บทที่ 5
ในห้องทำงานอันสุดแสนจะไฮเทคทุกคนล้วนใส่สูทดำผูกเนคไทเรียบร้อยทั้งชายหญิง บ้างนั่งหน้าจอมอนิเตอร์ เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดดังระรัวเสียงสัญญานระบบสื่อสาร ติ๊ด ติ๊ด เสียงปริ๊นเตอร์ทำงานดังกรอกแกรกระงมไปทั่ว บางคนยืนนิ่งใช้ความคิดบางคนกำลังพูดคุยสื่อสารผ่านเฮดโฟน บางคนวิ่งรับส่งเอกสาร ดูวุ่นวายไปหมดอุปกรณ์อิเลคทรอนิคทุกตัวไฟสว่างกระพริบตลอดเวลา คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะยี่สิบกว่าตัวปรากฎภาพและข้อมูลต่างๆบริเวณกลางห้องมีมอนิเตอร์ห้าสิบนิ้วจัดวางเรียงชิดติดกันตามแนวตั้งห้าตัว แนวนอนแปดตัวติดตั้งบนผนังเหนือศรีษะ บนจอภาพปรากฎเป็รูปชายวัยกลางคนหนวดเครารกครึ้ม วัยประมาณห้าสิบสองปี
“โอชานาเอียน นักธุรกิจมือทองแห่งยุโรปตะวันตกวัยห้าสิบสองปี เกิดที่สาธารณรัฐอาฟริกากลาง เ้าของอสังหาริมทรัพย์และธุรกิจเหมืองทองใหญ่ของเอเชีย เขายังเป็ผู้สนับสนุนรัฐบาลประเทศ เชนก้าทรัพย์สินที่สืบทราบได้ขณะนี้คือสองหมื่นห้าพันล้าน US ดอลลาร์” เ้าหน้าที่เสียงใสกล่าวรายงาน
“แล้วที่อยู่ปัจจุบันหล่ะ”หัวหน้าวัยกลางคนกล่าวถาม
“โอชานาเอียน มีที่อยู่ทั้งหมดสามแห่ง คือ คฤหาสน์ใหญ่ในแมนฮัตตันคฤหาสน์หรูชายฝั่งเม็กซิโก แล้วก็เซฟเฮ้าส์ที่มณฑลกวางสี ประเทศจีน”
ภาพบนมอนิเตอร์ได้เปลี่ยนไปเป็ชายอีกคน“โอลิเวอร์ เอียน ทายาทเพียงคนเดียวของ โอชานา เอียน อายุยี่สิบหกปี สถานที่เกิดไม่ปรากฏ มารดา ไม่ทราบข้อมูล ที่อยู่ปัจจุบัน บ้านพักริมทะเล เมืองยอซูเกาหลีใต้ค่ะ”
“เกาหลีใต้ห่างจากเราสามพันกว่าไมล์ แล้วเมื่อวาน เขามาทำอะไรที่นี่”หัวหน้าถาม
เงียบ! ชาย หญิง ชุดสูททั้งสิบเอ็ดคนที่ล้อมรอบนิ่งก้มหน้าต่ำ
“พวกคุณทำงานกันดีมากเดือนนี้กินมาม่ากันดีมั๊ย” หัวหน้าเริ่มอารมณ์เสีย”ขอภาพต่อไป”
“สิทธิดลเชียนวารา อายุยี่สิบปี เกิดที่เมืองซีเฟิรส์ ประเทศเฟริซคลาส บิดา พลโทกานจีเชียนวารา มารดา นิด้า เชียนวารา ปัจจุบันศึกษาอยู่ที่วิทยาลัยวอเล็ตมิชชั่น สาขารัฐและปรัชญาปีที่ห้าที่อยู่ปัจจุบัน บ้านพักพิเศษค่ายปกป้องมาตุภูมิกรีนแลนด์”
ภาพบุคคลสิบสองคนและเหตุการณ์คลิป ติ๊กต๊อก ยูทูป อินสตาแกรม รายละเอียดทุกอย่างที่เกี่ยวข้องหน้าวิทยาลัยวอเลตตอนเย็นเมื่อวานได้ถูกนำมาบรรยายอย่างละเอียด
“กล้องวงจรปิดรอบๆบริเวณแปดตัว เสียหายทั้งหมดครับ เราไม่สามารถดึงภาพอะไรออกมาได้เลยทุกตัวจอดำ มืดสนิท”ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“ดิฉันได้ลงพื้นที่เมื่อเช้าขอคลิปจากน้องๆนักศึกษาได้ข้อมูลมาทั้งหมดยี่สิบเจ็ดคลิปค่ะ”
หัวหน้าหันมาสั่ง”เอาขึ้นจอใหญ่เปิดดูทุกคลิป”
ในขณะที่คลิปต่างๆทยอยขึ้นหน้าจอ“เราต้องรู้ให้ได้ว่า โอลิเวอร์ เอียน มาทำอะไรที่นี่เขาคงไม่ได้แค่มาจีบสาวหรอกนะ” หัวหน้ากล่าวไปชมคลิปไป “แล้วก็เกิดอะไรขึ้นกันแน่ที่หน้าวิทยาลัย มีสิ่งใด หรือใครที่ทำให้โอลิเวอร์เป็เช่นนั้นถ้าเรายังไม่พบคำตอบ เมืองนี้ ตอนนี้ อันตรายเสียแล้ว” หลายคนที่รับฟังรู้สึกขนลุกเสียวสันหลังวูบ บางคนคิดถึง Predator ตัวร้ายนอกโลกที่อยู่ในภาพยนตร์
“เดี๋ยวๆ หยุดก่อน” หัวหน้าชะงักเพ่งมองภาพ”ย้อนหลังกลับไปหน่อย” ภาพกรอถอยหลัง”หยุดตรงนี้หล่ะ” ภาพได้หยุดนิ่งลง”ขยายตรงนี้หน่อย ด้านซ้ายตรงนั้น ขยาย”ทุกคนมองตามด้วยความสนใจ “คลิปนี้สมบูรณ์หรือปล่าว”หัวหน้ากล่าวถาม
“เป็ต้นฉบับทั้งหมดค่ะหัวหน้า”
“พวกคุณเห็นอะไรมั๊ยนาทีที่ยี่สิบห้าจุดสองสามตรงนั้น”หัวหน้ากล่าว น้ำเสียงเริ่มสั่น
“มีคนหายไป”หลายคนเริ่มนิ่ง สนใจ
“เวลาเท่าไหร่”หัวหน้าถามขณะมองภาพ
“ศูนย์จุดสี่ห้าห้าหนึ่งวินาทีครับผม”
“ภาพไม่ค่อยชัดครับอาจเป็สัญญานเน็ตไม่ดี”
“คนนี้ใคร”
“ทรงกรดอติเทพครับ”
“ทรงกรดลูกชายดอกเตอร์ ปริญญา อติเทพ ที่หายสาบสูญไปเมื่อ5ปีที่แล้วใช่มั๊ย”หัวหน้าอุทานด้วยความใ
“แม่นนน!”หลายคนตอบกลับพร้อมเพรียงกัน เออ ที่งี้ภาษาท้องถิ่นออกเชียว
อยู่ยากแล้วทรงกลดเอ๋ย ข้อมูลของเขาเริ่มหลั่งไหลเข้ามา เื่ของด๊อกเตอร์ปริญญา อติเทพตอนนี้ หน่วยงานเฝ้าระวังและปกป้องทะเลบูรพา หน่วยงานที่เปรียบประดุจดังหมาบ้ากัดไม่ปล่อยเริ่มสนใจในตัวเขาเสียแล้ว และไม่รู้ว่า เขาจะถูกโยงไปสู่เื่อะไรอีกบ้าง
ในเวลาเดียวกันโรงยิมฮานนาภายในห้องลับ มองผิวเผินคล้ายเป็ห้องแล็บไว้ทดลองวิทยาศาสตร์มีทั้งเครื่องมือประหลาดๆ สัตว์เลื้อยคลานในตู้กระจก มีมุมช่างอุปกรณ์เชื่อมอ๊อคมุมอุปกรณ์ไฮเทค มุมสื่อสาร และอีกหลายๆมุม ที่นี่เป็ฐานลับของ ทรงกลด เจมส์ เจ พวกเขากำลังสนใจกับสิ่งหนึ่งอยู่
“What? มันคืออะไรว่ะ” เจถามด้วยความสงสัย
“โปรดทำใจให้สงบและใช้จักรยานในการรับชม”เจมส์ตอบกวนๆ
“เดี๋ยวกูถีบ”เจเริ่มเหลืออด
ในตู้กระจกใสปิดทึบทุกด้านมีหนูตะเพาขาวสองตัว ที่ช่องต่อสายยาง เจมส์กดสลิงค์ฉีดสิ่งหนึ่งเข้าไปปรากฏเป็ควันลอยฟุ้งอยู่ภายในตู้ หนูตะเพาขาวทั้งสองตัวเริ่มเคลื่อนไหวเชื่องช้าหนังตาเริ่มหนักและปิดลงร่างกายแน่นิ่งไม่ขยับตัวมีเสียงกรนเบาๆ
“เฮ๊ยตายหรือป่าว”เจขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย
“สามวิเองเหรอ”ทรงกลดกล่าว
“ฮ่าฮ่า ฮ่า แค่นอนหลับ มันคือส่วนผสมของเกสรดอกวิททรอเลีย กับน้ำลายจิ้งจก ใช้ Max Fire Gas เป็ตัวสร้างละอองมันจะทำงานเมื่อทำปฏิกิริยากับอ๊อคซิเจนในอากาศ “เจมส์กล่าวด้วยความภาคถูมิใจ
“แล้วหนูจะตื่นตอนใหน”ทรงกลดเอ่ยถาม
“อันนี้ยังไม่รู้กูทดลองกับซูโม่สองวันแล้ว ยังหลับปุ๋ยกรนเสียงดังอยู่เลยตอนนี้”เจมส์ตอบเสียงอ่อย
“หามึงทดลองกับซูโม่” ทรงกลดกับเจะโเสียงดัง ทั้งสองหันมามองหน้ากันแล้วก็พยักหน้ายิ้มอย่างมีเลศนัย
“ไอเจมส์วันนี้มึง....ตาย” พร้อมกับะโเข้าใส่เจมส์ แต่เจมส์รู้ทันฉากหนีออกไปก่อนทั้งสองไล่ต้อนชุลมุนไปทั้งห้อง ส่วนเจมส์วิ่งหนีไปอธิบายไป”เดี๋ยวซูโม่ก็ตื่น”
ซูโม่คือสุนัขพันธ์ชิตสุวัย7ปีขนฟูสีขาวแซมน้ำตาลดำเพศผู้ ตัวป้อมๆน่ารักมาก เป็ที่รักและสุดหวงของทั้งสาม เจมส์มักจะเอาซูโม่มาเป็หนูทดลองทุกครั้งที่คิดค้นอะไรใหม่ๆออกมาได้และครั้งนี้ก็เช่นเดียวกับทุกครั้งฝ่ายหนึ่งไล่จับ อีกฝ่ายหนีไปยิ้มไป เพียงชั่วอึดใจสถาณการณ์ก็เปลี่ยน เจกับทรงกลดวิ่งพรวดออกมาหนีเจมส์เหมือนใอะไรสักอย่างสิ่งนั้นคือขวดสเปรย์เล็กๆในมือเจมส์ เจมส์ยิ้มอย่างชั่วร้ายเดินเข้าหาทั้ง2อย่างช้าๆทรงกรดกับเจไม่ช้าด้วย พรวดหนีถอยห่าง อย่างน้อยในระยะสามเมตรถือเป็ระยะที่ปลอดภัย หลังจากเล่นกันจนเหนื่อยแล้วทั้งสามก็มานอนกันกลางห้องหัวชนกันในลักษณะสามแฉก มองดูเหมือนใบพัดพัดลมจ้องมองสกายลู๊บ้า แสงแดดอ่อนๆเศษหิมะค้างคาอยู่ประปราย
“ห้าปีแล้วนะเว๊ย ที่เราอยู่กันอย่างนี้”เจมส์เสียงเหนื่อยหอบ
“อืมห้าปีกูขอบใจพวกมึงที่อยู่กับกูมาตลอด” ทรงกลดกล่าว
“กูว่าจะไปเรียนต่อที่อเมริกาั้แ่สามปีที่แล้ว”เจพูดขึ้น”แต่ยิ่งมาอยู่กับพวกมึงกูยิ่งผูกพันหว่ะ”
“กูไม่ไปใหนหรอกทรงกลดอยู่ใหน กูอยู่นั้น”เจมส์พูดยิ้มๆ
“กูรับปากพวกมึงเมื่อถึงเวลากูจะพาพวกมึงไปท่องโลกกว้างนี้เอง” ทรงกลดกล่าวด้วยความมั่นใจ
หน้าร้านสะดวกซื้อภายในวิทยาลัยวอเลต่เวลาเลิกเรียนยามเย็น
“ออมพี่คนนั้นแอบมองแกหว่ะ ชั้นเห็นเค้าจ้องแกตั้งนานแล้ว”เติมขวัญกระซิบ บุ้ยปากส่งสายตาไป ออมสินมองตามเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดนักศึกษาเรียบร้อยผูกเนคไทสีดำยืนอยู่ใต้ต้นจามจุรีฝั่งตรงข้ามถนน กำลังมองมาที่เธอ
“อ่อพี่คนนั้นที่เมื่อวานเตะบอลโดนชั้นงัย” ออมสินตอบเพื่อน
“หล่อหว่ะแก”กานดากระซิบมองตามเห็นชายหนุ่มวิ่งข้ามถนน ตรงมาหา
“เจอกันอีกแล้วครับสวัสดีครับน้อง” ชายหนุ่มกล่าวยิ้มๆ ทั้งสามสาวยิ้มตอบ มองหน้าชายหนุ่ม
“เลิกเรียนแล้วเหรอครับ”
“ค่ะ”กานดาตอบ “พี่ชื่ออะไรค่ะ”
“อ่อลืมแนะนำตัว พี่ชื่อวินทวัส ปี5 วิศวไฟฟ้า ครับ เรียกพี่ วินเฉยๆก็ได้ครับไม่ทราบน้องชื่ออะไรกันบ้างเหรอ”
เติมขวัญแนะนำตัวพร้อมกับผายมือไปหาเพื่อนๆ”หนูเติมขวัญ กานดา แล้วก็ ออมสินค่ะ”
“ออมสินชื่อเพราะจังครับ” วินกล่าว มองออมสิน ยิ้มๆ
สามสาวยิ้ม“สวยทุกคนด้วยนะคะพี่” กานดาตอบ ออมสินแอบหยิกศอกกานดา
“ไม่ทราบยังปวดคออยู่มั๊ยครับน้องออมสิน”
“เอ่อเรียกออมเฉยๆก็ได้ค่ะ หายั้แ่เมื่อวานแล้วค่ะ” ออมสินกล่าวช้าๆ
“พี่ขอโทษอยากไถ่โทษด้วย ให้เกียรติไปทานข้าวเย็นกับพี่ได้มั๊ยครับ เชิญทั้งสามคนเลยนะครับ”วินทวัสทราบดีว่าหากชวนแค่ออมสินคนเดียวคงโดนปฏิเสธ“ทานอะไรก็ได้ครับ พี่ขอเป็เ้ามือเอง”
“ได้ทุกอย่างเลยเหรอพี่ไปเหอะออม ฉันหิวแล้ว สเต๊กหน้าคณะเมคคาฯอร่อยสุดสุดเลย ไม่ได้กินมาตั้งนานแล้วไปนะออม” กานดากับท่าทีอยากกินสุดๆเอ่ยปากชวนออมสิน
“ไปเถอะออม ชั้นก็ไม่ได้เม๊ามอยกับพวกแกเต็มที่มานานแล้ว” เติมขวัญกล่าวเสริม
“อืมก็ได้ ไม่ดึกนะ ชั้นต้องไปขยายแลคเชอร์วิชาเทคโนโอโซนอีก” ออมสินกล่าว
“ให้ทรงกลดอ่ะสิแหมพอวิชาเรียนรวมแกนี่กระดี้กระด๊าเลยนะ” กานดาแซว
“เชิญครับน้องๆทุกคน” วินทวัสผายมือเชิญอย่างสุภาพ สามสาวออกเดิน ชายหนุ่มตามหลังไปติดๆ
ร้านสเต๊กบลูช๊อคตั้งอยู่ตรงข้ามตึกเทคโนโลยีและนวัตกรรมไหม่ ที่นี่มีหลายสาขารวมทั้งสาขาแมคคาทรอนิคส์ ที่ทรงกลดเรียนอยู่ด้วย วันนี้ร้านสเต๊กเนืองแน่นไปด้วยผู้คนสเต๊กที่นี่นำเข้าเนื้อโคขุนจากโกเบที่ดีที่สุดในโลก รสชาติ เหนียวนุ่มอร่อยมากเป็ที่นิยมของนักศึกษาและทุกคนในย่านนี้
“เชิญครับน้องพี่ได้โต๊ะแล้ว อยู่ด้านในริมขวานี่เอง บรรยากาศดีเลย” วินกล่าวขณะเดินออกมาหลังจากจองโต๊ะเรียบร้อย
“ไปดิออม แกมองหาอะไรนักนี่” กานดาพูดยิ้มๆ”อยากเจอก็ลองแกมีเื่ดูดิ เดี๋ยวก็ได้เจอ”
ออมสินอมยิ้มเกิดความอบอุ่นขึ้นในใจ เดินตามเพื่อนเข้าไปในร้าน คิดในใจ เออ!ใช่นะ ถ้าชั้นมีเื่แกก็จะมาทุกทีใช่มั๊ย
93
