บทที่ 12 ได้งาน ได้เงินได้คูปองอาหาร!
ก่อนที่สามีภรรยาผู้อำนวยการก่วนจะกลับ จ้าวซิ่วหลานก็ห่อกระดูกหมูหมักซอสห้าชิ้นให้ผู้อำนวยการเจียงและผู้อำนวยการก่วนถือติดไม้ติดมือกลับไปด้วย
ผู้อำนวยการเจียงรู้สึกยินดีมากแต่ก็ยังเกรงใจ จึงปฏิเสธว่า "จ้าวซิ่วหลาน เธอทำแบบนี้ทำไม มีแขกที่ไหนเขามากินข้าวแล้วยังได้ของติดไม้ติดมือกลับบ้านอีกเนี่ย! แถมวันนี้ฉันกับผู้อำนวยการก่วนก็มากินข้าวที่บ้านเธอแบบมือเปล่า น่าอายจะตายอยู่แล้ว! คนอื่นเขาไม่รู้เื่เดี๋ยวจะคิดว่าฉันรับสินบนจากเธอนะ!"
ในบ้านพักคนงานนี้มีคนที่ปากมากอยู่เยอะแยะไม่อยากให้พวกคนไม่ดีเอาเื่ของเธอกับผู้อำนวยการก่วนไปนินทา
"มีอะไรต้องเกรงใจด้วย!"
จ้าวซิ่วหลานพยายามยัดเยียดใส่กระเป๋าของอีกฝ่ายให้ได้ พูดเสียงดังฟังชัดว่า "บ้านเราสองครอบครัวถูกคอกัน ฉันให้กระดูกไม่กี่ชิ้นจะเป็ไรไป! ก็แค่กระดูกที่ไม่มีเนื้อติดด้วยซ้ำ ไม่ได้มีค่าอะไรเลยเนี่ยนะฉันอยากรู้จังว่าใครจะกล้ามานินทาให้ได้ยิน!"
แต่เดิมยังมีคนในหมู่บ้านแอบดูอยู่หลังประตู พอจ้าวซิ่วหลานพูดแบบนี้ ทุกคนก็อับอายไม่กล้าแอบดูอีก
ผู้อำนวยการเจียงส่งสายตาให้จ้าวซิ่วหลาน จ้าวซิ่วหลานก็ขยิบตาตอบ ทั้งสองคนต่างเข้าใจกันดี
ท้ายที่สุด ผู้อำนวยการเจียงก็รับกระดูกหมูหมักซอสไว้จนได้ และความสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวตระกูลสวีกับครอบครัวตระกูลก่วนก็สนิทสนมกันมากขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
วันถัดมาเมื่อสวีเถาเถากลับจากที่ทำงาน เธอก็เจอผู้อำนวยการเก๋ออีกครั้ง ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจว่าคราวนี้ต้องสำเร็จแน่นอน!
ท่าทางของผู้อำนวยการเก๋อดูกระตือรือร้นมากขึ้น "สวีเถาเถา ด้วยปากของเธอนี่นะ ฉันแทบจะวิ่งขาขวิดเพื่อเธอเลยนะ ทั้งยังต้องพูดจาอ้อนวอนมากมาย หัวหน้าถึงได้ตกลง ถ้าเป็พนักงานประจำคงจะไม่ได้จริง ๆ แต่ว่าได้แค่ตำแหน่งพนักงานชั่วคราวที่ร้านอาหารของรัฐในเขตซีเจียง บวกกับเงิน 150 หยวน และคูปองข้าว 50 จิน จากมณฑลซี เธอว่ายังไง?"
ตำแหน่งพนักงานชั่วคราวในร้านอาหารของรัฐ บวกกับเงิน 150 หยวน และคูปองข้าวอีก 50 จิน!
สวีลี่ลี่ที่แกล้งกวาดพื้นแอบฟังอยู่ข้าง ๆ รู้สึกอิจฉามากเลยทีเดียว!
น้องสาวของเธอช่างเก่งเหลือเกิน สูตรพะโล้แลกมาได้เงินและคูปองมากมาย แถมยังได้งานมาฟรี ๆ อีก เก่งมากจริง ๆ !
สวีเถาเถาวางของลง รับเงินและคูปองที่ผู้อำนวยการเก๋อยื่นให้ แล้วพูดอย่างคล่องแคล่วว่า "ไม่มีปัญหาค่ะ ขอบคุณผู้อำนวยการเก๋อที่เหนื่อย ฉันจะกลับเข้าไปเขียนสูตรพะโล้ให้คุณเดี๋ยวนี้เลย!"
"เอ้า ดี ๆ ! เขียนให้ละเอียดหน่อยนะ พวกพ่อครัวในร้านอาหารของรัฐล้วนแต่เป็ช่างฝีมือเก่า มักจะมีความจู้จี้จุกจิกมากน่ะ!"
ผู้อำนวยการเก๋อพูดด้วยความดีใจ และยังกำชับอีกประโยคตอนที่มองสวีเถาเถาเดินเข้าห้องไป
สวีเถาเถานั่งหัวเราะขำ ที่แท้ผู้อำนวยการเก๋อกลัวว่าเธอจะเขียนสูตรแบบคลุมเครือ
แต่ความจริงก็จะพิสูจน์ว่าผู้อำนวยการเก๋อคิดมากไปเอง เขาจะเอาความคิดของคนใจแคบไปตัดสินคนใจกว้างได้ยังไง
สูตรพะโล้ที่สวีเถาเถาเขียนนั้นละเอียดมาก ระบุปริมาณเครื่องปรุงทุกอย่างเป็กรัม ถือว่าเป็ผู้ขายที่มีความรับผิดชอบมาก
ผู้อำนวยการเก๋อเห็นแล้วก็รู้สึกโล่งใจ จากนั้นก็ค่อย ๆ พับกระดาษสูตรพะโล้ที่สวีเถาเถาเขียนให้เก็บไว้ที่กระเป๋าเสื้ออย่างระมัดระวัง
อีกทั้งเขายังลูบมันอย่างทะนุถนอมอีกด้วย
แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้ "เอ๊ะ สวีเถาเถา เธอไม่นับเงินดูหน่อยเหรอ?"
นั่นมันตั้งหนึ่งร้อยห้าสิบหยวน กับคูปองอาหารห้าสิบจิน เท่ากับเงินเดือนครึ่งปีของคนงานทั่วไปเชียวนะ!
สวีเถาเถาทำหน้าใจกว้าง "ไม่ต้องนับหรอก ถึงจะเพิ่งรู้จักกันแค่สองวัน แต่ฉันเชื่อใจผู้อำนวยการเก๋อค่ะ!"
ผู้อำนวยการเก๋อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะฉายแววยิ้มขึ้น
พูดถึงเด็กคนนี้ แม้จะเ้าเล่ห์ไปบ้างแต่ก็ปากหวาน พูดจาทำให้คนฟังรู้สึกสบายใจ
ตกเย็นผู้อำนวยการเก๋อยังอยู่กินข้าวที่บ้านตระกูลสวี สวีเถาเถาใช้ฝีมือการทำอาหารอันโดดเด่นของเธอพิชิตใจรองหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อของร้านอาหารของรัฐได้อีกครั้ง
ในที่สุดผู้อำนวยการเก๋อก็ได้กินกระดูกหมูหมักซอสที่เขาคิดถึงมาโดยตลอด ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังตัวลอยอยู่เลย
ไอ้เพื่อนก่วนนิสัยไม่ดีนั่นมันเอากระดูกหมูหมักซอสมายั่วเขา แม้เขาจะเอาไปให้หัวหน้าใหญ่ แต่ก็คิดถึงรสชาติของมันทั้งวัน
ตอนนี้ได้ลิ้มลองเองแล้ว ไม่ทำให้ผิดหวังจริง ๆ
เขายอมรับในฝีมือของสวีเถาเถาอย่างสุดหัวใจ ไม่ถือสาที่ดูดนิ้วมือที่เปื้อนน้ำซอสกระดูกหมู แล้วชูนิ้วโป้งให้สวีเถาเถา
"สวีเถาเถา ผู้อำนวยการก่วนไม่ได้โกหกฉันจริง ๆ ฝีมือของเธอนี่เก่งกว่าพ่อครัวในร้านอาหารของรัฐเยอะเลยนะ! พวกคนแก่พวกนั้น วัน ๆ ก็เอาแต่เชิดหน้าชูตามองคนอื่น! น่าจะให้พวกเขาได้เห็นว่าอาหารที่เด็กสาวคนหนึ่งทำ ก็สามารถทำให้พวกเขาจมดินได้ ฉันรู้สึกผิดต่อเธอจริง ๆ นะ ที่ไม่สามารถช่วยให้เธอได้เป็พนักงานประจำ!"
"แต่เธอวางใจได้! ให้เธอทำงานไปก่อนถ้ามีโอกาสฉันจะให้เธอได้เป็พนักงานประจำแน่นอน!"
เขาตบอกรับรองกับสวีเถาเถาจากนั้นก็หันไปชมต่อหน้าพ่อแม่ของเธอว่า "พวกคุณมีบุญจริง ๆ ที่มีลูกสาวคนนี้ มีบุญมาก ๆ เลย!"
ทำเอาสองสามีภรรยาตระกูลสวียิ้มจนตาหยี พี่น้องทั้งสามคนทั้งกั๋วหัว กั๋วเฉียง และสวีลี่ลี่ต่างก็ภูมิใจ รู้สึกว่าน้องสาวคนเล็กทำให้พวกเขาภาคภูมิใจมากจริง ๆ !
หลังจากส่งผู้อำนวยการเก๋อกลับไปแล้ว ครอบครัวสวีก็นั่งล้อมวงกันอย่างมีความสุข พร้อมกับนับเงินที่ได้มาไปด้วย โดยเฉพาะจ้าวซิ่วหลานที่เป็คนนับ ส่วนคนอื่น ๆ ก็จ้องมองตาไม่กะพริบ
จ้าวซิ่วหลานนับสองรอบจึงวางใจ แล้วพูดออกมาว่า "ไม่ขาดไปสักใบ ตาแก่นั่นคงไม่กล้ามาหลอกพวกเราหรอก!"
สวีลี่ลี่มองเงินในมือแม่แล้วกลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ "แม่จ๋า นี่เป็ครั้งแรกในชีวิตที่หนูเห็นเงินเยอะขนาดนี้ คงพอซื้อจักรยานได้สักคันเลยใช่ไหม!"
บ้านนักบัญชีเฉินข้าง ๆ มีจักรยานมือสองอยู่คันหนึ่ง ทุกวันฉินเหม่ยฟางจะเช็ดทำความสะอาดอย่างพิถีพิถันจนเงาวับ
ทุกครั้งที่สวีลี่ลี่เห็น เธอก็อดอิจฉาไม่ได้
"ซื้อจักรยานทำไมกัน!"
สวีกั๋วเฉียงยิ้มประจบประแจงใส่สวีเถาเถา "น้องเล็กพวกเราซื้อเนื้อกินกันดีกว่า เงินหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนนี้ซื้อเนื้อกินได้ตั้งครึ่งปีก็ยังไม่หมดเลยนะ เธอผอมเกินไปแล้ว ต้องกินให้มีเนื้อหนังหน่อยหน้าตาถึงจะสวย!"
สวีเถาเถายังไม่ทันพูดอะไร สวีต้ากวงก็ตีพวกเขาคนละที
"คนนึงก็รู้แต่จะเล่น อีกคนก็รู้แต่จะกิน! จะซื้ออะไรกัน! ไม่ซื้ออะไรสักอย่างนั่นแหละ! เงินนี้เก็บไว้เป็สินสอดให้น้องสาวของพวกแก! นี่เป็เงินที่เธอหามาด้วยตัวเอง ใครจะมาอิจฉาไม่ได้!"
"พ่อ! พูดแบบนี้ได้ไง! พวกเราไม่ใช่คนแบบนั้นนะ!" สวีกั๋วเฉียงรีบแสดงความจงรักภักดีพลางกุมหน้าผาก
สวีลี่ลี่อยากจะพูดอะไรแต่ก็หุบปากไป แม้เธอจะรู้สึกสนใจ แต่ก็รู้ว่าเงินนี้น้องสาวได้มาจากการขายสูตรพะโล้ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ใช่ส่วนของเธอ
ดังนั้นเธอจึงยกมือขึ้นอย่างฉับไว "ฉันก็เห็นด้วย!"
สุดท้ายเหลือแค่พี่ใหญ่ ทุกคนในครอบครัวจ้องมองเขา
สวีกั๋วหัวเกาหัวอย่างเก้อเขิน "มองฉันทำไม ก็ไม่ใช่เงินของฉันนี่ แต่เดิมก็เป็เงินที่น้องเล็กหามาได้ ก็ให้น้องเล็กไปสิ"
จ้าวซิ่วหลานพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แม้ว่าลูก ๆ ที่เธอให้กำเนิดมาจะมีนิสัยไม่ดีกันคนละอย่าง หน้าตาก็ไม่ได้สวยงามอะไร แต่พื้นเพนิสัยของพวกเขาก็เป็คนดี และความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องในครอบครัวก็สนิทสนมกัน
เธอยัดเงินใส่มือของสวีเถาเถาแล้วพูดว่า "สวีเถาเถา ลูกเก็บเงินนี้ไว้นะ อยากกินอะไรก็ซื้อเอง แต่ที่ดีที่สุดคือเก็บไว้ เวลาแต่งเข้าบ้านสามีไปก็จะได้หน้าด้วย!"
สวีเถาเถาถือธนบัตรไว้ในมือ ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ น้ำตาก็เริ่มเอ่อคลอ
ไม่ต้องพูดถึงเื่แต่งงานที่ยังอีกไกล แต่ถึงจะแต่งงาน ทำไมเธอต้องเอาเงินไปให้บ้านสามีเพื่อแลกกับรอยยิ้มจากพ่อแม่สามีด้วยล่ะ?
แต่ครอบครัวในชาตินี้ของเธอ ทำให้หัวใจที่เคยระหกระเหินของเธอค่อย ๆ อบอุ่นขึ้น เงินหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนนี้ ครอบครัวจะเอาไปทำอะไรก็ได้ พี่ชายทั้งสองคนก็กำลังจะแต่งงาน กำลังเป็่ที่ต้องใช้เงินพอดี
บอกว่าจะให้เธอก็ให้จริง ๆ ไม่มีใครคิดจะเอาเปรียบ เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี
เอาใจเขามาใส่ใจเรา เอาความจริงใจแลกความจริงใจ สวีเถาเถาจึงยัดเงินคืนใส่มือแม่ แล้วดึงออกมาสิบหยวน
"แม่ หนูเอาแค่สิบหยวนก็พอแล้ว ที่เหลือเอาไว้ใช้ในบ้านเถอะ"
"เอ๊ะ แบบนี้ไม่ได้นะ" จ้าวซิ่วหลานกำลังจะปฏิเสธ
แต่สวีเถาเถาห้ามเอาไว้ "แม่คะ หนูก็เป็ส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้นะ พ่อกับแม่เลี้ยงดูหนูกับพี่ ๆ มาตั้งหลายปี หนูรู้ว่าไม่ใช่เื่ง่ายเลย ตอนนี้หนูโตพอที่จะหาเงินได้แล้ว การที่จะกตัญญูต่อพ่อแม่มันผิดตรงไหน ต่อไปพี่ ๆ ก็ต้องทำแบบนี้เหมือนกัน ใช่ไหมพี่ใหญ่พี่รอง พี่สาว?"
สวีกั๋วหัว สวีกั๋วเฉียง และสวีลี่ลี่ที่กำลังรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่นั้นชะงักไป "ใช่... ใช่แล้ว"
จ้าวซิ่วหลานจะมองไม่ออกได้ยังไงว่าพวกนี้พูดไม่ตรงกับใจ แต่ลูกสาวคนเล็กของเธอนั้นจริงใจอย่างที่สุด ทำให้หัวใจเธอรู้สึกอบอุ่นอยู่เสมอ
"โอ้ย ลูกสาวคนเล็กของแม่ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ ไม่ต้องห่วงเลยเงินนี้แม่จะเก็บไว้ให้ ใครก็ห้ามใช้ เก็บไว้เป็สินสอดให้หนูในอนาคต!"
สวีต้ากวงมองดูสวีเถาเถาด้วยดวงตาแดง ๆ ช่างดีจริง ๆ ลูกสาวคนเล็กของเขาเนี่ย
766
