ตอน 10 กลับมาแล้ว
ณจีนแผ่นดินใหญ่ มหานครฉงชิ่ง
"คุณชายครับ รถรออยู่ด้านนอกครับ"เลขาโจวมารอรับด้วยตัวเองที่สนามบิน
"แล้วคุณปู่ล่ะ" แจ้หลีกลับมาคราวนี้พกมาดคุณชายทายาทเศรษฐีหมื่นล้านมาเต็มๆสลัดท่าไอ้คนไร้ประโยชน์ทิ้งจนไม่เหลือคาบ หัวจรดเท้าสวมแบรนด์เนมราคาเฉียดล้าน
"นายท่านรอที่บริษัทครับ นายท่านยังกำชับอีกว่าหากคุณชายถึงแล้ว ให้ตรงไปที่บริษัทก่อน " เลขาโจวพูดจาอย่างนอบน้อม
"ผมไม่้านั่งรถตู้ผม้าแลมโบกินี่สักคัน" แจ้หลีเดินล้วงกระเป๋าเสื้อเชิดหรูยกหูต่อสายตรงหาบริษัทขายรถ แค่สิบนาที แลมโบกีนี่สุดหรูจอดพร้อมใช้งานหน้าสนามบินท่าทางของเขาต่างจากเมื่อก่อนมาก ทำเอาเลขาโจวเหว๋อไปตามๆกัน
"เหอะ ... แค่นี้ก็สิ้นเื่"คุณชายหวังแจ้หลีกลายเป็คนติดหรู ชอบความสะดวกสบาย พร้อมจะเชิดใส่ทุกคนที่เคยดูถูกเขาเขาแสยะยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินจากไป หลวมตัวขึ้นนั่งรถหรู ซิ่งแลมโบกินี่ไปที่บริษัท
**********
ณบริษัทฟู้ดแท็คกรุ๊ป ผลิตอาหารอบแห้งชั้นนำของจีน
"คุณปู่ครับ ผมกลับมาแล้ว" ทายาทเศรษฐีเพียงคนเดียวเดินเฉิดฉายเข้าบริษัทโดยที่พนักงานทุกคนไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเขาคือใครสาวๆในบริษัทต้องร้องกรี้ดยกใหญ่ เพราะไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนหล่อได้ขนาดนี้
"ขอโทษนะครับได้นัดกับท่านประธานใหญ่ไว้ไหมครับ" เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชั้นในของตึกไม่ยอมให้แจ้หลีเข้าไป
"ไม่... ฉันไม่ได้นัดไว้"แจ้หลีตอบอย่างตรงไปตรงมา
"งั้นต้องขออภัยด้วย ผมให้คุณเข้าไปไม่ได้จริงๆทุกวันนี้มิจฉาชีพมากันทุกรูปแบบ ผมต้องระวังมากเป็พิเศษ"เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกันตัวแจ้หลีไว้
"นายนี่ทำงานดีจริงๆ น่าขึ้นเงินเดือนให้นะ "แจ้หลีไม่โกรธเลย เขากลับพูดจาน่ารักชมเชยเ้าหน้าที่คนนั้นแถมยังนั่งรอขาไขว้กันอย่างใจเย็น
"คุณชายครับ ทำไมไม่ขึ้นไปพบนายท่าน "โชคดีที่เลขาโจวมาเจอเข้า ไม่งั้นแจ้หลีมีหวังได้นั่งอยู่ที่นี่จนรากงอก
"มาได้ซะทีนะเลขาโจว ผมเตือนแล้วว่ารถตู้มันช้านั่งแลมโบมากับผมก็สิ้นเื่ ลำบากผมต้องมานั่งรอจริงๆ"แจ้หลีดูพูดจาสนิทสนมกับเลขาโจว ทำให้เ้าหน้าที่คนนั้นเริ่มจะร้อนๆหนาวๆ
"คะ คุณชายเหรอครับ"เ้าหน้าที่น้ำดีก้มหน้าพูดเสียงสั่น กลืนน้ำลายอึกใหญ่
"ใช่น่ะสิ นี่คุณชายหวังแจ้หลีทายาทเพียงคนเดียวของเครือฟู้ดแท็คกรุ๊ป "เลขาโจวพูดกับเ้าหน้าที่คนนั้นให้ชัดเจน
"ขอโทษครับคุณชาย ผมไม่ได้ตั้งใจ"เ้าหน้าที่คนนั้นลุกลี้ลุกลน รีบโค้งคำนับแจ้หลีหลายที
"เลขาโจว อย่าลืมขึ้นเงินเดือนให้เขาด้วยผมชอบเขานะ เขาทำงานดี" แจ้หลีเดินจากไปด้วยรอยยิ้มร้ายๆ
"ก้อกๆๆ เสียงเ้าตัวแสบแจ้หลีเคาะหน้าประตูแกล้งปู่"
"ใครน่ะ ไร้มารยาทจริงๆข้างนอกจะมีเลขาส่วนตัวไว้ทำไมในเมื่อปล่อยให้คนมาเคาะประตูมั่วไปหมด "ตาแก่จื่อเชาเข้าสู่วัยทอง อารมณ์ขึ้นๆลงๆเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เริ่มจะโมโหหน้าแดง
"ผมเองครับ หลานปู่กลับมาแล้ว"แจ้หลีเดินเข้าหา กอดตาแก่จื่อเชาอย่างอบอุ่น
"อะฮ่าาา เ้าเด็กแสบ เปลี่ยนไปมากแบบนี้สิถึงค่อยสมฐานะทายาทตระกูลหวัง"
"ปู่ครับ ปู่อายุมากแล้วทำไมยังลำบากมาทำงานที่นี่อยู่อีก" แจ้หลีถามเพราะความเป็ห่วง
"เพราะปู่ไม่ไว้ใจใครนอกจากแกเยาเฟน้าของแกใช่ว่าจะไว้ใจได้ " ปู่ถอนหายใจออกมา
"เอาอย่างนี้สิ นับั้แ่พรุ่งนี้ไปปู่จะให้แกเป็ประธานบริษัทแทนปู่ "นี่เป็ความตั้งใจั้แ่แรกของจื่อเชาอยู่แล้ว
"ปู่ครับ... แต่... "แจ้หลีกลัวคนอื่นจะมองไม่ดี
"ไม่ต้องแต่อะไรทั้งนั้นยังไงแกก็ต้องรับ่ต่ออยู่แล้ว จะช้าจะเร็วมันก็คือหน้าที่ของหลาน" คำพูดนี้ปลุกพลังบวกในใจของแจ้หลีมากเขาเลยต้องพยายามทำมันออกมาให้ดีที่สุด
"ขอบคุณครับปู่ ผมจะไม่ทำให้ผิดหวัง "
**********
เช้าวันต่อมา แจ้หลีก้าวเท้าเข้าบริษัทในฐานะ CEO (ท่านประธานคนใหม่) นี่เป็ครั้งแรกที่ตาแก่จื่อเชาได้พักเต็มที่
"อรุณสวัสดิ์ครับบอส" เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทำความเคารพนายคนใหม่อย่างจริงใจ
"อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านประธาน"เสียงทักทายจากพนักงานทุกคน ในออฟฟิศมีเ้านายหน้าตาดีขนาดนี้พนักงานสาวๆมีกำลังใจทำงานมากขึ้นเป็กองบางคนเป็ลมเพราะตกตะลึงในความหล่อของเขาจนยั้งตัวไม่อยู่ แจ้หลีรู้สึกดีแปลกๆเขารู้สึกพิเศษราวกับว่าเป็จุดสนใจจากทุกสายตาแบบที่ไม่เคยเป็มาก่อน
"นี่คงวัดได้แล้วสินะว่าฉันเดินทางมาถึงจุดที่คู่ควรกับผิงหว่านแล้วไว้รีบจัดการเื่ยุ่งๆพวกนี้ให้เข้าที่ ฉันจะรีบออกตามหาเธอให้เจอ"แจ้หลียิ้มน้อยยิ้มใหญ่ คิดในใจอยู่คนเดียว
"แคร่กๆ พร่วดดดอยู่ดีๆชายคนหนึ่งก็เปิดประตูเข้ามาโดยไม่ให้สุ้มให้เสียงเห็นแจ้หลีนั่งข้าพาดโต๊ะยิ้มคนเดียวเหมือนคนบ้า มันทำให้แจ้หลีรู้สึกเขินมากแต่ต้องแกล้งอารมณ์แรงเพื่อเก็บอาการ
"นี่นาย เข้ามาได้ยังไงไร้มารยาท!!"แจ้หลีโมโหกลบเกลื่อน
"ขอโทษครับคุณชาย ผมคือชวนกงครับมาทำงานวันนี้วันแรกในฐานะเลขาส่วนตัวของคุณชาย" ชวนกงหนุ่มไฟแรงบุคลิกดีเลิศ โปรไฟล์เหมาะที่จะจัดการทุกอย่างในชีวิตแจ้หลีให้ราบรื่นนอกจากนี้เขายังอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับแจ้หลีน่าจะคุยกันรู้เื่กว่าเลขาแก่ๆรุ่นพ่อรุ่นปู่นอกจากชวนกงจะครบเครื่องขนาดนี้แต่เขาก็มีข้อเสียอยู่บ้าง คือเขาเป็คนเ้าระเบียบเนี้ยบ ชอบพูดอะไรที่มันชวนให้ตลกหน้าตาย ไร้อารมณ์ขบขันแต่พยายามจะเป็คนร่าเริงและหัดเล่นมุก... แต่เล่นทีไรมักจะเป็มุกเแป๊กสู้อยู่เฉยๆยังจะดีกว่า
"เห้อ เลขาโจว ลุงหาอะไรมาให้ผมเนี่ย"แจ้หลีถึงขั้นปาดเหงื่อ คิดในใจแบบนั้น
"อืม... ไหนๆก็หาคนมาแล้ว ทนเอาหน่อยก็แล้วกันเผื่ออะไรๆมันจะดี"แจ้หลีบ่นออกมาให้ชวนกงได้ยิน
"ผมพร้อมทำงานถวายหัวให้คุณชายครับคุณชายโปรดให้โอกาส " ชวนกงดูเหมือนจะเป็ผู้ชายโก๊ะๆนะ
"งั้นงานแรกที่ผมให้คุณทำ คือประกาศหาพนักงานที่เหมาะสมกับบริษัทของเรามาให้ผมพิจารณาผม้าพัฒนาและเข้ามาเปลี่ยนแปลงฟู้ดแท็คให้สมบูรณ์แบบกว่านี้ ผมขอเริ่มต้นั้แ่การเปลี่ยนชุดพนักงานก่อนก็แล้วกัน"
"คุณคิดว่าทำได้ไหมหากผมบอกว่า้าข้อมูลวันนี้" งานแรกแจ้หลีก็มอบงานช้างให้ชวนกงซะแล้ว
"ครับ ผมทำได้" ชวนกงรับเื่ไว้และรีบวิ่งปร๋อไปประสานงานกับฝ่ายอื่นๆประกาศหาพนักงานเข้าเพิ่มทุกแผนก
แต่ด้วยความที่ว่าฟู้ดแท็คเป็บริษัทั์ใหญ่ที่ใครๆก็อยากเข้าทำงานด้วยประกาศรับสมัครงานลงเว็บไซต์แค่ 5 นาทีก็มีคนสมัครล้นหลามและหนึ่งในนั้นก็มีคนพิเศษที่แจ้หลีรออยู่
***********
"อันยี้!!! อ๊ากกกก ดูนี่สิ "ผิงหว่านสำลักข้าวดีใจะโเต้นกอดคออันยี้แบบไม่ได้ตั้งตัว
"อะไรของเธอ ช่วยเบาๆหน่อยจะได้ไหมทำอะไรเป็เด็กๆไปได้" อันยี้เริ่มจะเหวี่ยงใส่
"ก็บริษัทที่ฉันอยากเข้าทำงานเปิดรับสมัครแล้วน่ะสิที่มากไปกว่านั้นคือฉันสมัครไป เขาขอเอกสารเพิ่มเติมของฉัน...แบบนี้แสดงว่าเขาสนใจในโปรไฟล์ของฉัน" ผิงหว่านพูดจาเจื้อยแจ้วเหมือนนกแก้ว
"ขอให้ได้ก็แล้วกัน"อันยี้คอยสนับสนุนเธอเสมอ
ณบริษัทฟู้ดแท็คกรุ๊ป
"ท่านประธานครับ นี่คือรายชื่อและประวัติของพนักงานทั้งหมดที่น่าสนใจที่ผมพอจะหาได้" ชวนกงยื่นเอกสารหนาปึ้กให้แจ้หลีบนโต๊ะ
"ไม่ได้เื่!! นี่คุณหาคนมาได้แค่นี้หรอคุณชักจะดูถูกบริษัทของผมมากเกินไปแล้ว!!"แจ้หลีเปิดเอกสารอ่านแค่แป๊บเดียวก็ชวนให้หัวร้อน เพราะแต่ละคนที่เขาหามาใช้ไม่ได้สักคน แจ้หลีสวมบทท่านประธานสุดเหี้ยบฟาดกระดาษทุกแผ่นลงบนโต๊ะจนปลิวว่อน
แต่เขาดันไปสะดุดตากับกระดาษแผ่นสุดท้ายที่หล่นพื้น
แค่มาทำงานวันแรกชวนกงหนุ่มหล่อเ้าระเบียบของเราก็โดนบอสใหญ่แจ้หลีรับน้องซะแล้ว