“คุณผู้หญิงจะรับอะไรดีครับ” มีนาถามสาวสวยหุ่นดีตรงหน้าด้วยเสียงสุภาพ
“ฉันยังไม่ได้เรียกจะมาเสนอหน้าทำไมยะ”
“ขะ...ขอโทษครับ” มีนาก้มหัวขอโทษทันทีด้วยความใพร้อมเสียงแหลมที่ตวาดกลับมาด้วยความไม่พอใจอีกครั้ง
“ไสหัวไปสิ! จะมายืนโง่อยู่ตรงนี้ทำไมอีก ถ้าฉันไม่เรียกไม่ต้องมาเสนอหน้า”
“คุณหนูใจเย็นก่อนนะครับ เดี๋ยวคุณอาเธอร์ก็มาแล้ว” ชายหนุ่มชุดสุภาพตามแบบฉบับของบอดี้การ์ดเอ่ยเตือนขึ้น ก่อนใบหน้าคมสวยจะตวัดมองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ
“ใจเย็นงั้นเหรอ นี่ฉันนั่งรอเขามาเกือบสามสิบนาทีแล้วนะ ให้ฉันมานั่งรอแบบนี้คิดว่ามันสมควรหรือยังไงกัน”
“แต่คุณท่านสั่งเอาไว้นะครับ”
“ถ้าอีกสิบนาทีเขายังไม่มา ฉันจะกลับ” เดียน่าพูดอย่างเอาแต่ใจ เมื่อคนที่นัดเอาไว้ไม่ยอมมาสักที
มีนาถอยออกมายืนรอรับออเดอร์อยู่ห่าง ๆ เพราะวันนี้หัวหน้ากำชับเอาไว้ว่าเขาต้องดูแลลูกค้าวีไอพีโต๊ะนี้เป็อย่างดี ไม่อย่างนั้นเขามีสิทธิ์ที่จะโดนไล่ออกได้หากทำให้ลูกค้าคนนี้ไม่พอใจ
เขาไม่รู้หรอกว่าเธอคนนี้เป็ใคร หัวหน้าบอกเขาแค่เพียงว่าเธอเป็ลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลเก่าแก่ตระกูลหนึ่ง ซึ่งถือว่าร่ำรวยติดอันดับหนึ่งในห้าของประเทศตอนนี้
มีนายืนรออยู่สักพักกลุ่มคนชุดดำนับสิบก็เดินเข้ามาให้ห้อง มีนาสังเกตว่ากลุ่มคนพวกนั้นเดินประกบชายคนหนึ่งเอาไว้อย่างระวังภัย ซึ่งเขามั่นใจว่าบุคคลผู้นี้ต้องเป็คนที่สำคัญมากในระดับหนึ่ง
“ขอโทษที่มาช้า พอดีวันนี้ผมติดประชุมด่วนนิดหน่อยน่ะ” ชายในชุดสูทสีเข้มพูดขึ้นเมื่อเดินมาถึงโต๊ะ
“ไม่เป็ไรค่ะ เดียรอคุณได้”
“หึ แล้วคุณสั่งอาหารหรือยังครับ” อาเธอร์ถามขึ้น ก่อนจะหันมามองที่มีนาเล็กน้อย
“เดียรอสั่งพร้อมคุณ” สาวสวยบอกอย่างเอาใจพร้อมยิ้มระบายออกมาเล็กน้อย
“งั้นสั่งอาหารกันดีกว่าครับ เดี๋ยวผมมีประชุมต่อ”
“ค่ะ”
วันนี้เป็อีกวันที่มีนาทำงานอย่างหนักจนร่างกายเหนื่อยอ่อน ่เทศกาลเป็สิ่งที่มีนาไม่ชอบสักเท่าไหร่เพราะมันคือวันของครอบครัว ซึ่งเป็สิ่งเขาไม่มีและเขาไม่เคยได้รับความรู้สึกของการมีครอบครัวเลยสักครั้ง
“เหนื่อยจัง” เสียงหวานบ่นขึ้นลอย ๆ ขณะที่กำลังเดินกลับที่พักในคืนที่มืดสลัว
‘พี่มีนา แย่แล้ว’
“มีอะไรปุ๊กปิ๊ก” มีนาหันไปมองร่างโปร่งที่อยู่ ๆ ก็โผล่มาเรียกเขาอย่างร้อนรน
‘ตรงนั้นมีคนได้รับาเ็ พี่มีนาไปช่วยเขาหน่อย’ นิ้วใสชี้ไปทางตึกร้างด้านในซอยเปลี่ยวถัดจากจุดที่เขาเคยเดินเข้าไปช่วยดวงิญญาของนรินทร์เมื่อคราวก่อนไม่ไกลมากนัก
“คนาเ็?”
‘พี่อย่าพึ่งถามได้ไหม พี่รีบไปช่วยเขาก่อน’
“อะไรจะรีบร้อนขนาดนั้นปุ๊กปิ๊ก”
‘จะให้ผมใจเย็นได้ยังไงกันพี่ ตามตัวเขามีเืออกเต็มไปหมดเลย ถ้าพี่ไม่รีบไปช่วยเขาต้องตายแน่ ๆ เลย’
“ฮะ!!” มีนาเบิกตาโตด้วยความใเมื่อได้ยินสิ่งที่เด็กผีบอก พร้อมทั้งสับเท้าวิ่งไปยังจุดที่ร่างโปร่งชี้อย่างรวดเร็ว
“คะ…คุณเป็อะไรไหม” เสียงหวานถามร่างหนาที่นั่งนิ่งพิงผนังตึกเก่า ๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
สิ่งที่มีนาเห็นคือชายร่างใหญ่ที่นั่งก้มหน้าเสื้อผ้าเลอะไปด้วยฝุ่นและคราบดินเต็มไปหมด เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ ๆ กลิ่นสนิมยิ่งเด่นชัดเข้ามาในโพรงจมูกมากขึ้นเรื่อย ๆ
ั์ตาสีสวยพยายามไล่เพ่งมองร่างนั้นอย่างละเอียด ก่อนตาสวยจะเบิกกว้างอีกครั้งเมื่อเห็นต้นเหตุของกลิ่นสนิมคือแผลฉกรรจ์ตรงแขนซ้ายของผู้ชายคนนั้น
“คุณอาเธอร์!!” มีนาเรียกชื่อคนตรงหน้าเสียงหลงเมื่อเขาเห็นหน้าเ้าของร่างาเ็นั้น มือขาวสั่นเทาคละปนกับความตื่นกลัวที่เริ่มตีตื้นเข้ามาในอก
‘เขายังไม่ตาย พี่รีบเรียกรถพยาบาลเถอะ’
มีนาหันมองร่างโปร่งเล็กน้อยก่อนปากเล็กจะกัดเม้มจนห้อเือย่างใช้ความคิด จากสภาพของคนตรงหน้าตอนนี้มีนาคิดว่ามันไม่ใช่เื่ปกติแน่ ๆ อีกทั้งตอนอยู่ในห้องอาหารคนคนนี้ดูเหมือนจะเป็คนมีอำนาจ หรือเป็บุคคลสำคัญอีกด้วย หากเขาเรียกคนอื่นให้มาที่นี่ ไม่แน่ว่าคนคนนี้อาจจะเป็อันตรายมากกว่าเดิมก็ได้
“พาฉันออกไปจากที่นี่” เสียงทุ้มดังขึ้นอย่างขาด่ตามจังหวะการหอบเจ็บ พร้อมดวงตาสีเข้มที่เหลือบขึ้นมามองเขาด้วยแววตากดดัน
“เห้ย! คุณยังไม่ตาย” มีนาแทบผงะถอยหนีแต่ยังดีที่ตั้งสติทันจึงรีบพุ่งตัวไปช่วยประคองร่างหนาเอาไว้
“คุณเป็อะไรมากไหม ทนไหวหรือเปล่า อยากให้ผมช่วยเรียกรถพยาบาลให้ไหม แล้วใครเป็คนทำร้ายคุณแบบนี้”
“พาฉันออกไปจากตรงนี้” อาเธอร์พูดแทรกพร้อมส่งสายตาให้อีกคนหยุดพูดสักที
“คะ...คุณจะให้ผมพาไปที่ไหน”
“ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีคนตามฉันเจอ”
“แถวนี้มันมีที่แบบนั้นซะเมื่อไหร่ล่ะคุณ” มีนาเผลอขึ้นเสียงตามอาการตื่นตระหนกของตัวเองเมื่อคิดอะไรไม่ออก สมองมันตื้อไปหมด
“งั้นนายก็รีบหนีไปซะก่อนที่พวกนั้นจะตามมาเจอ”
“พวกนั้น? คุณโดนคนตามทำร้ายเหรอ”
“ถ้าไม่อยากตายก็รีบหนีไปซะ” อาเธอร์มองคนตัวเล็กด้วยแววตาเ็าก่อนจะขยับตัวชิดผนังอย่างคน้าพักเอาแรง
“ตะ...แต่ว่าคุณาเ็” เสียงหวานพูดออกมาอย่างตะกุกตะกักแต่ก็พยายามข่มความกลัวเอาไว้
“ถ้าพวกมันมาเจอนายอยู่กับฉันตอนนี้ นายจะไม่มีโอกาสรอด รีบหนีไปซะ” หน้าคมหน้าหนีก่อนจะหลับตาลงช้า ๆ
“แต่คุณนั่งอยู่ตรงนี้ก็ไม่รอดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”
“อยากตาย?” อาเธอร์ลืมตามองมีนาอีกครั้งพร้อมถามเสียงฉงนออกไป
“ไม่มีใครอยากได้ทั้งนั้นแหละ ผมจะช่วยคุณเอง”
“หึ แต่เมื่อกี้นายพึ่งบอกว่าไม่มีที่พาฉันไปหลบนะ”
“แต่ผมไม่ยอมทิ้งให้คุณตายที่นี่หรอก”
‘รีบไปกันเถอะพี่ มีคนกำลังมาทางนี้แล้ว’ ปุ๊กปิ๊กที่หายไปสำรวจรอบ ๆ รีบเตือนมีนาด้วยความร้อนรน เมื่อเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์จำนวนสองสามคนกำลังเดินมาทางนี้
“มีคนกำลังมาทางนี้ พวกเราต้องรีบไปกันแล้ว”
“นายรู้ได้ไง?” อาเธอร์ถามคนตรงหน้าด้วยความสงสัยเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายหนึ่งพูดออกมา
“ผม ก็พวกเราคุยกันมาตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือไง ผมว่าคนที่ทำร้ายคุณคงกำลังมาทางนี้แน่ ๆ พวกเรารีบไปกันเถอะ”
“นายไม่เสียใจแน่ใช่ไหม” อาเธอร์ถามย้ำ แต่ร่างหนากลับถูกคนตัวเล็กกว่าเป็เท่าตัวเข้ามาพยุงอย่างรีบร้อนแทนคำตอบ
นายไม่รู้เลยหรือยังไง...การก้าวเข้ามายุ่งกับวงการสีเทานี้แล้วมันกลับออกไปใช้ชีวิตตามปกติแบบเดิมไม่ได้แล้วนะ อาเธอร์มองคนที่กำลังพยุงตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่ทั้งสองร่างจะเดินหายเข้าไปในความมืดอย่างทุลักทุเล
1K
