ตอนที่13รูปปั้นพี่น้อง
โพรทาเลียจ้องมองเฟอร์ร่าอย่างใแบบสุดๆเมื่อได้เห็นเฟอร์ร่าในร่างที่เล็กแล้วน่ารัก ขนาดตัวอีกฝ่ายอยู่ที่ 1 ส่วน2 เท่านั้น ทำเอาโพรทาเลียสงสัยในหลายๆ อย่างมากๆแต่ตอนนี้เธอต้องถามอีกฝ่ายก่อนว่าทำไมอีกฝ่ายมาคุยกับเธอแล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี้กัน
“เอ่อ...ทำไมเ้ายังอยู่ล่ะ?”
“หือ?” เฟอร์ร่าอึ้งกับคำถามของอีกฝ่ายก่อนจะขำออกมา“ฮ่าๆ เ้าคิดว่าข้าไปสบายแล้วหรือ โพรทาเลีย ไม่เลยๆ ข้ายังอยู่ข้าก็บอกเ้าแล้วนะว่าข้าจะอยู่ข้างๆ เ้านะ”
“เอ๋? เ้าอยู่ข้างๆข้าเหรอ?” โพรทาเลียทำหน้างงกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูด
“ใช่แล้วล่ะ” เฟอร์ร่าพูดจบก็ลอยอยู่ตรงหน้าของโพรทาเลียโพรทาเลียถอยตัวเล็กน้อยทันที “ข้านะ อยู่ข้างๆ เ้าแต่เ้าไม่เห็น เพราะว่าข้าไม่ได้ให้เ้า ถ้าเ้า้าข้าจะออกมาเองนะ”
“อ๋อ...แบบนี้เอง...” โพรทาเลียทำท่าเข้าใจทันที“อืม...ข้ายังมีอะไรอยากถามอีกนะ...แต่ว่า...”
ทั้งสองคนหันไปมองที่เหลือที่หลับอยู่โพรทาเลียไม่อยากตรงนี้เท่าไรเพราะเธอกลัวว่าตัวเองจะเผลอะโอะไรออกมาตอนใเข้าโพรทาเลียลุกขึ้นแล้วใช้นิ้วกวักเรียกอีกฝ่ายให้ตามเฟอร์ร่าเห็นก็ลอยตามอีกฝ่ายไปทันที โพรทาเลียพามาที่ห้องห้องหนึ่งก็คือ ห้องครัว โพรทาเลียรู้สึกหิวน้ำขึ้นมาเธอคิดว่าควรหยิบเครื่องดื่มมาดื่มด้วยระหว่างคุย เธอเดินไปที่ตู้เย็นเธอมองแล้วลูบเบาๆ นี้เป็ครั้งแรกในรอบอายุ 15 ปีของฉันที่ััสิ่งที่เคยเห็นตอนเด็กๆอีกครั้ง เธอค่อยๆ เปิดประตูออกมา เธอััได้ถึงความเย็นทันที
“อึ้ก! เย็นจัง...”
โพรทาเลียทำท่าสั่นนิดหน่อยก่อนจะมองหาเครื่องดื่มเธอเห็นมีกล่องทรงสูงอยู่ข้างๆ ประตูตู้เย็นเธอลองหยิบขึ้นมาอ่านเธอเห็นมันเขียนว่า ‘น้ำส้ม’โพรทาเลียเห็นแบบนั้นนึกถึงสมัยเด็กๆ ของเธอที่ได้ดื่มน้ำที่มีรสชาติหวานๆเปรี้ยวทำให้สดชื่นมากๆ โพรทาเลียไปหยิบแก้วเล็กและใหญ่มาวางแล้วเทเครื่องดื่มลงในแก้วพอเทลงมาก็มีน้ำสีส้มๆ ออกมา โพรทาเลียเห็นก็แปลกใจที่น้ำกลายเป็สีส้มได้เธอเก็บกล่องนั้นแล้ว ค่อยๆ เดินมานั่งที่เก้าอี้เธอวางแก้วให้ตัวเองและให้เฟอร์ร่า
“อันนี้ของเ้า เฟอร์ร่า” โพรทาเลียวางลงตรงหน้าของเฟอร์ร่า
เฟอร์ร่าที่ลอยตัวอยู่ ก็มองน้ำที่มีสีส้มเธอสงสัยว่าอะไร ก่อนจะลองตัวเข้าไปใกล้ๆ แล้วยื่นหน้าลงไปดื่มทันทีพอลิ้มรสแค่หยดเดียวเฟอร์ร่าถึงกับสะดุ้งตัวขึ้นมาทันที
“อืมมมมมมม!! สดชื่นจัง แถมหวานด้วย!!” เฟอร์ร่าตาเป็ประกายทันทีเฟอร์ร่าถูกใจกับน้ำสีส้มนี้เธอก็ลอยตัวลงไปดื่มต่อทันที
“คิกๆ ดีใจที่เ้าชอบน่านะ” โพรทาเลียมองเฟอร์ร่ากำลังดื่มน้ำส้มอย่างชอบใจอยู่
“โพรทาเลียเ้านี้คืออะไรนะ?” เฟอร์ร่าโผล่หน้าออกมาจากแก้วทันที
“มันเรียกว่าน้ำส้มนะ”
“สีส้มอยู่แล้วชื่อก็เป็น้ำส้มอีกแปลกดีจังนะ” เฟอร์ร่ายิ้มก่อนจะลงไปดื่มต่อ
โพรทาเลียขำสิ่งที่เฟอร์ร่าคิดก่อนจะนึกเื่ที่อยากถามอีกฝ่ายขึ้นมา
“เฟอร์ร่า...”
“อะไรหรือ?”
เฟอร์ร่าโผล่ออกมาจากแก้วทันที ตัวเธอเลอะน้ำส้มเพราะว่าเผลอลอยตัวจนตกลงไปน้ำส้มโพรทาเลียเห็นก็ส่ายหัวแล้วไปหยิบโหลบางอย่างมาแล้วใส่น้ำ เธอมาวางข้างๆเฟอร์ร่าเห็นก็ชอบใจแล้วะโลงไปเล่นน้ำทันที
“ขอบคุณนะ โพรทาเลียแล้วเมื่อกี้เ้าเรียกข้ามีอะไรหรือ?”
“คือ...ข้ากำลังเจอกับอะไร?” โพรทาเลียถามออกไปเพราะเธอยังไม่เข้าใจสิ่งที่ตัวเองเจอ
“อืม...” เฟอร์ร่าลอยตัวอยู่ในน้ำเธอมองเพดานอย่างเงียบๆ “ข้าไม่รู้ว่าจะพูดว่าบททดสอบได้หรือเปล่านะ...แต่มันเหมือนบททดสอบที่เทพผู้ยิ่งใหญ่้าให้เ้าเจอ”
“เทพผู้ยิ่งใหญ่?” โพรทาเลียนึกว่าเทพผู้ยิ่งใหญ่นี่ใครกันเธอก็นึกออกอยู่ 3เทพ "หมายถึง 3 มหาเทพนะเหรอ?"
เฟอร์ร่าเปลี่ยนท่ามาลอยตัวแล้วมองโพรทาเลียทันทีเธอส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ใช่...เทพที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น เทพที่สรรค์สร้างทวยเทพขึ้น...”
“เคออส...”
เฟอร์ร่าพยักหน้าทันที “ใช่...เทพองค์นั้นทำอะไรก็ได้นางเป็เทพแห่งความโกลาหล…”
“แล้วทำไมนางอย่างทดสอบข้าล่ะ?”
“ไม่รู้สินะ...” เฟอร์ร่ามองอย่างเศร้า“แต่ว่าที่ข้ามาทดสอบเ้าก็เป็บททดสอบของเทพอีกองค์ด้วยเพื่อให้เ้ารวบรวมพลังของเขาใหม่อีกครั้ง”
“เทพอีกองค์?”
“อืม ครั้งแรกที่ข้าเจอเขาเขาบอกว่าตนคือชาติแรกของพวกเราทั้งหมด เขาเป็ชายที่สง่างามมากๆนามของเขามีนามว่า แองเจิล”
“แองเจิล!!” โพรทาเลยนึกถึงชายที่เธอเคยเจอในความฝันทันที“ั้แ่เข้าค่ายมา ข้ายังไม่เคยฟันถึงเขาเลย...”
“เ้าเคยเจอเหรอ?” เฟอร์ร่าถามขึ้น
“อืม หลังจากอายุ 13 ปี ข้าเริ่มฝันขึ้นเขามากขึ้นนะ”
โพรทาเลียนึกถึงครั้งแรกเลยที่เจอกับแองเจิลตอนนั้นเธอได้ยินแค่เสียง แต่หลังๆ เริ่มเห็นอีกฝ่ายยกเว้นใบหน้าแต่ล่าสุดที่เจอพึ่งเห็นใบหน้าของแองเจิลครั้งแรก และนามของอีกฝ่าย
“อืม...สักวันเ้าจะได้เจอเขาอีกแน่ๆ”
“งั้นเหรอ...จริงสิเ้าบอกว่าเขากำลังรวบรวมพลังอยู่หรือ?”
“ใช่...พลังของเขาเมื่อก่อนพลังของเทพทั้ง13องค์เคยเป็พลังของเขาจนกระทั่งเขาตายแล้วส่งต่อพลังของเขาสู่เทพปัจจุบัน”
“ทำไมฟังแล้ว...ดูเศร้ายังไงชอบกล?”
“ใช่เศร้ามาก...เขาเป็บุตรแห่งโครนอสที่ยอมเสียสละตนเอง” เฟอร์ร่าพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้าสร้อยเฟอร์ร่าเปลี่ยนสีหน้าทันที “แต่เราจะช่วยกันรวบรวมพลังทั้งหมดที่ถูกแยกออกจากร่างกัน”
“ทำไมข้าฟังแล้วแบบมันเหมือนไม่ได้มีแค่พลังเดียว?”
“ใช่ พลังของแองเจิลมีทั้งหมด 13 พลัง มันถูกแยกออกแล้วกลายเป็ร่างจุติใหม่ถึง 13 ตน”
“13 ตน!! ในตัวข้านะเหรอ?” โพรทาเลียมองเฟอร์ร่าอย่างใ
“ไม่ใช่นะ ในตัวของเ้ามีแค่ 7 ตน”
“แค่ 7 ตนเองเหรอ?แล้วอีก 6 ตนล่ะ?”
“อยู่กับอีกร่างของเ้า!” เฟอร์ร่าพูดแล้วยิ้มมุมปาก
“อีกร่างเหรอ? หมายถึงอะไร?มีอีกคนที่เหมือนข้าเหรอ?”
“ใช่ เ้าเคยได้ยินประโยคนี้ไหม สายเื 1ใน 3 มหาเทพถือกำเนิดแฝดชายหรือหญิงคู่หนึ่งผู้ถูกเลือกเป็ร่างอวตาร!”
“เอ๋?” โพรทาเลียมองอย่างสงสัยทันที“นั้นคือ?”
“คำพยากรณ์เมื่อหลายร้อยปีก่อนนะข้าจำได้เท่านี้ล่ะ”
“งั้นเหรอ...แล้วมันเกี่ยวอะไรกับ...เดียว...แฝด...เ้าคงไม่หมายถึงโฟกัสหรอกนะ”
“ใช่เ้าทั้งสองต้องเป็แฝดที่เกิดจากิญญาสุดท้ายของท่านแองเจิล แล้วมีพวกเราทั้ง 13เป็สื่อกลางนั้นเอง”
“เหอะๆทำไมฟังแล้วแบบพวกเราเป็ความหวังสุดท้ายเลยแฮะ...”
“ก็นะ” เฟอร์ร่าทำหน้าสีหน้าไม่ค่อยถูกเท่าไร “แต่ยังไงข้าก็เชื่อว่าเ้ากับโฟกัสต้องทำมันได้พวกเ้าจะต้องรวบรวมพลังทั้งหมดได้แน่ๆ”
“อืม...ข้าคงทำอะไรไม่ได้ตอนนี้นอกจากรอให้การทดสอบเข้ามาหาตัวเองสินะ”
“ใช่เ้าก็ใช้ชีวิตให้คุ้มกับที่เ้าเสียไป!!”
“ใช้ชีวิตให้คุ้มเหรอ?” โพรทาเลียนึกถึงเื่ของเธอที่ไม่เคยได้สนุกมานานทำให้เธอคิดเลยว่าก็จริงที่เฟอร์ร่าพูดออกมา“จริงของเ้าน่านะ...งั้นหลังจากนี้ข้าจะใช้ชีวิตให้คุ้มแบบสุดๆ”
“ดีมาก โพรทาเลีย!!”
โพรทาเลียหันไปยิ้มให้เฟอร์ร่าก่อนจะนึกได้ว่าตอนนี้ดึกมาแล้วควรไปนอนกันได้แล้ว “ข้าว่าเรากลับไปนอนต่อดีกว่านะ”
“โอเคเลย!!”
เฟอร์ร่าออกมาจากโหลทันที เธอทำตัวให้แห้งทันทีโพรทาเลียเก็บของทั้งหมดที่หยิบมาไปล้าง แล้วก็พาเฟอร์ร่ากลับไปนอนเฟอร์ร่าก็ตามอีกฝ่ายไปด้วยทันทีพอโพรทาเลียเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่นที่พวกเขานอนกันเธอมองอย่างดีใจที่เธอยังมีคนสนิทที่คุยด้วยได้แต่มีภาพที่เห็นทำเอาเธอเคืองหน่อยๆ คือ พี่ชายเธอนอนกอดพี่ลิซ่าโพรทาเลียจ้องแบบไม่ชอบใจเท่าไรจริงๆ เธอแกะมือพี่ชายแล้วเขยิบพี่ชายไปนอนข้างๆน้องชายทันที แล้วเธอก็นอนกอดพี่ลิซ่าทันทีเฟอร์ร่าเห็นภาพทุกอย่างก็ขำดีที่เห็นอะไรแบบนี้ ก่อนที่เธอจะไปนอนข้างๆหัวของโพรทาเลีย
เช้าวันต่อมา โพรทาเลียยังนอนอยู่บนฟูกอย่างสบายใจโอราอุสตื่นขึ้นแต่เช้า เพราะเขายังมีงานต้องทำอีกเขามองทั้งสามคนที่ยังนอนอยู่ก่อนจะคิดว่าพวกเขาคงตื่นสายแน่ๆเขาเลยเตรียมอาหารไว้ให้ทั้งสามคนไว้กินหลังจากตื่นเขาทำอะไรเสร็จก็ออกไปข้างนอกทันที ปล่อยให้ทั้งสามคนนอนหลับไปเวลาผ่านไปจนถึงเวลา่สาย โพรทาเลียยังนอนกลับอยู่บนฟูกคนเดียวเธอนอนดิ้นไปมาจนเธอเริ่มรู้สึกว่ารอบๆ ตัวเธอนั้นไม่มีคนนอนข้างๆ แล้ว เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเธอมองข้างซ้ายข้างขวาว่าไม่มีใครก่อนจะเห็นนาฬิกาบอกเวลา เธอเห็นก็ใทันที
“ตายแล้ว!! นี่ 8 โมงแล้ว!!ตื่นสายซะได้!!” หน้าตาของโพรทาเลียใสุดขีด ก่อนจะลุกขึ้นพรวดพราดทันที
ลิซ่าที่อยู่ในห้องครัวได้ยินเสียงของโพรทาเลียเธอรีบออกมาก็เจอโพรทาเลียกำลังจะเดินออกไป
“โพรทาเลีย เดียวก่อน!!”
โพรทาเลียหยุดเดินแล้วรีบหันหลังไปมองทันที “พี่!!มันสายแล้ว อาหารตอนเช้ามันจะ...”
“ใจเย็นๆ โพรทาเลีย” ลิซ่าเดินเข้าไปทำให้โพรทาเลียใจเย็นๆ“ไม่ต้องห่วงนะ เื่อาหารเช้า โอราอุสทำเอาไว้ให้พวกเราแล้วนะ”
“จริงเหรอ?” โพรทาเลียมองอย่างสงสัย
“ก็จริงสิ” มาร์โคออกมาจากห้องครัวพร้อมกับจานอาหาร“อาหารที่พี่เขาทำนะ อร่อยนะแถมพี่ไม่ต้องห่วงว่าทางค่ายจะสงสัยว่าพวกเราไปไหน เพราะยังไงพี่ก็ต้องบอกว่าเราทำอะไรอยู่นะ”
“งั้นเหรอ...” พอโพรทาเลียเข้าใจอยู่ๆก็มีเสียงดังขึ้น “โครกกกกกกกก~~~~~”
ทั้งสองคนได้ยินโพรทาเลียก็หน้าแดงทันทีที่ท้องของตนเองนั้นดังร้องขึ้นมามาร์โคถึงกับกลั้นขำไม่อยู่จริงๆ
“ฮ่าๆ ไม่นึกเลยว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้มาเร็วพี่ มาทานอาหารกัน”
“นายยังไม่ได้กลับไปเหรอ มาร์โค”
“ยังอ่ะี้เีเจอยัยปีศาจนั้นรังแกผมอีกนะ มันน่ารำคาญนะ” มาร์โคพูดแล้วเดินกลับมานั่งทานอาหารที่โต๊ะ
โพรทาเลียเดินตามแล้วมานั่งที่เก้าอี้ทันที
“งื้อ...มีอะไรน่าทานมั้งเนี่ย?” โพรทาเลียมองในจานเป็มันบดซอสเกรวี่ สเต๊ก ผัก “อืม...น่าทานจัง”
“ใช่ไหมล่ะ? ผมบอกแล้วว่าพี่เขาทำอาหารอร่อยมากๆน่านะ”
“อิจฉาจังตอนอยู่กับแซเทิร์นกินแต่อาหารแย่ๆได้ทานขนมปังฝีมือเทพีอลิซ่าเบ็ธก็ถือว่าดีที่สุดแล้วล่ะ”
“โธ่ โพรแค่ขนมปังธรรมดาเองนะ” ลิซ่าเขินที่โพรทาเลียชมเื่ขนมปัง
“หนูว่าอร่อยนะ”
“เดียวนะ พี่บอกว่าลิซ่าเป็เทพีเหรอ?”มาร์โคได้ฟังที่พี่สาวพูดก็มีสีหน้าใทันที
โพรทาเลียหันไปมองทันที “อืมพี่ไม่เคยบอกเหรอ? ว่าพี่ลิซ่าคือเทพีที่ดูแลพี่ั้แ่อยู่ในเกาะนะ”
มาร์โคได้ยินแบบนั้นเขาอึ้งไปทันทีโพรทาเลียเอามือโบกตรงหน้าอีกฝ่าย อีกฝ่ายไม่ขยับตัวเองทำเอาโพรทาเลียงงว่าน้องเป็อะไร
“มาร์โค...”
มาร์โคได้สติทันที “พี่!น่าจะบอกผมมั้งนะ!! ว่าพี่ลิซ่าเป็เทพีนะ!!”
“ทำไมอ่ะ?”
“ผมจะได้ทำตัวดีๆ ไง” มาร์โคหันไปหาลิซ่าทันที“เทพีกระผมขอโทษกับกิริยาก่อนหน้า ถ้าทำอะไรผิดนะขอรับ”
“ไม่ต้องคิดมากจ้าข้าไม่ได้คิดอะไรมากอยู่แล้วนะ โพรทาเลียก็พูดเยอะกว่าเธออีกนะข้ายังไม่คิดอะไรมากเลยนะ” ลิซ่าหันไปหาโพรทาเลียแล้วลูบหัวโพรทาเลีย
โพรทาเลียกินอาหารอยู่ก็ชอบใจที่อีกฝ่ายลูบหัวมาร์โคมองพี่สาวที่ทำท่าทางน่ารักเมื่อเทพีลูบหัว ทำเอาเขามองแบบรู้สึกว่าพี่สาวเขาเวลาอยู่ต่อหน้าเทพีจะเปลี่ยนเป็คนละคนมาร์โคขมวดคิ้วเหมือนแฝงบางอย่างแต่ในใจของเขาคือ พี่สาวลำเอียงในการแสดงท่าทางกับเขาสุดๆ
“พี่สาว...ลำเอียง!”
“หือ?” โพรทาเลียมองแบบสงสัยว่าน้องพูดอะไร
หลังจากทานอาหารเสร็จแต่ละคนก็แยกย้ายกันกลับไปที่ที่พวกเขาจะต้องไปทำงานต่อโพรทาเลียโบกมือลามาร์โคแล้วเดินตามพี่ลิซ่าไปที่บ้านพักหมายเลข 11 ทันทีส่วนมาร์โคจะต้องไปฝึกกับพี่สาวฝาแฝดทั้งสองของเขาอีก มาร์โคมีสีหน้าเศร้าๆเหมือนไม่อยากไปเลยเขาอยากอยู่กับพี่สาวของเขามากกว่าเขามองพี่สาวที่เดินไปอยากเศร้าๆ แต่ก็ต้องเดินไปหาพี่ๆ อยู่ดี
โพรทาเลียกับลิซ่าเดินไปเรื่อยๆ ก็มีแต่คนมาทักพวกเขาส่วนใหญ่จะทักทายโพรทาเลียมากกว่า เพราะว่าเธอทำเื่ไว้บางตอนอยู่ค่ายแต่ก็เป็เื่ใหญ่มากกว่าที่ทำให้โพรทาเลียดังไปเลยในฐานะ คีย์ วันเดอร์เลอร์ทั้งสองคนเดินกันจนมาถึงบ้านพักแล้วเดินเข้ามาข้างในเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่ก็เจอเสียงะโออกมาจากบ้านพัก
“พวกนายจะไม่มีใครอาสาไปทำกันมั้งเลยหรือไง!!”เสียงของโทมัสดังขึ้น
“ไม่เอาหรอกนะไปแล้วจะโดนพ่อใช้งานอะไรอีกนะ” สาวคนหนึ่งยกมือขึ้นเป็กากบาท
“จริงด้วยๆไปครั้งก่อนเล่นพวกเราซะปวดร่างกายไปหมดเลยนะ!!” ชายหนุ่มอีกคนก็พูดขึ้นเช่นกัน
“ใช่ๆแถมถ้าโดนสั่งให้ไปส่งของนอกบริษัทก็โดนใช้งานหนักอีกคนงานก็มีแต่พ่อก็ใช้งานพวกเราไปด้วย!” อีกคนก็พูดเช่นกัน
“โถ่พวกนาย!! พ่อเขาอุตส่าห์ให้พวกเราทำงานเผื่อในอนาคตเราจะทำงานกับพ่อก็ได้แถมพวกเด็กคนอื่นๆ ก็ไปกันครบแล้วนี่น่า ตอนนี้ก็ถึงเวลาครบรอบตาพวกนายแล้วนะ”
“ห๊า!!” ทั้งสามคนต่างร้องอุทานออกมา
โพรทาเลียเห็นว่าพวกนั้นต่างพูดกันเสียงดังเลยลองเข้าไปหาพวกเขาทันที
“เอ่อ...กำลังคุยอะไรกันนะ?” โพรทาเลียถามออกไปทันที
พวกเขาทั้งหมดต่างหันมามองคีย์ที่เข้ามาทักพวกเขาก็คิดออกทันที
“จริงด้วย!! โทมัส! พวกคีย์ก็อยู่ทำไมนายไม่ให้พวกเขาไปล่ะ! ?” ชายผมสีดำเข้มพูดขึ้น
“อ้าว? ก็คีย์กับลิซ่าเป็เด็กใหม่แถมยังไม่มีการยืนยันว่าเป็บุตรของใครเขายังไม่ใช่สายเืเฮอร์มีสนะ จะให้พวกเขาไปทำเพื่อ!”
“โธ่!!” พวกเขาต่างไม่พอใจสุดๆ
“กำลังคุยเื่อะไรกันนะ?” โพรทาเลียถามอีกเพราะยังงงว่าพวกเขาคุยอะไรกัน
“อ๋อ พอดีฉันกำลังหาคนไปทำงานกับเฮอร์มีสนะ”
“ทำงานเหรอ?” โพรทาเลียสงสัยเลยว่าทำงานอะไร“แล้วทำงานอะไรเหรอ?”
“นายน่าจะรู้นะสำหรับเฮอร์มีสจะทำงานอะไรนะ”อีกสามคนพูดพร้อมกันทันที
“เอ่อ...ส่งจดหมายเหรอ?” โพรทาเลียตอบออกไป
“ใช่ จดหมาย พัสดุ อื่นอะไรต่างๆที่มีคนจะให้ส่งไปให้ถึงผู้รับนะ”
“ว้าวดูเป็งานทั้งง่ายกับยากในเวลาเดียวกันเลยนะ”
“ใช่เลยล่ะ พวกเราเจอแต่งานยากๆ น่านะทำเอาไม่อยากไปอีกเลย อยากได้งานง่ายๆ มากกว่า”
“เหอะๆ” โพรทาเลียหัวเราะเบาๆเธอคิดเลยว่าพวกวัยรุ่นสมัยนี้ช่างคิดอะไรที่ง่ายเกินไปไหมนะ
“พวกนายนี้น่า หวังอะไรที่ง่ายๆ แล้วจะได้เงินเนี่ยคนเราต้องทำอะไรที่ยากๆ ถึงจะได้เงิน ถ้าอยากได้อะไรง่ายๆ มันไม่มีบนโลกนี้หรอกนะ”โทมัสโต้แย้งกับพวกเด็กๆพวกนั้น
“อืม น่าสนใจนะเอ่อ...ข้าไม่ใช่สายเืเฮอร์มีสคงทำไม่ได้สินะ”
“ไม่รู้น่านะ แต่นายสนใจงานแบบนี้เนี่ยนะนายต้องบ้าแน่ๆ” สาวผมทองพูดขึ้นเมื่อเห็นเด็กใหม่ของบ้านสนใจงานที่พ่อพวกเธอเสนอให้ทำ
ลิซ่าขำนิดหน่อยที่ได้ยินคนอื่นพูดแบบนั้นกับโพรทาเลียเพราะเธอรู้ว่างานนี้น่าจะยังน้อยกว่าที่โพรทาเลียเคยเจอแน่ๆเธอก็ดีใจที่โพรทาเลียสนใจทำอย่างอื่นมั้ง
โทมัสมองคีย์ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมา “งั้นเอางี้ฉันจะลองไปถามพ่อดู เพื่อนายได้ไปทำงานที่นั่นไหมล่ะ คีย์”
“จริงเหรอขอรับ ดีจัง ขอบคุณมากขอรับ”โพรทาเลียดีใจมากๆ ที่เพื่อจะได้ทำอะไรสนุกมั้ง แต่เธอพึ่งนึกได้ว่าต้องไปทำที่ไหน“แล้วต้องไปทำที่ไหนเหรองานนี้นะ”
“ข้างนอกค่ายนะ!!” ทั้งสี่คนต่างพูดพร้อมกัน
“ข้างนอก!! จะไม่โดยปีศาจเล่นงานเหรอ!?” โพรทาเลียถามทันที
“ไม่มีทางนะเพราะว่าเฮอร์มีสจะ่ปกป้องพวกเราอย่างดีเลยนะ!!”
“โล่งอกไปที”
โพรทาเลียโล่งใจเลยที่เหล่าเทพจะปกป้องแต่เธอต้องดูก่อนว่าเธอกับลิซ่าจะมีสิทธิ์ได้ไปทำงานกับเฮอร์มีสไหมที่เธอสนใจงานที่ว่า เธออยากลองทำอะไรมั้งไม่ใช่อยู่แต่ในค่ายเอาแต่ฝึกอย่างเดียวเธออยากทำอะไรที่เหนือกว่าที่เธอเคยทำอีก
“งั้นให้ข้าด้วยสิ” ลิซ่าเดินไปหาพวกเขาทันที“ถ้าน้องข้าได้ทำ ข้าก็อยากทำเช่นกันงานพวกนี้อาจจะง่ายกว่างานที่เราเคยทำก็ได้เนอะ น้องรัก”
ลิซ่าโอบไหล่ของโพรทาเลียแล้วยิ้มให้เธอโพรทาเลียยิ้มตอบแล้วหันไปมองโทมัสทันที
“จริงด้วยนะ ขอรับ ได้ใช่ไหม พี่โทมัส!?” โพรทาเลียส่งสายตาอ้อนๆให้โทมัส
โทมัสเห็นถึงกับปลื้มใจกับใบหน้าของอีกฝ่ายทันที “ได้เลยน้องชายพี่จะจัดการให้นะ!!”
ส่วนสามคนตรงนั้นเห็นโทมัสมีสีหน้าที่ดูปลื้มใจเกินไปทำเอาพวกเขาหมั่นไส้ขึ้นมาทันทีพอสนทนากันเสร็จโทมัสก็ขอตัวไปปรึกษากับพ่อของตัวเองเื่ของพวกคีย์ที่อยากไปทำงานกับท่านพ่อพวกโพรทาเลียก็เตรียมตัวกันเพื่อจะไปทำกิจกรรมต่อไปที่พวกเขาต้องไปทำระหว่างที่โพรทาเลียเตรียมของอยู่นั้น ลิซ่าก็สะกิดใจบางอย่างขึ้นมาทันทีแล้วหันไปเรียกโพรทาเลีย
“โพรทาเลีย...”
โพรทาเลียหันไปหาอีกฝ่ายทันที “ขอรับท่านพี่”
“คือว่า...เอ่อ...ตอนที่อยู่ที่บ้านของโอราอุส...หลังทานอาหารเสร็จนะ...”ลิซ่าอ้ำอึ้งเธอมองอีกฝ่ายแล้วพูดออกมาทันที “เ้าไปปลุกใครเหรอ?”
โพรทาเลียนิ่งไปแป๊บหนึ่ง “เอ๊ะ!!!”โพรทาเลียนึกออกทันทีว่าตอนนั้นทำอะไร
ตอนนั้นเธอกำลังปลุกเฟอร์ร่าที่หลับอยู่นั้นเองเธอไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะเห็นว่าเธอทำอะไรตอนนั้นด้วย
“คือว่าตอนนั้นข้า...เอ่อ...ข้า...”
ลิซ่าหรี่ตาลงด้วยสงสัย เธอลุกขึ้นแล้วมานั่งข้างๆ อีกฝ่ายทันที“เ้ากำลังปิดปังอะไรข้าหรือ คีย์!”
“คือข้า…” โพรทาเลียหลบสายตาอีกฝ่ายทันทีทำเอาเธอเหงื่อตกแบบสุดๆ
ลิซ่ากดดันโพรทาเลียขนาดนั้นทำให้เ้าตัวต้องยอมบอกลิซ่าเกี่ยวกับสิ่งที่เธอทำเพราะถ้าโกหกลิซ่าคงไม่ชอบใจแน่ๆ ที่เธอโกหกอีกฝ่าย เธอได้บอกไปว่าปลุกใครแล้วลิซ่าก็สงสัยว่าใครกัน โพรทาเลียอยากแสดงตัวของเฟอร์ร่าให้ลิซ่าดูแต่ว่าเธอเรียกเท่าไรก็ไม่มีสิ่งตอบรับเลยสักนิด
“ดูเหมือนนางยังไม่ตื่นนะ”
“เหรอ แย่จัง คงต้องคราวหน้าสินะ ข้าจะรอ”
“ขอรับ” โพรทาเลียยิ่งเหงื่อตกเธอนึกว่าจะโดนอีกฝ่ายโกรธซะแล้ว เพราะเธอไม่ยอมบอกอะไรเลย เมื่อเกิดเื่แปลกๆขึ้นกับเธอ
เวลาผ่านไปจนถึงเวลา 8 โมงเช้าโพรทาเลียแยกทางกับลิซ่าแล้วไปยังสถานที่ที่เรียกว่า ‘ศิลปะและงานฝีมือ’โพรทาเลียมาถึงก็เจอสอนในการถึงศิลปะการปั้น โพรทาเลียฟังก็แอบฮ้าวหน่อยๆจนทางอาจารย์สอนเริ่มให้พวกเขาทำงานปั้นสักงานให้อาจารย์ดูทุกคนก็เริ่มเตรียมอุปกรณ์ โพรทาเลียกำลังจะเดินไปเอาอุปกรณ์พอไปเอาอุปกรณ์ที่น่าจะเหลือกับไม่มีเหลือเลยโพรทาเลียงงเลยว่าทำไมไม่เหลือเลยจนนึกออกทันทีว่าเป็ฝีมือใครเธอหันไปมองนูอัสทันที เธอได้เห็นสีหน้าที่ชอบใจที่ทำให้โพรทาเลียลำบากแบบสุดๆพวกนั้นหัวเราะคิกๆ แบบทำให้โพรทาเลียอยากฆ่าพวกนี้ให้ตายเร็วๆ เธอทำหน้านิ่งๆก่อนจะไปหยิบดินเหนียวกับน้ำ แล้วกลับไปที่โต๊ะทางอาจารย์ที่กำลังเดินดูอยู่ก็ได้เห็นเธอที่ไม่มีอุปกรณ์เลยบนโต๊ะ
“วันเดอร์เลอร์จ้ะ อุปกรณ์ล่ะจ้ะ?”
โพรทาเลียหันไปมองอาจารย์สาว เธอมีผมสั้นสีแดงประบ่ารูปร่างอวบๆ ของเธอทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากๆ แล้วเธอมีชื่อว่า ทูริ ปาร์คเกอร์เป็ชื่อที่เธอไม่เคยได้ยินเท่าไร แต่ก็ดูเหมาะกับอาจารย์สาวน่านะ
“เอ่อ...หมดนะขอรับ”
“เอ๋ หมดเหรอ?” อาจารย์สาวหันไปมองทันทีว่าหมดจริงเหรอเพราะเธอเตรียมไว้เยอะว่าจำนวนคนที่มาเรียน “ตายล่ะ!นี่เด็กๆ ใครเอาอุปกรณ์ไปกันเพื่อนไม่มีอุปกรณ์ใช้นะ!!”
อาจารย์ะโขึ้นทุกคนต่างมองกันอย่างสงสัยว่าใครเอาไปกัน พวกนูอัสไม่สนใจแต่ตัวเองก็แอบของที่หยิบมาไว้ตรงจุดที่คิดว่าอาจารย์จะไม่เจอแน่ๆ
“อาจารย์ทูริขอรับ” โพรทาเลียเรียกอาจารย์ทันที“ไม่ต้องห่วงกระผมหรอกขอรับ”
“แต่ว่า!” ทูริสงสารเด็กชายที่ไม่มีอุปกรณ์ไม่งั้นอีกฝ่ายคงทำอะไรไม่ได้แน่ๆ
โพรทาเลียยิ้มให้อาจารย์ก่อนจะลวงมือเขาไปในกระเป๋าคาดเอวของตนเอง ทำเอาคนอื่นๆต่างใกับกระเป๋าคาดเอวอีกฝ่าย โพรทาเลียหยิบอุปกรณ์ปั้นของตนเองออกมาทันที
“ตายล่ะ! นั้นอุปกรณ์การปั้นเหรอจ๊ะวันเดอร์เลอร์”
“ขอรับข้าชอบการปั้นเลยมีอุปกรณ์ที่ข้าเป็คนทำนะขอรับข้าเลยไม่เรียกร้องอะไรเท่าไรนะขอรับ”
“แม้ๆ เป็เด็กดีจริงๆ เลยงั้นให้แต้มบ้านเฮอร์มีส 10 แต้มจ้า”
“เย้!!” เด็กบ้านเฮอร์มีสต่างดีใจมากๆที่มีคนทำแต้มให้บ้านได้
แต้มของบ้านเริ่มมีขึ้นเมื่อหลายปีก่อนเพื่อความสนุกของค่าย เพราะมีเหล่าอาจารย์ต่างรู้สึกว่าเด็กๆเริ่มเบื่อกับการใช้ชีวิตในค่ายเลยต้องมีอะไรเพิ่มเติมสำหรับความสนุกมากขึ้นคือการนับแต้มของบ้านนั้นเองโพรทาเลียก็รู้ตอนที่โทมัสบอก เธอเลยยิ้มแบบชอบใจสุดๆส่วนนูอัสถึงกับหน้าแดงจัดเพราะโกรธมากๆที่จะแกล้งคีย์แต่ก็ผิดพลาดที่เพราะเ้าตัวมีอุปกรณ์ติดตัวอยู่แล้วหลังจากนั้นโพรทาเลียก็ทำการปั้นทันที แต่เธอก็นึกไม่ออกว่าจะปั้นอะไรเธอนึกไม่ออกเลยว่าจะปั้นอะไรจนเธอหันไปมองโฟกัสที่กำลังตั้งใจปั้นอยู่โพรทาเลียเลยนึกออกเลยว่าจะปั้นอะไร
“คิกๆ”
โพรทาเลียปั้นไปก็ยิ้มไปทำให้คนอยู่ข้างๆต่างมองสิ่งที่อีกฝ่ายปั้นแล้วแบบมองของตัวเองเลยว่ามันห่วยมากอาจารย์ทูริก็มามองสิ่งที่โพรทาเลียทำทันที
“ว้าว! วันเดอร์เลอร์ เธอปั้นได้งดงามมากเลยจ้ะ”อาจารย์ทูริชมคีย์ทันที
“อ๊ะ...” โพรทาเลียหันไปมองอาจารย์ทันที
รูปปั้นที่โพรทาเลียปั้นเป็เด็กน้อยสองคนที่เดินจับมือกันแล้วมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส เหมาะสำหรับเด็กน้อยทั้งสองคน เหล่าเพื่อนๆ รอบๆก็ต่างมาดูกันต่างพูดชมกันว่างานของคีย์งดงามมากๆ
“ว้าว ดูเหมือนมีชีวิตเลยนะ” เด็กสาวคนหนึ่งชมรูปปั้นของคีย์ทันที
“จริงด้วยนะ เหมือนคนจริงๆ เลยล่ะนะ”
มีแต่เสียงที่ชมสิ่งที่โพรทาเลียทำเอาเ้าตัวเขินเหมือนกัน
“แหะๆ ก็ไม่เท่าไรเหรอนะ” โพรทาเลียเกาแก้มหน่อยๆ
“แล้วนี่ทำไมถึงปั้นเด็กสองคนเหรอจ๊ะวันเดอร์เลอร์” อาจารย์ทูริถามทันที
พออาจารย์ถามแบบนั้น โพรทาเลียหยุดชะงักเลยเธอนั่งคิดเลยว่าทำไม ก่อนจะตอบอาจารย์ทูริไป
“คือ...มันเป็ภาพในความทรงจำนะขอรับ...”
“ภาพในความทรงจำ?” อาจารย์สงสัยเลยว่าภาพในความทรงจำของเด็กน้อยเป็แบบไหน
โฟกัสที่สนใจว่าทุกคนมารุมอะไรคีย์อยู่เธอก็ของแซงทุกคนเพื่อเข้าไปข้างในมั้ง เธอเข้ามาถึงก็เห็นรูปปั้นที่คีย์ทำมันทำให้เธอสะดุดตาตรงที่มันคล้ายๆ ตัวเธอกับพี่สาว
“ขอรับ...มันเป็่เวลาที่ข้าได้หัวเราะกับน้องสาวของข้านะ...แต่...มันไม่มีวันนั้นอีกแล้วนะ...”
น้ำเสียงของคีย์นั้นต่ำลงเหมือนกำลังเศร้าทุกคนได้ยินน้ำเสียงแบบนั้น ทำเอาอาจารย์ต้องขอโทษทันที
“ตายล่ะ อาจารย์ขอโทษนะ วันเดอร์เลอร์ที่ทำให้เธอนึกถึงวันแย่ๆ นะจ้ะ”
“อ๊ะ...ไม่เป็ไรหรอกขอรับกระผมไม่ถือขอรับ”
“งั้นเหรอจ๊ะ เอ่อ...งั้นเด็กๆวันนี้ถือเป็วันดี อาจารย์ให้เลิกก่อนเวลานะจ๊ะ”
“คร้าบบบ!! /ค่าาาา!!” ทุกคนต่างดีใจก่อนจะเก็บของตัวเองและนำรูปปั้นของตัวเองมาเรียงกัน
โพรทาเลียยิ้มที่ทุกคนต่างชอบใจกันโพรทาเลียมองไปที่รูปปั้นเด็กสองคนที่เธอปั้นเธอจ้องมันอยู่นานก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาก็เจอโฟกัสอยู่ข้างๆ เธอ
“อ๊ะ!! โฟกัสเมซ่า...”
โฟกัสจ้องคีย์ แล้วจ้องไปที่รูปปั้นของอีกฝ่าย “ดูรูปปั้นนี้ดูมีความสุขจังนะ”
“ก...ก็ไม่เท่าไรนะ...” โพรทาเลียประหม่าเลยที่โฟกัสมาอยู่ข้างๆ“แล้วเ้าล่ะ...”
“หือ...” โฟกัสมองคีย์แล้วหันไปมองรูปปั้นของตัวเองเธอปั้นหญิงสาวที่งดงามมากๆ ทำให้โพรทาเลียปลื้มใจที่น้องสาวก็เก่งเหมือนเธอ
“ปั้นเก่งเหมือนกันนี่น่า”
“หึ ก็นะ คนมีฝีมือก็ต้องเก่งอยู่แล้วล่ะ”
“คิกๆ” โพรทาเลียขำนิดหน่อยก่อนจะเผลอพูดอะไรออกมาเบาๆ“เหมือนเมื่อก่อนไม่เปลี่ยนเลยนะ”
“เมื่อกี้นายพูดอะไรป่ะ” โฟกัสถามคีย์ทันที
โพรทาเลียมองอีกฝ่ายแล้วปฏิเสธทันที “เปล่านี่ข้าไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”
“เหรอ?” โฟกัสมองอีกฝ่ายแล้วมองไปที่รูปปั้นของอีกฝ่าย“นายเคยมีน้องสาวเหรอ?”
“จะบอกว่าเคยมันก็พูดลำบากน่านะ...”
“งั้นเหรอ...ฉันไม่กวนล่ะ” โฟกัสเดินออกมาจากตรงนั้นทันทีเธอกลับไปที่รูปปั้นของเธอแล้วเตรียมเก็บของ
พอโฟกัสเดินออกไป โพรทาเลียนั่งอยู่เงียบๆภายในใจมีความเศร้าอยู่ ความเศร้าที่เห็นใบหน้าของโฟกัสที่ดูเศร้า
“ข้าขอโทษนะ...โฟกัสที่ต้องให้น้องทนทุกข์กับสิ่งที่นูอัสทำ...ช่วยรออีกสักหน่อยนะน้องรัก...”
จบตอนที่ 13 โปรดติดตามอ่านตอนที่14 ต่อไป
ข้อแความจากไรด์
ตอนนี้มาถึงตอนที่ 13 กันแล้วนะ ดีใจที่ทุกคนสนใจอ่านนิยายของไรด์นะคะตอนนี้จะมาแจ้งกันใหม่เื่การลง ตอนนี้ไรด์จะเปลี่ยนการลงเป็ ลงทุกวันศุกร์เสาร์ อาทิตย์ 3 วันเท่านั้น วันละ 1 ตอนเวลาลง 16:00 น.
ใครอยากโดเนทสนับสนุนไรด์สามารถโดเนทผ่านช่องทางดังกล่าวนี้กันได้เลยนะคะ
2.45M
