ฮ่องเต้หญิงตัวน้อย : ข้าถูกท่านพ่อไล่ออกมาอีกแล้ว

บทที่ 40 วิ่งเร็วเข้า 

แส้ในมือยังคงชี้หน้าเยี่ยจิ่นหาน "ว่าเจ้าอยู่นี่ไง รีบทำงานเข้า!"

เยี่ยจิ่นหาน ใบหน้าเย็นชา นับตั้งแต่เกิดจนปัจจุบัน ยังไม่เคยมีผู้ใดกล้าเอื้อมมาต่อว่าเช่นนี้ 

‘โจรสลัด’ ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก เมื่อเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งเข้ามา

"พี่ชาย วันนี้เขารู้สึกไม่ค่อยสบาย ข้าขออาสาขนเอง ข้ายินดีขนเอง" องครักษ์เงากล่าวพลางหัวเราะแห้ง และดึงเยี่ยจิ่นหานออกมา

ชายผู้ดูแลกำลังจะเอ่ยปากด่า องครักษ์เงาก็รู้แกว เลยแอบยัดเงินให้เล็กน้อย

ชายคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทันที แล้วตบไหล่ขององครักษ์เงา "ได้ ๆ"

กล่าวจบเขาก็ไปควบคุมดูแลคนข้างหลัง

องครักษ์เงาขยับเข้าไปใกล้ ๆ แล้วกระซิบว่า "ท่านอ๋อง โปรดอดทนอีกสักครู่ พวกข้าจะรีบไปสำรวจสถานที่ขอรับ"

จากนั้นสินค้าก็ถูกขนขึ้นเรืออย่างรวดเร็วทีละถัง ๆ องครักษ์เงาและทหารเรือก็อาศัยจังหวะนี้แฝงตัวเข้าไปในกลุ่มโจรสลัด

บนเรือ เยี่ยถวนถวนกำลังเล่นอยู่ดี ๆ ก็ถูกคนยกขึ้นมาพร้อมกับถัง

อะ เอ๊ะ นี่มันอะไรกัน! ดวงตากลมโตของเด็กน้อยเป็นประกาย

นี่มันการละเล่นอะไรกัน!!

นางยกมือขึ้นปิดปาก แล้วนั่งลงในถังไม้อย่างว่าง่าย

ถังไม้ถูกโยกไปมาซ้ายขวาบนลงล่างอยู่เช่นนั้น เยี่ยถวนถวนผู้อยู่ด้านในหารู้ไม่ว่าตนถูกโจรสลัดขนลงจากเรือเสียแล้ว

กระทั่งถูกวางลงอย่างแผ่วเบา เยี่ยถวนถวนจึงค่อย ๆ ผลักฝาถังขึ้นแล้วชะโงกหน้าออกมา

"เอ๊ะ ที่นี่ที่ใดกัน" นางเอ่ยพลางมองไปรอบ ๆ

โดยรอบดูคล้ายกับเป็นโกดัง มีถังไม้กองพะเนินเต็มไปหมด 

เยี่ยถวนถวนย่นจมูกเล็กน้อย "ทำไมถึงได้มีกลิ่นเหม็นเช่นนี้" 

ขณะที่นางกำลังจะปีนออกไปดูให้รู้แน่ ก็มีเสียงฝีเท้าของผู้คนดังมาจากด้านนอกเสียก่อน 

เยี่ยถวนถวนรีบหลบกลับเข้าไป 

ประตูถูกเปิดออกจากด้านนอก มีผู้คนขนสินค้าเข้ามา 

"วัตถุดิบในห้องนี้ก็มีเยอะแยะแล้ว บอกว่าไม่พออะไรนั่น คิดจะหาเรื่องแกล้งพวกเราสองคนที่เป็นคนใหม่มากกว่า!" 

อีกคนรับคำ "ข้าก็คิดเช่นนั้น เจ้าดูพวกที่เข้ามาก่อน พวกนั้นนอนกินเหล้านอกห้อง สบายใจเฉิบ บังคับใช้แรงงานพวกเรา"

"พวกสารเลวนี่! สักวันข้าจะโยนพวกมันลงไปในสระแช่ศพ" 

ทั้งสองคนสบถด่าทอพลางวางของลง จากนั้นก็ลงกลอนประตูเสียงดัง 

ครั้นไร้ซึ่งเสียงใด ๆ เยี่ยถวนถวนจึงโผล่หัวออกมา

นางกำลังจะเอื้อนถามชีชีว่าที่นี่คือที่ไหน ทันใดนั้นถังข้างกายกลับสั่นไหวคล้ายมีผู้เขย่า

เยี่ยถวนถวนผงะถอยหลัง กอดขวดในอ้อมแขนเตรียมฟาดลงไป

"จวิ้นจู่ เป็นข้าเอง" จางเข่อเหรินโผล่ศีรษะขึ้นมา

"เจ้า..." เยี่ยถวนถวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ย "เจ้าก็อยู่ในถังเหมือนข้าหรือ"

ถวนชีชี [...] นางมิโง่งมเช่นเจ้ากระมัง!

จางเข่อเหรินปีนขึ้นจากถัง "มิใช่ ข้าเห็นพวกเขายกจวิ้นจู่ไป…" 

ในยามคับขันเช่นนี้นางก็จนปัญญา จึงได้แต่จำใจติดตามมา

สองดรุณีน้อยมองสำรวจไปรอบ ๆ ยืนยันว่าประตูถูกลงกลอนจากด้านนอกแล้ว พวกนางจึงทำได้เพียงหาทางออกจากด้านใน

“ที่นี่ดูเหมือนโกดัง”

“แต่ว่ามันเหม็นมากเลย ที่นี่เป็นโกดังเก็บอุจจาระของพวกโจรสลัดหรือ”

“ข้าว่าน่าจะเป็นไปได้นะ”

ถวนชีชี […]

“เมื่อกี้พวกมันพูดว่า ‘แช่ศพ’ ข้าว่าพวกมันคงพูดผิดละมั้ง น่าจะเป็นแช่อุจจาระมากกว่า” เยี่ยถวนถวนเกาแก้มตัวเองพลางเอ่ย

จางเข่อเหรินกล่าวว่า "ใช่ พวกเขาต้องออกเสียงผิดแน่ พูดว่า ‘แช่อุจจาระ’ แทนที่จะเป็น ‘แช่ศพ’"

ทั้งสองคนผลัดกันพูด จนถวนชีชีทนฟังต่อไปไม่ไหว

[เด็กน้อย ที่นี่มีกลิ่นศพลอยมาจริง ๆ] 

เยี่ยถวนถวนร้อง "อ๊ะ! มีศพจริงหรือ"

ถวนชีชีคิดว่านางคงจะตระหนก จึงจะปลอบ แต่กลับได้ยินเยี่ยถวนถวนพูดต่อว่า

"ทุกครั้งที่เจอศพ ท่านพ่อจะต้องปิดตาข้าไว้ ตอนนี้ข้าอายุสามขวบแล้ว ยังไม่เคยเห็นศพเลย"

ถวนชีชี เอ่ยถามอย่างสงสัยว่า [เช่นนี้หรือ นี่เจ้ากำลังเย้ยหยันข้าว่าเชยและไร้ประสบการณ์หรือ]

ราวกับว่าการที่เด็กสามขวบยังไม่เคยเห็นศพเป็นเรื่องน่าอับอายอย่างยิ่ง

จางเข่อเหริน ในฐานะผู้ติดตามของเยี่ยถวนถวนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง “อืม งั้นพวกเรามาช่วยกันหาเถิด”

เด็กน้อยทั้งสองจึงช่วยกันหาตามถังไม้ที่วางเรียงรายอยู่ข้างกำแพง

หนึ่ง สอง... กำลังจะตรวจสอบถังที่สาม

ทันใดนั้น!

กำแพงด้านหลังก็สั่นสะเทือนโดยไร้สาเหตุ! 

"เอ๊ะ? ศพขยับได้?" เยี่ยถวนถวนร้องออกมาอย่างไม่รู้จักความกลัว

ทันใดนั้นกำแพงก็ถูกผลักออก ร่างดำทะมึนหลายร่างเดินออกมา

จะว่าเป็นคนก็ไม่เชิง เพราะพวกมันหลังโก่งงอ

ผิวหนังที่เผยออกมาเต็มไปด้วยตะไคร่สีเขียวขี้ม้า

ทั้งที่คอ ข้อมือ ข้อเท้า แม้แต่ใต้คางก็มีแต่ตะไคร่

จางเข่อเหรินหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว แต่ยังคงยืนอย่างแน่วแน่ขวางหน้าเยี่ยถวนถวน นางชักกริชที่ขาออกมาจ่อไปเบื้องหน้า "พวกเจ้าเป็นคนหรือผี อย่าเข้ามานะ!"

ผีพรายร้องเสียงโหยหวน  “…%￥￥#%…”

เสียงเหล่านั้นยังคงฟังไม่เข้าใจ

ทว่าถวนชีชีที่มีระบบแยกแยะเสียงเอ่ยขึ้น 

"จวิ้นจู่ พวกเขากำลังร้องขอชีวิต บอกว่า 'ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าด้วย'"

เยี่ยถวนถวนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สีหน้าดุร้ายเช่นนั้นหรือที่เรียกว่าร้องขอชีวิต

นางพลันนึกถึงเหตุการณ์ที่ถูกผีพรายจู่โจมบนแพ และภาพที่พวกเขารุมกินขนมของนางอย่างเอร็ดอร่อย

เยี่ยถวนถวนจึงลองหยิบขนมสองชิ้นออกมาจากอกเสื้อ 

"พวกเจ้าหิวกระมัง มานี่สิ" เยี่ยถวนถวนยื่นมือเล็ก ๆ ออกไป

เหล่าผีพรายสองตนมองดูนาง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาฉายแววหวาดหวั่น

"จวิ้นจู่เจ้าคะ..." จางเข่อเหรินดูเป็นกังวล

"ไม่เป็นไรหรอก พวกเขาไม่ทำร้ายถวนถวนหรอก" เยี่ยถวนถวนยื่นมือออกไปอีก

ผีพรายทั้งสองราวกับไม่คาดคิดว่าเด็กหญิงตัวน้อยจะยื่นมือออกมา ท่าทางตกใจจนต้องถอยหลังกรูด

"ถวนถวนก็ไม่ทำร้ายพวกเจ้าเช่นกัน พวกเจ้าทานขนมในมือของถวนถวนได้นะ" เยี่ยถวนถวนยื่นมือเล็ก ๆ สีชมพูอ่อนออกมา เอ่ยเสียงเล็ก ๆ น่ารักน่าเอ็นดู

ผีพรายทั้งสองจ้องมองขนมในมือ ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ 

ในที่สุดพวกเขาก็รับขนมมาไว้ในมือ ก่อนจะถอยหลังสองก้าว รีบยัดขนมเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตาย

ถวนชีชีรีบแปล [เด็กน้อย พวกเขากล่าวขอบคุณ และอยากพาเจ้าไปดูคนอื่น ๆ]

กล่าวจบ ผีพรายสองตนก็ถอยกลับไปยังตำแหน่งเดิม ดึงผนังออกเล็กน้อยราวกับต้องการให้เยี่ยถวนถวนเข้าไป

"จวิ้นจู่ ระวังมีกลอุบาย" จางเข่อเหรินยังคงถือดาบปกป้องเยี่ยถวนถวน

เยี่ยถวนถวนส่ายหน้าน้อย ๆ อย่างกับผู้ใหญ่ "ไม่เป็นไร"

กล่าวพลางก้าวเท้าเล็ก ๆ ออกไป

ครั้นเข้าไปภายในแล้วก็พบว่า ที่แท้เป็นห้องขนาดย่อมกว่าห้องด้านนอก ภายในห้องมีสระน้ำกว้างกินพื้นที่ถึงครึ่งห้อง 

ผีพรายสองตนส่งเสียงร้อง พูดคุยกันด้วยภาษาประหลาด 

จากนั้นก็มีเสียงดังโครมครามดังมาจากสระน้ำ

ครู่เดียว เหล่าผีพรายจำนวนนับสิบตนก็ผุดขึ้นยืนเหนือน้ำ 

พวกมันมีผิวพรรณดำคล้ำ ใบหน้ามีตะไคร่น้ำเกาะเขียวชะอุ่ม 

ผีพรายนับสิบยืนเบียดเสียดกัน สร้างความหวาดหวั่นให้กับจางเข่อเหรินจนสุดจะทนได้ 

เหล่าผีพรายต่างก็กำลังซุบซิบพูดคุยกัน บางตนยังทำท่าทางประกอบราวกับกำลังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ดูเหมือนพวกมันจะสื่อสารกันไม่ค่อยสะดวกนัก 

เยี่ยถวนถวนรอคอยอย่างใจเย็น 

เพียงแต่จางเข่อเหรินกลับรู้สึกกังวลจนมือกำกริชแน่น นางกลัวว่าเหล่าผีพรายจะจู่โจมจวิ้นจู่น้อย ดวงตางามจึงจับจ้องมองทุกความเคลื่อนไหวโดยไม่กะพริบ

ทันใดนั้นสายตาก็มองเห็นผีพรายตนหนึ่งที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ด้านหลัง

"นี่มัน...ลุงกุ้ยจื่อหรือ นั่นท่านจริง ๆ หรือ" จางเข่อเหรินร้องถามเสียงหลง 

ผีพรายที่ถูกเรียกว่าลุงกุ้ยจื่อหันขวับมามอง ก่อนจะส่งเสียงร้องตอบด้วยท่าทีราวกับคนกำลังจมน้ำ “…%￥￥#%…”

แต่จางเข่อเหรินไม่เข้าใจ

ทว่ามิเป็นไร ระบบเข้าใจ

[เด็กน้อย ผู้นั้นบอกให้พวกเจ้าหนี รีบหนีไปเร็วเข้า ที่นี่มีสิ่งที่สามารถเปลี่ยนผู้คนให้กลายเป็นคนผีดิบได้!]