หลังจากที่แกนเวทย์ของต้าิขยายใหญ่ขึ้นเป็สองเท่าต้าิก็เลื่อนระดับสำเร็จกลายเป็จอมเวทย์ระดับ 2 ได้ในที่สุด ต้าิรู้สึกได้เลยว่าร่างกายของตนเองในตอนนี้เหมือนกับบ่อน้ำที่แห้งและ้าน้ำจำนวนมาก
ต้าินำแก่นเวทย์ที่ล่ามาได้ออกมาและเริ่มดูดซับทันทีไม่นานบ่อน้ำที่แห้งก็เริ่มมีน้ำปรากฎขึ้นมาทีละเล็กทีละน้อย
“ตอนนี้ข้าไม่เหลือทรัพยากรที่พี่สาวขุนพลให้แล้ว แต่ข้ายังมีศากศพของสัตว์เวทระดับ 1-2 อีกจำนวนหนึ่งที่เก็บเอาไว้ถ้าข้าเอาไปขายส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งเก็บไว้ให้กับลวี่น้อยก็น่าจะสามารถแลกแก่นเวทย์ระดับ 2-3 ได้ไม่น้อย” ต้าิกล่าวด้วยสีหน้าขบคิด
หลังจากที่ดูดวับแก่นเวทย์จนหมดต้าิก็นำคันธนูมาวางไว้ข้างหน้าของตนก่อนจะถือเอาไว้และหลับตาลง ต้าิตั้งสติและเริ่มที่จะสื่อสารกับิญญาอีกาทมิฬทันที
“หืม น่าสนใจมีเด็กน้อยจอมเวทย์ระดับ 2 กล้าที่จะส่งิญญาของตนเข้ามาหมายจะสื่อสารกับข้างั้นเหรอ ฮ่า ฮ่า ชั่งโง่เขลาโดยแท้” เสียงที่เ็าและชั่วร้ายดังขึ้นในหัวของต้าิ
“เ้าคืออีกาทมิฬสินะ” ต้าิกล่าว
“ใช่แล้ว ข้าคือเสี้ยวิญญาของสัตว์เวทระดับ 7 อีกาทมิฬ” อีกาทมิฒตอบกลับ
“ไม่น่าเชื่อว่าสัตว์เวทจะสามารถพูดภาษามนุษย์ได้คล่องขนาดนี้” ต้าิกล่าวด้วยสีหน้าแปลกใจ
“แน่นอนต้องขอบคุณมนุษย์อย่างพวกเ้าที่ทำให้ข้าตกอยู่ในสภาพนี้ทำให้ข้ารับรู้ได้ถึงการสื่อสารของพวกเ้าข้าจึงเรียนรู้ที่จะพูดภาษาของพวกเ้าได้” อีกกาทมิฬกล่าว
“หมายความว่าเ้าไม่ได้หลับใหลเพียงแค่ไม่เคลื่อนใหวเท่านั้นเองสินะ” ต้าิกล่าว
“ก็ตามนั้นเพราะข้าไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องไปรับใช้มนุษย์ที่สังหารข้าอยู่แล้ว” อีกาทมิฬกล่าว
“เ้าไม่คิดจะร่วมมือกับข้างั้นเหรอ” ต้าิกล่าว
“ร่วมมือกับเ้าเนี่ยนะ ฮ่า ฮ่า เ้าเป็ใคร เป็แค่จอมเวทย์ระดับ 2 คิดจะมาร่วมมือกับข้าผู้นี้ ต่อให้เป็จักรพรรดิหญิงของพวกเ้าข้าก็ไม่คิดจะให้ยืมพลัง แต่ว่าในเมื่อเ้าเข้ามาแล้วเพราะงั้นร่างกายของเ้าข้าอีกาทมิฬผู้นี้ก็จะขอรับไปละนะ” อีกาทมิฬกล่าว
“อะไรนะ นี่เ้าหมายตาร่างของข้างั้นเหรอ” ต้าิกล่าวด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและเตรียมจะดึงสติของตนเองจากธนูเวทย์
“สายไปแล้ว!!!!!” อีกาทมิฬพุ่งเข้าสู่ห้วงิญญาของต้าิ แต่ทันทีที่เข้าไปในห้วงิญญาของต้าิอีกาทมิฬที่ตอนแรกตื่นเต้นและยินดีที่จะได้รับอิสระและร่างกายของต้าิก็สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
“อะไรกัน เ้าสิ่งนี้มันอะไรกัน ทำไมิญญาของข้าถึงไม่หยุดสั่นเสียที บ้าไปแล้วเ้าสิ่งนี้มันทำไมถึงได้น่ากลัวถึงขนาดนี้” อีกาทมิฬกล่าวด้วยสีหน้าหวาดกลัวจนถึงขีดสุดและมองไปยังตำราสีดำซึ่งแผ่กลิ่นอายโบราณออกมา กลิ่นอายนี้มีผลต่อเหล่าสัตว์เวทอย่างยิ่ง
“จงรับใช้นายของข้าซะไม่งั้นข้าจะทำลายิญญาของเ้าทิ้ง” เสียงที่เ็าดังขึ้นพร้อมกับปรากฎร่างของอสูรสายฟ้าคลั่ง รูปลักษณ์ของอสูรสายฟ้าคลั่งในตอนนี้ไม่เหมือนกับที่ต้าิอัญเชิญออกไป แต่มันมีร่างกายที่ใหญ่โตและแรงกดดันของมันเหนือจินตนาการของต้าิไปใกลแล้ว
ิญญาอีกาทมิฬกลายเป็หวาดกลัวอย่างถึงขีดสุดและก้มหัวเคารพออกมา ตามจริงอีกาทมิฬเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตนถึงได้หวาดกลัวอีกฝ่ายถึงขนาดนี้แถมยังตำราเล่มนั้นที่ทำให้ตนเองไม่สามารถต่อต้านได้
“ข้าจะยอมติดตามนายท่านก็ได้เพราะงั้นอย่าได้ทำลายิญญาของข้าเลย” อีกาทมิฬกล่าวด้วยสีหน้าหวาดกลัว
“จงจำเอาไว้ ถ้าเ้าไม่ให้ความร่วมมือกับนายของข้าสิ่งที่เ้าจะพบมันยิ่งเสียกว่าความตาย” อสูรสายฟ้าคลั่งกล่าวก่อนจะกลับเข้าไปในตำรา
หลังจากที่อสูรสายฟ้าคลั่งกลับเข้าไปในตำรา ิญญาของอีกาทมิฬก็กลับเข้าไปในคันธนูและเริ่มสื่อสารกับต้าิอีกครั้ง
“หืม อีกาทมิฬทำไมเ้าถึงมีสีหน้าแบบนั้น” ต้าิในตอนแรกกำลังร้อนใจว่าตัวเองจะถูกยึดร่างแต่เมื่อเห็นอีกาทมิฬกลับมาก็กล่าวถามด้วยความแปลกใจ
“ตอนนี้เ้าได้ผ่านการทดสอบของข้าแล้วเพราะงั้นจากนี้ข้าจะมอบพลังให้กับเ้าและคอยช่วยเหลือเ้าในการต่อสู้” อีกาทมิฬกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังแต่ต้าิกลับััได้ถึงความหวาดกลัวที่อีกฝ่ายมีให้กับตน
“งั้นเหรอ ถ้างั้นก็ดี ถึงจะไม่รู้ว่าเ้าไปเจออะไรมาแต่ว่าถ้าได้เ้าช่วยเหลือการต่อสู้ในอีกไม่กี่วันก็คงจะสบายมากขึ้น” ต้าิกล่าว
“ขอแค่เ้า้าข้าก็พร้อมจะสนับสนุนเ้า” อีกาทมิฬกล่าว
หลังจากทำข้อตกลงกันได้แล้วต้าิก็ลืมตาขึ้นพร้อมกับแสดงสีหน้ายินดีออกมา ต้าิได้รับรู้ถึงความสามารถของคันธนูในมือว่ามันทรงพลังแค่ใหนเมื่อมีิญญาของอีกาทมิฬคอยสนับสนุน
เวลาใกล้เข้ามาทุกที เหล่านักเรียนในสถาบันต่างก็ฝึกฝนอย่างหนักเพื่อที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเอง เพราะการทดสอบครั้งนี้สำคัญอย่างมากไม่เพียงแต่เพื่อศักดิ์ศรีของห้องเรียนเท่านั้น สำหรับตนเองถ้าความสามารถเข้าตาของสถาบันทางสถาบันก็จะเพิ่มทรัพยากรจำนวนมากเพื่อบ่มเพาะคนเ่าั้ทันที และในอนาคตเมื่อจบจากสถาบันก็จะมีตัวเลือกในการเข้าสังกัดว่าเ้าเป็จอมเวทย์ของสังกัดใหน
พวกต้าิหยุดฝึกฝนกันหลังจากที่กลับมาจากทำภารกิจที่ชายแดนและใช้เวลาทั้งหมดวางแผนและบ่มเพาะพลังเวทย์เพียงอย่างเดียว
ต้าิได้เข้าไปในเมืองและไปยังร้านของพั่วเสอทันที พั่วเสอที่เห็นต้าิยังคงติดต่อตนอยู่ก็ถอนหายใจอย่างน้อยต้าิก็ไม่คิดจะมองตระกูลพั่วเป็ศัตรู
“น้องชายต้าิวันนี้เ้ามาซื้ออะไรงั้นเหรอ” พั่วเสอกล่าว
“ข้านำร่างของสัตว์เวทมาขาย” ต้าิกล่าว
“ไม่มีปัญหา เ้านำมันออกมาได้เลย” พั่วเสอกล่าว
“มันค่อนข้างมากเพราะงั้นตรงนี้คงไม่เหมาะ” ต้าิกล่าว
“งั้นเหรอ ถ้างั้นเ้าตามข้ามา ถ้าสภาพของพวกมันดีอย่างที่เ้าคอยขายให้ตอนอยู่ในหมู่บ้านข้าย่อมให้ราคาที่น่าพอใจแก่เ้าอย่างแน่นอน” พั่วเสอกล่าว
“เอาไว้พี่ชายพั่วเสอดูเองดีกว่า” ต้าิกล่าว
หลังจากนั้นต้าิก็นำร่างของสัตว์เวทระดับ 1-2 ดาวจำนวหนึ่งออกมา ร่างของสัตว์เวทระดับ 1 ดาวล้วนสภาพยังดีอยู่ซึ่งพั่วเสอพอใจเป็อย่างมากแต่เมื่อเห็นร่างของสัตว์เวทระดับ 2 พั่วเสอก็แสดงสีหน้าตื่นตระหนกออกมา
“นี่เ้าล่าสัตว์เวทระดับ 2 ได้แล้วเหรอ” พั่วเสอกล่าวด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
“ข้าก็แค่โชคช่วย” ต้าิกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“บ้าชัดๆ โชคแบบใหนกันที่ล่าสัตว์เวทระดับ 2 ได้มากขนาดนี้ ต้าิคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆไม่แปลกที่จักรพรรดิหญิงจะให้ความสำคัญ” พั่วเสอกล่าวพร้อมกับขบคิด ในอนาคตไม่ว่าอย่างไรพั่วเสอก็ต้องรักษาความสัมพันธ์นี้ไปต่อไปให้ได้
190
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
