เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        หลี่ชิงหลิงสั่นสะท้าน นางหันไปสบตากับหลิวจือโม่ แววตาอีกฝ่ายล้วนแฝงความมุ่งมั่น พวกเขาหันศีรษะมองออกไปข้างนอกผ่านรอยแตกระหว่างหินอีกครั้ง

        มือของนางที่ถือคันธนูและลูกธนูเต็มไปด้วยเหงื่อ ตอนนี้นางกลัวมากจริงๆ 

        อุตส่าห์ได้มีชีวิตอีกครั้งทั้งที นางไม่อยากตายเร็วขนาดนั้น

        น้องชายและน้องสาวของนางยังเด็ก ยังเห็นโลกไม่มากพอ นางไม่อยากให้พวกเขาตายเร็วขนาดนี้

        แต่เมื่อเผชิญหน้ากับทหารเหล่านี้ นางไม่แน่ใจว่าจะยิงพวกเขาทั้งหมดได้

        แม้ว่าจะยิงตายก็อาจล่อคนอื่นมา ถึงตอนนั้นพวกเขาเองก็จะหนียาก

        หรือว่า... วันนี้พวกเขาจะตายจริงๆ?

        นาง...ไม่อยากตายเลย!

        หลี่ชิงหลิงกัดฟันแน่นจนเลือดไหลซึม แต่ไม่รู้ตัว ตอนนี้นางเอาแต่คิดว่าจะเอาชีวิตรอด ปกป้องน้องๆ อย่างไร

        "ข้างบน? จะไปมีอะไรได้ ก็หินผาไม่ใช่หรือ?” ทหารคนหนึ่งหันมองแล้วพูด

        ทหารคนนั้นขมวดคิ้วมองหลายครั้ง "รู้สึกแปลกพิลึก” แต่เขาไม่สามารถบอกได้ว่าอะไรแปลก "ข้าจะขึ้นไปดู" พูดจบก็ยกเท้าเดินไปทางถ้ำ

        หลี่ชิงหลิงกัดริมฝีปากล่าง ดึงคันธนูตั้งลูกธนูพร้อมที่จะยิง ขณะนี้นางสงบลงกว่าเดิม ไม่ลุกลี้ลุกลนเหมือนก่อน

        ตอนนี้ในใจนางมีเพียงความคิดเดียว มีชีวิตอยู่ต่อไป

        ความคิดนี้ทำให้นางมีความกล้าหาญไม่สิ้นสุด

        เด็กสาวหายใจเข้าลึกๆ ถอยหลังไปสองก้าว ซ่อนตัวเองอีกครั้ง พร้อมส่งสัญญาณมือให้หลิวจือโม่ซ่อนตัว นางเตรียมจะยิงทหารตอนที่เขายกหินออก และยื่นหัวเข้ามาดูด้วยลูกศรดอกเดียว

        ต้องทำแบบนี้ถึงจะศรเดียวปลิดชีพ

        พวกเด็กๆ ตระหนักดีว่าสถานการณ์ร้ายแรง พวกเขาซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มไม่กล้าขยับเขยื้อน กลัวว่าถ้าพวกเขาขยับจะทำให้พี่ๆ เสียสมาธิ

        ขณะที่ทหารกำลังจะปีนขึ้นไป เสียงเรียกรวมก็ดังขึ้น

        “เรียกรวมเร็วขนาดนี้เลย? บ้าเอ๊ย ข้ายังไม่ได้กินเนื้อกระต่ายเลย!”

        “ไปเถอะๆ อย่าพูดมาก ไปสายระวังจะโดนเชือด”

        ทหารมองอย่างไม่เต็มใจเล็กน้อย หันกลับมาและตามทหารคนอื่นๆ ไป แต่เขาวางแผนในใจว่าถ้าหากมาแถวนี้อีก เขาจะมาดูอีกครั้ง

        หลังจากที่ทหารออกไปไกลแล้ว หลี่ชิงหลิงก็นั่งลงบนพื้นอย่างอ่อนแรง ครั้งนี้นางกลัวมากจริงๆ

        หลิวจือโม่พยุงกำแพงหินแล้วสูดหายใจ ก่อนจะค่อยๆ เดินไปหาหลี่ชิงหลิง ยื่นแขนออกไปเพื่อกอดและลูบหลังนางเบาๆ

        เขารู้ว่านางกลัว

        อันที่จริงเขาเองก็กลัวเช่นกัน ได้แต่คิดว่าหากเผชิญหน้ากับทหารจริงๆ เขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เด็กๆ ได้หนี

        โชคดีที่ในจังหวะสำคัญ เสียงเรียกรวมดังขึ้น มิฉะนั้นพวกเขาจะโดนค้นพบจริงๆ

        หลังจากนั่งบนพื้นพักใหญ่ นางก็พูดขึ้น "ไปกันเถอะ ออกไปจากที่นี่ก่อน ไปหาที่ซ่อนตัวที่ลึกกว่านี้” เห็นท่าทางไม่เต็มใจของทหารแล้ว นางกลัวว่าเขาจะกลับมาอีก

        พวกเขาไม่สามารถซ่อนตัวอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป หากอยู่ต่ออาจจะถูกค้นพบ

        หลิวจือโม่ตอบรับ พยุงนางลุกขึ้น ถามนางว่ายืนไหวหรือไม่

        นางพยักหน้าและตอบว่าไหว

        จากนั้นเขาก็ไปปลุกเด็กๆ แล้วรีบบอกพวกเขาว่าต้องทำอะไร

        ผลการฝึกฝนในยามปกติแสดงผลแล้ว เด็กๆ ได้ยินคำสั่งของหลิวจือโม่แล้วลุกขึ้นโดยไม่ปริปาก

        ทุกคนเก็บข้าวของอย่างเป็นระเบียบ

        พวกเขาเก็บเสบียงเป็นหลัก อาหารคือสิ่งสำคัญที่สุดในการลี้ภัย

        บนภูเขา ความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างกลางวันและกลางคืนยังค่อนข้างมาก หลี่ชิงหลิงกลัวว่าตอนกลางคืนจะหนาวหลายชั่วโมง ก่อนเดินทางจึงห่อผ้าห่มวางไว้ฝั่งหนึ่ง ไว้ตอนจากไปจะได้ขนไปด้วย

        เด็กสาวมองไปรอบๆ เห็นว่าพวกเด็กๆ เก็บข้าวของกันหมดแล้วจึงเอ่ยว่า "รอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปสำรวจทาง" นางจะไปดูว่ามีศัตรูอยู่ข้างนอกหรือไม่ จะได้ไม่ปะทะเข้า

        หลิวจือโม่กำชับให้ระวัง นางพยักหน้า เคลื่อนหินออกอย่างระมัดระวัง หยิบคันธนูและลูกธนูออกไป

        นางซ่อนตัวอย่างระมัดระวัง ตรวจดูภายนอกไม่พบคนจึงรู้สึกโล่งใจหันหลังและวิ่งกลับมา

        นางกระซิบจากข้างนอกว่าข้าเอง จากนั้นก็ขยับหินแล้วเข้าไป ถ้านางไม่ส่งเสียง นางกลัวว่าอาจถูกพวกหลิวจือโม่เข้าใจผิดแล้วโดนโจมตีโดยไม่ตั้งใจ

        "ไปกันเถอะ" หลี่ชิงหลิงหยิบผ้าห่มขึ้นมา หยิบของจากมือของหลี่ชิงเฟิง ปล่อยให้เขาอุ้มน้องสาวแล้วเดินออกมา

        เมื่อทุกคนออกมา นางก็เลื่อนหินปิดทางเข้าเอาไว้

        หวังว่าสถานที่นี้จะไม่ถูกศัตรูค้นพบ หากถูกค้นพบ อาหารของพวกเขาจะไม่เหลือ

        หลี่ชิงหลิงนำกลุ่มคนเข้าไปยังภูเขาลึกด้วยความกังวล

        เส้นทางค่อนข้างไกลและลำบาก แต่ทุกคนไม่กล้าส่งเสียง เดินก้มหน้าตามกันไป

        แม้แต่หลี่ชิงหนิงที่อายุน้อยที่สุดก็ไม่งอแง นางนอนบนหลังของพี่ชายอย่างเชื่อฟัง เบิกตาโตมองไปรอบๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น

        หลี่ชิงหลิงหายใจออกเบาๆ หันหน้าไปมองเด็กๆ ที่เหนื่อยแต่ไม่ส่งเสียงแล้วพูดด้วยความเจ็บปวดใจ “พักที่นี่กันเถอะ!" พูดจบก็วางของบนร่าง กลัวว่าถ้าเดินต่อพวกเด็กๆ จะไม่ไหว “มา ดื่มน้ำหน่อย” นางยื่นน้ำที่แอบหยดน้ำจิตวิญญาณให้กับเด็กๆ

        หลังจากดื่มแล้ว เด็กๆ รู้สึกดีขึ้นมาก

        หลิวจือโม่ใส่น้ำกลับเข้าไปในมือของนางและขอให้นางดื่ม หลี่ชิงหลิงเหลือบมองเขา จิบหนึ่งอึกแล้วส่งให้เขา

        เขาเองก็ดื่มคำเล็กและเก็บให้เข้าที่

        น้ำเหลืออยู่ไม่มาก ถ้าดื่มหมดจะไม่มีน้ำดับกระหาย

        พวกเขาโตแล้วพอทนไหว แต่กลัวน้องสาวทั้งสองจะทนไม่ไหวนี่สิ

        “เราควรจะเข้าไปข้างในกันต่อไหม?” หลิวจือโม่มองไปป่าที่รกขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่แน่ใจนัก แต่เขาเชื่อในตัวหลี่ชิงหลิง เขาจะสนับสนุนทุกการตัดสินใจของนาง

        หลี่ชิงหลิงตอบรับ บอกจะเดินต่อ หากไม่เข้าไปลึกกว่านี้ นางกลัวว่าจะเจอศัตรูอีกครั้ง

        "ถ้าเช่นนั้น..." ก่อนที่หลิวจือโม่จะพูดจบ หลี่ชิงหลิงก็ส่งเสียงชู่เบาๆ ดวงตามองตรงไปทางขวา

        ทันทีที่พวกเขาเห็นท่าทางนี้ก็ระวังทันที หลี่ชิงเฟิงและหลิวจือเยี่ยนปิดปากน้องสาวทั้งสองอย่างพร้อมเพรียง

        โชคดีที่น้องสาวชินแล้ว ไม่ได้ทักท้วงอะไร

        “ให้ตายเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงเรียกรวม เราคงได้เสือตัวนั้นแล้ว”

        เสียงดังขึ้นพร้อมทหารกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาจากทางขวา พวกเขามีประมาณสิบกว่าคน ทุกคนถือเหยื่อไว้ในมือ เหมือนผลเก็บเกี่ยวจะอุดมสมบูรณ์พอตัว

        "เอาน่า รีบไปเถอะ ถ้าไม่รีบกลับกลุ่ม ระวังชีวิตจะหาไม่” พวกเขาเดินมาลึกเกินไป ต้องใช้เวลาวิ่งออกมาพอสมควร ได้แต่หวังว่าเห็นเหยื่อที่พวกเขาล่าได้แล้ว เจ้านายจะไม่ตัดหัวพวกเขา

        ทันทีที่พวกเขาเดินออกไป หลี่ชิงหลิงและคนอื่นๆ ก็หายใจออกช้าๆ ตอนเห็นกลุ่มทหาร พวกเขาไม่กล้าขยับเขยื้อนเพราะกลัวโดนค้นพบ

        หลี่ชิงหลิงไม่กล้าที่จะพักอีกต่อไป นางส่งสัญญาณ สะพายของแล้วเดินทางต่อ

        ระหว่างทางเจอเรื่องอันตรายหลายครั้ง เกือบปะทะกับศัตรูหลายครั้ง แต่โชคดีที่พวกเขารอดมาได้โดยไม่มีอันตรายใดๆ

        ไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหนแล้ว จนกระทั่งเจออาหวงที่ได้รับบาดเจ็บ พวกเขาจึงหยุดฝีเท้า

        "อาหวง..." หลี่ชิงหลิงโยนของลงบนพื้นแล้วเดินไปอย่างรวดเร็ว มองบาดแผลโชกเลือดที่ขาแล้วดวงตาที่เศร้าหมองกลายเป็นสีแดง

        ปรากฏว่าเสือที่คนเหล่านั้นทำร้ายคืออาหวงนี่เอง

        เมื่อเห็นหลี่ชิงหลิงมา อาไป๋ก็คร่ำครวญใส่นางสองครั้งราวกับขอร้องให้นางช่วย

        อาหวงชำเลืองมองหลี่ชิงหลิงอย่างอ่อนแรง ส่งเสียงด้วยความเจ็บปวด

        "ขอข้าดูบาดแผลหน่อย" หลี่ชิงหลิงย่อตัวลงดูอย่างระมัดระวัง ดูเหมือนจะถูกแทงด้วยหอก แผลลึกเล็กน้อย

        บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้อาหวงยังหนีได้ ดวงแข็งจริงๆ แต่ถ้าเลือดไม่หยุดไหล มันอาจตายเพราะเสียเลือดมาก

        หลี่ชิงหลิงกระวนกระวายหันไปมองหลิวจือโม่ "พี่จือโม่ช่วยอาหวงล้างแผล ส่วนข้าจะไปหาหญ้าห้ามเลือด" พูดจบก็จากไปก่อนที่หลิวจือโม่จะทันตอบ

        เมื่อเห็นสภาพย่ำแย่ของอาหวง เด็กๆ ก็เจ็บปวดใจจนน้ำตาไหล

        "อาหวง ถ้าเจ้าหายดี ข้าจะให้เนื้อ" หลิวจือโหรวลูบหัวใหญ่ของอาหวง พลางสะอื้นพลางปลอบ

        "เนื้อ..." หลี่ชิงหนิงที่คลานอยู่บนพื้นกอดหัวของอาหวงและพูดตาม

        อาหวงแลบลิ้นเลียหน้าเล็กๆ ของหลี่ชิงหนิง ถือว่าเป็นการตอบนาง

        เดิมทีมันเข้ามาในภูเขาลึก แต่มันเป็นห่วงหลี่ชิงหลิงและคนอื่นๆ เลยอยากกลับไปหาพวกเขา แต่ไม่คาดคิดว่าจะพบศัตรูระหว่างทาง มีคนหลายสิบคนปิดล้อมมันและเกือบจะฆ่ามันตาย

        โชคดีที่มันทุ่มสุดกำลังหนีออกมาได้ แต่มันไม่กล้าไปหาหลี่ชิงหลิงและคนอื่นๆ เพราะกลัวว่ามันจะนำอันตรายไป ดังนั้นมันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องวิ่งเข้าภูเขาลึก

        ลากขาที่บาดเจ็บวิ่งเต็มกำลังจนหมดแรง จากนั้นจึงล้มลงที่นี่

        มันคิดว่ามันจะตายที่นี่ไปอย่างเงียบๆ แต่ไม่คาดคิดว่าจะได้พบกับพวกหลี่ชิงหลิงอีก

        ตอนเห็นพวกหลี่ชิงหลิง ความสิ้นหวังของมันก็ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง จริงๆ แล้วมันไม่ได้อยากตาย มันยังอยากจะโตไปกับพวกเด็กๆ!