จึงได้ลืมตาขึ้นมาใหม่ เงยหน้าขึ้นมองฟ้านำมือทั้งสองข้างขึ้นมากุมหัว พร้อมด้วยแววตาที่เบิกกว้างขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ปากอ้าออกกว้างแล้วสบถกู่ก้อง ร้องคำรามออกมาเสียงดังว่า…!!

     

                    “ว๊ากกก!!! นะ…นี่เราอยู่ที่ไหนกันวะเนี่ยยยย…!!!”