ต่างจังหวัด
หลังจากที่คุณภูเสร็จสิ้นการประชุมและตรวจสอบความก้าวหน้าของโครงการ เขาก็ตัดสินใจไปเดินเล่นในตลาดท้องถิ่นเพื่อหาซื้อของฝากกลับบ้านไปให้พ่อแม่
ขณะที่เขากำลังเลือกซื้อน้ำผึ้งสดและผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นอื่นๆ ก็ไปสะดุดเข้ากับร่างชายคนหนึ่งที่คุ้นเคยยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล แต่ด้วยความรีบเร่งของผู้คนที่เดินผ่านไปมา ทำให้เขามองเห็นได้ไม่ชัดนัก
“ถิร?” ภูคิดแต่แล้วเขาก็ส่ายศีรษะด้วยความสับสน “ไม่ใช่หรอก…ถิรไปเรียนต่อที่เมืองนอกแล้ว”
ความคิดนี้ทำให้ภูรู้สึกหวั่นไหว แต่เขาก็ไม่สามารถที่จะเดินไปตามหาอีกฝ่ายแล้วถามได้ จึงได้แต่ทำใจให้สงบ และเลือกที่จะซื้อของฝากต่อไป
ในขณะเดียวกัน ถิรที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ภูอยู่ เขาแสร้งเลือกสินค้าต่อไปโดยไม่สนใจอีกฝ่าย ด้วยเพิ่งกลับมาเมืองไทยและยังไม่อยากให้อดีตคนรักรู้ว่าเขากลับมาแล้ว
“เฮ้! ดูนั่นสิ!” เพื่อนคนหนึ่งชี้ไปที่ภูที่เดินอยู่ในตลาด “ใช่คุณภูไหม?”
ถิรหันขวับไปมองทันที แม้เขาจะเห็นอีกฝ่ายไปก่อนหน้านี้แล้ว แต่ด้วยนิสัยที่เ้าเล่ห์ของเขา ถิรจึงตัดสินใจเลือกที่จะไม่เข้าไปทักทายและทำเป็ว่าเพิ่งได้เห็นภู “ช่างเถอะ เราสองคนเลิกกันไปนานแล้ว” เขาพูดกับเพื่อนๆ สีหน้าดูเศร้าสร้อย
แต่ภายในใจแอบยิ้มให้กับความคิดของตนที่้าให้อีกฝ่ายเป็ฝ่ายเดินเข้ามาทักเขาเอง
รอสักพักเมื่อเห็นว่าภูดูเหมือนจะมองไม่เห็นเขา เขาจึงกลับไปสนุกกับการเลือกของฝากกับเพื่อนๆ ต่ออย่างนึกหงุดหงิด
หลังการประชุมที่ต่างจังหวัดจบลง ภูก็กลับไปที่บ้านใหญ่
เขานำของขวัญที่ซื้อไว้มาให้พ่อแม่ โดยมีพ่อแม่รออยู่ที่ห้องรับแขก
“ไปดูงานมาเป็ยังไงบ้างลูก?” แม่ดาวถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
“ก็ดีครับ” ภูตอบสั้นๆ ขณะที่เขานำของฝากที่ซื้อมาให้พ่อแม่ “นี่ครับ น้ำผึ้งจากตลาดท้องถิ่น”
“รู้ใจแม่จริงๆ ขอบใจจ้ะ!” แม่ดาวกล่าวด้วยรอยยิ้ม แล้วทันใดนั้น เธอก็ถามขึ้น “แล้วหนูมินล่ะ? ซื้อของให้เขาบ้างไหม?”
ภูเงียบไปสักครู่ รู้สึกอึดอัดเมื่อถูกถามถึงมิน “ไม่มีครับ…” เขาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขายังไม่มีความตั้งใจที่จะซื้ออะไรให้มิน
แม่ดาวส่ายหัวให้กับความไม่เอาไหนของลูกชาย ก่อนจะพูดอย่างจนปัญญาว่า “งั้นเดี๋ยวแม่ไปหยิบอะไรให้ลูกนำกลับไปเป็ของขวัญให้หนูมินนะ” พูดแล้วแม่ดาวก็เดินไปหยิบกล่องนาฬิกาเรือนหนึ่งมาจากชั้นวางของบนชั้นสอง
“นี่จ้ะ อย่าลืมเอานาฬิกาเรือนนี้ไปให้หนูมินเชียวล่ะ” แม่ดาวปรามลูกชายก่อนจะยื่นกล่องนาฬิกาให้
ภูมองนาฬิกาในกล่อง เมื่อเห็นว่ามันสวยงามก็พลางนึกถึงใบหน้ายิ้มดีใจของว่าที่ภรรยาจำเป็เมื่อได้รับของขวัญ ก่อนจะเผยยิ้มน้อยๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ครับ…” เขาตอบรับอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ก็ยอมรับกล่องนาฬิกาไปโดยดี
“กลับไปดูแลหนูมินให้ดีๆ ล่ะ” แม่ดาวพูดย้ำด้วยน้ำเสียงหวังดี
ภูพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบเดินทางออกจากบ้านใหญ่
เมื่อเขากลับมาถึงบ้านที่เขาใช้อยู่อาศัยกับมิน ก็เห็นเพียงป้าแจ๋วที่ออกมาต้อนรับตนก่อนจะถามว่ามินไปไหน ป้าแม่บ้านจึงตอบว่าคุณมินรดน้ำดอกไม้อยู่ในสวนหลังบ้าน เขาจึงรีบเดินไปที่สวนทันที ก่อนจะเห็นมินยืนรดน้ำดอกไม้อยู่ด้วยรอยยิ้มสดใส หัวเราะสนุกสนานไปกับการระบำเล็กๆ
เสียงเพลงที่คลอเป็จังหวะไม่ดังมากทำให้ชายร่างเล็กได้มีความสุขไปกับการขยับตัวไปมา
เขาเผลอจ้องมองมันอย่างไร้สติ เวลานี้มินช่างดูบริสุทธิ์และไร้เดียงสาจนทำให้อกด้านซ้ายของเขาเริ่มเต้นไม่เป็จังหวะ
“อ๊ะ! กลับมาแล้วเหรอครับ!” มินพูดเสียงสดใสแม้จะใเล็กน้อยที่เห็นอีกฝ่ายมายืนดูตนโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง เขารีบก้าวไปหาคุณภูทันที
แต่ก่อนที่มินจะทันได้พูดอะไรต่อ ภูก็โยนกล่องนาฬิกามาให้อย่างไม่พอใจ “เอาไป!” เขาพูดเสียงดุร้าย และเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
มินยืนงงกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น เขามองกล่องสีดำอย่างสงสัยก่อนจะเปิดดูเห็นว่าเป็นาฬิกาเรือนเล็กสวยงาม แต่น้ำเสียงของคุณภูที่พูดกับเขาทำให้มินรู้สึกท้อใจ แต่กระนั้นบนใบหน้าก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข
เมื่อภูขึ้นมาถึงห้อง หลังอาบน้ำเสร็จเขาก็ล้มตัวลงนอนทันที มือไกว่หน้าผากครุ่นคิดถึงเื่ในอดีตของเขากับถิร ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นยังคงชัดเจนในความทรงจำ
ถิรรักแรกรักเดียวของเขา เป็คนที่ทำให้เขารู้สึกมีความสุขที่สุด และก็เป็คนที่ทำให้เขารู้สึกเ็ปมากที่สุดเช่นกัน เมื่อเขาพบว่าถิรแอบนอนกับคนอื่นลับหลังเขา
“ทำไมถึงต้องทำแบบนั้นกับฉัน?” ภูพึมพำเสียงเบา ใจของเขายังรู้สึกค้างคา เขายังคงรักถิร แต่ก็ไม่สามารถยอมรับความจริงที่ถูกนอกกายได้
ภูรู้ดีว่าตนเองพยายามลืมถิรมาโดยตลอด แต่ก็ทำไม่ได้สักที เขาจึงหวนนึกถึงมินว่าที่ภรรยาของเขา
“ฉันต้องใช้มินเพื่อลืมถิร…” ภูพูดกับตัวเอง พร้อมกับคิดถึงมินและลุกขึ้น
เขารู้สึกว่าเขาสามารถทำให้มินกลายเป็ที่พึ่งของเขาได้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้รักมินเลยก็ตาม
“ก็แค่ใช้มินให้พอใจแล้วลืมเื่เก่าๆ ไป…” ภูตัดสินใจในใจ ขณะที่เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นสวนที่มินกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ เขาก็รู้สึกว่าปัญหานี้มีทางแก้แล้ว
แต่ทว่าในใจเขากลับรู้สึกแปลกๆ ที่ต้องพยายามทำใจให้ลืมคนรักเก่าผ่านการใช้ชีวิตร่วมกับมินที่ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย
774
