————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
เื่นี้หยกเปิดให้ อ่านฟรี!จนจบเลยค่ะ ~
แต่จะเป็การอ่านฟรีในแบบที่กำหนดนะคะ
โดยแต่ละตอนที่ลงไปแล้วจะเริ่มติดเหรียญในเวลา 00.00 น. ของทุกวันค่ะ
เพราะงั้นอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้ด้วยน้าจะได้ไม่พลาดตอนใหม่ ๆ กันนะคะ ^^'
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
“หนูคนสวยเดินทางมาที่นี่คงไม่ลำบากใช่ไหมลูก” พอเดินเข้ามาถึงท่านทั้งสอง คุณป้าก็เป็คนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ส่วนคุณลุงแกแค่ยิ้มให้ ไม่ได้พูดอะไร และทำท่าทางเหมือนจะเข้ามาช่วยถือกระเป๋า แต่ฉันไวกว่าจึงรีบปฏิเสธไปไม่ใช่เพราะหวง แต่ไม่กล้ารบกวนผู้ใหญ่ ถึงแม้เขาจะมีหน้าที่บริการฉันก็ตาม
“ไม่เลยค่ะ อาจเป็เพราะหนูไม่ได้ขับเองด้วยสิ”
“ฮ่า ๆ จริงสิป้าก็ลืมไป” คุณป้าปิดปากหัวเราะหลังฉันส่งยิ้มตอบเหมือนเด็กน้อย พร้อมหัวเราะตามหลังเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเอาแต่หัวเราะไม่หยุด จนฉันเป็ฝ่ายบ้าจี้หัวเราะตามในที่สุด เพราะเสียงหัวเราะของคุณป้าบอกเลยว่าขำได้อร่อยมาก
“พอเถอะค่ะ หนูท้องแข็งไปหมดแล้ว” ฉันชี้นิ้วไปที่หน้าท้องของตัวเอง และพูดด้วยความเป็กันเองอย่างกับรู้จักกันมานานแล้วทั้งที่พวกเราพึ่งเจอกันเป็ครั้งแรกแท้ ๆ
“เดี๋ยวหนูก็ชิน” คุณลุงเป็ฝ่ายพูดบ้างพร้อมหันไปมองคุณป้าแล้วยิ้มออกมา เล่นทำเอาคนโสดอย่างฉันเห็นแล้วรู้สึกอิจฉาตาร้อนไม่ไหว
“มา ๆ เดี๋ยวป้าพาไปดูบ้านพัก ถึงคุณขุนจะบอกว่าหนูเป็คนสบาย ๆ แต่ป้าก็กลัวว่าจะไม่ถูกใจ เพราะบ้านป้ามันก็ไม่ได้ใหญ่มากเท่าไร” คุณป้าพูดพร้อมจูงมือฉันให้เดินตามไปส่วนคุณลุงก็เข้ามาดึงกระเป๋าเดินทางออกจากมือฉันโดยที่ไม่ได้ตั้งตัว
สุดท้ายก็เลยต้องยอมเดินตัวเปล่าตามแรงคุณป้าไปแทนแล้วบอกเลยนะว่าคุณป้าแกแรงเยอะมาก
บ้านพักของต้า
“โห...ข้างในกว้างจังเลยค่ะ” หากมองแค่หน้าบ้านหรือด้านนอกมันก็ค่อนข้างเล็กกว่าบ้านทั่วไป แต่พอมาเห็นด้านในกลับดูกว้างมาก ฉันคิดว่าคงเป็เพราะคนสร้างน่าจะใช้วิธีหลอกตาด้วยการทำให้ในบ้านดูลึกและยาวแทนสินะ
เอาตามตรงมันออกมาดูดี แต่ค่อนข้างน่ากลัวสำหรับคนที่อยู่คนเดียว และกลัวสิ่งที่มองไม่เห็นอย่างฉันมากนี่น่ะสิ
“ถ้าหนูชอบป้าก็สบายใจหน่อย งั้นไปพักผ่อนก่อนเถอะจ้ะ หนูเดินทางมาตั้งไกลคงเหนื่อยแย่ แล้วถ้าหิวบอกป้านะ ไม่ก็บอกลุงเขาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ”
“ขอบคุณมากเลยนะคะ” ฉันยิ้มอย่างสุภาพพร้อมก้มหัวลงเล็กน้อย จากนั้นก็ยืนมองท่านทั้งสองเดินหายไปจนลับตาก่อนถึงค่อยปิดประตูลง
ห้องนอน
“เอาไว้ค่อยมาจัดแล้วกัน อย่างน้อยขอหลับสักงีบก่อนดีกว่าวันนี้เจอแต่เื่ปวดหัวมาทั้งวันละ หมดแรงชะมัด ~” ฉันบิดตัวี้เีพลางมองกระเป๋าเดินทางที่ลากเข้ามาพร้อมกันก่อนจะใช้เท้าดันให้น้องกระเป๋าไปอีกทางส่วนตัวเองก็ล้มตัวนอนบนเตียงนุ่มที่คุณป้าน่าจะมาจัดเตรียมไว้ให้ถึงได้ยังมีกลิ่นหอมน้ำยาปรับผ้านุ่มหลงเหลืออยู่แบบนี้
“...” ไร้เสียงพูดกับตัวเองเหมือนอย่างก่อนหน้าเหลือเพียงแค่เสียงลมหายใจอย่างสม่ำเสมอ และความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศที่ถูกเปิดเอาไว้ก่อนเข้ามา
“อะ...อ้าว” พอฉันลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ที่ไหนสักแห่ง ที่ไม่สามารถอธิบายได้ เนื่องจากรอบข้างมีแต่ควันสีดำปกคลุมจนเกือบมองไม่เห็นทาง
นี่ถ้าไม่มีคนจูงมือฉันเอาไว้ก็คงไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องเดินไปทางไหนต่อดี แต่เดี๋ยวสิ ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้ตัวเองนอนอยู่ในบ้านนะ ไม่ได้ออกมาเดินเล่นที่ไหนสักหน่อย แล้วทำไม...
“คุณป้าคะ” ฉันพยายามเพ่งเล็งมองคนที่กำลังจับข้อมือของฉัน ซึ่งมองยังไงก็มองไม่ชัด แต่พอรู้อยู่ว่าน่าจะเป็ผู้หญิง เพราะรูปร่างไม่ใหญ่ไม่สูงเกินไป และฝ่ามือที่นิ่มกว่าปกติ
“…” แปลกจัง ถึงแม้จะรู้จักแค่แป๊บเดียว แต่ฉันก็พอเดาออกอยู่ว่าคุณป้าไม่น่าใช่คนที่ชอบเงียบเหมือนอย่างตอนนี้เลยนะ หรือเกิดเื่อะไรขึ้นหรือเปล่า?
“แม่จ๊ะ แม่” เสียงใคร?
“โอ๊ย!” ฉันร้องเสียงหลงระหว่างได้ยินเสียงเด็กผู้ชายเหมือนกำลังเรียกหาแม่ของเขา เพราะจู่ ๆ แรงกดตรงข้อมือมันรุนแรงขึ้นจนรู้สึกเ็ปมาก
“แม่ตื่นเถอะ แม่ตื่น...”
“ป้าคะ ลูกป้าหรือเปล่าคะ” ฉันพยายามหยุดเดินเพื่อจะหันไปมองตามเสียงที่ได้ยิน แต่ก็โดนกระตุกกลับไป และดูเหมือนคุณป้าแกจะเร่งฝีเท้าให้เดินไวขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย
ถึงตอนแรกฉันจะไม่เห็นลูกของคุณลุงคุณป้าก็จริง แต่ตอนนี้บางทีน้องเขาอาจพึ่งกลับมาจากโรงเรียนก็ได้ แต่ทำไมถึงต้องบอกให้ตื่นด้วยนะ ก็ไม่เห็นว่ามีใครนอนอยู่เลยนี่นา
“…” คนถูกถามไม่ยอมตอบ แถมยังเดินเร็วจนฉันเกือบตามไม่ทัน นี่ถ้าไม่ตั้งสติให้ดีแล้วพยายามก้าวเท้าให้ตรงตามจังหวะคนข้างหน้านะบอกเลยมีแหก
“อย่าให้เขาพาตัวไป แม่จ๊ะแม่ ตื่นเถอะแม่!” เสียงเด็กชายดูร้อนรนมากกว่าเดิมจนฉันเริ่มชักไม่แน่ใจแล้วว่าคนข้างหน้าใช่คุณป้าอย่างที่คิดไหม เพราะเห็นเอาแต่เดินอย่างเดียวไม่พูดไม่จาสักคำ ทั้งที่พวกเราก็ได้ยินกันเต็มสองรูหูว่ามีคนเรียกอยู่
มีคนเคยกล่าวไว้ถ้าอยากรู้ว่านี่คือความฝันหรือความจริงก็ให้หยิกตัวเองแรง ๆ ถ้าเจ็บนั่นคือความจริง แต่ถ้าไม่เจ็บนั่นคือความฝัน
“ฉันบอกให้ปล่อย!” พอลองทำตามแล้วดันไม่รู้สึกเจ็บอะไร ฉันจึงรู้ว่านี่คือความฝัน แล้วรีบเกร็งตัวสะบัดข้อมืออย่างแรงพร้ะคอกออกไปอย่างโมโห แต่ทั้งสะบัดก็แล้วทั้งะโใส่อย่างโมโหก็แล้ว คนข้างหน้าก็ยังไม่ยอมปล่อยอีก
“ตื่นต้า! เธอต้องตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ ตื่นให้ได้ เพราะไม่งั้น...ไม่งั้น ฮึก ~” น้ำตาของฉันไหลลงอาบแก้มสองข้างเมื่อครั้งหนึ่งเคยได้ยินพนักงานที่โรงแรมพูดกันว่าญาติตัวเองไหลตายเหตุเพราะหลับไม่ตื่น ซึ่งมันเหมือนกับที่ฉันเองก็กำลังเป็อยู่ในตอนนี้
ไม่เอาหรอก ไม่เอา...ฉันไม่อยากตาย นี่ยังมีอีกหลายเื่เลยนะที่ยังไม่ได้ทำ ยังไม่ได้พูด แล้วใครมันจะไปยอมตายกัน ไม่เด็ดขาด ไม่ยอมยังไงก็ไม่ยอม!
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok
(https://www.facebook.com/sunisayok310540/)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
292
