หลังจากได้นอน
เต็มอิ่มแล้วพอตื่นเช้ามาไตเติ้ลก็ยังพบว่าตนเองอยู่ในร่างเดิม…
อ่า… หมายถึงร่างเดิมของไอ้เ้าเดชาที่เขาเปลี่ยนไส้ในเข้ามาอยู่เมื่อวานนี้นี่แหละอาการนี้คือเขาคงจะตายแล้วดันมาเกิดใหม่ในโลกนิยายแบบในนิยายหลาย ๆเื่ที่เขาเคยอ่านเจอมาสินะ และโดยส่วนใหญ่ถ้ามาอาการนี้ก็คือหมดสิทธิ์จะกลับไปเกิดในโลกเดิมร่างเดิมได้เด็ด ๆ อีกด้วยเป็อย่างนี้แล้วก็คงจะต้องยอมรับชะตากรรมแล้วดำเนินชีวิตต่อไปแบบนี้
นี่แหละ ตอนเด็ก ๆปู่ถึงได้เตือนนักเตือนหนาว่าอย่าไปเผือกกับกรรมของชาวบ้านกรรมของความเผือกส่งผลให้ซวยถาวรเลยเป็ไงล่ะ!
ชายหนุ่มนั่งคิดทั้งหน้าตางัวเงียอยู่ในบ้านหลังโทรมว่าจะจัดการอย่างไรกับชีวิตใหม่ของตนเองดี
มองไปรอบบ้านที่ดูเหมือนกับเพิงโทรม ๆฝั่งหนึ่งเป็สังกะสี ฝั่งหนึ่งเป็ปูน ไฟฟ้าก็ไม่มีใช้ เห็นแล้วก็ยิ่งท้อแท้นึกถึงสมบัติเก่าของไอ้ซกมกร่างเดิมที่หลงเหลืออยู่ก็เห็นจะมีเพียงแต่บ้านพัง ๆในพื้นที่รกร้างข้างวัดกับเ้าลูกชายขาดสารอาหาร
ไตเติ้ลกวาดตามองไปทั่วบ้าน เขาไม่เห็นเ้าเด็กลูกพลับนั่นนอนหลับหรือวิ่งเล่นอยู่ตรงไหนในบ้านและละแวกแถวหน้าบ้านพอลองทบทวนจากความทรงจำของร่างเดิมดูแล้วก็ไม่รู้เลยว่าเ้าเด็กนั่นจะไปวิ่งเล่นอยู่แถวไหนในเวลาเช้าขนาดนี้
เอาจริง ๆไอ้เดชาร่างเดิมนี่ไม่เคยจะตื่นตอนเช้าเสียด้วยซ้ำ ไม่สายก็บ่ายพองัวเงียตื่นขึ้นมาลูกก็เอาอาหารมาให้กินแล้ว
อืม… ถ้าจำไม่ผิดจากความทรงจำของร่างเดิมเหมือนว่าอาหารที่เ้าลูกพลับหามาให้พ่อเลว ๆนั่นทุกวันก็คือไปขอแบ่งมาจากหลวงตาแช่มที่วัดข้าง ๆ นี่สินะ
คิดไปคิดมาแล้วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ในร่างเก่าก่อนที่จะตายไตเติ้ลจัดได้ว่าเป็คนค่อนข้างมีฐานะเขาเกิดและเติบโตขึ้นมาในครอบครัวระดับกลางไม่ได้ฉลาดเลิศเลออะไรหากเทียบกับพวกอาจารย์มหาวิทยาลัยหรือพวกนักวิชาการแต่ในแง่ของการงานที่รับทำ SEO[1] และ InternetMarketing[2] ช่องทางต่าง ๆในยุคปี 256X การทำธุรกิจโฆษณาทางอินเทอร์เน็ตนั้นถือว่าเฟื่องฟูมากยิ่งถ้ามีพื้นฐานด้านโปรแกรม ภาษาคอมพิวเตอร์ต่าง ๆอยู่บ้างเล็กน้อยก็แทบจะไม่ต้องไปจ้างลูกจ้างที่ไหนรับงานเท่าที่พอตนเองและกลุ่มเพื่อนทำไหวรายได้ต่อจ๊อบก็นับแสนทั้งยังมีจากการไปบรรยายให้ความรู้ในสายอาชีพที่โรงเรียนและมหาวิทยาลัยต่าง ๆมันก็ทำให้เขามีรายได้ที่ดี ต่อเดือนนับเกินแสนก็ถือว่ามากอยู่พอสมควร
ก็ถ้าไม่ติดว่ามีความสามารถพิเศษแบบแปลก ๆที่สามารถมองเห็นภูต ผี ิญญา จนมีพวกสิ่งไม่มีชีวิตต่างมิติมาก่อกวนจนเขาทำงานไม่ได้ทั้งยังต้องสละเวลาและเงินที่หามาได้ไปคอยทำบุญสร้างเกราะป้องกันผีอยู่เนือง ๆเขาก็คงมีเวลาทำงานเพิ่มขึ้นจนเก็บเงินซื้อบ้านได้เป็หลัง ๆ ไปแล้วล่ะที่ผ่านมาก่อนตายซื้อคอนโดได้แค่ไม่กี่ห้องย่านสุขุมวิทปล่อยให้ชาวต่างชาติเช่าก็แค่มีพออยู่พอกิน[3]ไปวัน ๆ
แต่ก็นะ ชีวิตคนเราบางทีมันก็เลือกอะไรไม่ได้หรอกเหมือนกับการที่เขาต้องเข้ามาอยู่ในร่างของไอ้พ่อชั่วแถมยังย้อน พ.ศ.มาปี 2538 ในยุควินโดว์ 95 เพิ่งจะเฉิดฉายไฉไล internet แบบสาธารณะยังไม่มีใช้อย่างแพร่หลายเว็บเพจก็ยังเขียนด้วยโปรแกรม notepad แล้วคนที่ทำมาหากินด้วยการรับทำInternet Marketing อย่างไตเติ้ล…
เขาควรจะทำมาหากินเอาตัวรอดยังไงในยุคปราศจาก IT แบบนี้ดีวะเนี่ย!
ที่สำคัญวุฒิการศึกษาของไอ้ร่างเดชานี่ก็ไม่มีอะไรเป็สาระได้เลยสักอย่างก็แค่ไอ้ขี้เมา เก็บขยะขายรายได้หลักสิบต่อวันหาเงินมาลงเหล้าใช้ชีวิตเป็เศษสวะไปวัน ๆ เรียนถึงแค่ชั้นมัธยมต้นก็ถูกโรงเรียนเชิญให้ออกแล้วด้วยจะไปสมัครการสมัครงานอะไรก็ไม่มีวุฒิและเครดิตดี ๆให้คนเขารับเข้าทำงานอย่างแน่นอน แต่ในเมื่อเติ้ลดันซวยเข้ามาอยู่ในร่างแบบนี้แล้วจะให้เดินเส้นทางชีวิตเป็เศษสวะต่อไปแบบเ้าของร่างเดิมมันก็ดูไม่น่าจะพิสมัยสักเท่าไรนัก
‘…’
เอาเถอะ!เนื้อเื่ในนิยายจะเป็อย่างไรก็ช่างแม่ม เดชามันจะตายตอนไหนก็เื่ของมันแต่ในเมื่อตอนนี้คนที่อยู่ในร่างนี้คือไตเติ้ลแล้วเขาก็จะใช้ชีวิตให้มันสุขสบายตามเวย์ถนัดของเขาก็แล้วกัน!
ไตเติ้ลตบเข่าฉาดหนึ่งอย่างตัดสินใจก่อนจะลุกขึ้นจากพื้นเดินไปล้างหน้าล้างตาเมื่อคืนนี้เขาตัดผมเผ้าที่ยาวรุงรังกับหนวดเครารกครึ้มเป็สังกะตังออกไปบ้างแล้วทำให้หน้าตาดูจะสดใสขึ้นมาบ้างอยู่สักหน่อยแต่ด้วยความยากจนของบ้านที่ไม่มีอุปกรณ์กรรไกรและมีดโกนดี ๆเอาไว้ติดบ้านจึงทำให้ไม่สามารถจัดแต่งสิ่งต่าง ๆ ให้มันเข้าทรงได้มากนักทั้งผมและเคราที่เหนียวหนึบแบบนี้ คิด ๆ ดูแล้วโกนทิ้งไปให้หมดให้มันงอกขึ้นมาใหม่เลยก็น่าจะง่ายดายกว่า
“พ่อ พลับเอาข้าวมาให้”
เสียงของเด็กชายดังขึ้นตอนที่ไตเติ้ลเดินออกมาจากห้องน้ำ...
อ่า...จะพูดว่าห้องน้ำมันก็ยังไม่ได้เต็มเสียงเท่าไหร่เอาเป็ว่าประตูหลังบ้านที่เปิดออกไปก็เจอตุ่มใส่น้ำเอาไว้ใช้ล้างหน้าล้างตัวก็แล้วกัน
ลูกพลับขมวดคิ้ว กะพริบตาปริบอยู่สองสามทีเมื่อเห็นสภาพหน้าตาของพ่อที่ดูเปลี่ยนไปถ้าไม่ใช่ว่าเมื่อเช้าที่ตื่นมาเ้าเด็กน้อยเห็นว่าพ่อของตนตัดผมและหนวดออกไปบ้างแล้วเด็กชายก็คงจะจำหน้าพ่อของตนเองไม่ได้อย่างแน่นอน
“เมื่อคืนฉันบอกให้เรียกฉันว่าอะไร?” ไตเติ้ลถามเสียงนิ่ง
อ่า… ว่าไปแล้วไอ้เ้าเด็กนี่ก็เป็หนึ่งในอีกมรดกที่เ้าของร่างเดิมทิ้งเอาไว้ให้สินะแถมยังจะโตขึ้นไปเป็ิญญาร้ายอีกต่างหาก
สงสัยก็แต่ว่าไอ้เ้าเด็กตาแป๋ว ๆ หน้าตาซื่อ ๆบ้องแบ๊วออกปานนี้ มันจะพัฒนากลายเป็ิญญาร้ายไปได้อีท่าไหนกันหว่าเนี่ย
“ป๊ะ…ป๋า…”
เด็กชายพูดเสียงอ้อมแอ้ม
ลูกพลับไม่แน่ใจว่าที่พ่อสั่งเขาเอาไว้เมื่อคืนนี้เป็เพราะเมาได้ที่หรือหัวกระแทกจนเบลอเด็กชายก็เลยยังไม่กล้าพูดอะไรให้ผิดแผกไปมากนัก เกรงว่าจะไปสะกิดต่อมโมโหจนโดนพ่อกระทืบเข้าให้อีก
“ก็ตามนั้น”
ชายหนุ่มว่าพร้อมกับเดินเข้ามาหาเด็กน้อยร่างผอม
“เรียกได้นะ ไม่ว่าพลับกระแดะนะ”
ลูกพลับยังเสียงอ้อมแอ้มแต่ก็ยิ้มร่าหน้าบานขึ้นเมื่อพ่อที่เพิ่งตื่นนอนยังไม่เมาเหล้าบอกย้ำให้เรียกพ่อด้วยภาษาของลูกคนรวยคำเดิมตามที่ได้บอกเอาไว้เมื่อคืน
“อืม… มันก็ต้องหัดกระแดะกันบ้างจะได้ดูเป็สุภาพชนหน่อย แล้วต่อไปนี้พูดอะไรก็ให้ลงท้ายคำว่า ‘ครับ’ ด้วย จะได้น่าฟังมากขึ้น”
ไตเติ้ลสั่งสอนพร้อมกับทรุดร่างนั่งลงขัดสมาธิประจันหน้ากับเด็กชายมือแห้งผอมคว้าถุงพลาสติกมาเปิดดู ข้างในมีห่อข้าว ขนม และน้ำ…
‘นี่มันชุดอาหารใส่บาตรชัด ๆ เลยนี่หว่า’
“หลวงตาบอกว่าอาหารใส่บาตรเหลือ ให้พลับเอามาให้พ่...ป๊ะป๋า”เด็กชายพยายามเรียกอย่างไม่คุ้นชิน
“ครับ” ไตเติ้ลมองหน้าเด็กน้อยย้ำเสียงหนักให้ลูกพลับพูดตาม
“ป๊ะป๋า…ครับ”
“เก่งมาก”
ชายหนุ่มชมแล้วก็ตบมือลงบนหัวเ้าตัวเล็กเบา ๆ ไปสองสามแปะทำเอาเด็กน้อยยิ้มหน้าบานขึ้นมาเป็จานเชิง[4]
ลูกพลับไม่เคยถูกพ่อชมแล้วก็ลูบหัวแบบนี้มาก่อนเลยถ้าการพูดคำว่า ครับ จะทำให้พ่ออารมณ์ดี ชมเขา แล้วก็ไม่ตบตีเขาได้ต่อไปนี้ลูกพลับจะพูดลงท้ายทุกประโยคด้วยคำว่าครับตลอด ๆ ๆ ไปเลย!
ชายหนุ่มแกะห่อข้าวออกดูเห็นเป็ข้าวมันไก่ในปริมาณพออิ่ม เ้าเด็กนี่ไปเอาอาหารใส่บาตรมาจากหลวงตาให้พ่อที่ตบตีตนเองได้ทุกวันอันที่จริงแล้วก็ถือได้ว่าเป็เด็กจิตใจดี มีความกตัญญูอยู่มากส่วนที่โตขึ้นไปเป็ิญญาร้ายแบบนั้นได้ก็น่าจะเป็เพราะขาดการอบรมสั่งสอนที่ถูกที่ควรนั่นแหละ
แต่…จะว่าไปแล้วไอ้เ้าเด็กนี่ก็ถือว่าเป็สมบัติเก่า(ภาระ)ที่เ้าของร่างเดิมทิ้งเอาไว้ให้และเขาที่ตอนนี้ต้องตกสถานะมาเป็พ่อของเ้านี่ก็ต้องเลี้ยงดูมันต่อสินะ
ถ้าตามเนื้อเื่ในนิยายเขาต้องเลี้ยงดูเ้าเด็กนี่อย่างโคตรโหดทารุณกรรมเด็กอย่างสุด ๆ เพื่อให้เ้าเด็กตาแป๋วคนนี้เติบโตขึ้นมาเป็ิญญาร้ายแล้วพระเอกของเื่จะได้มีงานทำใน่ไคลแม็กซ์…
………..
…………
ช่างแม่มนิยายไปละกัน!
[1]SEO คือ Search Engine Optimize อธิบายให้เข้าใจโดยง่าย (แบบภาษาคน)ก็คือการพัฒนาอันดับผลการค้นหาของเว็บไซต์ให้ได้อันดับที่ดี อยู่หน้าแรก ๆในผลการค้นหาของ Google
[2]Internet Marketing (IM) การทำการตลาด ประชาสัมพันธ์ การส่งเสริมการขายของธุรกิจ แบรนด์ หรือสินค้า ในเครือข่ายอินเตอร์เน็ต ทั้งทางสื่อโซเซี่ยล เว็บไซต์ ต่าง ๆและรวมถึงการทำ SEO ด้วย
[3]อันนี้คือมุกนะคะหมายถึงรายได้พอให้เติ้ลกินแบบหรู ๆ ไปวัน ๆ แต่กับคนอื่นที่กินปกตินี่คือเติ้ลรวยยยยมากเลยล่ะค่ะ
[4] หน้าบานเป็จานเชิง สำนวนไทย แปลว่าการมีสีหน้าที่แสดงความยินดีหรือความสุขอย่างเห็นได้ชัด
1K
