บทที่19
(โฟร์ พาร์ท)
ผมที่เก็บของเสร็จก็กำลังจะออกจากห้องแต่ก็ต้องใเมื่อประตูเปิดออกและคนที่เข้ามาก็คือแม่ของพี่ั์เอง ผมลืมไปได้ไงนะว่าแม่ผมรู้แม่พี่ั์ก็ต้องรู้ด้วยสิ
"จะไปไหนครับน้องโฟร์"คุณแม่พี่ั์ถามผมด้วยเสียงห่วงใย
"ผมจะกลับไปอยู่ที่บ้านแม่สาครับเพราะพี่ั์เขามีคนใหม่แล้ว"ผมตอบกลับไปด้วยสีหน้าไหนผมก็ไม่แน่ใจแต่คิดว่ามันต้องแย่มากๆแน่เลย
"หึเ้าลูกชายบ้าของแม่นี่เอง งั้นไปกับแม่นะแม่มีเื่จะเล่าให้ฟังจ๊ะ"
คุณแม่นีเรียกลูกน้องมาขนกระเป๋าเสื้อผ้าของผมขึ้นรถตู้ ระหว่างทางแม่พี่ั์ก็เล่าเื่บางอย่างให้ผมฟังนั่นก็คือเื่ของพี่ั์ที่ตอนนี้ไปทำตัวสนิทสนมกับหญิงสาวคนนั้น แล้วเื่ทั้งหมดก็กระจ่างว่ามันก็แค่งานเท่านั้น ผมรู้สึกโล่งอกที่พี่ั์ไม่ได้คิดจะทิ้งผม
แต่แม่นีก็ไม่ให้ผมกลับไปอยู่กับพี่ั์อยู่ดีท่านบอกว่ามันยังอันตรายเกินไปท่านพาผมมาที่สนามบิน ผมหละงงว่ามาที่นี่ทำไม
"คุณแม่พาผมมาที่สนามบินทำไมหรอครับ"
"แม่จะดัดนิสัยเ้าั์ที่ทำให้ลูกสะใภ้ของแม่ต้องเสียใจ ทำอะไรไม่เคยคิดถึงใจหนูซะก่อนถึงมันจะจำเป็แต่แม่ก็ไม่ชอบใจอยู่ดีหนูโฟร์ไปเที่ยวที่รัสเซียก่อนนะคะลูกแม่ทำเื่ไว้หมดแล้วไปถึงที่นั่นพ่อบุญธรรมของหนูโฟร์จะมารอรับนะ เอาเปิดเทอมเมื่อไรค่อยกลับมา เ้าั์มันจะได้สำนึกซะบ้าง"
ผมลงจากรถเดินเข้าสนามบินมากับแม่นีก็เจอเข้ากับแม่สาและพ่ออาคาชิของผมกำลังยืนรออยู่
"คุณพ่อคุณแม่มาได้ไงครับ"
"ก็แม่นีเขาบอกว่าลูกชายบ้างานของเขาทำลูกเสียใจแม่กับพ่อแล้วก็แม่นีเลยจะส่งลูกไปเที่ยวที่รัสเซียเพื่อดัดนิสัยสามีในอนาคตของลูกไงคะ"
ทำกันเป็ขบวนการเลยครับแต่ยังไงผมก็ตามใจพ่อๆแม่ๆอยู่แล้ว ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าผมไม่อยู่พี่ั์จะเป็ยังไง
ถึงเวลาที่ผมต้องไปแล้วครับผมหันกลับมามองข้างหลังอีกครั้งเพื่อหวังว่าพี่ั์จะตามมาหาผมแต่ก็อีกแหละพี่ั์เขาต้องทำงานเขาจะตามผมมาได้ไง แต่ก็เอาเหอะถือว่าไปคลายเครียดแล้วกันครับ
"เดี๋ยวเจอกันนะครับที่รักของผม"
ทางด้านั์ที่พอพ่อตัวเองเข้ามาช่วยเขาก็สลัดแขนของหนูเล็กและรีบวิ่งออกจากห้องเพื่อขับรถไปสนามบินตามที่พ่อตัวเองได้ส่งเอกสารมาให้ว่าตอนนี้ไอ้เฉิ่มของเขากำลังจะจากเขาไปในที่ไกลสายตาจากตัวเองมากจนใจเขามันวูบโหวงแค่คิดว่าจะไม่มีไอ้เฉิ่มมาให้นอนกอด ไม่มีไอ้เฉิ่มมาทำอาหารให้กินก็รู้สึกใจหาย แต่จะโทษใครก็ไม่ได้เพราะเป็เขาเองที่ตกปากรับคำเพื่อนว่าจะช่วยเื่ของพ่อหนูเล็กที่ทำการฟอกเงินข้ามชาติพอได้รู้ว่าตัวเองพลาดอย่างร้ายแรงที่ไม่บอกคนรักของตัวเองั์ก็เริ่มใจห่อเหี่ยวขึ้นมา
ชายหนุ่มขับรถด้วยความเร็วมากทำให้ไม่ทันสังเกตรถที่สวนทางมาทำให้เขาต้องหักพ่วงมาลัยรถอย่างกระทันทำให้รถเหวี่ยงหมุนคว้างไปอยู่บนเกาะกลางถนน สภาพรถยับเยินสิ่งสุดท้ายที่เขานึกถึงก่อนหมดสติไปก็คือร่างบางคนรักที่กำลังหนีไปไกลจากตน
เมื่อพ่อและแม่ของั์รู้ข่าวอุบัติเหตุของลูกชายก็รีบไปที่โรงพยาบาลทันทีพร้อมกับพ่อแม่ของโฟร์
(โรงพยาบาล)
"ตาบาส เ้าไอเป็ไงบ้าง"
"หมอบอกว่าไอมันปลอดภัยแล้วครับคุณป้า"
"แล้วอาการหละเป็อะไรร้ายแรงไหม"
คุณหญิงนีถามอาการลูกชายอย่างเป็ห่วงและนึกโทษตัวเองที่ทำให้ลูกชายต้องมีสภาพแบบนี้
"ไม่ร้ายแรงครับคุณป้าหมอบอกว่าดีนะที่ไอมันคาดเข็มขัดนิรภัยเลยาเ็ไม่มากแค่แขนหัก กระดูกขาร้าวแล้วก็มีอาการช้ำในตรง่อกอีกนิดหน่อยครับส่วนที่าเ็หนักสุดคงเป็หัวใจหละมั้งครับตอนนี้ขนาดมันเจ็บหนักขนาดนี้ยังกำรูปของน้องโฟร์ไม่ปล่อยเลยครับแถมตอนที่หน่วยกู้ภัยไปถึงเขาบอกว่าไอมันยังไม่หมดสติมันเรียกแต่ชื่อของโฟร์อย่างเดียวเลยครับ"
คุณหญิงนีที่ได้ฟังเพื่อนของลูกชายเล่าอาการของลูกชายให้ฟังคุณหญิงนีก็ปล่อยโฮออกมาและโทษว่าเป็ความผิดของตัวเอง จนสามีของเธอต้องเข้ามาปลอบเป็การใหญ่
เวลาผ่านไปสามวันั์ก็ถูกย้ายมาพักที่ห้องพิเศษและเป็สามวันที่ั์ยังคงไม่ฟื้นขึ้นมาจนหมอวินิจฉัยว่าอาจจะเกิดจากการปิดกั้นตัวเองจากความเ็ปจนไม่อยากตื่นขึ้นมาจนคนเป็แม่ก็ยิ่งทุกข์ใจ ส่วนโฟร์ที่ไปอยู่ที่รัสเซียและได้ข่าวว่าคนรักของตัวเองประสบอุบัติเหตุตอนที่จะมาหาตนที่สนามบินก็ช็อคจนหมดสติเดือดร้อนเมียพ่อบุญธรรมอย่างไซโต้ต้องมาปฐมพยาบาลและนั่นทำให้โฟร์บินด่วนกลับมาที่ไทยด้วยเครื่องบินส่วนตัวของพ่อแฟนเพื่อมาดูอาการของคนรัก
เมื่อมาถึงโฟร์ก็ตรงไปยังห้องพิเศษที่ั์ทำการรักษาตัวเมื่อเปิดประตูเข้าไปโฟร์ก็เห็นั์คนรักของตัวเองมีเฝือกที่แขนซ้ายและขาขวาและผ้าก๊อตพันที่หน้าอก
"พี่ั์ พี่ั์ครับตื่นเถอะนะครับตื่นมาเล่าความจริงให้ผมฟังทีผมอยากจะได้ยินมันจากปากของพี่"
โฟร์เข้าไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงและกุมมือของั์เอาไว้จนเสียงประตูเปิดออกอย่างแรงจนโฟร์เองก็ใ
พลั่ก!
บุคคลที่มาใหม่มีหน้าตาที่หล่อเหลาใช้ได้ ชายหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมคุกเข่าลงตรงหน้าของโฟร์ทำให้โฟร์ใเป็อย่างมาก
"ขอโทษครับ ผมขอโทษที่ทำให้คุณเข้าใจผิดคิดว่าไอนอกใจคุณผมขอโทษ"ฝรั่งตรงหน้าโฟร์เอาหัวโขลกพื้นขอโทษโฟร์จนโฟร์ต้องเข้าไปห้าม
"หยุดเถอะครับคุณอย่าทำแบบนี้เลยนะครับถึงคุณจะเอาหัวฟาดพื้นจนตายคุณก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขมันได้หรอกนะครับ"
"ผมขอโทษจริงๆครับถ้าผมไม่บอกให้มันเก็บเป็ความลับทุกอย่างคงไม่เป็แบบนี้"
"ไม่เป็ไรครับ ผมเข้าใจเพราะมันคือหน้าที่ของพวกคุณ"โฟร์พูดจบก็หันไปจับมือของั์ต่อและไม่ได้สนใจชายหนุ่มตาฟ้าอีก
เวลาผ่านไปอาทิตย์กว่าั์ก็ยังไม่ยอมตื่นขึ้นมา โฟร์ทำการย้ายตัวเองมาอยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อจะได้มาดูแลั์อย่างใกล้ชิดบรรดาเพื่อนสนิทที่รู้ข่าวต่างก็มาเยี่ยมกันอย่างไม่ขาดสาย
(โฟร์ พาร์ท)
"พี่ั์ครับตื่นขึ้นมาซักทีสิครับถ้ายังไม่ตื่นขึ้นมาผมจะหาแฟนใหม่แล้วนะครับ"
พี่ั์แม่งแทนที่จะมาง้อผมแต่ดันเป็ผมที่ต้องมารอแบบนี้คอยดูเถอะตื่นขึ้นมาเมื่อไรจะงอนให้หนักเลยคอยดู อ่อตอนนี้มหา'ลัยผมเปิดเรียนแล้วด้วยยิ่งขึ้นปี3งานยิ่งเยอะขึ้นจนผมปวดหัวเลยหละครับแต่ผมก็ไม่เคยท้อที่จะดูแลพี่ั์หรอกนะเอาไว้ตื่นเมื่อไรจะคิดรวบยอดทีเดียวเลยหึ
พลั่ก
ประตูห้องพักถูกเปิดโดยเพื่อนๆของผมและเพื่อนของพี่ั์ที่หอบหิ้วของกินมาให้ผมเต็มไปหมด ทำให้ผมไม่ต้องห่างพี่ั์ไปหาอะไรกินเองเลย
"น้องโฟร์ครับ!! พี่มีนซื้อกระเพาะปลามาฝากด้วยรับรองว่าเ้านี้เด็ดดวงมากแซ่บอย่าบอกใครเลยรับรองว่าต้องร้องซี๊ด"
พี่มีนก็ยังคงเป็พี่มีนที่เสียงชอบมาก่อนตัวเสมอ แล้วไอ้กระเพาะปลาบ้านพี่มันแซ่บซี๊ดได้ขนาดนั้นเลยหรอครับเนี่ย แต่พอเห็นหน้าพี่เกมกับพี่บาสที่ดูเคืองๆ ผมว่าคงจะเป็คนขายมากกว่าแล้วล่ะครับที่แซ่บซี๊ดน่ะ
"มากินตอนมันยังร้อนๆดีกว่านะโฟร์ ส่วนไอ้ั์ปล่อยให้มันนอนไปเหอะเราน่ะผอมลงไปเยอะเลยนะ มากินเพื่อสุขภาพของเราเหอะนะ"
พี่เกมที่เห็นว่าผมยังคงนั่งข้างๆพี่ั์อยู่พี่แกก็มาลากผมไปนั่งข้างๆพี่มีนกับครีมทันทีเลยครับแล้วสารพัดอาหารคาวหวานก็มากองอยู่ตรงหน้าผมเต็มเลย
ผมนี่ช่างโชคดีจริงๆที่ได้เจอกับพวกเขา ใครจะคิดหละครับว่าอยู่ๆเด็กกำพร้าอย่างผมจะได้มาใช้ชีวิตแบบนี้ ได้มาเจอพ่อแม่ที่แท้จริงที่คอยห่วงใยผมอยู่ห่างๆ ได้มาเจอเพื่อนๆพี่ๆที่ดูแลผมอย่างดียามผมต้องตัวคนเดียว และต้องขอบคุณที่ส่งคนรักที่ไม่ได้ดีมากแต่รักผมจริงมาให้ผม แค่นี้ผมก็ไม่กลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว
23K
