ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวร้องเรียกฉินไห่ซู่เอาไว้เสียก่อน

        ฉินไห่ซู่ชะงัก ก่อนจะหันกลับไปมอง

        เขาเห็นต่งเสี่ยวเสี่ยววิ่งเข้าไปในครัวก่อนจะออกมาพร้อมตะกร้าผักในมือ

        "ผู้ใหญ่บ้านคะที่บ้านยังมีเนื้อหมูเหลืออยู่บ้างกับไก่ครึ่งตัว ถ้าผู้ใหญ่บ้านไม่รังเกียจเอาไปให้ป้าทำซุปบำรุงให้กินนะคะ!"

        พูดจบ เธอก็ยัดตะกร้าผักใส่มือฉินไห่ซู่

        ฉินไห่ซูรีบดันตะกร้ากลับทันที

        "ไม่ได้หรอก!แต่ละบ้านก็ต้องประหยัดกันทั้งนั้น อาซู่ยิ่งขาไม่ดีอยู่ ยิ่งต้องบำรุง"

        ถึงแม้เนื้อสัตว์ในตะกร้าจะล่อตาล่อใจขนาดไหนก็เถอะแต่ฉินไห่ซู่ก็ยังรับไว้ไม่ได้อยู่ดี

        พวกเขาสองสามีภรรยายังมีลูกสาวลูกชายอีกอย่างถึงพวกเขาสองคนจะแก่แล้ว แต่ก็ยังพอทำงานไหวที่บ้านก็ไม่ได้ขาดแคลนขนาดนั้น

        ขาของฉินซู่ยังไม่หายดีแถมลูกสาวของเขาก็เป็นห่วงไม่หยุด แบบนี้ก็ต้องบำรุงให้เต็มที่

        พูดก็พูดเถอะ ถ้าหลี่เจียวเจียวลูกสาวของมีความคิดความอ่านได้สักครึ่งหนึ่งของต่งเสี่ยวเสี่ยวก็คงดีพวกเขาสองคนก็คงไม่ต้องเป็นห่วงขนาดนี้

        เพราะมีสิ่งให้เปรียบเทียบเขาก็ยิ่งเจ็บปวด!

        อายุอานามก็ไล่เลี่ยกันทำไมถึงต่างกันขนาดนี้นะ?

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวดันตะกร้าผักกลับคืนไปให้ฉินไห่ซู่

        "ผู้ใหญ่บ้านวางใจเถอะค่ะของกินแค่นี้พวกเรายังมี แต่ฉันอยากจะรบกวนให้คุณช่วยเรื่องหนึ่งค่ะ"

        จะให้เขาช่วย ก็ต้องมีของติดมือไม่งั้นใครเขาจะอยากช่วย

        พอได้ยินว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวมีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือฉินไห่ซู่ก็เลิกปฏิเสธ เขาถือตะกร้าผักไว้ในมือข้างหนึ่ง

        “มีอะไรก็ว่ามาเลยฉันจะลองฟังดูก่อนว่าพอจะช่วยได้หรือเปล่า”

        "คืออย่างนี้ค่ะตอนนี้ใกล้จะเข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ฉันอยากจะรื้อแล้วสร้างบ้านใหม่น่ะค่ะฉันอยากจะรบกวนผู้ใหญ่บ้านช่วยหาช่างก่อสร้างให้หน่อย วันละหนึ่งหยวนไม่รวมอาหารและที่พัก พอจะได้ไหมคะ?"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวบอกความต้องการของตนเอง

        รอยร้าวตรงตัวบ้านก็ใหญ่ขึ้นทุกวัน ไหนๆก็คิดจะรื้อสร้างใหม่อยู่แล้ว จะเสียเงินซ่อมให้เปลืองทำไมล่ะ?

        เธอเลยถือโอกาสพูดกับผู้ใหญ่บ้านที่มาพอดีจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปบอกอีกเที่ยวหนึ่ง

        "วันละหนึ่งหยวนสินะงั้นเดี๋ยวฉันช่วยหาให้ แล้วจะส่งคนมาให้เธอเลือกด้วยตัวเอง"

        ค่าแรงวันละหนึ่งหยวนถือว่าไม่น้อยเลยทีเดียวต่อให้ช่างไม้กับช่างก่อสร้างที่ทำงานจนหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินเดือนหนึ่งก็ได้แค่ยี่สิบเอ็ดถึงยี่สิบห้าหยวนเท่านั้น

        ค่าแรงวันละหนึ่งหยวนเท่านี้เดือนหนึ่งก็จะได้ค่าแรงประมาณสามสิบหยวนแล้ว ใครจะอดใจได้

        ถ้าไม่ใช่เพราะแก่จนกระดูกจะผุบางทีเขาก็อาจจะหน้าด้านรับงานนี้ไปแล้วก็ได้

        "รบกวนผู้ใหญ่บ้านด้วยนะคะ!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มร่าเธอควักเงินหนึ่งหยวนออกมาจากกระเป๋า แล้วยัดใส่มือฉินไห่ซู่

        "ส่วนอันนี้เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆนะคะ"

        ฉินไห่ซู่ไม่ปฏิเสธ หยิบเงินใส่กระเป๋า

        "งั้นฉันไปก่อนนะ!"

        พูดจบ เขาถือตะกร้าผักมืออีกข้างถือกล้องยาสูบ สูบพลางฮัมเพลงเบาๆเดินออกจากบ้านสกุลฉินไปอย่างสบายอารมณ์

        พอฉินไห่ซู่เดินลับตาไปต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ หุบลงเธอยกมือขึ้นเคาะหัวตัวเองเบาๆ

        "ตายล่ะ! ฉันนี่ขี้ลืมจริงๆ เลย"

        "เป็นอะไรไป?"

        ฉินซู่เห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวเคาะหัวตัวเองก็เลยถามขึ้นมา

        "ฉันมัวแต่ให้ผู้ใหญ่บ้านช่วยหาคนมาสร้างบ้านให้แต่ลืมบอกให้ผู้ใหญ่บ้านหาบ้านพักให้พวกเราด้วย สร้างบ้านใหม่ต้องใช้เวลาพวกเราต้องมีที่อยู่ชั่วคราวสิเนี่ย ฉันลืมบอกไปเลย"

        ดูสมองเธอสิ ทำไมจู่ๆ ถึงขี้ลืมอย่างนี้นะ?

        "รออีกสองวันให้ผู้ใหญ่บ้านพาคนมาแล้วค่อยว่ากันไม่ต้องรีบหรอก"

        แววตาของฉินซูเต็มไปด้วยความเอ็นดูเขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจ"ก็คงแบบนั้นแหละ"

        พอฉินไห่ซู่กลับถึงบ้านหลี่เจียวเจียวก็รีบเข้ามาหาเขาทันที

        "พ่อ ถืออะไรมาเหรอคะ?"

        ฉินไห่ซู่ส่งตะกร้าผักให้ลูกสาวก่อนจะอธิบาย

        "เสี่ยวเสี่ยวให้เนื้อหมูกับไก่ครึ่งตัวเย็นนี้ให้แม่ของลูกเอามาทำซุปไก่"

        พอได้ยินแบบนั้นหลี่เจียวเจียวที่เมื่อกี้ยังยิ้มอยู่ดีๆ ก็หุบยิ้มทันทีเธอปิดผ้าคลุมตะกร้าที่เพิ่งเปิดออกแล้ววางตะกร้าลงบนโต๊ะหินกลางลานบ้านอย่างไม่พอใจก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

        "พ่อคะ ช่วงนี้บ้านเราลำบากมากเหรอคะ?"

        ฉินไห่ซู่รู้สึกสับไปหมด

        "ลูกหมายความว่าไง?"

        หลี่เจียวเจียวพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

        "ในเมื่อครอบครัวของพวกเราไม่ได้ลำบากยังพออยู่ได้ ทำไมต้องรับของจากผู้หญิงคนนั้นด้วยล่ะคะ? ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็แค่อยากจะตบตาคนเท่านั้นพ่ออย่าลืมสิคะว่าตอนที่เธอแต่งงานกับพี่ฉินซู่ได้ยังไงหมายังไงก็เป็นหมาอยู่วันยังค่ำ นิสัยเสียแก้ไม่หายหรอกค่ะ ถ้าเรารับของเขามาวันหลังเขาทำผิดอะไรขึ้นมา เราจะพูดยังไงได้ล่ะคะ?"

        ใครจะรู้ว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวกำลังคิดจะทำอะไรอยู่?

        พักนี้เธอทำเอาพี่ฉินซู่หลงหัวปักหัวปำจนตอนนี้แม้แต่เด็กสองคนนั่นก็ไม่สนิทกับเธอแล้ว

        นี่มันเพิ่งผ่านไปนานเท่าไหร่เองพวกเจ้าหมาป่าหัวเน่าสองตัวนั่นก็ถูกซื้อตัวไปแล้วเหรอ?

        หมาป่าก็คือหมาป่า ใครมีของอร่อยให้กินมันก็ตามจมูกคนนั้นไป

        พอนึกถึงพี่น้องฉินไห่หยางฉินไห่เยว่ที่ช่วยเหลืองานบ้านทำให้หลี่เจียวเจียวรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก

        ฉินไห่ซู่ถึงกับเปลือกตากระตุก

        "เด็กคนนี้นี่! พูดจาเหลวไหลอะไรกันเสี่ยวเสี่ยวจะสร้างบ้านใหม่ เลยให้พ่อไปหาคนช่วย แล้วถึงเอาของมาให้พวกเราลูกนี่นะ อายุก็พอๆ กับเสี่ยวเสี่ยว แต่ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้นะ!"

        เขาไม่รู้จริงๆ ว่าวันๆลูกสาวของเขาคิดอะไรอยู่

        ยิ่งพ่อตัวเองเข้าข้างผู้หญิงคนอื่นหลี่เจียวเจียวก็ยิ่งน้อยใจ

        "พ่อคะหนูหรือว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวที่เป็นลูกสาวพ่อกันแน่? ทำไมพ่อถึงเข้าข้างเธออยู่ได้ถ้าไม่ใช่เพราะต่งเสี่ยวเสี่ยวเข้ามาขวางหลี่เจียวเจียวคนนี้คงได้เป็นเมียพี่ฉินซู่ไปแล้ว"

        "ถ้าลูกยังพูดจาเหลวไหลอีกพ่อจะลงโทษลูกแล้วนะ!"

        ฉินไห่ซู่โกรธลูกสาวตัวเองมากเขาพูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ 

        พอโดนขู่เข้าแบบนี้หลี่เจียวเจียวถึงได้ยอมเงียบปากอย่างไม่เต็มใจ

        ช่วงสองวันนี้สวีซิ่วกับเหอเถาฮวาได้เงินมาประมาณร้อยห้าสิบหยวนแบ่งกันสามคนก็ได้คนละห้าสิบหยวน

        สองวันนี้ทั้งสองคนหาเงินได้ไม่น้อยช่วงนี้เลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

        สองวันได้เงินเท่ากับเงินเดือนสองเดือนของคนทั่วไปใครจะไม่ตื่นเต้นกันบ้างล่ะ?

        แถมชื่อเสียงของหม่าล่าทั่งของพวกเขาก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆพอเลิกงานก็มีคนมามุงกันเยอะแยะ

        สวีซิ่วกัดแตงโมเธอหันไปมองต่งเสี่ยวเสี่ยวที่กำลังคำนวณเงิน แล้วก็พูดออกมาด้วยเสียงอู้อี้

        "พี่เสี่ยวเสี่ยวฉันได้ยินมาว่าพี่จะสร้างบ้านใหม่งั้นเดือนสองเดือนนี้พี่ก็ไม่มีที่อยู่ไม่ใช่เหรอ? ไปอยู่บ้านฉันก่อนก็ได้นะที่บ้านฉันมีลูกอยู่สามคน แล้วก็ฉันกับแม่ เดี๋ยวฉันให้แม่กับลูกๆนอนห้องเดียวกับฉัน จะได้มีห้องว่างอีกสองห้องให้พวกพี่อยู่ทั้งบ้านเลย!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวปฏิเสธทันที

        "ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวฉันให้ผู้ใหญ่บ้านหาบ้านให้สักหลังอีกอย่างบ้านฉันก็ยังมีผู้ชายอยู่ตั้งคนหนึ่ง คงจะไม่สะดวกเท่าไหร่หรอก"