ั้แ่ที่ตัวของหวังซุนรู้แล้วว่าแท้ที่จริงแล้ว ซิ่วอิง ตัวของนางนั้นแอบชอบเขามันก็เหมือนกับการที่เขาแอบชอบนางบางที่นี่มันอาจจะเป็โชคชะตาที่ทำให้คนทั้งสองมาพบเจอกัน หวังซุนนั้นยังไม่ได้สารภาพรักกับนางแต่สิ่งที่เขาปฏิบัติกับนางนั้นล้วนแล้วแต่แตกต่างไปจากสตรีนางอื่นเป็อย่างมากมีอยู่บ่อยครั้งที่ตัวของชายหนุ่มนั้นจะชวนนางไปเที่ยวเล่นเดินชมสวนดอกไม้มีบ่อยครั้งที่เขามีสิ่งของติดไม้ติดมือนำมาฝากเสมอยามที่ออกเดินทางไปที่ข้างนอกหมู่บ้านจนจิตใจของนางนั้นเริ่มบังเกิดความรู้สึกอ่อนไหวถึงแม้ว่าจะยังไม่ได้สารภาพรักแต่นางก็รู้สึกอบอุ่นภายในหัวใจยามที่ตัวของเขานั้นทำดีกับนาง
“นี่..หรือว่าเขาจะแอบชอบข้าอยู่เหมือนกันนะ” นางกล่าวออกมาอย่างแ่เบาในขณะเดียวกันนางก็จ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มตรงหน้ามันช่างดูหนาและดูอบอุ่นเป็อย่างมากยามที่ตัวของนางได้อยู่ใกล้ชิดเขา
“ซิ่วอิ่งเมื่อกี้เ้าพูดอะไรอย่างงั้นเหรอข้าได้ยินไม่ชัดเลย” หวังซุนกล่าวถามสาวน้อยที่กำลังเดินอยู่เคียงข้างตนแท้ที่จริงแล้วตัวของชายหนุ่มนั้นหูดีเป็อย่างมากเขาทำได้แต่เพียงแอบอมยิ้มเอาไว้แล้วทำเป็แสร้งถามนาง
“ข้าแค่พูดว่าเย็นนี้พวกเราจะทำอะไรกินกันดีนะ” ใบหน้าของซิ่วอิงในยามนี้นั้นแสดงถึงความเขินอายเป็อย่างมากจนใบหน้าของนางแดงไปจนถึงใบหูแล้ว
“ฮ่า ฮ่า” ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา ยิ่งเขาอยู่ใกล้ชิดนางมากยิ่งขึ้นเท่าไหร่ตัวของเขาก็ยิ่งที่จะรู้สึกหลงรักนางเท่านั้นนางไม่ได้มีดีแต่เพียงความสวยสดงดแต่ภายนอกเท่านั้นแต่จิตใจของนางก็สวยสดงดงามมากอีกด้วย
“เ้าหัวเราะอะไร” ดูเหมือนว่าสาวน้อยตรงหน้านั้นจะเริ่มที่จะโกรธเขาหน่อยนึงแล้วชายหนุ่มรีบจับกุมมือของนางพร้อมทั้งค่อยๆสบสายตากับนางอย่างช้าๆภายในดวงตาของสาวน้อยตรงหน้าเกิดการสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อจ้องสบสายตากับชายหนุ่ม
“ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไรเ้าสักหน่อย” น้ำเสียงของนางกลายเป็อ่อนในขนาดเดียวกันสายตาของนางนั้นก็เบี่ยงเบนไปทางอื่นไม่กล้าที่จะสบสายตากับเขาโดยตรง
“ซิ่วอิง เ้าคือความสุขของข้า” ชายหนุ่มค่อยๆบอกกล่าวกับนางด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะแ่เบา จิตใจของสาวน้อยนั้นแทบที่จะถึงกับล่องลอยไปสู่ดินแดน์ชายที่ตัวของนางนั้นกำลังตกหลุมรักนี่ตัวเขากำลังบอกรักนางทางอ้อมอย่างงั้นเหรอ
“อือ...” จากแม่เสือสาวที่สุดแสนจะดุร้ายบัดนี้ตัวของนางกลายเป็แมวน้อยแสนเชื่องไปแล้ว ใน่หลายวันมานี้นั้นตัวของซิ่วอิงนั้นนางรู้สึกมีความสุขเป็อย่างมากที่ชายหนุ่มตรงหน้าทำดีกับนางมากถึงเพียงนี้
“ซิ่วอิงข้าต้องขอบคุณเ้ามากนะที่ดีกับทั้งตัวข้าและบุตรสาวตลอดหลายวันมานี้พวกเราสองพ่อลูกรู้สึกมีความสุขเป็อย่างมากที่ได้เ้ามาช่วยเติมเต็มในสิ่งที่ขาดหายไป” ไม่มีหญิงสาวนางไหนอีกแล้วที่ตัวของเขานั้นทั้งรักและจะอ่อนโยนกับนางมากถึงเพียงนี้
“เ้าพูดอะไร ข้าก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” นางก้มหน้าลงต่ำตัวของนางนั้นเขินอายจนไม่รู้ว่าจะเขินอย่างไรดี
“ข้าจะถือว่าตัวเ้าและท่านปู่ของเ้าคือครอบครัวของข้านะ” น้ำเสียงของชายหนุ่มนั้นถึงแม้ว่าจะเต็มเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนแต่มันก็แอบแฝงไปด้วยความจริงจังเป็อย่างมากทำให้ผู้ที่ได้อยู่ใกล้ชิดนั้นบังเกิดความรู้สึกอุ่นใจที่มีชายที่เชื่อถือได้พร้อมที่จะปกป้องนางยามที่ชีวิตประสบปัญหา
“ขอบคุณนะ” นางจ้องมองสบสายตากับเขาโดยตรงนางไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดอย่างไรต่อไปดีแต่ที่แน่ๆในตอนนี้นั้นตัวของนางนั้นรู้สึกมีความสุขเป็อย่างมาก
“หวังซุน พวกเรารีบกลับกันเถอะเดียวซูเหวินจะรอนาน” นางพึ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวของนางนั้นทิ้งซูเหวินให้อยู่เล่นกับท่านปู่ของนางอยู่นานแล้วไม่ทราบว่าในตอนนี้นั้นสาวน้อยจะเป็เช่นไรบ้างความรักความห่วงใยที่ตัวของนางมีให้กับเด็กสาวดูเหมือนว่าจะมากกว่าชายหนุ่มเสียอีกถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่ลูกของนางเองหลังจากที่ได้รู้จักอยู่เล่นด้วยมาหลายวันมีหรือที่ตัวของนางนั้นจะไม่รู้สึกรักและผูกพันกับเด็กสาวคนนี้
“อืม...ข้าเห็นเ้าแสดงออกต่อนางเช่นนี้ตัวข้านั้นก็รู้สึกอุ่นใจ อีกหน่อยข้าคงต้องฝากนางไว้กับเ้าแล้ว” หวังซุนกล่าวกับนางพร้อมทั้งมองไปยังทิศทางยังเมืองหลวงมันคือสถานที่ตัวเขาและบุตรสาวจากมา
“หวังซุนนี่ตัวเ้าคิดที่จะทำอะไรกัน” นางเริ่มที่จะรู้สึกใจคอไม่ดีสายตาของเขานั้นเดียวอบอุ่นเดียวเ็า
“หากข้าไม่กลับไปจัดการพวกมันสักวันหนึ่งพวกมันจะต้องมารบกวนพวกเราแน่” น้ำเสียงของชายหนุ่มในตอนนี้นั้นไม่หลงเหลือความอบอุ่นความอ่อนโยนอีกต่อไปยามที่เขาได้นึกถึงคนพวกนั้น
“นี่ท่านคิดจะกลับไปแก้แค้นอย่างงั้นเหรอ” น้ำเสียงของซิ่งอิงในยามนี้นั้นรู้สึกไม่สบายใจเป็อย่างมาก ที่ตัวของหวังซุนนั้นคิดที่จะกลับไปแก้แค้นเพราะตัวของนางนั้นรู้ถึงศัตรูของชายผู้นี้เป็อย่างดีไม่ว่าใครที่เป็ศัตรูของเขาก็ล้วนแล้วแต่เป็กลุ่มคนที่มีชื่อเสียงด้วยกันทั้งนั้นและภายในเมืองหลวงเองพวกเขาก็ถือว่าเป็กลุ่มคนที่มีอำนาจเป็อย่างมากหวังซุนในตอนนี้นั้นแทบที่จะไม่มีอะไรไปเทียบชั้นกับพวกเขาได้เลยดีไม่ดีจะนำชีวิตของตนไปทิ้งเสียป่าวๆ
“ซิ่วอิงข้ารู้ถึงขีดความสามารถในตอนนี้เป็อย่างดีข้าในตอนนี้นั้นยังไม่สามารถที่จะจัดการกับพวกมันได้ ข้าจำเป็ที่จะต้องมีพลังที่แข็งแกร่งและมีทรัพย์สินเงินทองที่มากพอเมื่อวันนั้นมาถึงข้าจะกลับไปคิดบัญชีกับพวกมันทุกคน” ในโลกที่ล้าหลังแห่งนี้นั้นมีสิ่งที่เรียกว่าพลังยุทธ์หวังซุนนั้นมีทักษะในการต่อสู้ที่ติดตัวมาจากโลกเดิมเขาคงต้องใช้ระยะเวลาในการปรับตัวสักเล็กน้อยเพื่อนำมาปรับใช้ให้เข้ากับพลังยุทธ์ แน่นอนว่าถึงแม้ว่าสถานที่แห่งนี้นั้นจะเป็โลกที่ล้าหลังแต่อีกสิ่งหนึ่งที่มีความสำคัญไม่แพ้กันนั้นก็คือเงินตราเพราะเงินนั้นสามารถซื้อได้ทุกสิ่งเขาจำเป็ที่จะต้องมีพร้อมทุกๆด้านในการจัดการกับเ้าคนพวกนี้เพราะมีขุนนางเลวมากมายที่คอยติดตามรับใช้หลีอี้เฟิง หากเขาคิดที่จะใช้แต่กำลังนั้นสักวันนึงเขาคงได้โดนหมายจับเป็แน่เขาต้องมีเงินที่มากพอที่จะต้องซื้อตัวเหล่าผู้มีอำนาจอยู่เคียงข้างเขา
1K
