พลั่ก!
“ข้ารู้ ท่านพี่ก็เหมือนสหายรักที่มักจะเลือกหลับนอนกับคุณชายรูปงามที่มาจากเมืองอื่น” กำปั้นของคนพูดทุบลงบนบ่าของกู้เจิ้งจีแรงพอสมควร
“เราพูดเื่ของอู๋หยางอยู่ดีๆ ไฉนกลายเป็โทษของข้าไปได้เล่า? เอาเถิดๆ เ้าอย่าโมโหไปเลย ถ้าอย่างนั้นวันนี้ข้าจะอาบน้ำให้ภรรยาคนงามของข้าก็แล้วกัน” กู้เจิ้งจีกล่าวจบก็อุ้มหวังฮั่นไปห้องข้างๆ ที่บ่าวรับใช้เตรียมน้ำอาบใส่อ่างเอาไว้ให้
หวังฮั่นคิดถึงในเล่าในอ่างน้ำของม่อชิงฉือแล้วหัวเราะคิกๆ กู้เจิ้งจีจึงถือโอกาสสอบสวนภรรยาทั้งภายนอกและภายในอย่างละเอียด
ม่อชิงฉือที่ซ่อนตำราหลงหยางเล่มที่หวังฮั่นบอกว่าดีที่สุดเอาไว้ในอกเสื้อ พอมาถึงเรือนพักในคฤหาสน์สกุลอู๋ก็รีบเข้าไปในห้องพักแล้วปิดประตูห้องลั่นดาลเรียบร้อย หามุมลับตาคน จากนั้นก็ค่อยๆ เปิดตำราออกมาดู
พวกตำราลับในห้องหอเขาเคยแอบดูบ่อยๆ กับสหายมือปราบคนอื่นๆ ทว่าตำราหลงหยางกลับเพิ่งได้ดูเป็ครั้งแรก
....ที่สำคัญ ไม่อาจจะให้ผู้ใดมาดูด้วยได้!
มือปราบหนุ่มตาโตกับภาพวาดการจูบอันดูดดื่มระหว่างบุรุษ ภาพการลูบคลำไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย และคำบรรยายถึงการร่วมรักในแต่ละท่วงท่า
‘ข้าไม่เห็นจะรู้สึกตื่นตัวไปกับภาพพวกนี้เลย แค่รู้สึกแปลกตาเท่านั้น หรือว่าที่จริงข้าจะแค่ตื่นเต้นเพราะอู๋หยางเป็คนรูปงาม’
พอดูจนจบเล่ม ม่อชิงฉือก็ปิดตำราแล้วเอาไปซ่อนในด้านในสุดของตู้เสื้อผ้า เขาตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะเอาไปคืนหวังฮั่นและยืนยันกับสหายว่าตัวเขาไม่ได้รู้สึกอย่างว่ากับภาพพวกนี้เลยสักนิด
แต่...เหตุใดในตอนที่เห็นร่างเปลือยของอู๋หยางจึงได้เป็เช่นนั้น?
‘บังเอิญน่า...ข้าว่ามันแค่เหตุบังเอิญ’
ชายหนุ่มปลอบใจตนเองเสร็จก็ถือเสื้อผ้าชุดใหม่ออกจากห้องไปอาบน้ำที่ห้องน้ำรวมด้านหลัง เขาไม่กล้าเข้าไปในห้องอาบน้ำในเรือนนี้อีกแล้วเพราะเกรงว่าอู๋หยางจะบุกเข้ามาอีก
พ่อบ้านฝูมายืนรออยู่หน้าห้องพักของม่อชิงฉือ พอเห็นมือปราบหนุ่มแต่งตัวเรียบร้อยก็รีบบอกให้เขาไปที่หน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์
“วันนี้คุณชายรองจะให้ท่านติดตามออกไปข้างนอก น่าจะมีเื่สำคัญท่านรีบไปที่ประตูหน้าเถิด”
ได้ยินว่าออกไปข้างนอก ม่อชิงฉือก็ถอนหายใจโล่งอกเพราะการต้องอยู่ในเรือนสองต่อสองกับอู๋หยางเป็เื่อันตรายยิ่ง อู๋หยางนั่งอยู่บนหลังม้า ข้างๆ มีบ่าวรับใช้ผู้หนึ่งจูงม้ารออยู่
“มือปราบม่อ ม้าของท่านอยู่นี่ขอรับ”
“เร็วเข้า ชิงฉือ ข้านัดคนเอาไว้”
ม้าของอู๋หยางและม่อชิงฉือวิ่งไปหยุดที่หน้าร้านเฉี่ยนซือสาขาที่สิบซึ่งอยู่ไม่ห่างจากบ้านของมือปราบหนุ่มนัก
‘นี่มันสาขาที่เสี่ยวถงทำงานอยู่นี่? เหตุใดเขาต้องมา? ปกติไม่เห็นเคยได้ยินว่าหมออู๋จะออกมาตรวจตราร้านสาขาเลยสักครา’
อู๋หยางลงจากรถม้าเข้าไปในร้าน เขาเดินนำม่อชิงฉือเข้าไปในห้องทำงานของหลงจู๊จี้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ยาแก้ผื่นคันภูมิแพ้ที่ข้าคิดค้นมีคนทำเลียนแบบอย่างนั้นหรือ?”
“ขอรับ พวกเขาเลียนแบบก็ไม่เป็ไรหากว่ามันได้ผล แต่พวกเขาขายโดยที่บอกว่าเป็ยาที่ท่านเป็ผู้ปรุงขึ้นมา มีหลายคนมาร้องเรียนว่ากินไปแล้วทรุดหนัก มิใช่อาการกระทุ้งโรคอย่างที่ท่านเคยบอก ตอนนี้คนที่ซื้อไปหลายคนป่วยหนักเลยขอรับ”
“ยาที่ข้าปรุงขึ้นก็บอกแล้วว่ากินไประยะแรกจะต้องมีอาการกระทุ้งโรคออกมา แต่จะหายในภายหลัง มิใช่ทรุดหนัก เห็นทียาที่แอบอ้างชื่อพวกนี้ต่อไปจะสร้างความเสียหายให้กับชื่อเสียงของร้านยาเฉี่ยนซือของเรา เช่นนี้ต้องสืบหาคนทำอย่างเร่งด่วน”
“ข้าส่งคนไปสอบถามมาแล้วขอรับ มีเพียงคนเขตนี้เท่านั้นขอรับที่หาซื้อยาเถื่อนมาได้ เห็นว่าคนที่ขายส่งก็คือหลงจู๊ซุย”
“คนปรุงยาต้องอยู่แถวนี้” อู๋หยางหันหน้าไปหามือปราบหนุ่ม “มือปราบม่อ ที่ข้าพาเ้ามาวันนี้ก็เพื่อให้รู้ว่าตอนนี้ปัญหาของข้าก็คือถูกคนปลอมแปลงยา”
“นั่นมันยาที่ท่านใช้ข้าทดลองใช่หรือไม่?”
“ถูกต้อง หลังจากที่ข้าทดลองกับเ้าวันนั้นก็ไปหาคนที่ป่วยจริงๆ มาทดลองยาเพิ่ม ตอนนี้อาการผื่นคันกำลังกลายเป็โรคที่มีผู้เป็จำนวนมาก หลังจากข้าพบว่ายาได้ผลดีกับพวกเขาจึงได้นำออกมาจำหน่ายในราคาถูก ไม่คิดเลยจะมีคนชั่วคิดหาเงินทองด้วยการปลอมยาข้า”
“ท่านได้แจ้งทางการหรือยัง?”
“ข้าให้คนไปบอกกับกู้เจิ้งจีแล้ว เขากำลังให้คนออกไปสืบข่าว แต่ข้าเกรงว่าคนที่ทำจะเป็คนภายใน เกรงจะแหวกหญ้าให้งูตื่น”
“มิน่า ท่านจึงมาที่นี่ในตอนค่ำเยี่ยงนี้”
“อืม ที่นี่หลงจู๊จี้ช่วยดูแลมานาน ตอนนี้มีถึงสามคูหาและมีลูกจ้างมากมาย ในบรรดาพวกเขาอาจจะมีหนอนบ่อนไส้แทรกซึมอยู่”
“คุณชายรอง ท่านคงต้องระวังตัวหน่อยนะขอรับ ข้าลองประเมินแล้ว ดูเหมือนพวกเขาจะขายยาออกไปจำนวนมาก หากท่านคิดจะจับกุม เกรงว่าพวกเขาจะคิดร้ายท่าน”
“ข้าจะระวังตัว”
ม่อเสี่ยวถงถูกมารดารบเร้าให้ไปส่งเสื้อคลุมที่ซักรีดเรียบร้อยให้พี่ชายที่คฤหาสน์สกุลอู๋ แต่พอไปถึงก็ได้ยินว่าเขาติดตามท่านหมออู๋ออกไปข้างนอก นางแอบซักไซ้ยามผู้หนึ่ง คนผู้นั้นจึงแอบบอกว่าท่านหมอไปธุระเื่ยาปลอม
“ขอบคุณท่านมาก ข้ารู้แล้วว่าพี่ชายข้าไปที่ใด?”
นางวิ่งกลับไปยังร้านยาเฉี่ยนซือสาขาที่ตนทำงานอยู่ สองวันก่อนนางได้ยินเื่ที่หลงจู๊จี้พูดกับบุรุษหลายคนที่มาร้องเรียนเื่ยาแก้ผื่นคัน
“ข้าซื้อยาที่พวกเขาบอกว่าท่านหมออู๋เป็คนปรุง เ้าดูสิ ตอนนี้ผื่นพวกนั้นจากที่เคยเป็แค่ตรงบ่ากลับลุกลามไปทั่วทั้งตัวแล้ว”
พอสอบถามโดยละเอียดก็พบว่ายาพวกนั้นไม่ได้จำหน่ายโดย ร้านเฉี่ยนซือ แต่มีคนนำไปขายตามแผงลอยโดยอ้างว่าเหมามาจากเฉี่ยนซือในราคาถูกเพราะรู้จักกับหลงจู๊จี้ แต่หลงจู๊จี้ยืนกระต่ายขาเดียวว่าเขาไม่เคยจำหน่ายยาจำนวนมากให้กับผู้อื่นมาก่อน
“นั่นน่าจะเป็ยาปลอมที่แอบอ้างชื่อท่านหมออู๋ ข้ายืนยันว่ายาที่ท่านหมออู๋หยางเป็ผู้ปรุง วางจำหน่ายที่นี่ที่เดียวเท่านั้น” หลงจู๊จี้ยืนยันหนักแน่น
“ในเมื่ออ้างว่าท่านหมออู๋เป็ผู้ปรุง พวกท่านก็ต้องรับผิดชอบสิ”
“ข้าบอกแล้ว หากท่านมาซื้อจากที่นี่ข้ารับผิดชอบแน่นอน แต่ในเมื่อไม่ใช่ ข้าก็ไม่อาจจะรับผิดชอบได้ พวกท่านไปแจ้งที่สำนักมือปราบเถิด”
คนทั้งหมดรู้ว่าตนเองไม่อาจจะเรียกร้องเอาผิดกับร้านเฉี่ยนซือได้จึงจำใจต้องพากันไปแจ้งความที่สำนักมือปราบ
ม่อเสี่ยวถงกึ่งวิ่งกึ่งเดินเร่งไปให้ถึง นางรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีนัก
ขณะนั้นอู๋หยางกับม่อชิงฉือที่หารือกับหลงจู๊จี้เสร็จกำลังออกมาถึงหน้าร้านพอดี บุรุษในชุดดำหกคนที่ซ่อนอยู่ด้านหน้าก็พุ่งเข้ามาพร้อมดาบในมือ
“ชิงฉือระวัง!”
ม่อชิงฉือชักกระบี่ออกมาอย่างรวดเร็ว เขายืนขวางหน้าอู๋หยางเอาไว้ คนร้ายทั้งหกบุกเข้ามาพร้อมกัน มือปราบหนุ่มรีบยกกระบี่เข้าขวาง
เคร้ง! เคร้ง! คร้าง!
อู๋หยางเป็ห่วงม่อชิงฉือ เขากระโจนเข้าไปต่อสู้กับคนร้ายผู้นั้น พอคน ผู้นั้นถูกถีบล้มลงก็ชิงเอาดาบมาช่วยม่อชิงฉือต่อสู้
มือปราบหนุ่มหันมาเห็นท่านหมอไล่ฟันคนร้ายจนกระเจิดกระเจิงก็ตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ด้วยวรยุทธ์ของอู๋หยางไม่จำเป็ต้องจะต้องพึ่งพาเขาให้มาปกป้องเลยด้วยซ้ำ คนร้ายสองคนที่อยู่ด้านหลังเห็นท่าไม่ดีจึงควักเอาขวดสีขาวออกมา
“ใช้พิษเร็ว!”
อู๋หยางหันกลับมามอง ม่อชิงฉือที่ถูกฝุ่นสีขาวสะบัดเข้าเต็มหน้า สำลักเืออกมาเล็กน้อย ท่านหมอหนุ่มรีบพุ่งเข้าประคองมือปราบที่ดวงตาเริ่มแดงก่ำมีอาการซวนเซและเริ่มมองไม่ชัด
“แค่กๆ” ม่อชิงฉือดวงตามืดมัว รู้สึกเจ็บคออย่างรุนแรง
“เ้าไอเป็เืแล้ว ควันนั้นมันมีพิษ”
ม่อเสี่ยวถงที่วิ่งมาเห็นบุรุษชุดดำสองคนสะบัดฝุ่นพิษใส่พี่ชายของตนเองรีบไปแอบอยู่ที่ซุ้มขายของ นางซ่อนเสื้อคลุมของพี่ชายเอาไว้ในซอกแล้วหันไปคว้าไม้ท่อนเขื่องสูงกว่าศีรษะของตนเองออกมา
พอคนทั้งสองวิ่งหนีมาตามถนนนางก็ใช้ไม้ฟาดสวนไปที่หน้าอก คนทั้งสองล้มลงสิ้นสติไปในทันที
“เ้าบังอาจทำพี่ข้าาเ็ ข้าไม่เอาเ้าตายก็ดีแล้ว” หญิงสาวร้องลั่น โยนไม้ใส่หลังคนทั้งสองแล้ววิ่งไปดูม่อชิงฉือ
อู๋หยางเห็นว่าเป็ม่อเสี่ยวถงก็รีบร้องสั่ง
“เ้าไปบอกหลงจู๊จี้ให้เตรียมยารักษาพิษเบื้องต้นเร็วเข้า!”
*******************
509
