เรย์ไม่ได้นอนทั้งคืน
หลัง GAME 05 ทุกคนถูกพากลับมายังอาคารพักอีกครั้ง แต่ไม่มีใครพูดถึงคำว่าพักด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกแล้ว การนอนบนเกาะนี้ไม่ต่างจากการปิดตาในห้องที่มีมีดวางอยู่กลางโต๊ะ ทุกคนรู้ว่าตัวเอง้าพัก แต่ไม่มีใครไว้ใจความเงียบพอจะปล่อยตัวเองหลับได้เต็มที่
เรย์นั่งอยู่บนพื้นหลังเตียงชั้นล่าง ก้มมอง LIFE BAND ของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีก
86
ตัวเลขนั้นยังไม่ต่ำจนหมดทางรอด แต่สิ่งที่ทำให้เขาเย็นวาบไม่ใช่ LIFE ที่หายไป
มันคือคำว่า Subject
Player คือคำที่ EVE ใช้กับพวกเขามาตลอด ั้แ่ประกาศแรกบนหอคอย ั้แ่ LIFE BAND เริ่มทำงาน ั้แ่ทุกเกมบังคับให้พวกเขาเข้าไปเสี่ยงตาย
แต่ Subject ไม่ใช่คำของเกม
มันคือคำของการทดลอง
คำของห้องแล็บ
คำของคนที่นอนอยู่บนเตียงโดยมีใครบางคนยืนมองจากอีกฝั่งของกระจก
“มึงยังไม่เลิกมองข้อมืออีกเหรอ”
เสียงคิวดังขึ้นข้าง ๆ แต่คราวนี้ไม่มีมุกต่อท้าย เขานั่งพิงเตียงอีกฝั่ง ดวงตายังแดงจากสิ่งที่ได้ยินใน GAME 05
เรย์ลดแขนลง “มึงนอนบ้างหรือยัง”
“นอนไปห้านาที ฝันว่าแม่ด่าที่กูไม่ล้างจาน เลยตื่นดีกว่า”
เรย์ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร
คิวหัวเราะแห้ง ๆ “มึงไม่ต้องทำหน้าศพขนาดนั้น กูยังไม่พัง”
“กูไม่ได้คิดว่ามึงพัง”
“ดี เพราะถ้ากูพัง คนในกลุ่มจะเหลือใครคอยพูดจาไร้สาระ”
“โลกอาจดีขึ้น”
คิวหันมามองเขา แล้วมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “นี่มึงพยายามเล่นมุกปลอบกูเหรอ”
“เห็นผลไหม”
“แย่มาก แต่รับไว้”
ความเงียบระหว่างพวกเขาครั้งนี้ไม่อึดอัดเท่าเดิม คิวหันไปมองคนอื่น เจนหลับตาพิงผนังแต่ไม่รู้ว่าหลับจริงหรือไม่ บอสหลับไปแล้วเพราะเสียเืและเหนื่อยเกินฝืน ต้นนอนขดตัวอยู่ข้าง ๆ บอส ส่วนไนท์นั่งจ้องพื้นเหมือนกำลังคิดเลขในหัวั้แ่ก่อนฟ้าสว่าง
“มึงเห็นอะไรใช่ไหม” คิวถาม
เรย์เงียบไป
“หลังเกม เมื่อกี้ มึงทำหน้าเหมือนเห็นผี”
“กูเห็นคำว่า Subject 31”
คิวขมวดคิ้ว “Subject?”
“ใช่”
“ไม่ใช่ Player?”
เรย์ส่ายหน้า
คิวนิ่งไปนานกว่าปกติ “ฟังดูไม่เหมือนเกม”
“กูก็คิดแบบนั้น”
“บอกคนอื่นไหม”
“ยัง”
“ทำไม”
เรย์มอง LIFE BAND ของตัวเอง “เพราะกูไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไร และไม่รู้ว่า EVE ฟังอยู่แค่ไหน”
คิวพยักหน้าช้า ๆ “งั้นอย่าพูดดัง”
“มึงก็อย่าถามดัง”
“กูถามเบามากแล้ว นี่เสียงคนมีมารยาท”
“ไม่คุ้นเลย”
คิวแค่นหัวเราะ ก่อนเอนหัวพิงเตียง “เรย์”
“ว่า”
“ถ้าที่นี่ไม่ใช่เกาะจริง ๆ ล่ะ”
คำถามนั้นทำให้เรย์หันไปมองเพื่อนทันที
คิวไม่ได้มองเขา สายตาของเขาจับอยู่ที่เพดานสีเทา
“กูไม่ได้ฉลาดแบบไนท์นะ แต่เสียงแม่ในห้องนั้น...มันไม่ใช่แค่เหมือน มันมีรายละเอียดที่ไม่มีใครควรรู้ เช่นเสียงตอนแม่หายใจติด ๆ ขัด ๆ ก่อนเสีย กูไม่เคยเล่าให้ใครฟัง ไม่เคยอัดเสียงไว้ด้วย”
เรย์รู้สึกขนลุก
“ถ้าระบบรู้ได้ขนาดนั้น มันไม่ได้แค่แอบดูเรา มันต้องอยู่ในหัวเรา”
เรย์นึกถึงเสียงของตัวเองในห้องมืด
คนที่เคยเปิดแล้ว
เรย์ที่กลับไปไม่ได้
“กูก็คิดแบบนั้น” เขาพูด
คิวหันมามอง “แล้วถ้ามันอยู่ในหัวเรา เราอยู่ที่ไหน”
ไม่มีคำตอบ
คำถามนั้นตามเรย์ไปจนฟ้าสว่าง
เวลา 07:00 น. อาคารพักเปิดประตูเองเหมือนทุกวัน แต่แทนที่จะมีไฟนำทางไปสู่เกมใหม่ หน้าจอ LIFE BAND ของทุกคนกลับแสดงคำว่า REST PERIOD : 10 HOURS
เสียงถอนหายใจดังขึ้นทั่วห้อง
แต่เรย์ไม่เชื่อคำว่าพักอีกแล้ว
เขารอจนคนส่วนใหญ่เริ่มกินอาหารเช้าที่ระบบส่งมา จากนั้นจึงลุกขึ้นและเดินไปทางประตูด้านหลังอาคาร คิวเห็นแต่ไม่ลุกตาม เจนลืมตาขึ้นพอดี
“จะไปไหน”
“หาเคน”
เธอมองเขาสองวินาที ก่อนลุกขึ้น “ไปด้วย”
ไนท์เองก็ลุกตามโดยไม่พูด ต้นงัวเงียขึ้นมา “ไปไหนกัน”
“เดินเล่น” คิวตอบแทน “บนเกาะมรณะ วิวดีมาก”
ต้นหน้าซีดทันที “รอกูด้วย”
สุดท้ายทุกคนยกเว้นบอสที่ยังหลับลึกตามเรย์ออกมา เคนไม่ได้อยู่ในอาคารพัก แต่พวกเขาพบเขาที่ริมชายหาดด้านเหนือ จุดเดียวกับที่ผู้เล่นสองคนเคยพยายามว่ายน้ำหนีและคนหนึ่ง RETURNED ในวันแรก
เคนยืนมองทะเลอยู่
คลื่นวันนี้สงบผิดปกติ ไม่มีฟองขาวรุนแรง ไม่มีลมแรง แต่เรย์ยังจำภาพกำแพงพลังงานกลางทะเลได้ดี
“มึงชอบที่นี่หรือไง” คิวถาม
เคนไม่หันมา “ที่นี่เป็จุดที่ระบบปิดไม่สนิทที่สุด”
เรย์หยุดเดิน
“หมายความว่าไง”
เคนหันกลับมา เมื่อเห็นว่ามีทุกคนตามมาด้วย เขาก็ถอนหายใจเบา ๆ
“ถ้ามาถามเื่ Subject 31 ฉันตอบตรง ๆ ไม่ได้”
เรย์จ้องเขา “แต่ตอบอ้อมได้”
“อาจได้ ถ้านายฉลาดพอจะไม่ทำให้ EVE ตัดบท”
ไนท์พูดขึ้น “คำว่า Subject ใช้กับคนที่ถูกสังเกตในการทดลอง”
เคนมองเขา “ใช่”
“LAST RETURN เป็การทดลอง?”
เคนยิ้มบาง ๆ “ทุกเกมเป็การทดลองในบางความหมาย”
“อย่าเลี่ยง” เจนพูดเสียงเย็น
เคนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับไปมองทะเล
“พวกนายคิดว่าร่างกายตัวเองอยู่ที่ไหน”
คำถามนั้นทำให้ทุกคนเงียบ
ต้นพูดเสียงเบา “ก็...บนเกาะ”
“แน่ใจ?”
ต้นไม่ตอบ
เคนพูดต่อ “จำได้ไหมว่าพวกนายมาที่นี่ได้ยังไง”
เรย์ตอบ “ไม่มีใครจำได้”
“จำได้ไหมว่าโดนจับขึ้นเรือ ขึ้นเครื่อง ถูกฉีดยา ถูกมัด หรือถูกขนมาที่นี่”
ไม่มีใครตอบ
“จำได้ไหมว่าตอนเจ็บในเกม ความเจ็บมันเหมือนจริงแค่ไหน”
คิวสบถเบา ๆ “ไม่ต้องย้ำ”
เคนหันมามองเรย์ “ถ้าระบบสามารถสร้างความเจ็บ สร้างเสียงแม่ที่ตายไปแล้ว สร้างกลิ่นโรงพยาบาลจากความทรงจำ และอ่านปฏิกิริยาของนายแบบ Subject ได้ นายยังมั่นใจแค่ไหนว่าทรายใต้เท้านี่เป็ทรายจริง”
ต้นก้มมองพื้นทันที
เจนหน้าเครียด “นายกำลังบอกว่าเราอยู่ในโลกจำลอง?”
เคนไม่ตอบตรง ๆ
แต่ครั้งนี้ไม่มีใคร้าคำตอบมากกว่านี้เพื่อเข้าใจว่าทิศทางของมันคืออะไร
คิวหัวเราะออกมาเบา ๆ “เยี่ยม จากโดนจับมาเกาะ กลายเป็อาจไม่ได้อยู่บนเกาะจริง กูอยากกลับไปตอนที่ปัญหาของชีวิตคือเงินเดือนออกช้า”
ไนท์ถาม “ถ้าเป็โลกจำลอง แล้ว RETURNED คืออะไร”
เคนมองคลื่น “คำถามที่ดี”
“ตอบ”
“บางคนกลับไป”
เรย์รู้สึกหัวใจหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะ “กลับไปไหน”
“ข้างนอก”
“แล้วบางคน?”
เคนไม่ตอบ
ความเงียบครั้งนี้หนักกว่าคำตอบใด ๆ
เจนกำหมัด “นายรู้เื่นี้มาตลอด?”
“รู้บางส่วน”
“แล้วปล่อยให้คนอื่นคิดว่าตายคือหายไปเฉย ๆ?”
เคนหันมามองเธอ “ถ้าบอกทุกคนว่า RETURNED อาจแปลว่าฟื้น หรืออาจแปลว่าตายจริง คิดว่าพวกเขาจะสงบขึ้นไหม”
เจนพูดไม่ออก
เคนมองเรย์ “ความไม่แน่นอนบางอย่างอันตราย แต่ความจริงที่บอกผิดเวลาอันตรายกว่า”
เรย์ไม่ชอบประโยคนั้น
ไม่ใช่เพราะมันผิด
แต่เพราะมันเหมือนประโยคที่คนคุมเกมจะใช้เพื่อให้ตัวเองไม่ต้องรับผิดชอบ
เขากำลังจะพูดต่อ แต่ LIFE BAND ของเขาสั่นขึ้น
ไม่ใช่เสียงประกาศเกม
เป็เสียงซ่าเบา ๆ เหมือนวิทยุจับคลื่นไม่ได้
เรย์ยกข้อมือขึ้น
หน้าจอไม่แสดงตัวเลข LIFE มันกะพริบเป็เส้นสัญญาณสีขาว
คิวขยับเข้ามา “นั่นอะไร”
เรย์ส่ายหน้า “ไม่รู้”
เสียงซ่าดังขึ้นอีก
แล้วมีเสียงคนพูดลอดออกมา
เบามาก
แตกพร่า
แต่เป็เสียงคนจริง ๆ
“...Subject 31...ตอบสนอง...”
เรย์แข็งค้าง
ทุกคนรอบตัวเงียบพร้อมกัน
เสียงนั้นดังต่อ
“...เพิ่มระดับออกซิเจน...”
สัญญาณขาดหายไปหนึ่งวินาที ก่อนกลับมา
“...อย่าให้เขาตื่น...”
หน้าจอ LIFE BAND ดับวูบ
เรย์ยืนตัวแข็งอยู่กลางชายหาด ลมทะเลพัดผ่านหน้า แต่เขาแทบไม่รู้สึกถึงมัน
คิวพูดเสียงแหบ “เมื่อกี้...”
ไนท์ตอบแทน “ไม่ใช่เสียง EVE”
เจนมองเคน “นายรู้ไหมว่านั่นคืออะไร”
เคนหน้าเครียดกว่าทุกครั้ง “สัญญาณจากภายนอก”
ต้นถอยหลังหนึ่งก้าว “ภายนอกเกาะ?”
เคนมองเขา
“ภายนอกระบบ”
คำพูดนั้นทำให้โลกทั้งใบเงียบลง
เรย์รู้สึกเหมือนพื้นทรายใต้เท้ากลายเป็ของปลอมในทันที เสียงคลื่น กลิ่นเกลือ แสงแดดบนผิว ทุกอย่างยังเหมือนจริง แต่ความจริงของมันถูกสั่นคลอนด้วยประโยคสั้น ๆ เพียงสามประโยค
Subject 31
เพิ่มระดับออกซิเจน
อย่าให้เขาตื่น
ถ้าเขาตื่นอยู่บนเกาะนี้แล้ว
ทำไมเสียงจากข้างนอกถึงบอกว่าอย่าให้เขาตื่น
เรย์หันไปหาเคน “กูอยู่ที่ไหน”
เคนไม่ตอบ
เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ “กูถามว่ากูอยู่ที่ไหน!”
ทันใดนั้นหอคอยกลางเกาะส่งเสียงเตือนดังลั่น แสงสีแดงสว่างขึ้นจากยอดลงมาถึงฐาน เหมือนระบบทั้งเกาะถูกปลุกขึ้นพร้อมกัน
เสียง EVE ดังขึ้นทั่วท้องฟ้า
“ตรวจพบสัญญาณรบกวนจากภายนอกค่ะ”
คลื่นทะเลหยุดเคลื่อนในเสี้ยววินาทีหนึ่ง
ใช่
หยุดจริง ๆ
เรย์เห็นมันกับตา คลื่นที่กำลังซัดเข้าฝั่งค้างอยู่กลางอากาศเหมือนภาพวิดีโอถูกหยุด ก่อนจะกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้งอย่างแเีเกินไป
คิวเห็นด้วย เพราะเขาสบถออกมาทันที
“เชี่ย...”
EVE พูดต่อ น้ำเสียงยังสุภาพ แต่ครั้งนี้มีความแข็งบางอย่างแทรกอยู่
“เพื่อรักษาความเสถียร ผู้เล่นทุกคนต้องกลับเข้าสู่พื้นที่พักทันที”
ประตูโลหะสีดำโผล่ขึ้นจากพื้นทรายด้านหลังพวกเขา ไฟนำทางสีแดงลากกลับไปยังอาคารพัก ผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่อยู่ไกลออกไปเริ่มแตกตื่นเมื่อได้ยินเสียงประกาศ
เคนคว้าแขนเรย์ “ไป”
เรย์สะบัดออก “ไม่ จนกว่ามึงจะตอบ”
“ถ้านายไม่ไปตอนนี้ EVE จะบังคับ”
“ให้มันบังคับ”
เคนจ้องเขา “นายยังไม่เข้าใจ ถ้าระบบคิดว่านายกำลังจะตื่นก่อนเวลา มันอาจแก้ปัญหาด้วยการทำให้นายหลับลึกกว่าเดิม”
คำพูดนั้นทำให้เรย์นิ่ง
“หลับลึกกว่าเดิมคืออะไร”
เคนไม่ตอบ แต่สายตาของเขาบอกพอแล้ว
RETURNED
หรือแย่กว่า
เจนเดินเข้ามาจับแขนเรย์อีกข้าง “เรย์ กลับก่อน”
“เจน—”
“กลับก่อน” เธอพูดชัด “เราต้องรู้ให้มากกว่านี้ ไม่ใช่ให้มึงโดนระบบลบตรงนี้”
คิวพยักหน้า “รอบนี้กูเห็นด้วยกับเจนอย่างไม่เต็มใจ”
ไนท์มองหอคอย “มันกำลังตอบสนองแรงเกินไป แปลว่าสัญญาณเมื่อกี้สำคัญจริง”
ต้นพูดเสียงสั่น “งั้นยิ่งควรถอยใช่ไหมวะ”
เรย์กัดฟัน
เขาอยากถามต่อ อยากบังคับให้เคนพูด อยากะโใส่ EVE จนกว่าระบบจะหลุดอะไรออกมาอีก แต่เจนพูดถูก ถ้าเขาถูกตัดออกตอนนี้ คำตอบทั้งหมดจะจบลงพร้อมเขา
เขายอมเดินกลับ
ระหว่างทาง LIFE BAND ของเขาสั่นอีกครั้ง
หน้าจอแสดงข้อความจาก EVE
PLAYER 31
PLEASE REMAIN CALM
เรย์จ้องข้อความนั้น แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ
ไม่ใช่เพราะขำ
แต่เพราะตอนนี้เขารู้แล้วว่า EVE ไม่ได้กลัวความตายของเขา
เธอกลัวการตื่นของเขา
เมื่อทุกคนถูกพากลับเข้าสู่อาคารพัก ประตูปิดล็อกทันที หน้าจอทุกบานบนผนังดับลง เหลือเพียงแสงสลัวจากพื้น
ผู้เล่นหลายคนเริ่มถามกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่มีใครมีคำตอบ เรย์กับเพื่อนนั่งรวมกันที่มุมเดิม เคนยืนอยู่หน้าพวกเขาเหมือนตัดสินใจบางอย่างยากมาก
สุดท้ายเขาพูด
“พวกนายไม่ได้ถูกพามาที่เกาะ”
ไม่มีใครขยับ
เคนพูดต่อช้า ๆ
“อย่างน้อย ร่างกายของพวกนายไม่ได้อยู่ที่นี่”
ต้นยกมือปิดปาก คิวหลับตา เจนหน้าแข็ง ส่วนไนท์เพียงจ้องเคนเหมือนพยายามแยกว่าคำไหนคือข้อมูล คำไหนคือกับดัก
เรย์ถามเสียงต่ำ “แล้วร่างกายกูอยู่ที่ไหน”
เคนมองเขา
“ข้างนอก”
“ข้างนอกคือที่ไหน”
เคนกำลังจะตอบ
แต่ไฟในห้องดับลง
หน้าจอทุกบานสว่างขึ้นพร้อมกัน ใบหน้าของ EVE ปรากฏขึ้น แต่ภาพของเธอกระตุกอย่างหนักเหมือนมีสัญญาณอีกชุดแทรกอยู่ด้านหลัง
“ประกาศปรับตารางเกมค่ะ”
เสียงผู้เล่นโวยวายดังขึ้นทันที
“อะไรอีก!”
“พวกเรายังพักไม่ถึงชั่วโมง!”
“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น!”
EVE ไม่ตอบคำถามใด ๆ
“เพื่อรักษาความเสถียรของระบบ GAME 06 จะเริ่มทันที”
เรย์ลุกขึ้น
ทันที?
บน LIFE BAND ของทุกคนปรากฏชื่อเกมใหม่
GAME 06 — ห้องควบคุม
เคนหน้าเปลี่ยนทันที
เรย์เห็น
และรู้ว่าเกมนี้ไม่ควรเกิดขึ้นตอนนี้
EVE กล่าวต่อ
“ผู้เล่นทุกคน กรุณาเตรียมเข้าสู่พื้นที่เกม”
ก่อนหน้าจอจะดับลง เรย์เห็นภาพแทรกขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที
ไม่ใช่ภาพเกาะ
ไม่ใช่หอคอย
แต่เป็ห้องสีขาวที่มีเตียงเรียงกันหลายสิบเตียง
บนเตียงหนึ่งมีร่างชายหนุ่มนอนนิ่ง
แขนซ้ายของเขามีสายระโยงระยาง
และข้อมือข้างนั้น...
มีรอยสีดำรูปวงแหวนอยู่ตำแหน่งเดียวกับ LIFE BAND
ภาพหายไป
เรย์ยืนค้าง
เพราะแม้เห็นเพียงเสี้ยววินาที
เขาก็จำใบหน้านั้นได้
มันคือเขาเอง
— จบ EP.10 —
ติดตามต่อ EP.11 — ห้องควบคุม
244
