แสงแดดยามสายลอดผ่านใบไม้แ่า
เสียงแมลงป่าร้องระงมในอากาศชื้น
แต่กลางลำธารที่ใสเย็น…
ร่างของหญิงสาวกำลังนั่งพิงก้อนหินใหญ่
เรญา…ยังไม่ได้ล้างตัวเลยั้แ่เมื่อคืน
คราบเืบางส่วนเริ่มแห้งเป็เกล็ดเล็ก ๆ บนผิวขา
เธอใช้นิ้ววนลูบรอยเืบนหน้าอกตัวเองช้า ๆ อย่างใจลอย
ก่อนจะเอนตัวลงให้แผ่นหลังแนบกับหินเย็น ๆ แล้วหลับตา
“เมื่อไหร่…ความรู้สึกค้างจะหายไปเสียที?”
ริมฝีปากสีเข้มขบแน่น
แม้จะฆ่าไปแล้ว แต่ความวูบวาบในท้องยังเหมือนถูกหยอกล้อความรู้สึกบางอย่างอยู่ข้างใน
การไม่เสร็จอย่างที่ควรในภารกิจเมื่อคืน…ทำให้จิตใจเธอขุ่นมัวผิดปกติ
ทันใดนั้น…เสียงกิ่งไม้หักดังมาจากพงหญ้าอีกฝั่งลำธาร
เธอลืมตาทันที
มือคว้าเสื้อคลุม—แต่ช้ากว่าเงาที่พุ่งออกมาจากพุ่มไม้
หมาป่าสีเทาตัวใหญ่กระโจนใส่ร่างของเธอ!
ตาเธอวาบแดงในทันที
ร่างหมุนตัวหลบการกัดเฉียดฉิว
มือซ้ายคว้าก้อนหิน ฟาดตรงขากรรไกรหมาป่าอย่างแม่นยำ
เสียง เป๊าะ! ดังพร้อมเสียงร้อง
สัตว์ร้ายหงายหลังตกน้ำ วิ่งหนีไปแบบหางจุกตูดเรญานั่งหอบ หยดน้ำเกาะอกเธอพราวเส้นผมเปียกแนบแก้ม
รอยกัดที่ต้นขาซ้ายมีเืซิบ
เธอหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง
“แม้แต่หมาก็ยังคิดจะกินข้างั้นหรอ…”จากนั้นเรญาก็เดินกลับขึ้นฝั่ง
หยิบผ้าเช็ดตัวเก่า ๆ ขึ้นซับร่าง
…แต่ไม่สวมชุดทันที
เธอหยิบ “จดหมายผ้าพับ” ที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าคาดเอว
เปิดออกดู…ในนั้นมีเพียงแผนที่และชื่อเดียว
“แคมป์อ๊อก – เผ่า ‘บารุกรา’ ”
………..
????️ บ้านพักของ ‘เซธ’
เซธคือชายเฒ่าตาบอด…อดีตมือข่าวที่เคยช่วยเรญาหลายครั้ง
เขาอาศัยอยู่ในบ้านไม้ใกล้ขอบเมือง
และเป็คนเดียวที่กล้าส่งข่าวเกี่ยวกับเผ่าอ๊อกให้เธอ
“เ้าแน่ใจเหรอว่าจะเข้าไปในนั้น?”
เสียงของเขายังคงหนักแน่นแม้ดวงตาไร้แสง
เรญายืนอยู่ตรงข้าม โต๊ะไม้
เสื้อผ้าตอนนี้เปลี่ยนเป็ เดรสยาวแนบตัวแบบชาวบ้านธรรมดา
แต่เนื้อผ้ายังบางพอให้เห็นส่วนโค้งของเอวกับสะโพกของเธอ
“ยิ่งมันรุนแรง…ข้าก็ยิ่งต้องไปเอง” เธอตอบเรียบ ๆ
เซธเงียบ ก่อนจะยื่นของบางอย่างให้
“ยาน้ำ ‘อาเชีย’ — ทำให้กลิ่นกายเ้ากลายเป็กลิ่นทาส”
“มันจะช่วยให้เ้าดูอ่อนแอ น่าถนอม…และน่าข่มเหงขึ้น”
เรญาไม่ได้ตอบ
แต่หยิบขวดนั้นไปดม
กลิ่นมันฉุนแปลก ๆ — แต่แววตาเรญากลับเปลี่ยนเล็กน้อย
ราวกับรู้ว่ามันจะ “กระตุ้น” เหยื่อได้มากขึ้น…
???? ค่ำคืนก่อนเริ่มภารกิจ
ในห้องเช่าราคาถูกในเขตคนจน
เรญานั่งพิงฝา เตียงไม้เก่ารองรับแผ่นหลังที่ยังอ่อนล้า
เธอไม่ได้ทำอะไรมาหลายชั่วโมง…นอกจาก “อดกลั้น”
แต่มันไม่ไหวแล้ว
มือของเธอลูบต้นขาตัวเองเบา ๆ
สายตาหรี่ปรือ
เสียงหายใจเริ่มหนักขึ้นทีละนิด
เธอถ่างขาออก
ใช้เพียงนิ้วเดียว—ค่อย ๆ เลื่อนััเข้าไปในจุดที่ร้อนที่สุดที่หว่างขา
เสียงหอบเบา ๆ ดังขึ้นในความเงียบ
“อึ๊…ชั้นยังค้างอยู่จริง ๆ …”
มืออีกข้างเลื่อนไปขยำหน้าอกตัวเอง
เธอเริ่มเร่งจังหวะ
ลมหายใจแรงขึ้น
แต่แล้ว…เธอหยุด!
หอบแฮ่ก
นิ้วของเธอยังค้างอยู่ข้างใน
สีหน้าดูเ็ป เหมือน “การช่วยตัวเอง” มันไม่พออีกต่อไปแล้ว
เธอค่อย ๆ พึมพำเสียงแหบ
“ข้า้าของจริง…”
เธอลุกขึ้น
คว้าเสื้อคลุมบาง
…และเดินออกจากห้อง
ที่ข้างทางซอมซ่อของตรอกมืด แสงจากโคมไฟสั่นไหวเหนือหัว
กลิ่นคาวฉี่ผสมควันบุหรี่จาง ๆ
ชายรูปร่างสันทัดคนหนึ่ง ยืนพิงกำแพง สวมเสื้อกันหนาวเก่า ๆ มือหนึ่งคีบบุหรี่ อีกมือเกาเป้า
สายตาเขากวาดไปเรื่อย…จนสะดุดที่ผู้หญิงคนหนึ่ง
ร่างเปลือยใต้เสื้อคลุมบางแนบเนื้อเดินตรงเข้ามาช้า ๆ
เส้นผมยุ่งเหยิง ริมฝีปากแดงฉ่ำแม้ในแสงสลัว
ดวงตาหรี่ครึ่งเหมือนคนง่วง แต่ท่าเดินกลับมั่นคง ยั่วเย้า
เขาขยับตัว ตั้งท่าจะพูด
“เฮ้—”
แต่ยังไม่ทันจบ…
เรญาก็ถึงตัวเขาแล้ว!
มือขวาของเธอ ตะปบคาง เขาแรงพอให้สบตา
ก่อนจะประกบปากใส่ทันทีแบบไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว
เสียงจูบดังชื้น ๆ – “จ๊วบ” – “อึก!”
ชายคนนั้นเบิกตากว้าง ก่อนจะครางออกมาในลำคอ
ลิ้นของเธอสอดเข้าไปลึก แทรกทุกซอกของปาก
จังหวะดูดดูดุราวกับเธอกำลังลงโทษเขาด้วยความหิวกระหาย
มืออีกข้างของเธอ กดหัวเขาแนบกำแพง
แล้วยกขาตัวเองขึ้นหนีบสะโพกเขาไว้
เธอเริ่มบดร่างเข้ากับเป้ากางเกงของเขาเบา ๆ
เสียงครางของเขาหลุดออก
“อ…อะไรกันวะเนี่ย…!”
เธอถอนปากออกเล็กน้อย
สายตาหรี่ปรือ พ่นลมหายใจอุ่นรดแก้มเขา แล้วกระซิบแหบพร่า
“อย่าถาม…ใช้ลิ้นให้ดีก็พอ เดี๋ยวข้าจะให้มากกว่าปาก”
เธอกัดริมฝีปากตัวเองก่อนจะดันตัวเขาให้หันหน้าเข้ากำแพง
มือเธอเลื่อนไปจับข้อมือเขากางกับผนัง
อีกมือรูดลงไปที่ซิปกางเกงเขาอย่างไม่ลังเล
“อะ…เดี๋ยวสิ—เธอจะทำอะไร—!”
“เงียบ…”
เธอกระซิบข้างหูเขา
ก่อนจะ เลื่อนตัวลงช้า ๆ จนเข่าััพื้น
ตอนนี้หน้าของเธออยู่ตรงเป้าพอดี
เธอช้อนตามองขึ้น—ตาแดงวาบนิด ๆ อย่างกับสัตว์ที่เพิ่งหลุดกรง
แล้วก็…
“ซู้ด—!”
เสียงรูดซิปเปิด
…และเธอก็ ใช้ปากของเธอแบบไม่ปรานี
จังหวะดูดของเธอทั้งแรง ทั้งลึก
ริมฝีปากร้อนจัด ลิ้นวนไปทั่ว หยอกและดึงอย่างตั้งใจ
เธอ อมหัวมันลึกสุดโคนก่อนจะรูดออกมาช้า ๆ
เสียงที่เกิดขึ้น…ดังจนคนในซอยอาจจะได้ยิน
“อ้ะ…อ้าาาา! แม่งงง…”
เขาคราง เสียงสั่น มือกำกำแพงแน่น
แต่เธอกลับยิ่ง เร่ง และเร่งอีก จนหัวโยกอย่างแรงและถี่ที่เป้าชายแปลกหน้า
ทั้งมือ ทั้งปาก ทั้งลิ้นประสานกันเป็จังหวะบ้าคลั่ง
เสียง จ๊วบ จ๊าบ จ๊วบ… ดังไม่หยุด
น้ำลายเธอไหลย้อยลงคางจนเปียกคอเสื้อ
แต่เธอไม่สนเลย
เธอกำลังคลั่ง — เรญาในตอนนี้ไม่ใช่หญิงสาวธรรมดาอีกต่อไป
“อย่าพึ่งแตก…ขออีกนิดเดียว…”
เธอพูดทั้งที่ยังอมของเขาไว้
สายตาจ้องขึ้นอย่างกระหาย
ชายคนนั้นแทบทรุด มือเขาสั่น สะโพกกระตุกเป็ระยะ
แล้วสุดท้าย…
เสียงกระชากหอบหนึ่งก็ดังขึ้น
“อ—อ๊าาาาา!!”
เธอรับทุกอย่างไว้ในปาก ก่อนจะกลืนลงอย่างหน้าตาเฉย
แล้วจ้องหน้าเขา พร้อมรอยยิ้มที่น่ากลัวอย่างประหลาด“ดี…ยังพอมีแรงเดินอยู่นะ”
เธอลุกขึ้น สะบัดผม เดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เหลือไว้เพียงชายคนหนึ่งที่ยืนหอบพิงกำแพง
กางเกงยังรูดลงครึ่งเข่า
หัวใจเต้นแรงปานจะะเิ…ไม่รู้เลยว่าเขาเพิ่งรอดจาก “นักฆ่าในตำนาน”
7K
