เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        “พวกเจ้าช่างหาญกล้านักที่นี่คือเขตล่าสัตว์ของราชวงศ์ ไม่กลัวหัวหลุดจากบ่าหรืออย่างไร?”

        แม้ว่าโหยวพิงถิงจะเติบโตในค่ายทหารตั้งแต่เล็กขี่ม้ายิงธนูล้วนทำได้อย่างเชี่ยวชาญ ทว่านี่ถือเป็นครั้งแรกที่นางได้เผชิญกับดาบหรือกระบี่ของจริง

        ไม่แปลกใจเลยที่นางจะพ่ายแพ้อย่างหมดรูป

        “เหอะๆๆ”

        คนชุดดำที่จับตัวนางเอาไว้ส่งเสียงหัวเราะดาบในมือขยับเล็กน้อย

        โลหิตสดๆ ไหลออกมาเล็กน้อย

        “อา พี่เยี่ยนไหวช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้าเลือดออกแล้ว อย่านะ อย่าทำร้ายข้า ไม่เช่นนั้นจะเป็นแผลเป็น”

        “...”

        ไป๋เซี่ยเหอไม่รู้ว่าควรใช้คำใดมาอธิบายดี

        “ปล่อยนางมิฉะนั้นพวกเจ้าจะตายทั้งหมด!”

        ฮั่วเยี่ยนไหวไม่ขยับเขยื้อนแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและจิตสังหาร

        เห็นอยู่ชัดๆ ว่าตอนแรกพวกเขาบดขยี้เหล่ามือสังหารอยู่ฝ่ายเดียวทว่าเมื่อหญิงสาวที่ไร้ฝีมือโผล่ขึ้นมาอย่างน่างุนงงก็กลายเป็นการเจรจาต่อรองไปเสียอย่างนั้น

        บรรยากาศแปลกประหลาดเสียจนไม่อาจอธิบายได้

        ‘ฟิ้ว’

        ลูกธนูยาวสีเงินพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วตรงไปที่โหยวพิงถิง!

        “สมควรตาย!”

        น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นที่ข้างหูของไป๋เซี่ยเหอหางตาของนางเห็นเพียงเงาร่างสายหนึ่งพุ่งตรงไปหาโหยวพิงถิง

        สายลมพัดมาแผ่วเบาฝ่ามือที่เปียกชื้นเล็กน้อยเริ่มเย็นเยียบขึ้นเรื่อยๆ

        ‘ฟึ่บ’

        วินาทีต่อมาหลังจากฮั่วเยี่ยนไหวพุ่งไปหาโหยวพิงถิง

        มือสังหารที่อยู่ด้านหลังไป๋เซี่ยเหอถือโอกาสลงมือทว่านางกำลังสนใจฝ่ามือของตนเอง จึงไม่ทันได้ตอบสนอง

        กว่านางจะสัมผัสได้ถึงไอสังหารแสงสีเงินก็ใกล้จะสัมผัสตัวนางแล้ว นางพยายามหลบหลีกไม่ให้คมดาบโดนจุดสำคัญ ถึงอย่างนั้นมันก็ฟันเข้าที่แผ่นหลังก่อให้เกิดบาดแผลยาวสายหนึ่ง

        ความเจ็บปวดทำให้ไป๋เซี่ยเหอได้สติ

        นางกัดฟันพลิกกาย ก่อนจะยิงเกาทัณฑ์แขนเสื้อในมือออกไปอย่างไร้ความปรานีอารมณ์อันมืดมนลอยอ้อยอิ่งอยู่ในใจของนาง

        เกาทัณฑ์แขนเสื้อแทงทะลุหัวใจของอีกฝ่ายไป๋เซี่ยเหอเดินตรงไปบิดมันอย่างโหดเหี้ยมแล้วกระชากออกมา ทำให้โลหิตพุ่งกระฉูดราวกับสายน้ำก่อนที่มือสังหารผู้นี้จะตายลง

        เวลานี้นางดูราวกับเทพแห่งความตายที่กำลังปลิดชีพของผู้คนก็ไม่ปาน

        ทุกย่างก้าวของนางไม่หลงเหลือกลิ่นอายมนุษย์อีกต่อไป

        ไอสังหารบนร่างของนางเพิ่มขึ้นกว่าตอนแรกมาก

        ความเชื่อใจหรือ? ความร่วมมือหรือ?

        เฮอะ

        “ไป๋เซี่ยเหอ!”

        เมื่อฮั่วเยี่ยนไหวจัดการมือสังหารที่จับตัวโหยวพิงถิงได้แล้วก็หันกลับมาเห็นว่าแผ่นหลังของไป๋เซี่ยเหอถูกฟันอย่างโหดเหี้ยม

        ดวงตาของเขาเบิกโพลง

        ต้องโทษเขา!

        หากเขาไม่ได้ผละออกมาโดยพลการแผ่นหลังของนาง จุดอ่อนของนาง จะมีช่องโหว่ได้อย่างไร?

        เสียงตะโกนของเขาไม่อาจดึงดูดความสนใจของไป๋เซี่ยเหอได้เลย

        ขณะยิงเกาทัณฑ์แขนเสื้อ เลือดที่แผ่นหลังของนางก็หยดไปตามทางริมฝีปากของนางซีดขาวลงขึ้นเรื่อยๆ

        ฮั่วเยี่ยนไหวคิดจะวางโหยวพิงถิงไว้บนพื้นแล้วไปช่วยไป๋เซี่ยเหอ

        ทันใดนั้นมือคู่หนึ่งก็โอบรอบลำคอของเขาไว้“พี่เยี่ยนไหว ข้าดีใจนักที่ท่านรีบมาช่วยข้า แต่ข้าเจ็บเหลือเกินเจ้าค่ะข้าใกล้ตายแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ? หากได้ตายในอ้อมแขนของท่าน ข้าก็ยินดีนักเจ้าค่ะ”

        เมื่อกล่าวจบดวงตาของนางก็ค่อยๆ ปิดลง ทว่ามือยังคงโอบรอบคอของฮั่วเยี่ยนไหวเอาไว้

        ฮั่วเยี่ยนไหวตั้งใจจะเข้าไปดูในป่าว่าลูกธนูเมื่อครู่ผู้ใดเป็นคนยิงกันแน่และมันยิงออกมาจากที่ใด?

        หากหาตัวมือธนูลึกลับไม่พบก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าโหยวพิงถิงบาดเจ็บหนักเพียงใด ตอนนี้เขาจึงไม่อาจปล่อยนางไว้เพียงลำพังได้

        “สมควรตาย!”

        ฮั่วเยี่ยนไหวเอามือทุบลำต้นหนาของต้นไม้ที่อยู่ข้างๆจนโลหิตไหลริน

        เมื่ออิ๋งเฟิงพาคนมาถึงไป๋เซี่ยเหอก็กำจัดมือสังหารคนสุดท้ายเรียบร้อยแล้ว

        จู่ๆ สองขาของนางก็หมดแรงความเจ็บปวดที่แผ่นหลังทำให้นางซวนเซจนแทบล้มลงกับพื้น

        “ท่านอ๋องนี่มันเกิดอะไรขึ้นพ่ะย่ะค่ะ? เขตล่าสัตว์ของราชวงศ์มีมือสังหารได้อย่างไร?”

        ฮั่วเยี่ยนไหวมองไป๋เซี่ยเหอเหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผากของนาง ริมฝีปากซีดเซียว เห็นได้ชัดว่าเป็นอาการของการเสียเลือดมากเกินไป

        “เหตุใดถึงมัวแต่พูดจาไร้สาระ? ยังไม่รีบไปประคองนางอีก!”

        ฮั่วเยี่ยนไหวดึงมือที่โอบรอบลำคอของเขาออกทว่านึกไม่ถึงว่าจะดึงไม่ออก

        ขณะเดียวกันก็เกรงว่าในป่าจะยังคงมีมือธนูลึกลับซ่อนตัวอยู่เขาจึงจำต้องปลอบโยนไป๋เซี่ยเหอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “เชื่อฟังให้อิ๋งเฟิงพาเจ้ากลับไป...”

        อิ๋งเฟิงเดินไปหาไป๋เซี่ยเหอเมื่อเห็นหวังเฟยในอนาคตของจวนเซ่อเจิ้งอ๋องบาดเจ็บสาหัสปานนี้ ทว่ายังยืนหยัดอยู่ได้เขาก็ลอบชูนิ้วโป้งอยู่ในใจ

        บาดแผลสาหัสปานนั้นหากเปลี่ยนเป็นเขาคงไม่สามารถยืนหยัดได้เช่นนี้แน่

        “ไม่จำเป็น ออกไปห่างๆ ข้า!”

        น้ำเสียงของนางเย็นเยียบจนถึงขีดสุดแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา

        “คุณหนูใหญ่สกุลไป๋ คิดเสียว่าข้าเป็นคนแปลกหน้าก็พอขอรับ”

        ไม่ต้องเดาก็พอรู้คร่าวๆว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่าท่านอ๋องของเขา...

        “คนแปลกหน้าหรือ?”

        ไป๋เซี่ยเหอหัวเราะหยัน“ข้าไม่เคยปล่อยให้คนแปลกหน้าเข้าใกล้ข้า”

        นางเก็บดาบของมือสังหารขึ้นมาจากพื้นเพื่อใช้พยุงตัวเอง

        มือซ้ายที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อถูกลมหนาวพัดจนเย็นเยียบนางกำมือไว้แน่นก่อนจะคลายออก

        รอบกายของนางแผ่ไอเย็นยะเยือกออกมาราวกับไม่ให้ใครเข้าใกล้แม้ว่าจะบาดเจ็บจนเห็นกระดูก แม้ว่าจะเดินโซซัดโซเซโดยใช้ดาบยาวพยุงตัวเองนางก็ต้องต่อสู้เพียงลำพัง

        ความรู้สึกของนางมืดมนและโดดเดี่ยวเกินไป

        เมื่อออกมาจากป่า ก็พบว่าทุกคนยืนอยู่หน้ากระโจม

        อิ๋งเฟิงเดินเข้าไปในกระโจม

        เมื่อเห็นร่างโชกเลือดของไป๋เซี่ยเหอโผล่มาจากป่าฮองเฮาก็ตกตะลึง

        นางปรี่เข้าไปประคองไป๋เซี่ยเหอโดยไม่สนใจว่าอาภรณ์ของตนเองจะเปรอะเปื้อนหรือไม่“แม่หนูเซี่ยเหอ เจ้าเป็นอะไรไป?”

        โชคดีที่มีฮองเฮาประคองเอาไว้ไป๋เซี่ยเหอจึงไม่อับอายขายหน้าต่อหน้าทุกคน ตอนนี้นางอดทนจนถึงขีดจำกัดแล้ว

        กลิ่นคาวเลือดอบอวลอยู่เต็มลำคอจนนางพูดไม่ออก

        “เซ่อเจิ้งอ๋องเล่า? เหตุใดเซ่อเจิ้งอ๋องถึงไม่ได้คอยปกป้องเจ้า? เหตุใดเจ้าถึงได้บาดเจ็บสาหัสปานนี้?”

        น้ำเสียงของฮองเฮาสั่นเครือหากไม่ใช่เพราะนางต้องรักษาภาพลักษณ์ของมารดาแห่งแผ่นดิน เกรงว่าจะร่ำไห้ออกมาแล้ว

        เด็กสาวนางหนึ่งเหตุใดถึงได้บาดเจ็บสาหัสปานนี้? เห็นแล้วปวดใจนัก

        “เซ่อเจิ้งอ๋องมาแล้ว!”

        มีเสียงคนตะโกนขึ้นทุกคนจึงมองตาม

        “เขาอุ้มคนไว้ในอ้อมแขนด้วย”

        “เป็นอันหนิงจวิ้นจู่”

        “...”

        เสียงเอะอะโวยวายแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบทันทีทั้งหมดนี้ใช้เวลาเพียงสี่ถึงห้าวินาทีเท่านั้น

        ฮองเฮารู้สึกได้ว่าร่างของไป๋เซี่ยเหอที่อยู่ในอ้อมแขนของนางแข็งทื่อเล็กน้อย

        ชัดเจนแล้ว

        “หมอหลวงฉินเล่า? เร็วเข้า ไปตามหมอหลวงฉินมาให้เขาตรงไปที่กระโจมของคุณหนูใหญ่สกุลไป๋โดยเร็ว”

        ไป๋เซี่ยเหอฝืนยิ้มออกมาก่อนยื่นมือไปเขียนคำว่าขอบคุณที่กลางฝ่ามือของฮองเฮา

        ถ้อยคำของผู้คนคมกริบเสียยิ่งกว่าดาบเมื่อครู่นี้เสียอีกมันทิ่มแทงบาดแผลของนางครั้งแล้วครั้งเล่า

        สีรัตติกาลกลืนกินทัศนวิสัยของนาง...

        “แม่หนูเซี่ยเหอ เร็วรีบไปตามหมอหลวงฉินมา...”

        “ไป๋เซี่ยเหอ!”

        “...”

        เมื่อไป๋เซี่ยเหอได้สติ นางก็ได้ยินเสียงร้องห่มร้องไห้ดังขึ้นที่ข้างหู ชวนให้หงุดหงิด

        “หุบปาก!”

        ลำคอแห้งผาก เสียงที่เปล่งออกมาไม่ได้ฟังดูไพเราะอีกต่อไป

        ทว่าสำหรับผู้ที่ร้องไห้จนตาบวมแดงอยู่ข้างเตียงสองคำนี้ทำให้นางดีใจมาก

        “คุณหนู ฮือๆๆในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว ฮือๆๆ”

        ตอนแรกเพียงสะอึกสะอื้นเล็กน้อยจู่ๆ ก็แปรเปลี่ยนเป็นร้องไห้เสียงดังลั่น

        อาการปวดศีรษะของไป๋เซี่ยเหอรุนแรงขึ้นทว่าเมื่อเห็นคนที่ร้องไห้จนน้ำหูน้ำตาไหลอยู่ตรงหน้า ก็ไม่มีอารมณ์จะตวาดอีก

        “ไม่ต้องร้องแล้วข้ายังไม่ตายเสียหน่อย”

        “ฮือๆๆ คุณหนูท่านอย่าซี้ซั้วพูดสิเจ้าคะ บ่าวกลัวเหลือเกิน บ่าวตกใจแทบตายแล้วเจ้าค่ะ”

        สวรรค์รู้ดีว่ายามที่นางเห็นร่างโชกเลือดของคุณหนูถูกอุ้มเข้ามาในกระโจมหัวใจของนางหยุดเต้นไปหลายวินาที

        “พอแล้วข้าไม่เป็นอะไรแล้วไม่ใช่หรือ? แล้วข้าสลบไปกี่วัน?”

        “ท่านสลบไปห้าวันแล้วเจ้าค่ะ!”

        ------------------------