....ภายในจวนของ จูชง
" บัดซับ พวกเ้าตั้งหลายสิบคนกับไม่สามารถสังหารองค์หญิงได้ แล้วข้าจะตอบ ท่านเสนาเว่ยยังไงห๊ะ " จูชงเอ่ยออกมาด้วยอารมณ์
" ท่านแม่ทัพจู ใครจะไปรู้หละว่า พวกทหารเ่าั้จะมีฝีมือเก่งกล้าอย่างนี้ โดยเฉพาะเ้า. หลี่เฟยหลงนั่น ไม่คิดเลยว่าอายุแค่นั้นจะมีฝีมือขนาดนี้. ไม่รู้ว่า จางชิงไปได้คนผู้นี้มาจากที่ใด." อิงหู่เอ่ยขึ้น
" ใช่แล้ว. เ้าหนุ่มนั้นมันไม่ธรรมดาจริงๆ อีกอย่างดูท่า มันจะสงสัยพวกเราแล้วด้วย " จูชงเอ่ยออกไป
" ท่านแม่ทัพ ไม่ต้องห่วง นักฆ่าเหล่านั่นข้าน้อยลบชื่อพวกมันออกเรียบร้อยแล้วครับ " อิงหู่เอ่ยออกไป
" อืม... นับว่าเ้ายังฉลาดอยู่บ้าง เอาหละเ้ารีบให้คนส่งสารน์ไปบอกท่านเสนาเว่ยที่แคว้นอู๋ที่ว่า แผนการลอบสังหารล้มเหลว. ท่านจะได้หาวิธีอื่นแทน " จูชงเอ่ยออกไป
" ขอรับท่านแม่ทัพ ข้าน้อยจะรีบไปเดี๋ยวนี้. " อิงหู่เอ่ยขึ้นก่อนจะเดินออกไปทันที
แต่ทว่า บนหลังคาของจวน มีคนผู้นึงแอบฝังอยู่ ซึ่งพวกเค้าทั้งสองไม่รู้เลยว่า การกระทำและเสียงพูดคุยของพวกเขา ถูกชายคนนี้รับรู้หมด ใช่แล้วชายคนนี้จะเป็ใครอื่นไปไม่ได้ เขาก็คือ. เฟยหลงนั้นเอง. " คิดแล้วไม่ผิด เป็ฝีมือของพวกเ้าจริงๆ " เฟยหลงเอ่ยออกมา. ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาพุ่งกลับไปยังที่พักของตน
... คนทั้งหกที่กำลัง พูดคุยกันสนุกเื่ของ เฟยหลง เมื่อเห็นว่า เฟยหลงกลับมาก็ใ ก่อนที่ มู่ปิงจะเอ่ยขึ้น " อ้าว ท่านนายกอง กลับมาแล้วหรือครับ "
" นั่นหนะสิ ท่านนายกอง พวกข้ากำลังฟังเื่ของท่านกับองค์หญิงอยู่เลย " เป่าสงเอ่ยออกมา
" มู่ปิง หมีดำ รับคำสั่ง เ้าสองคนรีบไปดักรอยังป่านอกเมืองทางทิศตะวันตก หากมีใครขี่ม้าผ่านไปให้จับตัวไว้ทันที่ แล้วนำสารน์ที่อยู่ในตัวมันมาให้ข้า " เฟยหลงเอ่ยออกไป
... ทั้งสองได้ยินเช่นนั้น. ก็ใ ก่อนจะเอ่ยถามออกไป " มีอะไรอย่างนั้นหรือครับท่านนายกอง " มู่ปิงเอ่ยถามออกไป
" พวกเ้าไม่ต้องถามมาก. รีบไปจับตัวคนส่งสารน์มาให้ข้า เดี๋ยวข้าค่อยอธิบายเื่ราวให้ฟังภายหลัง " เฟยหลงเอ่ยออกไป
ทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็ไม่กล้าถามอะไรมากอีก ก่อนจะเอ่ยออกมาพร้อมกัน " ขอรับท่านนายกอง พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้ " ทั้งสองเอ่ยออกมาก่อนจะรีบออกไปทันที
... เฟยหลง จึงหันมาทางที่เหลืออีกสี่คน ก่อนจะพูดขึ้น " ส่วนพวกเ้าทั้งสี่ รีบไปยังที่พักของกองทหารของเรา รีบจัดกำลังพลให้พร้อม หากข้าให้สัญญานจงนำกองทหารบุกเข้ามายังที่นี้ "
" ขอรับท่านนายกอง " ทั้งสี่รับคำ
" ท่านนายกองขอรับ แล้วถ้ามีคนขัดขวางพวกเราหละครับ " จงเปาเอ่ยขึ้น
" ไม่ต้องสนใจ หากมีใครขัดขวางพวกเ้าฆ่าได้ทันที " เฟยหลงเอ่ยออกไป
... ทั้งสี่ได้ยินเช่นนั้น ก็รีบกลับไปยังที่พักของกองทหารของตนทันที....
... ทางด้านเฟยหลง เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จก็หยิบทวนของตน แล้วพุ่งทะยานไปยังที่พักขององค์หญิง เข้าแอบเฝ้าอยู่บนหลังคา โดยที่ไม่มีใครรู้.....
... ทางด้าน มู่ปิง กับหมีดำ ที่ตอนนี้แอบออกมานอกเมือง แล้วซุ่มอยู่นะหว่างทาง กุ๊บกั๊บๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นมาแต่ไกล
" มู่ปิง มีคนมาแล้ว " หมีดำเอ่ยออกไป
" อย่าให้มันรอดไปได้ ลุยเลย " มู่ปิงเอ่ยขึ้น. ก่อนที่เขาจะพุ่งทวนออกไปใส่ม้า พวดดดดด.... ตุบๆๆๆๆ. คนสงสารน์ตกม้าทันที " หมีดำจับมันเร็วเข้า " มู่ปิงเอ่ยขึ้น
... หมีดำได้ยินเช่นนั้นก็ไม่รอช้า. พุ่งเข้าไปจับคนส่งสารน์ทันที. " ไม่อยากตายจงอย่าขยับ " หมีดำเอ่ยขึ้น
... คนส่งสารน์รู้ตัวว่าไม่รอดแล้วจึงคิดจะฆ่าตัวตาย แต่ว่าก็ถูก มู่ปิงหยุดเอาไว้ได้. " คิดจะตายอย่างนั้นหรือ มันไม่ง่ายนักหรอก " มู่ปิงเอ่ยขึ้นก่อนจะใช้เท้าแตะไปที่มือของคนส่งสารน์ที่กำลังจะใช้มีดแทงตัวเอง
" ไหนขอข้าดูสิ ดึกดื่นขนาดนี้เ้าถึงได้รีบนัก " หมีดำเอ่ยออกไป ก่อนจะค้นตัวของคนส่งสารน์ แล้วพบเข้ากับ จดหมายผ้าผืนนึง
... หมีดำค่อยๆอ่านดูช้าๆ ก็ต้องใ ก่อนจะพูดขึ้นว่า " แย่แล้ว แม่ทัพจูเป็ไส้ศึกแคว้นอู๋. " หมีดำเอ่ยออกไปด้วยความใ
" หือ... เ้าว่าอะไรนะ แม่ทัพจูอะนะเป็ไส้ศึก. ไหนเอามาให้ข้าดูซิ " มู่ปิงเอ่ยออกไป
... เมื่อมู่ปิง อ่านเสร็จ ก็อุทานออกมาว่า " มิน่าหละ ตอนที่พวกเราต่อสู่อยู่กับนักฆ่า ทหารของแม่ทัพจูไม่เข้ามาช่วยพวกเราเลยแม้แต่คนเดียว "
" เอาหละ ในเมื่อได้จดหมายแล้ว พวกเรารีบนำกลับไปให้นายกองเร็วเข้า " หมีดำเอ่ยขึ้น
" ได้ .. แล้วเ้านี้หละจะให้ทำยังไง " มู่ปิงเอ่ยออกมา
" แบบนี้ไง " หมีดำเอ่ยขึ้น ก่อนจะแตะเข้าไปที่ก้านคอของคนส่งสารน์. อั๊กกก... จนเขาสลบไป.
" อะไรของเ้า. แล้วแบบนี้ใครจะพาเ้านี้กลับไปหละ." มู่ปิงเอ่ยออกไป
" ถามโง่ๆ ก็เ้ายังไงหละ " หมีดำเอ่ยขึ้น ก่อนจะพุ่งกลับเข้าเมืองทันที
.... มู่ปิง เห็นดังนั้น ก็ด่าออกมา " เ้าบ้า หมีดำ ฝากไว้ก่อนเถอะ " พูดจบเค้าก็แบกคนส่งสารน์ที่หมดสติกลับเข้าเมืองทันที
... เมื่อเข้าเมืองมาได้ หมีดำก็นำสารน์ไปให้ เฟยหลงที่เฝ้าอยู่จวนรับรององค์หญิงทันที.
" เรียนท่านนายกอง พวกเราจับคนส่งสารน์ได้แล้วครับ และนี่คือสารน์ที่. จูชงเขียนถึงเสนาเว่ยแห่งแคว้นอู๋ " หมีดำเอ่ยขึ้นก่อนจะนำสารน์ออกมาให้ เฟยหลง
... เฟยหลงเห็นดังนั้นก็ รับสารน์มาแล้วเปิดอ่านทันที มีใจความว่า. ( เรียนท่านเสนาเว่ย แผนการลอบสังหารองค์หญิงล้มเหลวขอท่านจงอภัยด้วย หากท่าน้าให้ข้าทำเช่นใดต่อ โปรดบอกมา. ลงชื่อ จูชง พร้อมตราประทับ )
... เมื่อเฟยหลง อ่านจบ เค้าก็อุทานออกมา " ดี... หมีดำเ้าจงนำสารน์นี้ไปให้ แม่ทัพจาง บอกท่านว่าให้นำคนไปจับ จูชงและพวกเอาไว้ ส่วนข้าจะอยู่อารักษ์ขาองค์หญิงเอง " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" ขอรับท่านนายกอง ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้ " หมีดำรับคำก่อนจะรีบไปยังจวนของ แม่ทัพจางทันที
... ทางด้านหมีดำ เมื่อมาถึงจวนแม่ทัพจาง ก็รีบนำสารน์ให้เขาดูทันที " ท่านนายกองให้นำสารน์นี้มาให้ท่านดูขอรับ " หมีดำเอ่ยออกไป
... จางชิง เมื่อเปิดอ่านสารน์ดู ก็โกรธจนเืขึ้นหน้า ก่อนจะทุบโต๊ะแล้วพูดออกไป " บัดซบ เ้าคนสารเลว กล้าเป็ไส้ศึกให้แคว้นอู๋ หมีดำ เ้าไปบอก เฟยหลง ให้นำทหารไปกับข้า ไปจับตัว จูชงเอาไว้ "
" เรียน ท่านแม่ทัพ ท่านนายกองให้ข้ามาบอกท่านว่า เข้าได้เฝ้าอารักษ์ขาที่จวนองค์หญิงอยู่ ให้ท่านนำทหารไปจับตัว จูชง ได้เลย " หมีดำเอ่ยออกไป
" เช่นนั้นหรือ ถ้าเช่นนั้น เ้าไปกับข้า ไปจับเ้าคนทรยศด้วยกัน " จางชิงเอ่ยออกไป
" ขอรับท่านแม่ทัพ " หมีดำรับคำ ก่อนจะเดินตาม จางชิงออกไป
... ไม่นาน จางชิง ก็นำหมีดำ และ ทหารจำนวนนึงมายังจวนของ จูชง แต่ปรากฎว่า ถูกทหาร เฝ้าจวนขวางเอาไว้
" จูชง เ้าฏ ออกมาเดี๋ยวนี้ หากไม่ออกมาข้าจะบุกเข้าไปแล้วนะ." จางชิงเอ่ยขึ้น
... ทางด้าน จูชง เมื่อรู้ว่า จางชิงรู้ความจริงแล้ว ก็กระวนกระวายใจขึ้นมาทันที. ก่อนจะ เอ่ยขึ้น " อิงหู่ พวกเราจะทำยังไงดี เ้าจางชิงมันรู้แล้วว่าพวกเราเป็ไส้ศึกของแคว้นอู๋ "
" ไม่ยาก ท่านเพียงแค่ ต้านจางชิงเอาไว้ ในเมื่อกองทหารของมันต่างก็อยู่นองเมืองมันจะทำอะไรท่านได้ อีกอย่าง ในเมื่อมันไม่อยู่ที่จวน งั้งแสดงว่า จวนขององค์หญิงไร้คนคุ้มกัน ข้าน้อยจะบุกไปสังหารนางซะ แค่นี้แผนการของท่านเสนาก็จะสำเร็จ " อิงหู่เอ่ยออกมา
" ดี เ้า รีบพายอดฝีมือไป ยังไงก็ต้องสังหารองค์หญิงให้ได้ อย่างน้อยๆ พวกเราหนีกลับไปยังแคว้นอู๋ก็ยังจะมีความชอบอยู่บ้าง " จูชงเอ่ยขึ้น..
" ขอรับท่านแม่ทัพ. " อิงหู่รับคำ ก่อนจะพายอดฝีมือจำนวนนึงพุ่งออกไปยังจวนขององค์หญิง.......
16K
