หยางเทียนหรงในร่างเด็กน้อยยังคงนอนแผ่ที่พื้นดินใต้ต้นไม้ใหญ่อยู่เช่นนั้นเพราะยังคงระบมจากาแที่ถูกทุบตีจากหญิงชราที่เป็ยายของเ้าของร่างคนเป็ป้าก็ไม่คิดที่จะห้ามปรามแต่กลับเป็ผู้นำร่างมาทิ้งให้สัตว์ป่ากัดกินซากเพื่อทำลายหลักฐาน
สารเลวนัก
คนเหล่านี้ไม่ควรได้รับการอภัยไม่ว่าจะสำนึกหรือไม่ก็ตาม
ยิ่งความทรงจำสุดแสนจะเ็ปของเ้าของร่างที่ตนเพียงแค่หลับตายมันก็ประดังประเดเข้ามายิ่งกว่าสายธารไหลเชี่ยวมันยิ่งทำให้ตนรู้ว่าเด็กน้อยตรงหน้าผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมาได้อย่างยากลำบากซึ่งเกิดจากการกระทำของผู้เป็ยาย
ในวันที่แสงจันทราถูกรัตติกาลกลืนกินจนมืดมิดไปทั่วทั้งหมู่บ้านซีเป่ยคนในหมู่บ้านต่างกำลังหลับใหลอยู่ในเรือนกันอย่างมีความสุขยกเว้นคนในเรือนสกุลหยางที่กำลังเตรียมตัวเดินทางออกจากหมู่บ้านเพื่อไปงานเลี้ยงของจวนขุนนางที่อยู่เมืองหลวง
“เ้ามัวแต่รีรออะไรอยู่เหมยเอ๋อร์รถม้าของจวนใต้เท้าหลี่ออกมารอที่หน้าหมู่บ้านแล้วไปแต่งกายให้งดงามเร็วเข้า”โจวซือเหยียนเอ่ยเร่งเร้าบุตรสาวที่ยังคงอยู่ในอาภรณ์เปรอะเปื้อนไร้ความงดงามทั้งที่มันได้เวลาออกเดินทางแล้วแต่อีกฝ่ายยังคงยืนนิ่งจนหญิงชราร้อนใจ
“ข้าไม่ไปเ้าค่ะท่านแม่อาหรงกำลังนอนซมด้วยพิษไข้เชิญพวกท่านไปงานเลี้ยงที่จวนใต้เท้าหลี่ได้เลยเ้าค่ะไม่ต้องรอข้า”หญิงสาวเอ่ยปฏิเสธคำสั่งของมารดาหลังบุตรชายตัวน้อยถูกพิษไข้เล่นงานอีกทั้งนางรู้ดีว่ามารดา้าสิ่งใด ฉะนั้นนางก็จะไม่ให้หญิงชราได้สมดังหวัง
“ก็ให้สามีของเ้าดูแลไปเสียสิงานเลี้ยงครานี้สำคัญกว่าการดูแลบุตรชายแสนอ่อนแอของเ้าเสียอีกเ้าคิดเนรคุณต่อข้าหรือ” หญิงชราโพล่งออกมาอย่างมีโทสะหลังจากได้ยินการโต้กลับของบุตรสาวที่นางหมายมั่นปั้นมือว่าจะให้พาสกุลอันสุขสบายแต่บุตรสาวกลับตอบแทนด้วยการเลือกคนไร้ค่ามาทำสามีและมันคงจะจัดการได้ง่ายดายยิ่งขึ้นหากไม่มีหลานชังที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงบิดาของมันเกิดขึ้นมาเสียก่อน
“อาหรงมิได้อ่อนแอหากไม่เป็เพราะอาหลางผลักจนตกลำธารแสนเย็นเหยียบเมื่อตอนเข้าตรู่บุตรชายของข้าคงไม่ต้องนอนซมเพราะพิษไข้เช่นนี้หรอกเ้าค่ะ”
เพี๊ยะ
"เ้ากล้าใส่ความอาหลางของข้าหรือน้องสาว"อันซีเหมยตวัดหลังมือลงใบหน้านวลของน้องสาวโดยไม่ยั้งมือด้วยมีโทสะในใจที่อีกฝ่ายกล่าวหาบุตรชายของตน
“พี่สาวนี่ท่านตบข้าหรือ”
“เ้ามันสมควรตายเสียด้วยซ้ำที่กล้ากล่าวหาบุตรชายของข้า”
“แล้วข้าพูดผิดหรือ”
“อันซีหลินนี่เ้า!”
“แค่ก แค่ก ท่านป้าอย่าทำท่านแม่ของข้าอึก” เด็กน้อยฝืนตัวเดินออกมาจากห้องหลังได้ยินเสียงทะเลาะเบาะแว้งเสียงดัง จนได้มาเห็นกับตาว่าท่านป้าลงมือทุบตีมารดาของตนเ้าตัวไม่รอช้าที่จะเข้ามาขวางเอาไว้ก่อนที่ฝ่ามือจะตวัดลงมาอีกครา
“พอเสียที ในเมื่อไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป แต่อย่าหวังว่าคราหน้าเ้าจะรอด”หญิงชราไม่ฝืนบังคับบุตรสาวอีกต่อไปเพราะเห็นใบหน้านางมีรอยช้ำที่มุมปาก ใต้เท้าหลี่เห็นเข้าคงไม่พอใจนักเช่นนั้นวันนี้คงต้องรับหน้าไปก่อน
หลังจากที่ทุกคนออกไปมารดาจึงทรุดตัวลงแล้วโอบกอดบุตรชายตัวน้อยเอาไว้หยาดน้ำตาหลั่งรินด้วยความเ็ปที่ไม่สามารถกางปีกบินหนีออกจากมารดาไปได้เพียงเพราะอีกฝ่ายข่มขู่ว่าจะปลิดชีพตนเองหากนางกล้าออกจากเรือนแห่งนี้ไป
สามีจึงต้องแต่งเข้าสกุลอันของนางแต่ไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้สกุลอันแต่อย่างใดเพียงเพราะมารดารังเกียจที่อีกฝ่ายเป็แค่พรานป่ายากจนคนหนึ่งบุตรชายที่เกิดมาก็ไม่ได้ใช้สกุลอันของนางเช่นเดียวกัน
มารดานางเกลียดชังใบหน้าที่คล้ายกับสามีจนแยกแทบไม่ออก
"ท่านแม่เจ็บหรือไม่ขอรับอย่าร่ำไห้เลยนะขอรับ" มือน้อยลูบใบหน้าของมารดาด้วยความแ่เบา
ครืด
“ภรรยานี่เ้าร่ำไห้หรือ เกิดอะไรขึ้นใบหน้าของเ้า” หยางเสวี่ยหรงที่เพิ่งกลับลงมาจากการล่าสัตว์ถึงกับทิ้งหมูป่าลงพื้นเมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาของภรรยา
“ท่านป้าทุบตีมารดาขอรับท่านพ่อ”
“ว่าอย่างไรนะ นี่นางกล้าตีเ้าหรือ”
“ช่างมันเถิดเ้าค่ะว่าแต่ท่านพี่หิวหรือไม่เ้าคะ ข้าทำอาหารเอาไว้แล้ว มากินกันเถิด”อันซีหลินเบี่ยงเบนความสนใจราวกับไม่อยากนึกถึงมัน
“แต่ว่า”
“ข้าไม่เป็ไร”
เพล้ง
“เสียงอะไรน่ะเ้ากับอาหรงเข้าไปหลบอยู่ในห้องก่อน อย่าออกมาหากข้าไม่เรียกเข้าใจหรือไม่”หยางเสวี่ยหรงเอ่ยกำชับทั้งสองก่อนที่จะคว้ามีดสั้นที่ใช้ล่าสัตว์ของตนออกมาแล้วเดินตรงไปยังเสียงดังกล่าว
ผ่านไปหนึ่งเค่อ
นอกจากบิดาจะไม่กลับมาแล้วเสียงกรีดร้องด้วยความเ็ปจากด้านนอกก็ดังเข้ามาถึงในห้องจนมารดาอดทนรอไม่ได้
“ท่านแม่จะไปที่ใดขอรับ”เด็กน้อยร้องเรียกเมื่อเห็นว่ามารดากำลังจะเปิดประตูออกไป
“ข้าจะไปช่วยบิดาของเ้าตอนนี้คงกำลังลำบากอยู่เป็แน่” อันซีหลินเอ่ยขึ้นพลางกระชับอาภรณ์ให้รัดกุมและยังนำมีดพกออกไปด้วย
“อยู่ในนี้ห้ามส่งเสียงนะอาหรงไม่ว่าเ้าจะได้ยินเสียงอะไรก็ตามอย่าได้ออกมาจนกว่าข้าจะบอกให้ออกมาเข้าใจหรือไม่”ประโยคเดียวกับบิดาถูกเอ่ยให้เด็กน้อยฟังอีกคราก่อนที่มารดาจะออกไป
“แต่ท่านแม่ข้ากลัว”
“อย่าได้หวาดกลัวไปเลยข้าจะกลับมาแน่นอนบุตรข้า”
นั่นเป็ประโยคสุดท้ายที่มารดาเอ่ยกับเด็กน้อยก่อนที่จะออกไปช่วยเหลือบิดาด้านนอกและไม่กลับมาอีกเลยแต่สิ่งที่ทำให้หยางเทียนหรงถึงกับหมดสติไปนั่นเป็เพราะว่า
“หยุดมือเดี๋ยวนี้นะเ้าโจรชั่วอย่าทำอะไรสามีของข้า” มืดสั้นถูกหันไปทางโจรชั่วที่กำลังทุบตีสามีของนางจนโลหิตสาดกระเซ็นอันซีหลินไม่รอช้าพุ่งตัวเข้าไปช่วยสามีจนสุดชีวิต
ฉัวะ!ฉึก! ดาบเล่มยาวตวัดเข้ากลางอกของหญิงสาวแล้วยังซ้ำลงโดยการแทงเข้ากลางท้องจนนางกระอักโลหิตออกมา
“อึกแค่ก แค่ก”
ตุบ
“ท่านแม่!!!”
มารดาถูกโจรชั่วอีกคนตวัดดาบใส่โดยไร้ความปราณีจนทำให้นางตายจากไปทันทีไม่ทันได้ร่ำลาแม้แต่น้อยเด็กน้อยกรีดร้องออกมาด้วยความขวัญเสียแล้วสิ้นสติไปทันที
ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในคืนเดียวหมู่บ้านซีเป่ยถูกโจรูเาคร่าชีวิตไปไม่น้อยไร้ทางการเข้าเหลียวแลด้วยตัวหัวหน้าหมู่บ้านกลับไม่ได้อยู่ในคืนเกิดเหตุอีกทั้งยังไม่ใส่ใจความเป็อยู่ของชาวบ้านเลยสักนิด
แม้จะทำการร้องเรียนแต่จดหมายเ่าั้กลับถูกทำลายก่อนถึงมือเ้าเมืองเสียทุกครั้งนั่นจึงทำให้ชาวบ้านที่เหลือทำการหลีกหนีไม่ข้องเกี่ยวกับสกุลอันหากไม่มีเหตุจำเป็
“หลินเอ๋อร์ลูกแม่ ฮือเหตุใดจึงเป็เช่นนี้” หญิงชรากอดร่างไร้ิญญาของบุตรสาวคนเล็กพลางร่ำไห้จนชาวบ้านเรือนข้างเคียงมองมาด้วยความสงสารแต่บางคนกลับสาแก่ใจ
“ขออภัยด้วยท่านแม่ที่ปกป้องหลินเอ๋อร์ไว้ไม่ได้”หยางเสวี่ยหรงนั่งคุกเข่าแล้วกล่าวขอโทษที่ตนไม่สามารถปกป้องภรรยาของตนจากโจรูเาเอาไว้ได้ทำให้ภรรยานั้นถูกสังหารจนตาย ส่วนตนเองก็ถูกทำร้ายจนดวงตาจนสูญเสียการมองเห็นไปทั้งสองข้าง
พลัก
หญิงชราผลักร่างหนาที่นั่งคุกเข่าหน้าตนเองจนล้มลงแล้วเดินไปเหยียบหน้าอกยันเอาไว้ไม่ให้มีโอกาสลุกขึ้นมา
“ขอโทษแล้วบุตรสาวของข้าจะกลับมาอย่างนั้นหรือเ้าโง่ข้าไม่น่าให้ลูกข้าแต่งกับบุรุษที่มีแต่ตัวเช่นเ้าเลย ไม่น่าเลยจริง ๆ ฮือหากแต่งให้นายท่านหลี่ไปก็คงไม่ต้องพบเจอเื่ราวเช่นนี้”
“อึก ปล่อยข้าเถอะขอรับท่านแม่” หยางเสวี่ยหรงพยายามยกเท้าของหญิงชราออกแต่มันก็ไร้ผลเพราะตนเองนั้นทั้งไร้เรี่ยวแรงและมองไม่เห็นสิ่งใดยามนี้จึงทำได้แค่ไม่ให้เ้าของฝ่าเท้ากดลงมาอีกก็เพียงพอ
“ท่านยายอย่าทำท่านพ่อขอรับ ข้าขอร้อง”มือน้อยพยายามดึงรั้งขาของผู้เป็ยายออกมาด้วยความรำคาญหญิงชราทำการสะบัดขาออกทำให้ร่างของเด็กน้อยกระเด็นล้มลงจนก้นจ้ำเบ้า
ตุบ
“ออกไปจากเรือนของข้าทั้งเ้าและลูกของเ้าต่อไปนี้ไม่ต้องมานับญาติกัน อาเหมยเอาข้าวของทั้งหมดที่มีของอดีตลูกเขยของข้ามาให้พวกเขาเร็วเข้า”ยิ่งพิศมองใบหน้าของหลานชายนางยิ่งชิงชังนัก หากใบหน้าละม้ายคล้ายบุตรสาวนางบ้างบางครานางอาจจะเมตตาหลานชายคนนี้บ้างก็ได้
“ได้เ้าค่ะท่านแม่”
รอไม่นานข้าวของทุกอย่างที่มีเพียงน้อยนิดก็ถูกพี่สาวของภรรยานำมาโยนกองบนตัวของบุรุษที่นอนกองที่พื้นดินแม้จะมองไม่เห็นแต่หยางเสวี่ยหรงรู้สึกถึงบางอย่างกระทบเข้าที่กายเนื้อแม้จะไม่รุนแรงแต่หากถูกหลายครามันก็สามารถสร้างความเ็ปได้เช่นกัน
“ท่านแม่”
“ไม่ต้องมาเรียกข้าว่าท่านแม่ ข้ามิใช่มารดาของเ้านับั้แ่หลินเอ๋อร์ตายออกไปจากเรือนข้าได้แล้วที่นี่ไม่้าคนไร้ค่าอย่างพวกเ้าอีกต่อไป”
สองบิดาและบุตรชายถูกขับไล่ออกจากเรือนสกุลอันโดยที่มีเพียงแค่อาภรณ์เท่านั้นที่พี่สาวของภรรยาโยนมาให้ หยางเสวี่ยหรงมองไม่เห็นทำให้บุตรชายเป็คนเก็บของที่ป้าของตนโยนลงบนตัวบิดาใส่ตะกร้าใบน้อยขึ้นหลังของตนจากนั้นจึงคว้าแขนของบิดาเดินออกมาทันที
“เราจะไปอยู่ที่ใดหรือขอรับท่านพ่อ”หลังจากเดินออกมาไกลมากแล้ว หรงหรงตัวน้อยจึงเอ่ยถามผู้เป็บิดา เพราะตนเองยังไม่เคยไปที่ใดเลยนอกจากวิ่งเล่นอยู่เรือนสกุลอัน
“กลับบ้านเดิมของข้าในเมื่อท่านยายของเ้าไม่้าเราสองพ่อลูกแล้วก็กลับไปอยู่บ้านเดิมของข้าที่อยู่ท้ายหมู่บ้านกันเถิด”แม้จะเสียใจที่ไม่ได้นำร่างของผู้เป็ภรรยามาจัดการด้วยตนเองก็ตาม แต่หยางเสวี่ยหรงก็ต้องเข้มแข็งเพราะตนยังมีเ้าก้อนแป้งตัวน้อยรออยู่ตั้งหนึ่งคน
“แต่ท่านแม่”
“แม่ของเ้าจะยังอยู่ในนี้เสมอ”
“ข้าเข้าใจแล้วขอรับท่านพ่อ”
3K
