“ข้อความจดหมายจากผู้เล่นสมิท: ถึงพลอย ตอนนี้ฉันกำลังมุ่งไปที่เมือง เซนทรัล เมืองหลวงของเกม MRO เพื่อไปพบกับผู้เล่นที่ชื่อแพร สามารถตามหาฉันได้ที่ร้านอาหาร เดธร็อค คาเฟ่”
พลอยใสที่ใช้ระบบวาร์ปของเกมมาที่เมืองเริ่มต้น กำลังอ่านจดหมายข้อความที่สมิททิ้งเอาไว้ พร้อมระบุพิกัดที่ๆเขาจะไป ทำเอาเธอถอนใจก่อนจะเรียกใช้ระบบวาร์ปไปที่เมืองหลวงเซนทรัลทันที
“เพชรนะเพชร แกไม่รู้เลยหรือไง ว่าร้านอาหารเดธร็อค คาเฟ่น่ะ มันเป็ร้านของกิลด์อันเดอร์ครอส”
ในเกมMRO นั้น กิลด์มีอภิสิทธิพิเศษบางอย่างที่ผู้เล่นหรือกลุ่มปาร์ตี้ไม่มี นั่นก็คือก็เช่าอาคารหรือที่ดินภายในเกมได้ เมื่อเช่าแล้วกิลด์นั้นจะทำอะไรกับที่ดินตรงนั้นก็ได้ ทั้งทำเป็บ้านเช่า ร้านอาหาร หรือแม้กระทั่งสำนักงานกิลด์ โดยเสียค่าเช่าเป็รายปี ซึ่งค่าเช่านั้นก็ไม่ใช่ถูกๆ แต่แพงพอๆกับการเช่าอาคารสำนักงานในโลกจริงเลยด้วยซ้ำ
พลอยใสวาร์ปมาที่ประตูวาร์ปของเมืองหลวง ก่อนที่เธอจะจ่ายค่าผ่านทางยี่สิบเหรียญให้กับNPC ที่ทำหน้าที่เปิดระบบวาร์ป ซึ่งเงินที่เสียไปนี้ จะไปเข้าที่กิลด์ที่ทำการเมืองนั้นๆได้ แต่เนื่องจากเมืองหลวงในเกมนี้ ไม่สามารถถูกกิลด์ใดได้ เช่นเดียวกับเมืองเริ่มต้น ดังนั้นค่าผ่านทางจึงกลายเป็การนำเงินกลับสู่บริษัทเกมอย่างแเี
“ร้านเดธร็อค คาเฟ่ ตั้งอยู่ริมกำแพงเมือง โซนขายเสื้อผ้าและเครื่องประดับสินะ” พลอยใสกล่าวพลางเปิดดูแผนที่ในเมืองเพื่อความแน่ใจ ก่อนที่เธอจะเดินตามมันไปอย่างรวดเร็ว จนไปเจอร้านที่สร้างจากตู้คอนเทนเนอร์สองชั้น ถูกประดับด้วยกระจกใสเปิดโล่ง เผยให้เห็นร้านข้างในอย่างสะดวก และสมิท ลิลี่ รวมถึงผู้หญิงผมสีฟ้าในชุดกี่เพ้าจีนสีขาวกำลังนั่งอยู่ด้านในสุดริมกระจกร้าน
เสียงกระดิ่งบนประตูคืออย่างแรกที่พลอยใสได้ยิน ก่อนที่เธอจะััได้กับบรรยากาศร้านที่ทำผนังและเพดานโทนสีน้ำตาลครีม ตกแต่งด้วยเครื่องดนตรีติดผนัง แผ่นซีดีเพลงร็อคชื่อดังจากวงต่างๆ สมชื่อกับร้านเดธร็อคคาเฟ่เสียจริง
“คุณพลอยใสมาแล้วค่ะ” ลิลี่กล่าวพร้อมกับหูกระต่ายของเธอกระดิกเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งสั่นกรุ๊งกริ๊งเมื่อประตูถูกผลักเข้ามาในร้าน สมิทที่นั่งข้างๆลิลี่หันไปมองตามทันที
“เธอรู้ได้ยังไงน่ะลิลี่ เก่งจัง” สมิทเอ่ยถามอย่างสงสัย ทำเอากระต่ายสาวยิ้มร่าเมื่อได้รับคำชม
“หนูจำเสียงฝีเท้าและจังหวะการเดินได้ค่ะ”
“สวัสดีค่ะ” แพรซึ่งนั่งฝั่งตรงข้ามกับลิลี่กล่าวเมื่อพลอยใสมาถึง ก่อนที่เธอจะขยับเข้าไปด้านใน เพื่อให้พลอยใสนั่งข้างๆเธอ พลอยใสพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนที่เธอจะนั่งข้างๆแพร
“ทางฉันและคุณแพรพึ่งมาถึงไม่นาน” สมิทบอกกล่าวให้พลอยใสฟัง “พวกเราเริ่มสั่งอาหารและเครื่องดื่มเลยดีไหม มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง”
“อย่าพึ่งค่ะ” พลอยใสกล่าวห้ามทุกคนด้วยน้ำเสียงกระซิบ “ร้านนี้เป็ร้านของกิลด์อันเดอร์ครอส พวกเรามีอันตรายได้ตลอดเวลา รีบออกจากที่นี่กันเถอะค่ะ”
ทั้งสมิทและลิลี่สะดุดทันทีที่ได้ยินชื่อกิลด์ ส่วนแพรนั่งเอียงคอมองด้วยความสงสัย เนื่องจากเธอเป็ผู้เล่นสายPVP ในสนามประลอง จึงไม่ได้สนใจหรือรับรู้ข่าวสารกิลด์เสียเท่าไหร่
เสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งอีกรอบหนึ่ง เพื่อบ่งบอกว่ามีคนเข้ามาในร้าน เป็จังหวะเดียวกับที่สมิทลุกจากโต๊ะเรียบร้อยแล้ว และกำลังหันหน้าไปตรงประตูทางออก
ผู้ที่เข้ามาในร้านนั้นสมิทรู้จักอย่างดี เขาคือไชยา และไอซ์ เพื่อนร่วมปาร์ตี้เพียงครั้งเดียวของเขา ไอซ์นั้นเมื่อเจอสมิทเขาก็โบกมือทักทาย ตามประสาคนที่เคยร่วมปาร์ตี้ ส่วนไชยาทำหน้าเจื่อนเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าหนีไป
ลำพังแค่สองคนนี้คงจะไม่มีเื่อะไร ถ้าหากไม่มีคนของกิลด์อันเดอร์ครอสคนที่สามเข้ามา ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะอัศวินสีแดง ด้านหลังสะพายดาบใหญ่ เขามีนามว่าสาโท ผู้เล่นที่เคยปะทะกับอาทิตยาที่หน้าเมืองเริ่มต้นมาแล้วนั่นเอง
ดวงตาสีเหลืองที่คมราวกับอินทรีย์ และฉายแววดุดันของสาโทสบตาเข้ากับพลอยใสอย่างจัง สองมือของเขากำหมัดแน่น เช่นเดียวกับฟันของเขาที่ขบกันจนเกิดเสียง สาโทใช้นิ้วชี้ในมือขวาที่สั่นเทาชี้ไปหาเธอทันที
“อีพลอยใส มึงกล้ามาเหยียบถิ่นกูเชียวหรือ นี่มันเขตของอันเดอร์ครอส มึงไม่รู้หรือไง!!”
เสียงะโอันดังกึกก้องของสาโท ทำเอาลูกค้าในร้านบางคนผวา แต่ทว่าพวกเขาก็ยังไม่กล้าจะออกจากร้าน เพราะสาโทยืนบังหน้าประตูอยู่
“พวกกิลด์อันเดอร์ครอสนี่ใช้ภาษาสมัยพ่อขุนกันทุกคนเลยสินะคะ” ลิลี่กล่าวพลางถอนใจ ประโยคของเธอทำเอาสมิทกับแพรมองหาเธอเป็สายตาเดียว
พลอยใสถอนหายใจจนเกิดเสียง สองมือของเธอตบข้างลำตัวเพื่อขับไล่ความกลัวที่โดนตวาดใส่ เธอสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะตอบกลับไปทันที
“ตอนนี้พวกเราเป็ลูกค้ามาใช้บริการร้านคุณอยู่นะคะ คุณสาโท กรุณามีมารยาทกับลูกค้าหน่อยค่ะ...หรือที่บ้านไม่ได้สั่งสอนมารยาทผู้ดี”
“ไสหัวออกไปซะ” สาโทกล่าวก่อนจะเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา เขาเปลี่ยนให้ร้านกลายเป็เขตที่สามารถต่อสู้กันได้ทันที ดูท่าว่าเขาอยากจะซัดกับพลอยใสตอนนี้เดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ ระบบหน้าต่างของกลุ่มสมิทขึ้นสีแดงแจ้งเตือนในทันที
แต่แล้วหน้าต่างแจ้งเตือนก็ดับลง ร่างของสาโทถูกบังคับให้ออกไปอยู่หน้าร้านทันที พร้อมกับประตูที่ล็อคไม่ให้สาโทเข้ามาได้อีก ทำเอาเขาทุบกระจกร้านจนสั่นกราวด้วยความโมโห
“ต้องขออภัยลูกค้าทุกๆท่านด้วยนะครับ ที่คนของเราเสียมารยาท”
เสียงของชายหนุ่มอันเย็นะเืดังมาจากหลังร้าน ก่อนที่จะมีชายหน้าตาหล่อเหล่า รูปร่างสูงบางในชุดเสื้อกาวแพทย์คนหนึ่งเดินออกมา เขาเป็ชายหนุ่มที่จัดว่าหน้าตาดีอย่างมาก เขามีผมและดวงตาสีดำ แววตาของเขาค่อนข้างเ้าเล่ห์ แม้จะซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นทรงสีเหลี่ยมก็ตาม
“หัวกิลด์อันเดอร์ครอส ดาร์ค” พลอยใสกล่าวพลางกำหมัดแน่น “เรามาเจอตัวอันตรายที่สุดเสียแล้วสิ”
“เพื่อเป็การขอโทษลูกค้าทุกๆท่าน” หัวกิลด์อันเดอร์ครอส ที่มีนามว่าดาร์คยังคงกล่าวต่อไป “ลูกค้าทุกๆท่านที่อยู่ในร้านนี้ จะได้กินฟรีดื่มฟรีทุกเมนู สั่งได้เลยครับ”
ลูกค้าทุกคนต่างรู้สึกยินดี เมื่อได้ยินเ้าของร้านกล่าวเช่นนั้น ดาร์คนั้นมองมาที่พลอยใส เขายิ้มให้ก่อนจะผายมือเชิญให้นั้งโต๊ะต่อไป และไม่นานนัก ก็มีบริกรสาวในชุดเมดโกธิคเดินมาจดเมนูที่โต๊ะของพวกเธอ
“จะเป็การดีกว่า หากเราตอบรับน้ำใจของเขานะคะ” แพรกล่าวขึ้น หลังจากที่ทุกอย่างจบลง พลอยใส สมิท และลิลี่ต่างเห็นด้วย พวกเขาจึงนั่งลง และเริ่มพลิกเมนูอาหารเพื่อเตรียมสั่ง โดยแพรสั่งเป็คนแรก “ฉันเอาเสต๊กปลาแซลม่อนย่างเกลือค่ะ”
“ผมเอาชุดไก่เทอริยากิและมันบด” สมิทกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ ก่อนที่เขาจะมองไปที่ลิลี่
“หนูเอาสลัดผักเต้าหู้และถั่วลิสงค่ะ” ลิลี่กล่าว “น้ำสลัดขอไม่ผสมนมหรือไข่นะคะ หนูเป็มังสวิรัติ”
“ฉันกินอะไรไม่ค่อยลง” พลอยใสกล่าวเสียงเครียด “เอาเป็ไอศกรีมพาเฟ่สตรอเบอรี่เซ็ตใหญ่ ชีสฟองดู ชีสบอลทอด ไก่นักเก็ต ส่วนเครื่องดื่มเอาราสเบอรี่โซดาค่ะ”
สมิทมองไปที่พลอยใสด้วยความตะลึงทันทีหลังจากได้ยินเมนูของเธอ “...นี่ขนาดกินอะไรไม่ลงนะ ยัยพลอย”
“เงียบเลยไอ้เพชร ในเกมกินเท่าไหร่ก็ได้ ไม่อ้วน อีกอย่างอันเดอร์ครอสมันบอกว่าจะจ่าย ฉันต้องเอาให้คุ้มสิ”
“รับทราบค่ะ รอเมนูสักครู่นะคะ” บริกรสาวกล่าวก่อนจะเดินออกไปทันที พร้อมกับตั้งป้ายไว้บนโต๊ะว่าลูกค้าVIP อีกด้วย
“พลอย...เพชร” แพรกล่าวทวนคำของทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงแปลกๆ เธอจ้องหน้าพลอยใสอยู่นานจนพลอยใสต้องเป็ฝ่ายหลบตา ก่อนที่เธอจะตัดสินใจจ้องไปที่สมิทแทน และแล้วเธอก็คิดอะไรบางอย่างออก
“หนูชื่อนางสาวณัฐหทัย กุหลาบค่ะ อายุสิบหกปี พึ่งกลับจากไต้หวัน”
“แพร!!”
“ยัยแพร”
ทั้งสมิทและพลอยใสเอ่ยชื่อออกมาพร้อมๆกัน ทำเอาแพรนั้นต้องเอามือป้องปากพร้อมหัวเราะทันที
“พี่เพชร พี่พลอย โลกกลมจังเลยนะคะ ไม่นึกว่าจะเจอกันไวขนาดนี้”
ทั้งสมิทและพลอยใสมองหน้ากัน ก่อนจะหันไปหาแพรด้วยท่าทีตะลึง ทั้งสองก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้
“กะไว้แล้วว่าต้องได้เจอกัน” พลอยใสกล่าว “ฉันเป็คนแนะนำเธอเองนี่แพร ว่าให้เล่นเกมนี้ ใช่ไหมล่ะ”
“เพื่อความชัวร์ ชื่อจริงของฉันคืออะไร” สมิทเริ่มถามก่อน ไม่ใช่เขาไม่เชื่อ แต่เขาจำหน้าและน้ำเสียงของแพรไม่ได้แล้ว หลังจากผ่านมาสี่ปี เขาจึงอยากทดสอบเฉยๆ แพรพยักหน้ารับก่อนจะกล่าวตอบ
“พี่เพชรชื่อไพบูลย์ พุดพิชญาค่ะ ส่วนพี่พลอยก็ชื่อกันตพิชญ์ ช้องนาง...เชื่อหรือยังคะ ว่าหนูคือแพรตัวจริง”
พลอยใสหันไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงแพรทันที หลังจากรู้ว่าเธอคือรุ่นน้องที่จากกันมานานกว่าสี่ปี แพรนั้นกอดตอบก่อนจะชำเลืองตามองมาที่สมิท
“จะไม่เข้ามาอ้อนหนูเหมือนพี่พลอยบ้างหรือคะพี่เพชร”
“ไม่ล่ะ นั่นมันเด็กๆทำกัน” เพชรกล่าวก่อนจะเบือนหน้าหนี ทำเอาแพรหัวเราะในลำคอเบาๆ
“ไม่ชอบหรือคะ...เห็นตอนเด็กชอบกอดหนูประจำเลย ไหนจะหอมแก้มหนูอีก”
“ไอ้เพชร แกทำอย่างนั้นจริงง่ะ” พลอยใสหันมามองด้วยสายตาอาฆาต ทำเอาเพชรแทบจะหมุนคอกลับไปด้านหลังเพราะความเขินอาย
“หนูยังจำได้เลยค่ะ ตอนเด็กๆพี่เพชรชอบจูงมือหนูไปหาป๊ากะม๊า และบอกว่านี่ล่ะเ้าสาวของผม ผมจะแต่งกับเธอ...น่าประทับใจจังเลยนะคะ ความกล้าของพี่ในตอนนั้น”
“ขอเถอะแพร ฉันไหว้ล่ะ” เพชรกล่าวเสียงสั่น “อย่าขายฉันมากกว่านี้เลย”
ระหว่างที่กลุ่มของเพชรกำลังพูดคุยกันสนุกสนานนั้น สาโทและไชยากำลังจับจ้องพวกเขาอยู่ตลอด ในมุมของห้องครัว
“นั่นคือพลอยใส หัวหน้าหน่วยสามของอะซูไรท์สินะ” ดาร์คกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางจ้องไปที่กลุ่มของสมิทตาไม่กระพริบ “คนที่สังหารแกที่ดันเจี้ยนหุบเขาร้างสินะ สาโท และทำให้ไอ้แม่โขง มอนสเตอร์ระดับSของแกต้องกลับไปเกิดเป็ไข่ั้แ่แรกเริ่ม”
“ตอนนั้นผมประมาทมันเองครับลูกพี่” สาโทกล่าวกับหัวกิลด์ด้วยความยำเกรง “ไม่นึกว่ายัยนั่นจะมีไม้ตายลับซ่อนอยู่ มอนสเตอร์สไลม์ไร้รูปร่างประจำตัวยัยนั่น วิวัฒนาการเป็มอนสเตอร์ระดับSSั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้ เราไม่รู้วิธีรับมือกับมันเลย”
“ฉันไม่ชอบความพ่ายแพ้ และไม่สนว่ามอนสเตอร์ตัวนั้นจะเป็ตัวอะไร” ดาร์คกล่าวก่อนจะสะบัดชุดกาวน์ออกข้างลำตัว พร้อมหันหลังเตรียมขึ้นชั้นสองของร้าน “ฉันจะให้โอกาสแกอีกรอบสาโท ทันทีที่กลุ่มนั้นออกนอกเขตปลอดภัย ให้นำกำลังทั้งหมดลงมือสังหารพวกมันทันที อย่าให้เหลือ”
“จะให้จับนังมอนสเตอร์กึ่งมนุษย์ ยัยเ้าหญิงแห่งดวงจันทร์มั้ยครับ” สาโทกล่าวถามเพื่อความแน่ใจ เพราะเ้านายของเขาไม่ชอบให้ใครออกนอกคำสั่ง “นังนั่นน่าจะขายได้เป็ล้านเลย ต่อให้แปลงเป็เงินบาทแล้วก็ตามที”
“แล้วแต่แก ถ้าจับได้ก็จับ” ดาร์คเนสกล่าวทิ้งท้ายก่อนที่เขาจะเดินขึ้นบันใดวน “ถ้าแกจับมันมาได้จริง จะได้มีเงินมาไถ่หนี้พนันบอลฉันสักที...แกคงไม่ลืมนะ ว่าทำไมแกต้องเข้ามาเล่นเกมนี้”
“เพราะผมติดหนี้พนันบอลครับ” สาโทกล่าว “ผมติดหนี้บ่อนของท่านอยู่สี่แสน แลกกับการไม่ต้องถูกจับไปถ่วงน้ำหรือบังคับเดินสายขายยา ผมจึงต้องมารับใช้ท่านในเกมจนกว่าจะหาเงินใช้หนี้หมด”
ดาร์คพยักหน้ารับอย่างพอใจ ก่อนที่เขาจะเดินขึ้นไปชั้นสอง ซึ่งเป็เขตห้องพักของพนักงานในร้านนี้
165
