ระหว่างนั้นเซียวอี้เซียวตามด้วยพวกพ้องก็เดินเข้ามานั่งประจำที่เพราะวันนี้วิชาที่พวกศิษย์ใหม่ทั้งหลายจะได้เรียนคือ การใช้สมุนไพรรักษา อาการปวดและอาการไข้ เซียวอี้เซียวนั่งประจำตำแหน่งครูฝึกสอน และกล่าวทักทายศิษย์น้องทั้งหลาย
“วันนี้นักเรียนหมอทั้งหลายจะได้ศึกษาการใช้สมุนไพรรักษาอาการไข้เมื่อผู้ป่วยมีอาการตัวร้อนเป็ไข้ หรือปวดตามตัวและวิธีการปรุงยาในการใช้รักษาอีกด้วย”
ในขณะที่เซียวอี้เซียวกล่าวอธิบายสายตาก็ไปหยุดที่กลุ่มของฟานอวี้ “เ้าพวกนอกรีต วันนี้แหละข้าจะชำระแค้นพวกเ้า”
เขาเอ่ยบอกจุดประสงค์ทันที “วันนี้ข้ามีสัตว์ทดลองมาให้พวกเ้าได้ทดลองรักษามัน”
จากนั้นก็มีลูกศิษย์ชายช่วยกันแบกกรงเข้ามาทั้งยังมีผ้าปิดบังไว้ เซียวอี้เซียวดึงผ้าออก นักเรียนทุกคนใตื่นกลัว
“นั่นมันเ้าหมีดำไม่ใช่หรือ!นี่นะหรือสัตว์ที่จะให้พวกเราทดลองรักษา กลัวจะโดนทำร้ายก่อนนะสิ!ไม่เห็นจะเกี่ยวข้องกับอาการป่วยไข้เลย”
นักเรียนหลายคนกล่าวไม่พอใจกับการรักษาสัตว์อันตรายเช่นนี้ดูเหมือนเ้าหมีดำตัวนี้กำลังจะโตเต็มที่ด้วยถูกกักไว้ในกรงอารมณ์ของมันน่าจะก้าวร้าว รุนแรงพอสมควร
“ไม่ต้องกลัวหมีตัวนี้มันได้รับาเ็ตรงใต้ท้องของมันมีผู้คนจิตใจดีมีเมตตาพบเห็นเข้าเลยสงสาร พามันมารักษาที่สำนักโรงหมอของเราข้าก็เลยเอามันมาทดลองให้นักเรียนทุกคนได้ร่วมกันรักษายังไงเล่า!เพื่อเป็ประโยชน์และพัฒนาฝีมือการรักษาของพวกเราทุกคน และอีกอย่างถึงมันจะไม่มีอาการตัวร้อนแต่มันก็มีอาการปวดาแอยู่เช่นกัน”
เซียวอี้เซียวพูดโน้มน้าวนักเรียนทุกคนให้เข้าใจและยอมรับการรักษาเ้าหมีดำตัวนี้แต่หารู้ไม่ว่าจริง ๆ แล้วเ้าหมีดำตัวนี้ ถูกเซียวอี้เซียวจ้างพรานป่าให้จับมันมาเพื่อ้าจะแก้แค้นพวกฟานอวี้ที่ทำให้ตนนั้นถูกเพื่อนเยอะเย้ยจนต้องอับอาย!!!
“เอาละ!เราจะแบ่งกลุ่มกันเถิด กลุ่มละ 4 คน ห้องนี้มี 20 คน ก็จะได้ 5 กลุ่มพอดี ข้าจะไม่บังคับพวกเ้าพวกเ้าอยากอยู่กลุ่มกับผู้ใดก็ได้ มาจัดกลุ่มกันเถอะ”
ฟานอวี้เข้าใจเจตนาของเซียวอี้เซียวดีแต่นางไม่ชอบศิษย์พี่คนนี้เอาเสียเลย อยากเอาคืนนางทำไมต้องใช้ชีวิตของเ้าหมีดำมาแก้แค้นแทนด้วยเล่า
“มันก็อยู่ของมันดีดี ทำไม!ต้องไปทำร้ายมันจนได้รับาเ็ เฮ้อ!ไม่สมกับเป็ศิษย์เอกของโรงหมอสมุนไพรเลย!!(สงสัยอาจารย์เซียวอี้หลัน) ต้องให้ท้ายแน่ เลยเสียผู้เสียคนเยี่ยงนี้”
เมื่อจัดกลุ่มกันเสร็จแล้วแน่นอนว่าฟานอวี้ หลิวลี้ หลิวซาง และเฟ่ยเฟ่ยอยู่กลุ่มเดียวกันจากนั้นก็ให้จับสลากว่ากลุ่มไหนจะได้รักษาก่อนปรากฏว่ากลุ่มของฟานอวี่ได้ลำดับสุดท้ายทำให้เซียวอี้เซียวนั้นยิ่งแค้นใจเข้าไปอีก
“ข้าอุตส่าห์จับมันเพื่อแก้แค้นพวกเ้าแต่์ยังเห็นใจพวกเ้าให้รักษามันอันดับท้ายอยู่หรือ?”
ฟานอวี้ไม่สนใจพวกกลุ่มนักเรียนที่กำลังพยายามช่วยกันรักษาเ้าหมีดำเพราะนางกำลังจดจ่อกับกล่องพยาบาลของนางและคิดว่าจะใช้ยาชนิดใดบ้างที่จะช่วยรักษาเ้าหมีดำที่น่าสงสารตัวนี้ได้
ระหว่างนั้นเ้าหมีดำส่งเสียงร้องดังมันปวดแผลอย่างมาก นักเรียนแต่ละกลุ่มใช้สมุนไพรแต่ละชนิดที่แตกต่างกันพยายามที่จะทาบนาแของมัน แต่มันไม่ยอมให้เข้าใกล้ได้ง่าย ๆนักเรียนแต่ละคนพยายามหลอกล่อและเข้าใกล้แต่ก็ยังไม่สามารถเข้าใกล้ถึงบาดเแผลของมัน หากไม่ระมัดระวังตัวอาจจะถูกกรงเล็บมันทำร้ายเอาได้
ผ่านไป 4 กลุ่ม ก็ไม่มีกลุ่มไหนสามารถเข้าใกล้มันได้เลยนักเรียนต่างพากันทยอยออก จนมาถึงกลุ่มสุดท้ายคือกลุ่มของฟานอวี้ หลิวลี้ หลิวซางและเฟ่ยเฟ่ย ทั้งสามกำลังรอรับคำสั่งจากฟานอวี้
“พี่ซางท่านหลอกล่อมันไปทางด้านหน้านะ พยายามทำให้มันสนใจท่านให้ได้!ส่วนพี่ลี้ท่านคอยเป็ผู้ช่วยข้า ส่วนเ้าเฟ่ยเฟ่ย เ้าคอยส่งสัญญาณมือให้ข้าเมื่อเ้าหมีดำเผลอเมื่อไหร่ ให้ชูนิ้วโป้งขึ้น OK ตามนี้นะ!”
“OK ตามนี้”
ฟานอวี้ค้นหายาในกล่องปฐมพยาบาลนางอยากได้ยาสลบ ขอให้มีด้วยเถิด สิ่งที่นางขอก็ใช่ว่าจะไม่มีมันมีอยู่แล้วั้แ่แรก ทว่านางนั้นตื่นเต้นจนเกินไปเมื่อตอนได้พบกับอุปกรณ์การแพทย์สมัยปัจจุบัน เลยทำให้นางไม่ได้สังเกตให้ถี่ถ้วน “หาเจอแล้วอยู่นี้ไง เอาละเ้าหมีดำที่น่าสงสารข้าจะรักษาเ้าให้หายแล้วพาเ้ากลับสู่ครอบครัวนะ”
ฟานอวี้กล่าวปลอบขวัญเ้าหมีดำพร้อมทั้งใช้ไซริ่งดูดยาสลบจากขวดประมาณ 10ซีซี จากนั้นประกอบเข้ากับเข็มฉีดยาพร้อมใช้นิ้วดีดไซริ่งให้ยานั้นได้ปริมาณอยู่ที่ 10 ซีซีพอดีจากนั่นออกคำสั่งให้ทั้งสามทำตามหน้าที่ได้เลย
“เริ่มได้”
หลิวซางหลอกล่อเ้าหมีดำให้มาสนใจ เ้าหมีดำหลงกลทันทีด้วยอารมณ์โมโหอยู่แล้วนั้น มันก็พยายามที่จะใช้กรงเล็บทำร้ายหลิวซางเมื่อเขาก็หลอกล่อเ้าหมีดำได้ ส่วยเฟ่ยเฟ่ยเฝ้ามองอยู่เมื่อแน่ใจแล้วก็ส่งสัญญาณชูนิ้วโป้งให้ฟานอวี้ นางอ้อมไปข้างหลังเ้าหมีดำ
จากนั้นก็รีบฉีดยาสลบเข้าที่ด้านหลังของมันมันใรีบหันมาจะทำร้ายนาง หลิวลี้ว่องไวกว่าพานางหลบจากกรงเล็บของมันได้
เซียวอี้เซียวเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกอย่างมีความสงสัยต่ออุปกรณ์รักษาของฟานอวี้ อีกทั้งหลิวลี้ที่มีวรยุทธ์ล้ำเลิศคอยปกป้องคุ้มครองฟานอวี้อยู่ตลอดเวลา เรียกได้ว่าเหมือนองครักษ์เงาเลยก็ว่าได้
“เ้าแซ่อวี้นั่น!เหตุใดสหายของเ้าถึงได้ปกป้องเ้าถึงเพียงนี้เ้าไม่ใช่เด็กสาวชาวบ้านธรรมดาของแคว้นลู่เป็แน่!”
เมื่อยาสลบออกฤทธิ์เ้าหมีดำก็หมดสติ
“พี่ซางเปิดกรงออกเร็ว!ข้าจะรักษาาแของมัน”
หลิงซางได้รับคำสั่งนายก็เปิดกรงออกทันที
เซียวอี้เอ่ยเตือนนาง“เ้าจะทำอะไร หากมันฟื้นขึ้นมามันจะทำร้ายพวกเราทุกคนได้”
“เป็เ้าไม่ใช่หรือที่อยากให้มันทำร้ายพวกข้าสมดังใจเ้าแล้วสินะที่พามันมาทรมานเช่นนี้จิตใจเ้าทำด้วยอะไรทำไมถึงได้ใจร้ายใจดำเยี่ยงนี้แม้แต่สัตว์ที่ไม่รู้เื่เ้ายังสามารถทำร้ายมันได้ เ้าไม่น่ามาเรียนหมอเลยเสียชาติเกิดจริง ๆ”
ฟานอวี้ต่อว่าเซียวอี้เซียวอย่างเหลืออดนางทนไม่ได้จริง ๆ
เซียวอี้เซียวขัดขวางฟานอวี้เพราะไม่อยากให้นางเกิดอันตราย “หลีกไป ข้าจะรักษามันเอง เ้าไม่ต้องเข้าไปเสี่ยง”
ฟานอวี้กล่าวอย่างเ็า “มันสายไปแล้วละศิษย์พี่ข้าเป็หมอข้าไม่มีทางนิ่งนอนใจ ที่จะไม่รักษามันเฉกเช่นท่านั้แ่แรกแล้ว!”
เขายังคงยืนนิ่ง ไม่ยอมถอยห่าง “หลีกทางให้ข้าด้วยศิษย์พี่แม้ข้าจะไร้หนทางแต่ข้าก็จะไม่ทำร้ายมันอย่างเด็ดขาด”
เซียวอี้เซียวสะดุดกับคำพูดของฟานอวี้และรู้สึกเจ็บแปลกด้านอกซ้าย สำนึกผิดขึ้นมาทันทีเพราะอยากแก้แค้นนาง จึงทำร้ายสัตว์ที่มันไม่รู้เห็นด้วยเขาเสียใจจนเริ่มถอยห่าง
ฟานอวี้เข้าไปในกรงแล้วเอ่ยบอกต่อเฟ่ยเฟ่ย
“เฟ่ยเฟ่ย”
“เ้าค่ะท่านพี่อวี้
“เ้าเข้ามาในกรงด้วยมาเป็ผู้ช่วยข้า”
“เ้าค่ะ”
ฟานอวี้เปิดกล่องปฐมพยาบาลออกจากนั้นนางใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดาแของเ้าหมีดำ เช็ดจากด้านในวนไปด้านนอกแล้วก็ใช้น้ำเกลือล้างแผลที่เป็เนื้อในอีกรอบ และทำการเย็บแผลใต้ท้องของเ้าหมีดำเ้าหมีมันหมดสติลงด้วยท่านอนหงาย
ฟานอวี้เย็บแผลอย่างเป็ระเบียบ ชำนาญคล่องแคล่วและรวดเร็ว ทำเอาเซียวอี้เซียวกับศิษย์คนอื่น ๆ ตะลึงกับฉากนี้ระหว่างนั้นลั่วซือหยางก็มาถึงเพราะอยากมาดูผลงานของสหายคนสนิทที่สามารถเอาคืนพวกนางได้หรือไม่? ทว่าภาพตรงหน้ากลับไม่เหมือนที่คาดไว้
“เ้าเด็กน้อยผู้นี้มีเื่ให้ข้าแปลกใจอยู่ตลอดเวลา”
ลั่วซือหยางเข้ามาใกล้เซียวอี้เซียวแต่สายตาของเขาก็จดจ่อกับฟานอวี้ที่กำลังเย็บแผลให้กับเ้าหมีดำสักพักฟานอวี้ก็เย็บแผลให้หมีดำจนเสร็จเรียบร้อยจากนั้นนางก็ใช้ผ้าก๊อซปิดาแของมันแล้วใช้ผ้าขาวบางที่สะอาดมีขนาดยาวพันทับผ้าก๊อซอีกทีเพื่อกันผ้าก๊อซหลุดออก
“เฟ่ยเฟ่ยเ้าเห็นสิ่งที่ข้าทำหรือไม่”
“เห็นเ้าค่ะ ท่านพี่”
“เ้าจดจำไว้ให้ดีต่อไปเ้าต้องช่วยทำแผลแทนข้านะ เพราะบางเวลาข้าอาจจะไม่พร้อมที่จะทำแผล”
“เ้าค่ะ ท่านพี่” ในใจนางรู้สึกกลัวอยู่บ้างที่เห็นการเย็บแผลสดเช่นนี้ แต่นางก็ต้องสู้หากนางอยากเป็ผู้ช่วยของท่านหญิง
“เอาละ!งั้นเ้าลองมาฉีดยาแก้ปวดให้มันดู”
เฟ่ยเฟ่ยมือไม้สั่นขึ้นมาในบัดดล!!!
“ไม่ต้องกลัวข้าคอยดูอยู่ อันนี้เรียกว่าไซริ่ง เ้าเอาไว้ดูดยาจากขวด ถึงตรงเลข 10 นะ เขาเรียกว่า 10 ซีซี”
“เ้าค่ะ”
“จากนั้นเ้าก็เอาไซริ่งประกบเข้ากับเข็มฉีดยาเช่นนี้แล้วใช้นิ้วดีดให้ยามันพอดีกับปริมาณตามที่ข้าบอกเ้า”
“เ้าค่ะ”
“จากนั้นก็ฉีดใกล้บริเวณแผลของมันเ้าลองดู”
เฟ่ยเฟ่ยใช้เข็มเจาะเข้าไปใกล้เนื้อบริเวณแผลของเ้าหมีดำ
“เ้าอย่าเกรงทำใจให้สบายฉีดตรง ๆ หากเ้าเกรงเข็มอาจจะหักเอาได้”
ได้ฟังคำเตือนนางก็รีบตั้งใจทันทีทำองศาเข็มให้ตรงแล้วค่อย ๆ ฉีดยาแก้ปวดเข้าไปจนหมด
“เก่งมากเฟ่ยเฟ่ยต่อไปเ้าต้องคอยเป็พยาบาลให้แก่ข้าแล้ว”
ฟานอวี้อารมณ์ดีขึ้นมาทันทีเพราะกำลังจะมีผู้ช่วยตัวจิ๋วอยู่ข้างกาย “ป่ะ พวกเราออกจากกรงกันเถิด พี่ซาง!”
“ว่าไงเ้าสี่”
“ช่วยปิดกรงให้ข้าที”
“ได้”
ทันใดนั้นเซียวอี้เซียวก็เดินเข้ามาหาฟานอวี้
“ศิษย์น้องเ้าเก่งมากที่สามารถรักษามันได้ ข้าจะให้รางวัลแก่เ้า”
“ข้าว่าเมื่ออาการมันดีขึ้นแผลไม่อักเสบแล้ว ท่านพามันกลับไปสู่ครอบครัวมันเถอะท่านคิดดูเถิดหากท่านมีบุตรชาย แล้วมีคนมาทำร้ายและพาตัวบุตรชายของท่านหนีไปโดยที่ท่านไม่ทราบสาเหตุท่านจะไม่รู้สึกเสียใจเลยหรือ!” เซียวอี้เซียวถึงกับจุกจนพูดไม่ออกไม่รู้จะกล่าวเช่นไรให้นางยกโทษให้ “เ้าคงเกลียดข้ามากใช่หรือไม่?”
“หากท่านรู้สึกผิดและเสียใจต่อสิ่งที่ท่านทำลงไปแสดงว่าสติปัญญาและจิตใจของท่านยังรู้จักผิดชอบชั่วดี หากเป็เช่นนั้น!พวกข้าให้อภัยท่าน และหวังว่าคงจะไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีกนะเ้าคะ?”
“จริงหรือ!ที่เ้าให้อภัยข้า! ข้าสัญญาว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก”
“ศิษย์พี่เซียวท่านเป็ศิษย์พี่ที่พวกข้าเคารพและนับถือท่านเสมอนะเ้าค่ะศิษย์พี่ก็เหมือนอาจารย์ คอยสั่งสอนวิชาให้กับพวกข้าพวกข้าไม่มีความคิดอคติต่อท่านเลย มีแต่ยกย่องให้เกียรติท่านท่านเป็ถึงศิษย์เอกแห่งโรงหมอสมุนไพรอันดับต้น ๆ ของแคว้นเหลียงเลยนะเ้าค่ะ
ฟานอวี้กล่าวชัดถ้อยชัดคำด้วยท่าทางเด็กน้อย ใบหน้าเริ่มกลม ทรงผมหน้าม้า ตากลมโตใสกระจ่าง จมูกนิดปากหน่อยเสียอย่างเดียวตัวเล็กไปหน่อย
เซียวอี้เซียวเห็นท่าทางของนางแล้วก็เริ่มรู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก
“เอาละ! นักเรียนทุกคนวันนี้พอแค่นี้ ข้าอนุญาตให้พักทานอาหารเที่ยงได้ และ่บ่ายไม่มีเรียนอาจารย์เซียวอี้หลันติดภารกิจไม่สามารถมาสอนได้ อาจารย์ท่านฝากมาบอกว่าอนุญาตให้นักเรียนพักผ่อนได้ ใครอยากไปเที่ยวตลาดก็สามารถไปได้อาจารย์เซียวอี้หลันท่านอนุญาต”
ฟานอวี้ได้ยินว่าไม่ต้องเข้าเรียน่บ่ายรู้สึกดีใจเป็อย่างมาก ั้แ่มาแคว้นเหลียงยังไม่ได้เที่ยวตลาดเลย วันนี้นางจะเที่ยวให้สมใจปรารถนา
“เฟ่ยเฟ่ย พี่ลี้พี่ซาง ไปเที่ยวตลาดกัน ข้าหิวเอาร้านที่อร่อยที่สุดในแคว้นเหลียงเลยนะ”
หลิวลี้เอ่ยบอก “เห็นจะเป็โรงเตี้ยมหอประดับดาวสาขาแคว้นเหลียงนะเ้าสี่”
“ห่ะ! ท่านพี่รองท่านจะรวยเกินไปแล้ว แม้แต่แคว้นเหลียงท่านยังไม่ยอมปล่อยพวกเราสี่คนวันนี้ข้าจะเลี้ยงเอง แต่พี่รองจ่าย ป่ะ! ไปกันเถิด”
ทั้งสามพากันส่ายหัว แต่อย่างว่าพี่ชายทุกคนของนางรักนางอย่างมากไม่ว่าเื่ใดก็ยอมให้น้องสาวคนนี้ได้ทั้งนั้น
418
