ผมอุ้มเธอเดินขึ้นมาบนห้อง วางลงบนเตียงอย่างแ่เบาเพราะกลัวเธอจะตื่น พลางไปหยิบกะละมังใส่น้ำอุ่น เพื่อมาเช็ดตัวให้เธอด้วย
“อื้อออออ”
เธอส่งเสียงแสดงความรำคาญ ยกมือเล็กๆ นุ่มๆ ของเธอขึ้นปัดมือผมที่กำลังเช็ดตัวให้ออก
“เช็ดตัว…”
“แจฮยอน… ฮึก อย่าทิ้ง…%$#*(_|_&^%#”
เสียงพึมพำขาดๆ หายๆ ของเธอ ยังดังเป็ระยะ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงข้างขมับจนหมอนเปียกเป็ดวง
ผมชะงักมือจ้องใบหน้าที่เอาแต่พึมพำพร้อมสะอื้นนั้นด้วยใจที่เจ็บหน่วงอย่างบอกไม่ถูก ชื่อของผู้ชายคนอื่นถูกกล่าวขึ้นซ้ำๆ ผมเบนหน้าหนี ยกมือขึ้นกุมขมับ
‘นี่ฉัน… กำลังทำอะไรอยู่เนี้ย’
“ฮึก อุ๊บ อ้วกกกก”
“เฮ้ย เดี๋ยวๆ ! คุณยู ” ผมรีบหันไปประคองเธอขึ้น แล้วคว้าถังขยะข้างเตียงมาให้
“อ้วกกกกกก”
ครับ เธออ้วกใส่เรียบร้อย… หมายถึงบนตัวผมน่ะ
“ให้ตายเถอะ… คุณยู อึก!”
ผมดุเธอเบาๆ วางตัวเธอลงนอนเช่นเดิม พลางยกมือปิดจมูกตัวเอง กลิ่นแอลกอฮอล์ตีขึ้นมา บวกกับเศษอาหารทั้งเนื้อย่างที่ออกมาเป็ชิ้น และเศษผัก ทำให้ผมแทบจะอ้วกตาม
ผมหนีไปอาบน้ำก่อน ปล่อยเธอไว้ในสภาพนั้น จนพักใหญ่ออกมาด้วยผ้าขนหนูห่ม่ล่าง ผมกระพริบตามองถี่ ร่างบางบนเตียงลุกขึ้นนั่งนิ่ง หันมองไปยังระเบียงกระจกที่สะท้อนแสงจันทร์
ผมเดินช้าๆ ไปนั่งปลายเท้าเธอ พลางถามด้วยความเป็ห่วง
“ได้สติแล้วหรอครับ”
“ฮึก…. แจฮยอน” เธอยังเหม่อมองเช่นเดิม ปากพึมพำถึงชื่อชายคนนั้น น้ำตาไหลลงหน้าแก้ม
“...” ผมทำได้เพียงนั่งฟัง ขยับตัวเข้าไปใกล้ แล้วเช็ดน้ำตาให้อย่างแ่เบา
“ฮึก …” เธอหันมามองผมช้าๆ ก้มหน้าลง สะอื้นเสียงแ่
“อย่าร้องเลยครับ คุณมีค่าเกินกว่าจะมานั่งเสียใจให้กับคนคนนึง…”
“ฮืออออ”
เธอร้องไห้ออกมาเสียงดัง แล้วคว้าตัวผมไปกอดแน่น ผมนั่งตัวแข็ง เป็ท่อนไม้เพราะไม่รู้จะต้องทำยังไง จะกอดปลอบรึมันก็… คงไม่เหมาะสม โดยเฉพาะสภาพผม ณ ตอนนี้ กับเธอที่อยู่บนเตียง
“คุณยู…” ผมแตะไหล่เธอเบาๆ เรียกสติเธอไว้
“ฮึก ให้โอกาสฉันเถอะนะ ฮือออ ฉันยินดีทำทั้งหมดที่นายขอเลย”
“คุณยู ใจเย็นๆ ก่อน …ผมไม่ใช่เขา” ผมจับตัวเธอออก กุมใบหน้าสวยไว้ จ้องลึกเข้าไปั์ตา
“ฮึก หะ หัวหน้าทีม ฮือออ”
“ครับ ผม ‘คิมแทซัน’ หัวหน้าทีมของคุณ ไม่ใช่แจฮยอนอะไรนั่น”
“ฮือออ ขอโทษค่ะหัวหน้าทีม ฮืออออ”
กรรม… เธอยกมือขึ้นปิดใบหน้า ร้องไห้หนักกว่าเก่า
“นอนพักเถอะ พรุ่งนี้เช้าค่อยคุยกัน ” ผมดันตัวเธอลงนอน แล้วห่มผ้าให้
พรึ้บ
“คะ คุณยู..”
ผมพูดเสียงสั่น เพราะเธอคล้องคอผมไปใกล้กับใบหน้าเธอ แววตาสั่นระริก ใบหน้าแดงเพราะผ่านการร้องไห้ ริมฝีปากที่แผ่ไออุ่น ลมหายใจถี่ ยิ่งกระตุ้นให้ผมจมลึกในความรู้สึกที่สะสมมาตลอด 2 ปี
“ปล่อยเถอะครับ ผมไม่ชะ.. อุ๊บ”
และแล้วสิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เธอกดคอผมลงประทับกับริมฝีปากเธอแน่น บดขยี้จนลืมััความหวาน โพลงปากที่คละคลุ้งไปด้วยรสชาติและกลิ่นแอลกอฮอล์ของเธอ พยายามสอดลิ้นเข้ามาหาผม
“อื้อออ”
ผมตีเบาๆ ที่หมอน เพื่อพยายามเรียกสติเธอ แต่ปากดันเผยออกรับกับลิ้นนุ่มๆ ที่ส่งเข้ามา เราไล่หยอกเย้ากันอยู่พักใหญ่ ผมละเลยศีลธรรมของลูกผู้ชาย ล้วงมือเข้าััผิวขาวเนียนใต้ผ้าห่ม อย่างห้ามตัวเองไม่อยู่
“อื้อออออ ”
ทันที่ผมละริมฝีปากออก มาซุกไซ้จมูกลงบนผิวของเธอ เลื่อนลงไปถึงเต้าอวบขาวเนียน ที่หัวแข็งชูจนน่ากัด ผมก้มครอบปากลงดุนเบาๆ เธอแอ่นอกรับ ยกมือขึ้นกุมใบหน้าผม
“อ้ะ.. อืมมม”
เธอเริ่มร้องครางเสียงหวานออกมา ลมหายใจถี่ของทั้งสอง และความร้อนของร่าง ชักนำให้ผมปลดเปลื้องเสื้อผ้าเธอออกทีละชิ้น จนไม่เหลือสิ่งขวางกั้น ผมยืดตัวขึ้น นั่งคล่อมเธอไว้ พิจารณาสัดส่วนที่บอบบางนั้นด้วยใจที่เต้นรัว
“ยูอึนอา”
“......” เธอเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยใบหน้าแดงกล่ำ ตาหวานเยิ้ม
“ตอบมา ว่าผมคือใคร”
“อึก! หะ หัวหน้าทะ…”
เธอตอบด้วยเสียงแหบพร่า สายตาก้มมองร่างกายของผมั้แ่ดวงตาจนถึงหว่างขาที่มีลำใหญ่แข็งชูชี้หน้าเธออยู่
“ไม่ใช่”
ผมจับมือเธอมาลูบไล้บนผิวกายที่กำลังร้อน กล้ามมัดสัดส่วนที่ผมดูแลอย่างดี กำลังโหยหาััจากเธอ
“....” เธอเม้มปากเป็เส้นตรง เงยใบหน้าขึ้นสบตาผม
“ผมคือ… พัค แท ซัน ... จำเอาไว้ให้ดี”
ผมก้มกระซิบพูดที่ข้างหู ยิ้มเหยียดออกมาแล้วค่อยๆ คลานเข้าใกล้ใบหน้าเธอ มือหนากำโชว์ลูกชายลำั์ ที่มีน้ำเคลือบใสที่หัวหยักจ่อไปที่ริมฝีปากบาง
“เอาเข้าปากซะ …อึนอา”
1K
