ป็อบใเป็อย่างมาก จนเผลอพูดทวนคำของแม่นางผู้เลอโฉมผู้นั้น ผู้มีนามว่า หลิวเซียง
“ย…ยาโอสถทิพย์ล้านปี ”
ในตอนนั้นเองที่เซียวซ่านปู่ของป็อบได้เดินเข้ามา แล้วกล่าวว่า
“ เ้าเซียวฟง มาเดินทำอะไรตรงนี้ ทำไมยังไม่ไปนอนพักผ่อนอีก ”
ป็อบกำลังทำท่าว่าจะกล่าวสิ่งใด แต่ไม่สามารถ กล่าวออกมาได้ และในตอนนั้นเอง
“ ท่านเซียวซ่าน คะ ข้าน้อยหลิวเซียง แห่งสำนักเก้าิญญาขอคารวะท่าน ” หลิวเซียงกล่าว อย่างเอียงอาย และแอบสบตาป็อบ พยัคฆ์คำรามเป็ระยะๆ ราวกับกำลังนึกสนุกที่จะได้ของเล่นใหม่
เมื่อป็อบและทุกคนในสำนักตระกูลเซียวได้ยินชื่อสำนักเก้าิญญา ก็ให้ขนลุกซู่ เพราะสำนักเก้าิญญาเพิ่งบุกถล่มสำนักตระกูล จ้าว มาหยกๆ
“ นี่เ้า เ้า้าอะไรถึงมาที่นี่ ” เซียวซ่านปู่ของป็อบ กระแอมกระไอพอเป็พิธีก่อนลุกขึ้นถาม
“ หลิวเซียง คารวะท่านคะ ที่หลิวเซียงมาในวันนี้เพราะพ่อ เอ๊ย…เ้าสำนักฝากภารกิจมาให้สำนักยาของพวกท่านปรุงโอสถทิพย์ล้านปีค่ะ ” หลิวเซียงกล่าวก่อนตบมือให้ชายแปลกหน้าที่ติดตามมาด้วยแบกลังที่ใส่สมุนไพรมาเต็ม
เซียวซ่านปู่ของป็อบรู้สึกหนักใจแน่นหน้าอกในทันใด เพราะโอสถทิพย์ล้านปีปรุงยากมาก ถ้าผิดพลาดเพียงนิดเดียว ตัวยาทั้งหมดจะเสียคุณสมบัติของยาในทันที เรียกว่าขยะดีๆก็ว่าได้ เมื่อคิดได้ดังนั้น จึงเรียกศิษย์น้องอีกสองคนให้เข้ามาปรึกษากัน ซึ่งศิษย์น้องทั้งสองคือ พ่อของ เซียวหยาง และเซียวฉี
การหารือเป็ไปด้วยความเครียด จากบ่ายแก่ๆ ก็กลายเป็เย็นย่ำค่ำมืด
“ เซียวฟงเ้าไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวพวกปู่จะเข้าไปที่ห้องปรุงยาห้ามใครรบกวน ” เซียวซ่านกล่าว ก่อนจะรับสมุนไพรของหลิวเซียงมาตรวจดู ก่อนที่จะหายลับไปในห้องปรุงยาพร้อมศิษย์น้องทั้งสอง
เมื่อป็อบได้ยินแบบนั้นก็เลยเดินไปอาบน้ำอย่างสบายใจ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องน้ำอุ่น เดินตรงไปหยั่งศาลาพักเท้าที่อยู่ไม่ไกลนัก และเหมือนฟ้าจะแกล้งป็อบที่ทำให้ป็อบได้ไปเห็นเซียวหยางและเซียวฉี กำลังแอบดู หลิวเซียงอาบน้ำ
“ นี่ พวกเ้าทำอะไรน่ะ ” ป็อบะโด้วยความโกรธ ที่ชายสองคนนี้ที่เป็เพื่อนกันมานาน มาแอบดูสาวอาบน้ำ
เสียงะโเอะอะโวยวายดังเข้าไปถึงห้องอาบน้ำ ทำให้หลิวเซียงรีบนุ่งผ้าขนหนูตัวเดียวเดินออกมา และแล้ว…
ป็อบทำท่าจะกล่าวอะไรแต่เซียวฉีรีบะโขึ้นก่อน…
“ พวกข้ามาเห็นเ้าเซียวฟง กำลังแอบดูเ้าอาบน้ำ พวกข้ากำลังจะลงโทษมันอยู่พอดี ขอให้เ้ายืนเป็พยานให้พวกเราด้วย ”
ในขณะที่ป็อบกำลังจะพูดแก้ตัว เซียวหยางก็ะโเตะหน้าป็อบพร้อมกล่าวว่า
“ ไอ้ชาติชั่วแอบดูผู้หญิงอาบน้ำ ยังมาแก้ตัวอีก ”
ป็อบทั้งอับอาย ทั้งเจ็บใจ แต่ตอนนี้ไม่สามารถพูดอะไรได้แล้ว เพราะศิษย์ทุกคนในสำนักได้แห่กันมาดูป็อบ เป็ไทยมุง
“ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ ” ศิษย์สำนักคนหนึ่งพูดขึ้นมา
“ เ้าเซียวฟง แอบดูแม่นางหลิวเซียงอาบน้ำ พวกข้ามาเห็นมันกำลังแอบดูอยู่พอดี ” เซียวฉีกล่าว อย่างมีไหวพริบ จนศิษย์สำนักทุกคนพากันเชื่อว่า ป็อบมาแอบดู แม่นางหลิวเซียงอาบน้ำ
ในขณะที่ หลิวเซียง กำลังจะพูดยกโทษให้ป็อบ เพราะเธอก็แอบหลงรักป็อบอยู่เหมือนกันนั้น เซียวหยางก็พูดขึ้นมา
“ เื่คราวนี้ จะต้องลงโทษเ้าเซียวฟงไม่ให้เป็เยี่ยงอย่างอีกต่อไป ”
ตอนนี้แม้แต่เทพก็ช่วยป็อบไม่ได้ ป็อบทั้งเจ็บใจ ทั้งอับอายได้แต่กัดฟันโกรธ
แต่ตอนนั้นเองก็ได้มีเสียงหญิงนางหนึ่ง เสียงไพเราะราวกับนางฟ้า กล่าวขึ้นมาข้างหลังป็อบ…
“ ข้าเชื่อว่า นายท่านเซียวฟง ไม่ได้ทำ ” หญิงนางนั้นกล่าวออกมาด้วยเสียงมั่นใจ จนป็อบต้องหันไปดู และต้องใ เพราะเธอคนนั้นคือหลันเอ๋อร์ คนที่ป็อบไม่ค่อยชอบเท่าไหร่นั้นเอง แต่เซียวหยาง กับเซียวฉีไม่ยอมจะลงโทษป็อบให้ได้
“ ข้าจะช่วยนายท่านเซียวฟง ทุกครั้งที่นายท่านเซียวฟงมีภัย ” หลันเอ๋อร์ กล่าวอย่างกล้าหาญเมื่อเห็นว่าป็อบกำลังถูกใส่ร้าย
“ หลันเอ๋อร์ เ้าเป็เพียงสาวรับใช้ บังอาจมาดูถูกกฏของพวกเรารึ ” เซียวหยางกล่าว
“ ใช่ ใช่ ” เซียวฉีกล่าวเห็นด้วย
ตอนนั้น หลิวเซียง ทำได้แต่ยืนนิ่ง ไม่กล้าพูดอะไร จนเซียวหยาง กล่าวต่อ…
“ โทษแอบดูผู้หญิงอาบน้ำคือตัดจู๋ แม้แต่ลูกชายของเ้าสำนักก็ไม่ละเว้น ”
เมื่อหลันเอ๋อร์เห็นว่า เซียวหยาง กับเซียวฉี ไม่ว่าอย่างไรก็จะลงโทษป็อบให้ได้ เธอจึงตั้งท่ารำวิทยายุทธท่าแรก เตรียมสู้กับพวกมัน เพื่อทวงความยุติธรรมให้ป็อบ พร้ะโกนด้วยเสียงอันดัง
“ ถ้าพวกเ้าจะลงโทษนายท่าน เซียวฟง ให้ได้ต้องข้ามศพข้าไปก่อน ”
เซียวหยางกับเซียวฉีพากันหัวเราะราวกับว่าเื่เดือดร้อนของป็อบกับหลันเอ๋อร์ เป็เพียงแค่เื่สนุกของพวกมัน ก่อนที่เซียวหยางจะเริ่มลงมือกับ หลันเอ๋อร์ ด้วยความรวดเร็ว
แม้ว่าหลันเอ๋อร์ จะเป็เพียงสาวใช้ วรยุทธก็งั้นๆ แต่ก็พยายามสู้เพื่อป็อบ จนกระอักเื จนป็อบทนไม่ได้
“ ไอ้ชาติชั่ว แกกล้าลงมือกับผู้หญิง ” ป็อบกล่าวอย่างโกรธแค้นก่อนออกวิชามวยไทยที่คิดขึ้นเอง
ปัง!!! พญาครุฑเหินหาว…ป็อบะโ ก่อนออกหมัด ชกหน้าเซียวหยางเต็มแรง จนฟันของมันเกือบหลุด
เซียวหยางล้มลงด้วยความเ็ปและโกรธแค้น มันะโให้ศิษย์สำนักทุกคนจับป็อบกับหลันเอ๋อร์เอาไว้เพื่อสำเร็จโทษ
ป็อบกับหลันเอ๋อร์ เห็นท่าไม่ดีจึงสู้ไปถอยไป จนถอยมาถึงหน้าน้ำตกหลังสำนัก
และตอนนั้นเอง หลันเอ๋อร์ ก็ดันสะดุดหกล้ม เธอจึงะโด้วยแรงเฮือกสุดท้าย
“ นายท่านเซียวฟงคะ ทิ้งข้าไว้แล้วหนีไปคนเดียวเถอะค่ะ ”
ป็อบไม่เคยถูกผู้หญิงกล่าวถ้อยคำอ่อนโยนแบบนี้มาก่อน ทำให้ป็อบซึ้งใจอย่างมากจึงดึงมือหลันเอ๋อร์ขึ้นมา แล้วกล่าวว่า
“ คืนนี้ ถ้าพวกเราจะต้องตาย เราก็ขอตายด้วยกัน ”
หลันเอ่อร์ เองก็ซึ้งในคำพูดของป็อบเช่นกัน เมื่อไม่เหลือทางเลือกใด ทั้งป็อบและหลันเอ๋อร์จึงได้กล่าวคำพูดสุดท้ายให้แก่กัน เพื่อเป็สัญญา
“ หากชาติหน้าได้เจอกันอีก ก็ขอให้เราจำกันได้ ตลอดกาลและตลอดไป ”
ทั้งสอง กล่าวด้วยน้ำตา แม้แต่ฟ้าก็ยังร้องไห้ให้กับการจากไปของทั้งสอง และจู่ๆฝนก็ตก พร้อมกับร่างเงาของป็อบและหลันเอ๋อร์ที่กำลังเลือนหายไปในน้ำตก…
*****************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
3K
