หม่าเหลียงยังยืนงงงัน ขณะที่คนอื่นๆพากันคุกเข่าอยู่ริมข้างทาง
"นี่.พ่อหนุ่มจ๊ะ รีบหมอบลงเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้ายังไม่อยากตาย" ป้าแม่ค้าขายไก่ย่าง ส่งเสียงเตือน
"อ้าว!.ผมต้องคุกเข่าด้วยเหรอ" ชายหนุ่มโต้เถียงด้วยไม่ยอมรับตรรกะบ้าๆแบบนี้ 'เช๊อะ.ชาวบ้านพวกนี้งมงายไม่เข้าเื่ แค่ใส่ชุดนักพรตก็ดูศักสิทธิ์แล้วอย่างงั้นเหรอ? บ้า.ชะมัด' พรานป่าแอบด่าในใจ
"รีบๆ.นั่งลงเถิดพ่อหนุ่ม ไม่อย่างนั้น.พวกข้าจะซวยไปด้วย" ชายแก่ท่าทางมีการศึกษา มาหมอบอยู่ข้างๆเขาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แกยื่นมือแห้งเหี่ยวกระตุกชายกางเกงยิกๆ
"แหม.ลุง ไม่ต้องดึงถี่ขนาดนั้นก็ได้ กางเกงของผมขาดกันพอดี เอ้าๆ.ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุ ซอยถี่ยิบเลยเชียว" เขาทรุดกายลงนั่ง ตัดความรำคาญ
หนึ่งลุงหนึ่งป้าพอเห็นเขานั่งลงเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยสงบลง หม่าเหลียงอดนิ่งเฉยไม่ได้ พยายามชะเง้อมองขบวนเสลี่ยงนักพรตหญิง ด้วยความสนใจ
"นี่ป้า ขอถามให้หายสงสัยหน่อยเถิด นักพรตคนสวยนั่นเป็ใคร?"
"อุ้ย.พูดเบาๆหน่อยพ่อหนุ่ม พระแม่น่ะเป็ภรรยาของท่านเตียวก๊ก ผู้นำของเราเอง"
"ใช่แล้ว นางมีอำนาจเด็ดขาดในการปกครองเมืองนี้ ถ้าเทียบตำแหน่งขุนนาง ก็คือเ้าเมืองนั่นแหล่ะ" ตาลุงตอบแทรกขึ้นมาทันควัน หม่าเหลียงแสดงสีหน้าไม่พอใจ กับความสาระแนของตาแก่คนนี้
'ฮึ.เสือกจริงๆ ใครถามวะ' พรานหนุ่มนึกฉุนในใจ
ในขณะที่ขบวนนักพรตเคลื่อนผ่าน ชาวบ้านนอกจากจะยกมือไหว้ทำความเคารพแล้ว พวกเขายังมอบดอกไม้รวมถึงเงินทองข้าวของมีค่า ส่งให้บรรดาสานุศิษย์ที่รายล้อมอยู่ข้างๆนาง
ส่วนนักพรตสาวที่นั่งอยู่บนเสลี่ยงนั้น เขาเห็นนางหลับตาทำปากขมุบขมิบ ไม่รู้ว่าสวดมนต์บทไหนกันแน่ เพราะเสียงเบามากจนฟังไม่ได้ศัพท์ เมื่อขบวนเสลี่ยงเคลื่อนมาถึงที่ตนนั่งอยู่ นักพรตคนสวยพลันทำจมูกยุกยิกแล้วเปิดดวงตาคู่งาม หันมามองดูเขาด้วยแววตาเร่าร้อน จากนั้นนางก้มลงกระซิบกระซาบกับศิษย์หญิงคนหนึ่ง
ศิษย์หญิงผู้นั้นเดินตรงมาหาเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า
"เอาห่อไก่ย่างนั่น มาให้ข้าเดี๋ยวนี้" พูดจบนางตะครุบไก่ย่างจากมือของเขา แล้วส่งให้กับอาจารย์ของนางอย่างไว
"อ้าว.เฮ๊ย..อะไรวะ!"
หม่าเหลียงใจนตาค้าง นี่มันผู้ทรงศีลหรือโจรกันแน่ ขโมยของกินกันซึ่งหน้าแบบนี้ พอได้สติ.เขารีบวิ่งเข้าไปขวางขบวนนักพรตทันที
"นี่ท่านนักพรต เ้าบ้าหรือเปล่า? จู่ๆก็ให้คนชิงของๆข้าไปจากมือ ส่งไก่ย่างคืนมาเดี๋ยวนี้เลย"
นักพรตหญิงเงยดวงหน้างามขึ้นมามอง หลังจากกัดเนื้อไก่ย่างไปคำใหญ่
"เฮ๊ย.ไอ้คนโง่ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง มึงกล้าตะคอกใส่พระแม่อย่างนั้นหรือ?" ทหารผ้าเหลืองกลุ่มใหญ่โกรธจัดรีบเข้ามารุมทึ้งเขาทันที ส่วนชาวบ้านที่หลงงมงายเ่าั้ ก็พากันเข้าโอบล้อมชี้หน้าแหกปากด่า เตรียมลงมือรุมประชาทัณฑ์
"ไอ้ขี้คลอก กล้าลบหลู่พระแม่เ้า อยากกินตีนของพวกกู เป็อาหารกลางวันใช่ไหม?" บุรุษเปลือยอกโชว์กล้ามเป็มัดๆ แสดงความก้าวร้าว
"บาปกรรมแท้ๆ ทำไมถึงได้กล้าล่วงเกินท่านเทพนะ" หญิงผู้ดีมีฐานะแสดงสีหน้าไม่พอใจชัดเจน
"พระแม่เ้าคะ อย่าได้โกรธกริ้วพวกเราเลยนะเ้าคะ ถ้าจะลงทัณฑ์ละก็ จัดการมันแค่คนเดียวก็พอ พวกเราไม่เกี่ยวนะเ้าคะ ฮือๆ.." มนุษย์ป้าชุดแดงเล่นใหญ่ หล่อนคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟาย เอาศีรษะโขกพื้นจนเืแดงฉ่ำ
"พ่อหนุ่มเอ๊ย! แค่ไก่ย่างตัวสองตัว ก็ถวายท่านเทพไปเถอะนะ อย่าหวงไม่เข้าเื่เลย" อีตาลุงที่เคยเตือนเขาให้นั่งเมื่อสักครู่ สวมหน้ากากเป็คนดีอีกครั้ง สั่งสอนเขาราวกับเป็ญาติผู้ใหญ่ฝ่ายพ่อ
"อ้าวลุง พูดแบบนี้ก็ได้เสียดิ นั่นมันไก่ย่างของผม ไม่ใช่ของลุงนี่ ลุงก็พูดได้สิครับ ผมซื้อมาตั้งแพงยังไม่ได้กินเลย จู่ๆมาแย่งชิงไปแบบนี้ ลุงคิดว่ามันถูกต้องแล้วหรือ"
พรานหนุ่มจ้องตาลุงเหมือนจะกินเืกินเนื้อ นั่นแน่.ดูตาแก่ทำเป็เก๋า ถลึงตาใส่เราไม่กลัวเกรง
"เดี๋ยวปั๊ด.โบกเข้าให้.."
หม่าเหลียงง้างหมัดเตรียมชกปากอีลุง บอกเลยเื่ตบเด็กกระทืบคนแก่เป็ของชอบกูเลย ไม่รู้ซะแล้ว.ว่ากูมีไอดอลเป็ศิลปินยุค 90
"นี่พี่ชายใจเย็นก่อนเถิด ไก่ย่างพวกนี้ อร่อยจริงๆ ราคาเท่าไหร่เหรอ?" นักพรตหญิงถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แล้วกัดเพิ่มอีกหนึ่งคำ
หม่าเหลียงเห็นดังนั้น ถึงกับน้ำลายไหล
"ซื้อมา 2 ตำลึง" เขาตอบเสียงกระด้าง ชัดๆห้วนๆ
นักพรตสาวเห็นกิริยาหยาบคายของชายหนุ่ม ให้รู้สึกขุ่นใจ.ทั้งๆที่ตนเองพยายามจะพูดดีด้วย
"เ้ามาตรงหน้าเราเดี๋ยวนี้ ทหารเปิดทางให้เค้าเข้ามา" ทหารองครักษ์ได้ฟังนายหญิงสั่ง จึงเปิดทางให้หม่าเหลียงเข้ามา โดยที่พวกมันยังคงจี้ดาบใส่คอของเขาในระยะกระชั้นชิด
จากนั้นนักพรตหญิงสั่งให้คนหามวางเสลี่ยงลง แล้วตวาดใส่หม่าเหลียงว่า
"คุกเข่า แล้วก้มกราบเราเดี๋ยวนี้"
หม่าเหลียงยืนเกาหัวแบบงงๆ
"อะไรนะ! ฉันต้องกราบ.คนที่ขโมยของๆตัวเองเนี่ยนะ ฮึ๊.ทำไม่ได้.." เขาพ่นลมออกจากจมูก ตอบอย่างอหังการ
นักพรตสาวเห็นเขาดื้อด้านยิ่งนัก จึงเริ่มมีโทสะมากขึ้น แต่ก็พยายามอดกลั้นรักษาภาพพจน์ของตัวเอง
"คุกเข่าค่ะ คุกเข่าซิคะ.แล้วกราบ แล้วให้ไก่ย่างเราฟรีเดี๋ยวนี้"
"โอ๊ย.ไม่ได้หรอกครับ" ชายหนุ่มร้องเสียงหลง
หญิงสาวทำหน้ามุ่ยแล้วขึ้นเสียงสูงกลับมาทันที
"ไม่ได้เหรอคะ"
"ไม่ได้หรอกครับ ผมหิวมากเลยรู้ไม๊" หม่าเหลียงโต้ตอบไม่ยอมจำนน
นางโกรธจนหัวร้อน รัวคำสาปแช่งดั่งปืนกล
"ตกนรกอเวจีปอยเปต แสนล้านภพ แสนล้านล้านชาติชั่วนิจนิรันดร์เดี๋ยวนี้ค่ะ"
"ก๊ากๆๆ.สมน้ำหน้าโดนพระแม่สาปแช่งให้ตกนรกจนได้.."
พวกชาวบ้านโห่ฮาป่ากันอย่างสะใจ พรานหนุ่มก็มีน้ำโหเช่นเดียวกัน เมื่อถูกสาปแช่งเช่นนี้ เขารีบสืบเท้าเข้าใกล้หมายจะแย่งไก่ย่างจากมือนาง
"ห้ามแตะตัว พระผู้เป็เ้านะคะ" นักพรตสาวแผดเสียงร้องผงะกายหงายหลัง
"ไอ้สารเลว คิดจะทำร้ายพระแม่ใช่ไหม? เดี๋ยวเอามีดจิ้มพุงแตกเลย" หัวหน้าทหารสาดเสียงขู่ฟ่อๆ
หญิงสาวตั้งตัวได้สาปแข่งต่อ
"ฮึ.สองแสนล้านภพ สองแสนล้านชาติเดี๋ยวนี้ ยืนนิ่งๆ"
"หยุดสาปแช่งได้แล้ว เอาไก่ย่างคืนมา" ชายหนุ่มหัวเสียจัด ยังคงดื้อตื๊อต่อไม่ยอมแพ้ง่ายๆ
"คืนไม่ได้ค่ะ สามแสนล้านภพ สามแสนล้านชาติ ในนรกอเวจีปอยเปตเดี๋ยวนี้ค่ะ"
"ฮ่าๆๆ.พระแม่แช่งรัวๆเลยว่ะ" เหล่าชาวบ้านหัวเราะขำขัน จนกลายเป็เื่สนุกซะแล้ว
"แต่ผมเสียเงิน ซื้อมานะ" หม่าเหลียงไม่สนใจเสียงรอบข้าง เขายังคงมุ่งมั่นจะเอาไก่ย่างกลับคืน
"สี่แสนล้านภพ สี่แสนล้านชาติ เงินแค่ 2 ตำลึง เสียไม่ได้หรือคะ หรือคะๆๆ" นางยังคงหน้าด้านไม่ยอมแพ้เช่นกัน
"โอ๊ย.กูหิวจะบ้าตายอยู่แล้ว เอาคืนมาเลยนังตัวดี" พรานหนุ่มโมโหสุดเหวี่ยง เขาหิวจนหน้ามืดเตรียมพุ่งเข้าไปทำร้ายนาง โดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอีกต่อไป
นักพรตสาวเองก็หมดความอดทนเช่นเดียวกัน นางตวาดแว๊ดออกมา
"เ้าคนบ้า เงินแค่ 2 ตำลึงเสียไม่ได้หรือยังไง นั่นทางออกหันหลังเดินออกไปซะ ทหารเปิดทางให้มันออกไป"
"กูไม่ไป เอาไก่ย่างคืนมา หรือไม่ก็จ่ายเงินให้กู 5 ตำลึง"
"ออกไป! หากยังแข็งขืน ข้าจะให้ทหารตัดหัวของเ้า.โยนออกไป" นักพรตหญิงไม่สนใจต่อล้อต่อเถียงอีก นางสั่งให้คนหาม.แบกเสลี่ยงออกจากที่เกิดเหตุทันที
"ไอ้หนู รีบกลับบ้านไปซะ ไม่เช่นนั้น! ที่ตรงนี้.จะเป็ที่ฝังศพของเ้า" หัวหน้าทหารกล่าวเตือนเป็ครั้งสุดท้าย แล้วเดินจากไป
"ไอ้ปัญญาอ่อนเอ๊ย มันน่ากระทืบจริงๆ" ชายกล้ามใหญ่หักนิ้วมือดังกรอบแกรบ
"นั่นน่ะสิ ยายว่า.ปิดประตูตีแมวมันเลยดีกว่า" ยายป้าชุดแดง ถลกแขนเสื้อเตรียมลงมือ
"พอเถอะๆ อย่ามีเื่กันเลย พ่อหนุ่มนี่.คงเข็ดหลาบแล้วล่ะ อีกอย่างเขาถูกเ้าแม่สาปแช่งมา หากพวกเราไปถูกเนื้อถูกตัวเขาเข้า อาจทำให้พวกเราดวงซวยไปด้วย" ตาลุงพูดเป็หลักเป็ฐานน้ำเสียงสุภาพ แต่เนื้อความกลับเหมือนะเิอาร์พีจี
"จริงอย่างลุงแกว่าแหละ พวกเราอย่าไปยุ่งกับมันเลย ปล่อยให้ตายอย่างเดียวดายเหมือนหมาข้างถนนไปเลย" จากนั้นพวกชาวบ้านก็แยกย้ายกันจากไป ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนเหงาอยู่คนเดียว
"กูทำอะไรผิดวะเนี่ย ถึงถูกชาวบ้านรังเกียจ ไก่ก็ไก่ของเรา.ซื้อมา แต่ไอ้คนที่แย่งไป กลับเป็คนถูกคนดีไปซะอย่างนั้น ชิ.ไม่ยุติธรรมเลย นี่มันถิ่นกาขาวชัดๆ บัดซบจริงๆเลย" หม่าเหลียงกำหมัดแน่นเคียดแค้นดินฟ้า หลังจากด่าเสร็จก็เดินออกจากจุดนั้น หาข้าวกินรองท้อง
ขบวนนักพรตเดินมาถึงหน้าจวนผู้ว่า ขณะที่จะเข้าไปพักผ่อน ก็เห็นทหารผ้าเหลืองกลุ่มหนึ่ง กำลังติดป้ายประกาศจับคนร้าย นางบังเกิดความสนใจขึ้นมา จึงเข้าไปสอบถาม
"พวกเ้ากำลังทำอะไร"
ทหารผ้าเหลืองกลุ่มนั้นพอเห็นภรรยาของเ้านาย จึงพากันคุกเข่าถวายรายงาน
"พวกกระผมเป็ทหารในสังกัดของท่านแม่ทัพเตงเมา ท่านแม่ทัพสั่งให้ติดประกาศจับคนร้าย ไปทั่วดินแดนภาคเหนือ ที่อยู่ในเขตอิทธิพลของพวกเราทั้งหมด.ขอรับ" พูดจบ มันจึงส่งภาพวาดให้นายหญิงตรวจสอบ
นักพรตสาวรับมาตรวจดู สีหน้าของนางแปรเปลี่ยนอย่างชัดเจน
"หัวหน้าองครักษ์ ท่านจงช่วยเราดูว่า ภาพวาดคนร้ายรายนี้ คือคนๆเดียวกับที่เราพบเจอ เมื่อสักครู่ใช่หรือไม่"
"ใช่.ขอรับ คนเดียวกัน ไม่ผิดพลาดอย่างแน่นอน" หัวหน้าทหารยืนยัน หลังจากได้เห็นภาพคนร้ายอย่างชัดเจน
นักพรตสาวเมื่อมั่นใจว่าพบเจอตัวคนร้ายแล้วให้นึกดีใจ แต่นางรู้สึกสงสัยว่าเพราะเหตุใด แม่ทัพเตงเมาถึงได้ทำให้เป็เื่ราวใหญ่โตเช่นนี้ อืม..เื่นี้จะต้องมีลับลมคมในแน่ๆ จำเราจะต้องจับเ้าคนขี้งกนั่น มาสอบสวนซะแล้ว
47K
