เซียฉินก้มลงปรับเชือกที่รัดห่อสัมภาระบนหลังให้แน่นขึ้นมือยังคงจับกระชับกับตำราแพทย์และป้ายทองของสำนักหยินหยางที่อยู่ภายในห่อผ้า —สิ่งที่ท่านตาทิ้งไว้ให้…ของสำคัญยิ่งกว่าสมบัติล้ำค่า
เขาออกเดินทางั้แ่ก่อนแสงแรกของวัน
มีเพียงเสียงฝีเท้าที่กรอบแกรบบนดินและความเงียบของป่ารอบข้างที่คอยย้ำว่า…เขากำลังเข้าสู่โลกที่ต่างจากเดิม
“ูเาลูกนี้...คือเส้นแบ่งระหว่างชีวิตเดิมกับเส้นทางใหม่”
ทางเดินเป็แนวลาดขึ้นลงสลับไปมา
ดินใต้เท้าเริ่มลื่น พุ่มไม้สองข้างหนาทึบจนแทบมองไม่เห็นด้านใน
เขารู้ดีว่า...นี่คือป่าภูผาทมิฬป่าที่มีเื่เล่าหลอนจิตของคนในเมือง
แต่สำหรับเขา — นี่คือบททดสอบแรกที่จะต้องผ่านให้ได้
“สภาพดินแบบนี้…เพิ่งมีบางอย่างเดินผ่านเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน”
เซียฉินคุกเข่าลงสำรวจรอยเท้าในโคลน ััเบา ๆด้วยปลายนิ้วก่อนจะสูดลมหายใจลึก
กลิ่นในอากาศเปลี่ยนไป
มีกลิ่นคาวจาง ๆ ลอยมากับสายลม
“สัตว์อสูร…”
เขาไม่ลังเลที่จะเบี่ยงเส้นทางหลีกไปอีกทางทันที
ก่อนจะหยิบสมุนไพรแห้งจากถุงผ้าข้างเอว — “ตะไคร้ป่าดำ” ที่ท่านตาเคยบอกว่า
สัตว์อสูรไม่ชอบกลิ่นของมัน
เซียฉินโรยมันเป็แนวยาวตัดผ่านทางเดิน
ไม่กี่อึดใจต่อมา…เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาจากเื้ั
เสียงคำรามต่ำกึกก้องตามมาติด ๆ พร้อมกับเงาร่างมหึมาแหวกพงไม้หนา
เสือภูผาหนังดำ— สัตว์อสูรระดับ 1 ขั้นสูง!
เซียฉินกัดฟันแน่น หัวใจเต้นรัว เขารีบกลิ้งตัวไปซ่อนหลังต้นไม้
เสียงลมหายใจของมันหนักหน่วงจนแผ่นอกสั่นะเื
ทว่า — เสือกลับไม่กล้าเดินผ่านแนวกลิ่นตะไคร้ที่โรยไว้
มันคำรามสองสามครั้ง แล้วถอยกลับไปในพงหญ้า
เซียฉินทรุดตัวลงอย่างโล่งอก พร้อมกระซิบในใจ...
“ขอบคุณท่านตา…”
เขารอดมาได้อีกครั้ง — ไม่ใช่ด้วยพลัง แต่เพราะ ความรู้ และไหวพริบที่ได้รับการสั่งสมมา
หลังพักเหนื่อยใต้เงาไม้ใหญ่ เขาเดินต่อใน่บ่ายโดยใช้ผ้าใบคลุมตัวเพื่อพรางกลิ่น
เส้นทางเริ่มแคบลง หินแหลม และรากไม้พันกันราวกับจงใจขัดขวาง
ทุกฝีก้าวกลายเป็บทพิสูจน์ว่า เขาจะอดทนได้แค่ไหน
และในขณะที่แสงแดดเริ่มหรี่ลงเซียฉินก็พบเข้ากับบางสิ่งที่ทำให้ต้องหยุดเดินทันที
ตรงหน้าคือศพของสัตว์อสูรระดับ 2 — หมาป่ากระดูกแดงนอนจมกองเืกลางลานหิน
าแที่ลำคอฉีกขาด เหมือนถูกฟันด้วยอาวุธที่แม่นยำและรุนแรง
“มีคนมา… และฝีมือไม่ธรรมดา”
เซียฉินย่อตัวหลบ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างระวัง
อากาศเริ่มเย็นลง เมฆหมอกบางเบาเคลื่อนคลุมยอดไม้
เขาเลือกไม่เดินต่อ แต่หาทางขึ้นโขดหินด้านข้าง เพื่อหาที่พักแรม
ในโพรงหินเล็ก ๆ เขาจุดไฟกองเล็กด้วยเชื้อไม้แห้ง และต้มน้ำจากใบพืช
ระหว่างซดน้ำร้อนและสมุนไพรอุ่น ๆเซียฉินหยิบสมุดแพทย์ของตาขึ้นมาเปิด
ในใจคิดทบทวนทุกเหตุการณ์ในวันนี้
เขาไม่รู้ว่าเส้นทางนี้จะพาไปเจอกับอะไรอีก
แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัด…
“ต่อให้ข้าไม่มีพลังที่แข็งแกร่ง —ข้าก็จะเอาตัวรอดด้วยมือของข้าเอง”
แสงจากกองไฟสะท้อนดวงตาแน่วแน่ของเด็กหนุ่ม
คืนนี้…แม้ฟ้าจะมืด ป่าจะเงียบ แต่หัวใจของเขากลับสว่างขึ้นกว่าทุกวัน
455
