เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        เด็กๆ เล่นกันจนเหนื่อยหอบ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านเมื่อตะวันตกดิน

        ระหว่างมื้อเย็น หลินชุ่ยอิงถึงได้โอกาสถามทิงเสวี่ย “ตกลงว่าเจ้าหนูฉินหยวนเฟิงคนนั้น เป็นลูกพี่ลูกน้องของซานซานเหรอ? แล้วทำไมเมื่อก่อนป้าไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเขาเลยล่ะ?”

        ทิงเสวี่ยรีบอธิบาย “เขาเป็นเด็กขี้อายมาตลอดค่ะ ไม่ค่อยชอบสุงสิงกับคนแปลกหน้า ...แม่เขาเสียไปแล้ว ส่วนพ่อของเขา... ก็เป็นคนเลวคนหนึ่งค่ะ”

        หลินชุ่ยอิงพยักหน้าช้าๆ “เรื่องนี้ป้าพอรู้มาบ้าง แม่ของซานซานเคยเล่าให้ฟัง ว่าน้องสาวของเธอเป็นผู้หญิงที่อาภัพ ลูกยังไม่ทันหย่านม ผัวก็แอบไปมีเมียน้อย ด้วยความที่กลัวทางบ้านจะเป็นห่วง เธอเลยก้มหน้าก้มตาอดทนมาตลอด ไม่นึกเลยว่าจะต้องมาจบชีวิตลงแบบนั้น... หยวนเฟิงเป็นเด็กดีแท้ๆ! น่าสงสารที่โชคชะตาเล่นตลกกับเขาจริงๆ”

        พูดจบ หลินชุ่ยอิงก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ความเวทนาสงสารที่มีต่อฉินหยวนเฟิง

        เมื่อก่อนเธอเคยคิดว่าทิงเสวี่ยน่าสงสารแล้วที่แม่ทิ้งไป แต่พอมาเทียบกับฉินหยวนเฟิง ทิงเสวี่ยยังถือว่าโชคดีกว่ามาก อย่างน้อยเธอก็ยังมีพ่อที่รักและเทิดทูนเธอดั่งแก้วตาดวงใจ แต่ฉินหยวนเฟิงล่ะ? ...เขามีใคร?

        ทิงเสวี่ยพักอยู่ที่บ้านป้ารองจนครบห้าวัน ถึงได้เวลากลับบ้าน ระหว่างนั้น เธอมีโอกาสติดสอยห้อยตามป้ารองและซูเจียหนิงไปเยี่ยมบ้านป้าใหญ่หลินชุ่ยหงด้วย

        บ้านของป้าใหญ่ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านเกาไถ ซึ่งบังเอิญว่าเป็นหมู่บ้านเดียวกับบ้านเดิมของ หลิวกุ้ยหลาน แม่ของทิงเสวี่ย หรือพูดง่ายๆ ก็คือ... บ้านคุณยายแท้ๆ ของทิงเสวี่ยนั่นเอง

        โชคยังดีที่บ้านของป้าใหญ่อยู่คนละฟากกับบ้านตระกูลหลิว ทิงเสวี่ยจึงไม่ต้องเสี่ยงดวงไปจ๊ะเอ๋กับญาติฝ่ายแม่ที่เธอไม่อยากเฉียดเข้าใกล้

        ฐานะทางบ้านของป้าใหญ่หลินชุ่ยหง ไม่ได้มั่งคั่งอู้ฟู่เหมือนบ้านป้ารอง บ้านของเธอยังคงเป็นกระท่อมดินมุงฟางสามห้องนอน ที่พ่อแม่สามีสร้างให้เป็นเรือนหอ เครื่องใช้ไฟฟ้าเพียงชิ้นเดียวในบ้านคือ หลอดไฟ ที่ห้อยต่องแต่งอยู่กลางห้อง

        หลินชุ่ยหงไม่ใช่คนเจ้าระเบียบรักความสะอาดเหมือนหลินชุ่ยอิง สภาพบ้านช่องทั้งในและนอกจึงดูรกรุงรัง ข้าวของวางระเกะระกะรกหูรกตา

        โบราณว่า... ถ้าคนเรารู้จักเก็บกวาดดูแลบ้านเรือน ต่อให้อยู่ในกระท่อมซอมซ่อ ก็เปลี่ยนให้เป็นวิมานแสนอบอุ่นได้ แต่ถ้าเป็นคนมักง่าย สกปรกซกมก ต่อให้อยู่ในตึกสูงระฟ้า สภาพก็คงไม่ต่างจากเล้าหมู

        และหลินชุ่ยหง... จัดอยู่ในประเภทหลัง ต่างจากหลินชุ่ยอิงที่เป็นแม่บ้านแม่เรือน เนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว

        เวลาไปบ้านป้ารอง ทิงเสวี่ยมักจะมีขนมนมเนยให้กินไม่อั้น ซูเจียหนิงก็ใจป้ำ ขนเสบียงส่วนตัวมาแบ่งน้องกินตลอด แต่พอมาบ้านป้าใหญ่... บรรยากาศช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหว ของว่างรับแขกมีเพียงเมล็ดแตงโมคั่วกับลูกอมเม็ดแข็งๆ ราคาถูก

        หวังฮุ่ย ลูกสาวคนโตของป้าใหญ่ ไม่ได้แสดงท่าทีกระตือรือร้นต้อนรับทิงเสวี่ยกับซูเจียหนิงสักเท่าไหร่ ผิดกับ หวังอวิ๋น ลูกสาวคนเล็ก ที่คอยมาเดินวนเวียนคลอเคลียไม่ห่าง

        คงเป็นอานิสงส์จากลูกอมนมกระต่ายขาวเม็ดนั้นที่ทิงเสวี่ยเคยแบ่งให้ ทำให้หวังอวิ๋นรู้สึกสนิทใจกับพี่สาวคนนี้เป็นพิเศษ เด็กน้อยตักน้ำตาลทรายใส่แก้วน้ำเปล่า แล้วยื่นมาตรงหน้าทิงเสวี่ยอย่างเอาใจ “พี่สาวคะ... กินน้ำหวานสิคะ หวานอร่อยมากเลย”

        ทิงเสวี่ยรับมาจิบ แล้วยิ้มตอบ “อื้ม... หวานชื่นใจจริงๆ จ้ะ”

        เธอล้วงกระเป๋าหยิบลูกอมข้าวฟ่างที่ติดมือมาจากบ้านป้ารอง ยื่นให้หวังอวิ๋นสองสามเม็ด “เอ้านี่... กินสิจ๊ะ พี่รู้ว่าหนูชอบ”

        “ว้าว! พี่สาวใจดีที่สุดเลย!” หวังอวิ๋นกำลูกอมไว้แน่นราวกับได้ทองคำ ดวงตาเป็นประกาย

        ทิงเสวี่ยให้ของน้องต่อหน้าต่อตา หวังฮุ่ยที่นั่งอยู่แถวนั้นเห็นเข้าก็ตาขวาง “นี่ทิงเสวี่ย! เธอให้ลูกอมนังอวิ๋น แล้วส่วนของฉันล่ะ? ทำไมไม่เห็นให้บ้าง?”

        นิสัยขอทานผู้ดีแบบนี้ของหวังฮุ่ย ทิงเสวี่ยไม่ได้เพิ่งเคยเจอครั้งแรก เธอจึงเริ่มชินชาแล้ว เธอมองหน้าพี่สาวจอมงก แล้วตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “ฉันเหลือติดกระเป๋ามาแค่นี้ ก็ต้องให้น้องอวิ๋นก่อนสิ น้องเขายังเด็ก... หรือว่าเธอก็ยังคิดว่าตัวเองเป็นเด็กเล็กๆ เหมือนกัน?”

        หวังฮุ่ย “…”

        ยังไม่ทันที่หวังฮุ่ยจะหาคำมาโต้ตอบ ทิงเสวี่ยก็สวนกลับนิ่มๆ แต่เจ็บลึก “เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นพี่สาวบ้านไหนเป็นแบบนี้เลย ไม่รู้จักรักไม่รู้จักเสียสละให้น้องบ้างเลย พี่สาวบ้านอื่นเขามีแต่จะเก็บของอร่อย ของเล่นดีๆ ไว้ให้น้อง แต่เธอล่ะ? นอกจากจะไม่แบ่งให้น้องที่อายุน้อยกว่าตั้งหกเจ็ดปีแล้ว ยังจะมาแย่งขนมจากปากน้องอีก... ถามจริง ไม่อายบ้างเหรอ?”

        หวังฮุ่ยอายุสิบสาม เริ่มแตกเนื้อสาวแล้ว เมื่อก่อนไม่เคยมีใครกล้ามาสั่งสอนเธอฉอดๆ แบบนี้ พอโดนเด็กแปดขวบด่ากราดเข้าให้ เธอก็หน้าชาทำตัวไม่ถูก ได้แต่สะบัดหน้า ฮึ! ใส่ แล้วเดินกระฟัดกระเฟียดหนีไป

        เห็นพี่สาวโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ หวังอวิ๋นก็เริ่มหน้าเสีย เธอกระตุกแขนเสื้อทิงเสวี่ยยิกๆ “พี่สาวคะ... พี่ฮุ่ยโกรธแล้ว หนูว่า... หนูแบ่งลูกอมให้พี่เขาเม็ดหนึ่งดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะโดนตี”

        ท่าทางหวาดระแวงของหวังอวิ๋น ทำเอาทิงเสวี่ยสะท้อนใจ “อวิ๋นอวิ๋น... ลูกอมพวกนี้พี่ตั้งใจให้หนูนะ ถ้าหนูกล้าเอาไปให้คนอื่น พี่จะไม่เล่นกับหนูอีกเลย คอยดู! ...แล้วก็ไม่ต้องกลัวพี่สาวโกรธด้วย พี่ไม่ได้จะยุให้หนูไปทะเลาะกับใคร แต่ของที่เป็นสิทธิ์ของหนู หนูไม่จำเป็นต้องยอมให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น ถ้าจะมีใครต้องยอม... ก็ต้องเป็นคนเป็นพี่นั่นแหละ ที่ต้องหัดเสียสละให้น้องบ้าง!”

        หวังอวิ๋นพยักหน้าหงึกหงัก เธอรีบยัดลูกอมเม็ดหนึ่งลงกระเป๋าเสื้อ ส่วนอีกเม็ดแกะเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข

        ในขณะเดียวกัน ที่ในครัวหลังบ้าน หลินชุ่ยอิงกำลังกระซิบกระซาบถามพี่สาวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “พี่คะ... วันก่อนที่บ้านเสียวเสวี่ย เห็นพี่อาการ     หนักมาก... ตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง?”

        หลินชุ่ยหงโยนฟืนเข้าเตา แก้เก้อ “อ๋อ... ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก”

        หลินชุ่ยอิงจับสังเกตแววตาหลุกหลิกของพี่สาว สัญชาตญาณผู้หญิงบอกว่าต้องมีอะไรในกอไผ่ “พี่คะ... อย่าบอกนะว่า พี่กำลังท้อง?”

        คำถามแทงใจดำทำเอาหลินชุ่ยหงสะดุ้งโหยง ท่อนฟืนในมือร่วงหล่นพื้นดังตุ้บ “อิงจื่อ! อย่าพูดบ้าๆ นะ! เบาเสียงหน่อย! เธอไม่รู้หรือไงว่าช่วงนี้นโยบายลูกคนเดียวมันเข้มงวดขนาดไหน!?”

        “ฉันรู้น่ะสิคะว่ามันเข้มงวด! ถึงได้เป็นห่วงพี่อยู่นี่ไง! ฉันกลัวพี่จะคิดสั้นทำเรื่องโง่ๆ ลงไป สมัยนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะพี่ ถ้าเป็นตอนคลอดน้องอวิ๋นใหม่ๆ แล้วรีบมีต่อเลย ก็อาจจะแค่เสียค่าปรับไม่กี่หยวน แต่เดี๋ยวนี้... มันไม่ใช่แค่ปรับเงินแล้วจบนะ มันลามปามไปถึงญาติพี่น้อง เผลอๆ โดนจับ โดนรื้อบ้านช่องวอดวาย พี่คะ... พี่กับพี่เขยอย่าหาเรื่องใส่ตัวเลยนะ”

        “เธอก็พูดง่ายสิ! ก็เธอมีลูกชายสมใจแล้วนี่!” หลินชุ่ยหงสวนกลับด้วยความอัดอั้นตันใจ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ “ฉันกับพี่เขยเธอไม่มีลูกชายสืบสกุล... อีแก่ที่บ้านนั่น มันเคยเห็นหัวฉันที่ไหน? ทั้งที่ฉันกตัญญูรับใช้มันยิ่งกว่าสะใภ้คนไหนๆ แต่แค่เพราะฉันไม่มีลูกชายให้มัน... อีแก่นั่นมันก็เหยียบย่ำฉันจมดิน!”

        คำระบายความในใจนี้ เท่ากับเป็นการยอมรับกลายๆ ว่าเธอกำลังตั้งท้องอยู่จริงๆ คำว่า อีแก่หนังเหนียว ที่หลุดออกมาจากปาก บ่งบอกถึงความคับแค้นใจที่มีต่อแม่สามีได้เป็นอย่างดี

        ในบรรดาสะใภ้ตระกูลหวัง มีเพียงหลินชุ่ยหงคนเดียวที่มีแต่ลูกสาว เท่ากับว่าล้มเหลวในหน้าที่การผลิตทายาทสืบสกุล ในสายตาแม่ผัวหัวโบราณ... เธอจึงกลายเป็น คนไร้ค่า ต่อให้ทำดีแทบตาย ก็เสมอตัว

        การไม่มีลูกชาย... ทำให้สามีของเธอต้องเดินก้มหน้าในหมู่บ้าน ไม่กล้าสู้หน้าพี่น้องคนอื่น ส่วนตัวเธอในฐานะเมีย... สถานะยิ่งตกต่ำย่ำแย่กว่าขี้ข้า

        ในสมัยก่อน ถ้าเมียหลวงไม่มีลูกชาย สามียังหาข้ออ้างรับเมียน้อยมาผลิตทายาทได้ แต่ในยุคสังคมนิยมแบบนี้ แถมมีกฎหมายคุมกำเนิดค้ำคอ ครอบครัวสามีทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการ โขกสับ และ กดดัน ลูกสะใภ้ที่ตั้งครรภ์ในสถานการณ์ลำบาก     

        ทั้งที่ความจริงทางวิทยาศาสตร์ก็บอกทนโท่ว่า... การจะได้ลูกหญิงหรือชาย มันอยู่ที่โครโมโซม Y จากฝ่ายชายต่างหาก แต่สุดท้าย... คนที่ต้องก้มหน้ารับกรรม ก็คือผู้หญิงอยู่วันยังค่ำ!