“คุณชายสี่ คุณหนูหลับไปแล้ว บ่าวขอให้ท่านกลับไปก่อนแล้วค่อยมาเยี่ยมคุณหนูใหม่พรุ่งนี้ดีกว่านะเ้าคะ ”
สาวใช้พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างตอบโต้กับคุณชายสี่ของจวน เหลียนฮวาได้ยินก็ไม่ใที่สาวใช้แสดงท่าทีเช่นนี้ เพราะ คุณชายสี่เป็พระรองที่ผลักยัยเหลียนฮวาตกน้ำนั้นแหละ
“ข้าแค่มาเยี่ยมนางและมาขอโทษอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น เ้าอย่าได้ขวางข้า”
“ถ้าเช่นนั้นท่านไปขออนุญาตจากฮูหยินใหญ่ก่อนดีหรือไม่เ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่สั่งให้ข้าเฝ้าคุณหนูไว้ไม่ให้ใครมาปองร้ายคุณหนูอีก”
“เ้ากำลังจะบอกว่าข้าปองร้ายนางงั้นรึ”
เซียวซีเหยียน หรี่ตาลงมองหน้าสาวใช้ตรงหน้าด้วยความเ็า สาวใช้นางนั้นรีบหลุบตาลงต่ำ ไม่กล้าสู้สายตาอีก
ครั้งเสียงเงียบลงสักครู่ก็ได้ยินเสียงจากในห้องพักของ เหลียนฮวา ดังขึ้นว่า
“ให้พี่สี่เข้ามาได้”
กาลหน้าเซียวซีเหยียนจะกลายเป็ผู้มีอำนาจ ชอบใช้ความเผด็จการบังคับคนจนมีชื่อเสียงด้านความโเี้และเ็า อายุเพียงเท่านี้ก็รู้จักใช้น้ำเสียงข่มขู่เช่นนี้แล้วต่อไปไม่ต้องพูดถึงคงจับดาบหันมาฟันฉันแน่ ยัยเหลียนฮวาชอบไปกลั่นแกล้งแม่นางเอกดวงใจของพระเอก พระรองด้วย เฮ้อ ทำดีไว้ก่อน เื่อื่นค่อยหาลู่ทางลอดเอา
เด็กชายอายุ 13 ปี ตรงหน้าเธอตอนนี้ยังไม่มีรังสีคุกคามมากกว่าที่คิด แต่ก็ความเ็าหลุดออกมาให้รู้สึกบ้างแล้ว นี่มาเยี่ยมหรือจะมาข่มขู่ฉันกันเนี่ย ขนลุกชะมัดถึงแม้หน้าตาจะดีตามฉบับคุณชายในจวนถือว่าเข้าขั้นหล่อมากแต่เด็กเชียว เอาล่ะ ยังไงฉันก็รู้ภูมิหลังกับความรู้สึกนึกคิดของเซียวซีเหยียนล่ะ มีชัยไปกว่าครึ่ง ฮาฮ่าฮ่า
“เชิญนั่งเ้าค่ะ พี่สี่”
เซียวซีเหยียนพยักหน้าแล้วนั่งตามคำเชิญของ เหลียนฮวา และพินิจดูสภาพของเหลียนฮวาพลาง ดูแล้วนางคงตกน้ำไปสักพักเลยทีเดียวกว่าจะฟื้นขึ้นมาได้ก็ปาไป 3 วันคงไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ แต่ถือว่าโชคเข้าข้างมากเสียจริงที่ยังมีชีวิตรอดมาได้ คิดได้เช่นนี้ สายตาก็มองตรงไปที่ เหลียนฮวา บรรยากาศเยียบเย็นขึ้นมาทันที
“ข้ามาวันนี้เพื่อดูอาการของเ้า ท่านแม่กับข้าเป็ห่วงเ้ามาก ข้ามาเพื่อขอโทษต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น”
กล่าวจบก็รอดูว่านางจะระบายอารมณ์โกรธแค้นใส่ตนอย่างไร เตรียมตัวมารับรอรับระบายโทสะของนางโดยเฉพาะ ถ้าไม่ใช่เกรงว่าท่านแม่จะเดือดร้อนจากการกระทำของข้า ข้าไม่คิดสักนิดว่าข้าทำอันใดผิด ผลักคนร้ายกาจเยี่ยงนางตายไปเสีย จวนนี้จะได้สงบขึ้นสักนิดก็ยังดี ท่านแม่จะได้ไม่ต้องมาลำบากใจกับคนเยี่ยงนาง
เมื่อได้ยินดังนั้นสาวใช้ที่อยู่ในห้องพากันเผยสีหน้า ยากจะเชื่อ คำของคุณชายสี่ มองเลยไปยังคุณหนูที่นั่งอยู่บนเตียง รอดูทีท่าว่าคุณหนูจะทำอย่างไรต่อ แต่รอไปสักครู่เห็นคุณหนูยังนั่งพิงหมอนมองไปยังคุณชายสี่เงียบๆ ไม่กล่าวสิ่งใดออกมา สาวใช้จึงเรียกเตือนสติให้นาง
“คุณหนูเ้าคะ คุณชายสี่มาขออภัยแก่คุณหนูเ้าค่ะ”
ครุ่นคิดถึงวิธีการจะคืนดีกับพี่สี่คนนี้ เหลียนฮวาก็เลย ยิ้มให้สาวใจเป็การขอบใจที่เรียกนาง เหลียนฮวาระบายรอยยิ้มอันซีดเซียวส่งไปให้ เซียวซีเหยียน แลดูน่าเวทนายิ่งนัก
“พี่สี่ ไม่จำเป็ต้องขอโทษอันใดข้าก็ได้ ความจริงข้าแค่เดินสะดุดล้มตกลงไปในน้ำเอง ทุกอย่างเป็อุบัติเหตุอย่างที่ท่านกล่าว ความจริงข้าควรขอโทษท่านด้วยที่กล่าววาจาร้ายกาจต่อท่านแม่ของท่าน หวังว่าพี่สี่จะอภัยแก่ข้า”
“เหลียนฮวากล่าวจบ ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เหลียนฮวาจ้องมองไปยัง เซียวซีเหยียนด้วยความสำนึกผิดและละอายใจในสิ่งที่ตนได้ทำลงไป”
เซียวซีเหยียน จ้องหน้าหญิงสาวตรงหน้านิ่งเพื่อค้นหาความจริงในดวงตาของนาง กลัวว่านางจะวางแผนเสแสร้งอันใดอีก พอเขาตายใจก็เตรียมสร้างเื่หาทางแก้แค้นเขาอีกหรือไม่ ภาพที่ปรากฏตรงหน้ายากจะเชื่อว่าจะเป็ความจริง หญิงตรงหน้ามีสีหน้าสำนึกผิดด้วยใจจริง ช่างทำให้คนสับสนเสียจริง
“สาวใช้ในห้องเกิดความกลัดกลุ้มต่อภาพที่เห็นตรงหน้า ปกติแล้ว คุณหนูจะต้องอาละวาด กล่าววาจาร้ายกาจใส่คุณชายสี่ทันทีที่พบหน้า แต่นี่คุณหนูกลับมีสีหน้าสำนึกผิดและละอายแก่ใจ ไร้ซึ่งจริตเสแสร้งใดๆ แท้จริงแล้วพายุจะมาหลังจากนี้หรือไม่ พวกนางไม่เข้าใจท่าทีของเ้านายของตนเป็อย่างมาก”
“ เ้าคิดเช่นนั้น จริงๆรึ ”
เซียวซีเหยียน พยายามจับสังเกตสีหน้า เหลียนฮวา แต่ก็ไม่พบพิรุธใดๆ ทั้งได้ยินเสียงรับคำหนักแน่นตอบกลับมา
“จริงสิเ้าคะ พี่สี่ ท่านให้อภัยข้าแล้วหรือไม่ ”
เซียวซีเหยียน จ้องมองนางสักพักเหยียดยิ้มเ็าแล้วก็ลุกขึ้นพลางกล่าวตอบ
“ข้าต้องให้อภัยแก่เ้านั้นแน่นอน เพียงเ้าคงไม่คิดแก้แค้นข้ากระมัง”
แทบจะทันทีที่ เซียวซีเหยียนพูดจบ
“ไม่แน่นอนเ้าค่ะ ต่อไปข้าจะไม่ทำตัวร้ายกาจต่อท่านและท่านป้าอีก”
เหลียนฮวาจับจ้องมองสีหน้าของ เซียวซีเหยียนเป็จังหวะเดียวกับที่ เซียวซีเหยียนจ้องมองมาที่นาง เป็เซียวซีเหยียนทิ้งรอยยิ้มไม่ถึงดวงตามาให้แล้วหันหลังเดินจากไป ก่อนจากก็เหลือบตามอง เหลียนฮวาอีกครา พลางครุ่นคิด ข้าจะดูว่าเ้าจะอดทนต่อไปได้อีกนานแค่ไหน
เหลียนฮวา เห็นรอยยิ้มเ็าก่อนจากไปของเซียวซีเหยียนได้แต่ทอดถอนใจ ความร้ายกาจของเ้าเด็กตัวร้ายตนนี้มันช่างสร้างรอยร้าวได้ลึกล้ำจริงเชียว แน่นอนว่านี่มันแค่เริ่มต้น พี่สี่อย่างเ้ารอดูเอาเถิดจะทนดูความดีงามของข้าด้วยความเฉยชาอีกนานแค่ไหน คิดดังนั้นก็นอนยิ้มหลับตาสบายใจ
สาวใช้ทั้งหลายเห็นคุณหนูของตนนอนหลับไปแล้วก็ก้าวเดินออกจากห้องไปด้วยความเงียบเชียบ
ซู่เย่ และ ซู่หนิง สาวใช้ประจำตัวของเหลียนฮวา พูดคุยถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของคุณหนูก็รู้สึก ปรับตัวไม่ทัน ท่าทีที่มีต่อ คุณชายสี่ก็เปลี่ยนไป แลดูคล้ายฉากตลกฉากหนึ่งก็มิปาน คุณหนูที่ห่วงศํกดิ์ศรีออกปานนั้น ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตน้ากลับมีท่าทีอ่อนโยนจนคนแปลกใจ
“ซู่หนิง เ้าว่าคุณหนูสลบไป 3 วันสติยังกลับมาไม่ครบใช่หรือไม่”
“เ้าเลิกกล่าววาจาเหลวไหล ท่าทีวันนี้ของคุณหนูอาจจะทำเพื่อให้คุณชายสี่ ตายใจ แล้วเอาคืนทีหลังก็ได้”
สาวใช้ทั้ง 2 หันสบตากันเหมือนคิดตกถึงสิ่งที่กลัดกลุ้มใจตลอดวันที่ผ่านมา เพียงรอดูสถานการณ์ต่อไปว่าคุณหนูจะทำเช่นไรต่อกับคุณชายสี่ หวังว่าคุณหนูคงจะไม่เอาคืนถึงชีวิตเหมือนอย่างที่คุณชายสี่ผลักคุณหนูตกน้ำหรอกนะ คิดได้ดังนี้ทั้งคู่รีบสะบัดหัว เอาความคิดน่ากลัวเ่าั้ออกไป แล้วก็มองหน้ากัน พร้อมกับถอนหายใจพลาง
—————————————————
ตอนนี้อีบุ๊คเื่ย้ำรัก กาลนี้เ้าเป็ของข้าผู้เดียวเล่ม1 ออกแล้วนะคะ ซื้อได้จากทางนี้เลยค่ะ
https://www.mebmarket.com//index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNjU5MTk5MSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE3OTUxNCI7fQ&page_no=1
883
