Danger area : เขตก่อการรัก [จบ]

        "ผม เซี่ยเจียหัว สารวัตรอาวุโสจากหน่วย OCTB นี่เป็นคดีแก๊งมาเฟียต่อสู้กันซึ่งเราสืบสวนมาเป็นเวลานานแล้ว ต่อจากนี้หน่วย OCTB จะเข้ามาดูแลคดีนี้ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของคุณ"

        หลังจากพูดจบเซี่ยเจียหัวก็หันไปบอกลูกน้องของเขาว่า "รถเบนซ์ที่จอดอยู่หน้าประตูเป็นของชย่าลิ่วอีรีบดับไฟแล้วค้นหาอย่างละเอียด"

        “ครับ”

        "ผู้ต้องหาที่พวกคุณจับกุมอยู่ที่ไหน?" เขาถามเจ้าหน้าที่ตำรวจที่รับผิดชอบก่อนหน้านี้

        "ใส่กุญแจมือไว้ในรถหมดแล้วครับ"

        “พาผมไปดูหน่อย”

        เซี่ยเจียหัวพาลูกน้องเข้าไปในห้องขังของรถตำรวจพวกอันธพาลที่ถูกจับกุมทั้งหมดมองเขาด้วยสีหน้าหม่นหมองเขาชี้ไปที่อาเปียวที่หมอบอยู่ในมุม แล้วพูดกับลูกน้อง "ใส่กุญแจมือแยกเขาออกไปต่างหาก"

        ……

        ครึ่งชั่วโมงต่อมาหลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ เซี่ยเจียหัวก็ออกจากพื้นที่ที่ถูกปิดกั้นและขึ้นรถแต่มีคนมาเคาะกระจกหน้าต่างรถของเขา

        เขาเลื่อนกระจกลงพบว่าเป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปี มีคิ้วเรียวและตาชั้นเดียวรอยยิ้มของเขาดูเจ้าเล่ห์เหมือนสุนัขจิ้งจอก "สวัสดีครับสารวัตรเซี่ยผมคือลู่กวงหมิงผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายสืบสวนจากสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตครับ"

        "มีอะไรเหรอครับ?"

        "สถานการณ์ที่นี่ดูวุ่นวายขนาดนี้ผมคิดว่าคงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นข้างในสินะครับ คุณเซี่ย?"

        "คดียังอยู่ระหว่างการสอบสวน ตามระเบียบการรักษาความลับผมไม่มีหน้าที่เปิดเผยข้อมูลใดๆ ให้คุณ"

        "ผมเข้าใจครับ ผมไม่ได้มาเพื่อขุดคุ้ยอะไร ผมมาเพื่อให้ความช่วยเหลือครับสารวัตรใหญ่หัวที่อาศัยอยู่ที่นี่มีข้อกล่าวหาว่ารับสินบนและสมรู้ร่วมคิดกับแก๊งซานเหอ เราสืบสวนเรื่องนี้มานานแล้วและมีข้อมูลบางอย่างที่ไม่อยู่ภายใต้ข้อจำกัดของการรักษาความลับซึ่งอาจเป็นประโยชน์ต่อการสืบสวนคดีนี้ นี่คือนามบัตรของผมครับ"

        เซี่ยเจียหัวรับนามบัตรมาแล้วปิดกระจกหน้าต่างรถ "ขอบคุณครับเดี๋ยวผมจะติดต่อกลับไป"

        แต่ลู่กวงหมิงกลับเอื้อมมือไปจับกระจกหน้าต่างรถไว้ "แต่คุณเซี่ยครับ ข้อมูลของผมไม่ได้ให้ฟรีๆนะครับ"

        "คุณต้องการอะไร?"

        ลู่กวงหมิงหันไปมองรอบๆเพื่อดูว่าไม่มีคนอยู่ แล้วพูดเสียงเบา “สารวัตรใหญ่หัวไม่ใช่ระดับสูงสุดที่เกี่ยวข้องกับข้อกล่าวหาการรับสินบนยังมีบางคนเหนือกว่านั้นอยู่ หนึ่งในนั้น...มีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับคุณเซี่ยครับ”

        สีหน้าของเซี่ยเจียหัวก็เปลี่ยนเป็นสีดำทันใดนั้นส่งสายตาอาฆาตร

        ลู่กวงหมิงถอยหลังไปหนึ่งก้าวราวกับกลัวความหนาวยิ้มแล้วหรี่ตาพูดว่า "คุณเซี่ยผมเป็นแค่ผู้ช่วยผู้อำนวยการที่เพิ่งเข้ามาทำงานไม่จำเป็นต้องแต่งเรื่องโกหกเพื่อมาหาเรื่องคุณหรอก แค่นี้แหละอย่าลืมนัดเวลาผมด้วยนะ อ้อ ผมชอบกินชานมกาแฟของร้านถานเต่า"

        ……

        ชย่าลิ่วอีเดินลงเขาคนเดียวเข้าไปในเมืองเขาโยนปืนทิ้งลงทะเล ม้วนเสื้อสูทที่เปื้อนเลือดไว้ที่อกชะลอฝีเท้าแล้วเดินไปที่ท่าเรือเทียนซิง[39] เพื่อเตรียมตัวให้กลมกลืนไปกับฝูงชน และนั่งเรือข้ามไปยังจิ่วหลง

        แต่เมื่อเขาเดินไปถึงทางเข้าท่าเรือเขาก็ถูกดึงไว้จากด้านหลัง!

        ชย่าลิ่วอีหันหลังกลับโดยไม่รู้ตัวและใช้ศอกโจมตีแต่แขนที่โจมตีไปนั้นกลับถูกคนที่เข้ามาจับไว้ได้อย่างคล่องแคล่ว "พี่ลิ่วอี?"

        ชย่าลิ่วอีหันกลับไปมองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของเหอชูซาน

        เหอชูซานใส่แว่นกรอบทองมีกระเป๋าเอกสารหนีบไว้ใต้รักแร้เห็นได้ชัดว่าเพิ่งเลิกทำโอทีเขามองชย่าลิ่วอีขึ้นลงอย่างรวดเร็วและเข้าใจสถานการณ์ในทันทีรีบถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกอย่างเร่งรีบเพื่อนำมาห่อตัวชย่าลิ่วอีที่ส่งกลิ่นคาวเลือดไว้และพูดด้วยเสียงต่ำ "ตอนนี้ข้ามทะเลไม่ได้มีตำรวจนอกเครื่องแบบตรวจอยู่ทุกที่ ตามผมมา"

        เขาพาชย่าลิ่วอีขึ้นรถรางโดยไม่พูดอะไรรถรางสั่นไหวไปจนถึงย่านซีหวน[40] พวกเขารีบลงจากรถและเดินไปที่อาคารเก่าแก่

        ทางเดินมืดสนิทเหอชูซานจึงหยิบไฟฉายออกมาจากกระเป๋าเอกสาร จูงมือชย่าลิ่วอีขึ้นไป หยิบกุญแจไขประตูห้องเช่าชั้นสอง

        เหอชูซานหันกลับไปปิดประตูดึงผ้าม่านและเปิดไฟ ทั้งสองคนหายใจหอบเบาๆ ท่ามกลางแสงสว่างที่เต็มห้อง

        "นายรู้ได้ยังไงว่ามีตำรวจนอกเครื่องแบบ?" ชย่าลิ่วอีถามในที่สุด

        "ผมเห็นจากตึกบริษัท มีรถตำรวจจอดอยู่ทั่ว พวกเขาบอกว่ามีเรื่องเกิดขึ้นที่ป้านซาน[41]แม้แต่หน่วย SDU ก็ขึ้นไปด้วย"

        จากนั้นเขาก็ถามต่อว่า "เกิดอะไรขึ้น?"

        ชย่าลิ่วอีมีสีหน้าเรียบเฉย "ไม่ใช่เรื่องของนาย"

        เหอชูซานรู้ว่าเขาไม่อยากพูดมากจึงไม่ถามต่ออย่างฉลาดเขาเหลือบไปเห็นคราบเลือดที่ซึมออกมาจากเสื้อเชิ้ตของชย่าลิ่วอี "พี่บาดเจ็บหรือ?"

        ชย่าลิ่วอีเองก็ยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บเขาจึงก้มหน้าลงด้วยความสงสัย เหอชูซานรีบคุกเข่าลงและแงะมือของเขาออกเปิดเสื้อเชิ้ตขึ้น

        บาดแผลอยู่ที่ด้านข้างเอวเกิดจากการถูกกระจกบาดตอนที่ตกลงมาจากหน้าต่างชั้นสอง บาดแผลจริงๆ แล้วไม่ลึกมากแต่เนื่องจากการเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงหลังจากนั้น ทำให้เลือดและเนื้อดูน่ากลัวเหอชูซานใช้นิ้วแตะเบาๆ ไปรอบๆ บาดแผล รู้สึกเย็นและเหนียวเหนอะหนะและรู้สึกเจ็บแปร๊บที่หัวใจ

        เขาข่มใจให้สงบกำหมัดแน่นพยุงชย่าลิ่วอีให้นั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น "ผมจะลงไปซื้อยาข้างล่าง พี่พักผ่อนก่อนนะ"

        "เฮ้" ชย่าลิ่วอีเรียกเขาไว้ "ระวังด้วย"

        หัวใจของเหอชูซานเต้นแรงอีกครั้ง "คุณต่างหากที่ควรจะระวัง อย่าออกไปไหนผมจะรีบกลับมา"

        เขาคว้ากระเป๋าเอกสารและรีบออกไปชย่าลิ่วอีถอดเสื้อผ้าออก นอนเปลือยท่อนบนบนโซฟาใช้มือทั้งสองข้างเช็ดหน้าอย่างแรง และถอนหายใจยาวๆ

        หลังจากการต่อสู้ที่น่าตื่นเต้นและอันตรายเขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในสภาพแวดล้อมที่สงบและเงียบเช่นนี้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันอยู่!

        ……

        หลังจากนิ่งงันไปสักครู่ชย่าลิ่วอีก็เริ่มสังเกตการจัดวางภายในห้องบ้านหลังนี้มีลักษณะเป็นห้องหนึ่งนอนห้องนั่งเล่นโดยมีผนังที่ทาด้วยสีเทาอ่อนคุณภาพต่ำ พื้นที่ไม่เรียบ และเพดานที่มีเชื้อราขึ้นดูเรียบง่ายแต่ไม่สะดวกสบาย ด้านหลังประตูมีการติดตั้งกระดาษตัดรูปตัวอักษร "ฝู" ซึ่งเป็นผลงานของอาป๊าเหออีกเช่นเคยในห้องนั่งเล่นมีเพียงโซฟาตัวหนึ่งและโต๊ะชาตัวเล็ก ในบริเวณประตูมีรองเท้าหนังสองคู่และรองเท้าแตะหนึ่งคู่วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ

        เขาค่อยๆเดินเข้าไปในห้องนอนโดยใช้มือยันผนังไว้ ในห้องมีเตียงเดี่ยวอยู่หนึ่งเตียงมุมห้องมีตู้เสื้อผ้าขนาดเล็กตั้งอยู่ข้างเตียงมีโต๊ะวางอยู่ซึ่งเต็มไปด้วยเอกสารและหนังสือมากมาย บนพื้นข้างหัวเตียงก็มีหนังสือวางซ้อนกันเป็นตั้งๆอย่างเป็นระเบียบ

        ไอ้หนอนหนังสือตัวนี้!วันๆ เอาแต่หมกตัวอยู่กับหนังสือ!

        เขาเปิดตู้เสื้อผ้าของเหอชูซานแล้วค้นๆดู หยิบกางเกงขายาวตัวหนึ่งออกมาแขวนไว้ที่แขน กำลังจะปิดประตูตู้ ก็สังเกตเห็นกล่องหนังสีดำวางอยู่ในมุมหนึ่ง

        เขาเปิดกล่องออกมาดูพบว่าเป็นกล้องรุ่นเก่าขนาดใหญ่ ที่ด้านล่างของตัวกล้องมีป้ายติดอยู่ว่า "XX ร้านรับฝากขาย" ดูเหมือนจะเป็นของมือสอง นอกจากนี้ยังมีฟิล์มม้วนเล็กๆ อีกหนึ่งม้วนลูกพี่ใหญ่ชย่าไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ เขาจึงดูแล้วก็เก็บกลับเข้าที่เดิม

        เขาเดินไปพลางเตะรองเท้าและถุงเท้าที่เปื้อนโคลนและเลือดออกไปถอดกางเกงแล้วโยนมันลงบนพื้นห้องนั่งเล่นจากนั้นก็สวมรองเท้าแตะของเหอชูซานแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ

        บ้านหลังนี้เก่ามากห้องน้ำมีแค่ท่อน้ำ ไม่มีแม้แต่ฝักบัว ชย่าลิ่วอีคว้าสายยางมาล้างตัวไปมาอย่างลวกๆพลางเอื้อมหยิบสบู่มาถูผมไปด้วย ในใจก็คิดไปด้วยว่า: ไอ้หมอนี่มันประหยัดจะตายแม้แต่บ้านเช่ายังเช่าหลังโทรมๆ แบบนี้แล้วทำไมถึงยอมเสียเงินซื้อกล้องมือสองได้นะ?

        ในขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่กับการชำระล้างกลิ่นคาวเลือดเหอชูซานก็รีบลงไปชั้นล่าง ซื้อผ้าพันแผล น้ำยาฆ่าเชื้อและยาสามัญประจำบ้านจากร้านขายยา แล้วรีบกลับมาเมื่อเข้ามาในบ้านก็เห็นกางเกงของลูกพี่ใหญ่ชย่าที่ขยุ้มเป็นก้อนอยู่

        เขาวางของที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะกาแฟแล้วรีบเดินไปที่ห้องน้ำ เคาะประตู "พี่ลิ่วอีครับ?"

        "อืม?" ชย่าลิ่วอีตอบรับท่ามกลางเสียงน้ำไหล

        "แผลโดนน้ำไม่ได้นะ ระวังหน่อยนะครับตอนอาบ"

        ชย่าลิ่วอีไม่สนใจเขามองขึ้นไปข้างบนด้วยตาที่หรี่เพียงเล็กน้อยแล้วล้างฟองออกไป—แค่แผลเล็กน้อยนิดเดียว!

        เชิงอรรถ

        [39] ท่าเรือเทียนซิง คือท่าเรือสตาร์เฟอร์รี่ ท่าเนือแหล่งหนึ่งในฮ่องกง

        [40]ย่านซีหวน คือ ย่านไซอันของฮ่องกง ในภาษาจีนกลาง

        [41] ป้านซาน คือ ย่าน Mid-Levels ของฮ่องกงในภาษาจีน