FIX 4th : BMW X7
“ผมไม่ได้คิดว่าคุณฮิมเป็ผู้ชายแบบนั้นเลยนะครับ!” ผมรีบร้อนปฏิเสธ กลัวคุณฮิมเข้าใจผิด ใครจะไปกล้าว่าซีอีโอของตัวเองแบบนั้นกัน โอ๊ย พี่คณิณวางยาผมรึเปล่าเนี่ย…
“เรียกคุณอีกแล้วนะ” คุณฮิมเลื่อนปลายนิ้วของเขาจากข้อศอกผมกลับไปที่หัวไหล่ช้าๆ ผมรู้สึกขนลุกซู่เพราะกำลังคิดว่าท่านเขาจะหักเงินเดือนผมหรือเปล่า แต่คุณท่านเขาก็ยังพูดต่อไปแม้ว่าผมจะยังหาคำแก้ตัวตอบกลับไปไม่ได้ก็ตาม “งั้นแล้วคิดว่าพี่เป็คนยังไงเหรอ?”
ทำไมจากเื่ต้นไม้มาที่เื่ว่าคุณฮิมเป็คนยังไงได้อะ แล้วมีอะไรให้ผมตอบได้บ้าง คิดว่าเป็คนหล่อดีมั้ย หล่อนี่ถือเป็ลักษณะนิสัยปะ
“คุณฮิมเป็คนหล่อครับ เป็ผู้ชายหล่อ” ผมตอบออกไปขณะที่รู้สึกว่าเหงื่อเริ่มซึมชื้นที่หน้าผาก ขอให้ถูกใจคุณท่านเขาด้วยเถิด ผมไม่อยากตกงานตอนนี้หรอกนะ
“คุณหรอ?”
“เอ่อ ขอโทษครับ ผมจะพูดว่าพี่ฮิมเป็คนหล่อครับ” รีบๆ แก้ตามใจเ้าของบริษัทหน่อยก่อนที่เขาจะด่าผมว่าบอกไปกี่ครั้งแล้วทำไมไม่จำ แต่ผมก็ไม่ชินจะเรียกเขาว่าพี่อยู่ดีนี่นา ขนาดในใจผมยังติดเรียกคุณเขาว่าคุณฮิมอยู่เลย
“เป็คนหล่อแล้วยังไงอีก” คุณฮิมเลื่อนแขนของเขาไปกอดไว้ที่อก เขายืนค้ำหัวผม ตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่าเขามีสีหน้ายังไง ถ้าจะให้เงยหน้าขึ้นไปมองล่ะก็ ใครมันจะกล้าทำ ยิ่งสายตาขาวแบบผมก็อย่าได้หวังเลย
“อะเอ่อ แล้วก็รวยครับ”
คุณฮิมเงียบไป ผมเริ่มสองจิตสองใจ หรือว่าผมควรจะเงยหน้าขึ้นสบตาคุณเขาดีหว่า
“แล้วยังไงอีกล่ะปลาทอง”
คิดสิวะปลาทอง มีอะไรดีๆ อีกเอามาชมคุณฮิมเดี๋ยวนี้!
“ก็เก่งด้วยครับ” เสียแต่เอาแต่ใจฉิบหายวายวอด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าเขาก็มีวิสัยทัศน์ที่ดีอย่างที่หาตัวจับได้ยาก
“ถ้ามีอีกก็บอกพี่ด้วยนะ เอาไว้จะถามใหม่วันหลัง”
โฮ่วว รู้สึกเหมือนตัวเองเป็ปลาทองตัวน้อยๆ ที่อยู่ในขวดโหลแล้วแมวเหมียวสามสีที่จ้องมองปลาทองตัวนั้นอยู่นานยอมละจากไปพร้อมกับบอกว่าไว้วันหลังจะมาเล่นด้วยใหม่นะ แต่ผมน่ะไม่รู้สึกเลยว่านี่คือการเล่นด้วย มีแต่ความประหวั่นพรั่นพรึงตลอดการสนทนาที่ผ่านมาเมื่อสักครู่
“คะครับ” ดูสิ เสียงผมยังสั่นอยู่เลย น่ากลัวชะมัดเมื่อคิดว่าอาจจะต้องตกงานเพราะตอบไม่ถูกใจท่านซีอีโอตรงหน้านี้ “ผมขอตัวไปทำงานต่อได้ไหมครับ”
“อือ เอาสิ” คุณฮิมไม่ขัดอะไร เขาเองเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ซึ่งเขาเคยนั่งอยู่ก่อนหน้านี้ ผมพยายามยิ้มให้เขาแต่ยิ้มไม่ค่อยออกแลวหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตูห้อง
“เดี๋ยว”
ผมชะงักเท้า หันมองกลับไปยังผู้ชายคนที่เรียกผมไว้
“ได้ชื่อต้นไม้แล้วก็อย่าลืมสั่งมาให้พี่นะ”
“ครับพี่ฮิม” ผมรับปากแล้วผลักประตูเปิดออก เดินงงๆ กลับไปที่โต๊ะของตัวเอง พี่คณิณมองอาการของผมอยู่สักพัก เขาถามผมว่าทำไมคุณฮิมถึงมาเรียกผม ผมก็ตอบว่านั่นสิ ผมก็ไม่เข้าใจ เพราะเขาเรียกผมไปถามเื่ต้นไม้ที่ฝากซื้อ คือแล้วเื่ต้นไม้นี่มันสำคัญถึงกับต้องมาเรียกผมไปถามเลยเหรอ ผมกับพี่คณิณนั่งขมวดคิ้วกันอยู่สักพักแต่ก็ไม่ได้ความอะไร ผมขอไอจีสำหรับสั่งต้นหนวดปลาหมึกจากพี่คณิณอีกครั้ง ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว สั่งต้นไม้มาเลยแล้วกัน ถ้าไม่สั่งวันนี้ผมรู้สึกตัวเองทำงานที่ได้รับมอบหมายมาจากซีอีโอไม่เรียบร้อยยังไงไม่รู้
ถึงเวลาเลิกงานแล้ว พี่คณิณก็ลุกจากโต๊ะแล้วกลับบ้านทันที เขาบอกลาผมเล็กน้อย ผมมองเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง พี่หมีน้ำตาลไม่มารับวันนี้ก็ไม่มีความจำเป็ต้องรั้งรออยู่ที่ทำงานเหมือนวันที่พี่มารับ งั้นก็เก็บของเลยแล้วกัน เดี๋ยวต้องเสียเวลาไปรอรถเมล์อีก กว่าจะถึงบ้านคงอีกนาน นึกอย่างนี้แล้วผมก็เลือกจะหยิบหูฟังเฮดโฟนสีฟ้าพาสเทลแบบไร้สายติดมือกลับบ้านด้วย
ผมชะเง้อมองรถเมล์สาย 8 อยู่ที่ป้ายรถเมล์สลับกับเลือกเพลงที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือไปด้วย พอได้เพลงที่ถูกใจก็ฟังเพลงไปโยกหัวไปตามจังหวะอย่างไม่ได้แคร์คนรอบข้างสักเท่าไหร่นัก รอมาแล้วตั้งสิบนาที เหงื่อก็หยดลงกลางหลังหยดแล้วหยดเล่าเพราะอากาศร้อน น่าเบื่อจัง เหนียวตัวไปหมดแล้ว เมื่อไหร่รถเมล์จะมานะ…
ปริ้น
รถยี่ห้อ BMW แบบ SUV สีดำเป็เงางามแล่นมาจอดเทียบป้ายรถเมล์พร้อมเสียงแตรที่ดังพอที่จะทะลุเฮดโฟนของผม คนในป้ายรถเมล์ต่างห่างมองกันหน้าตาเลิกลั่ก ผมเองก็เหลือบมอง ในขณะเดียวกันเ้าของรถคันนั้นก็เลื่อนหน้าต่างฟังคนนั่งลงแล้วโผล่หน้าออกมา
“ปลาทองขึ้นรถ”
คุณฮิมนี่หว่า…
“อะเอ่อ ไม่เป็ไรครับผมเกรงใจ” ผมถอดเฮดโฟนพักไว้ที่่คอก่อนจะสั่นหน้าพรืดโดยอัตโนมัติ
“ปลาทอง เร็ว! รถเมล์จะเข้าป้ายแล้ว” ใช่ รถเมล์จะเข้าป้าย รถเมล์สาย 8 ที่ผมรออยู่เสียด้วย ต้องเลือกแล้วล่ะระหว่างรถเมล์กับรถคุณฮิม แต่คุณเขาไม่เปิดโอกาสให้ผมได้เลือกอีกต่อไปเพราะเขาบอกเหตุผลที่ผมต้องขึ้นรถออกมาทันที “ถ้าไม่ขึ้นไม่ต้องเอาโบนัสนะปีนี้”
ผมเปิดประตูขึ้นรถคันหรูของเขาโดยไม่ต้องคิด ถ้าคุณฮิมพูดแบบนี้ั้แ่แรกผมขึ้นไปนานแล้วครับ
“ก็เท่านี้” คุณฮิมบอกพร้อมกับขับรถออกไปจากป้ายรถเมล์ แอร์เย็นฉ่ำเสียจนเหงื่อของผมซึมหายไปหมด เบาะหนังสีขาวนุ่มสบายและภายในห้องโดยสารก็กว้างมากๆ รถของพี่หมีน้ำตาลคือเทียบไม่ติดเลย ขณะที่ผมสังเกตนู่นนี่อยู่ คุณฮิมก็ถามทางไปบ้านของผมเป็ระยะ ผมบอกโดยดี แต่ก็ยังแอบงงๆ อยู่ว่าคุณฮิมมารับผมกลับบ้านทำไมนะ
“เอาแต่มองรถ ชอบรถเหรอ?” เขาตั้งคำถามหลังจากที่เห็นผมมองไปรอบๆ คันอย่างสนอกสนใจ แหม ชื่อยี่ห้อก็บอกหราอยู่แล้วว่าเป็รถหรู ดูยังไงก็ต้องแพงแน่ๆ แต่จะถามเขาว่าเท่าไหร่ก็ดูจะไม่ค่อยมีมารยาทหรือเปล่า ไว้ค่อยไปแอบเสิร์ชหาแล้วกัน ว่าแต่รุ่นนี้คือรุ่นอะไรหว่า
“ครับ รถคุณ...เอ่อ พี่ฮิมสวยครับ รุ่นอะไรหรอครับพี่ฮิม”
เตรียมจำไปเสิร์ชในกูเกิ้ลเลย เป็บุญก้นแท้ๆ เลยเชียว
“BMW X7” เขาตอบปุ๊บผมก็เมมไว้ในหัวปั๊บ “ปลาทองอยากได้เหรอ”
“ไม่ครับไม่ ไม่ได้อยากได้ครับ” คำถามของคุณฮิมทำให้ผมส่ายหน้าจนแก้มสั่น บ้าเหรอ ใครจะไปมีเงินขนาดคุณฮิมได้ อ๋อ ก็คุณฮิมน่ะสิ เออ ใช่…
“นั่งสบายมั้ย”
“สบายดีครับ”
“งั้นไว้พี่ขับมาส่งบ่อยๆ มั้ย”
“อย่าเลยครับ เกรงใจ”
คุณฮิมไม่ตอบอะไรแต่อมยิ้ม คุณท่านเขาอารมณ์ดีอะไรของเขา จู่ๆ จะมาขับรถให้ผมทำไม ผมเริ่มกังวลแล้วนะ
“ขอกินข้าวที่บ้านปลาทองด้วยคนได้ไหม ที่บ้านอยู่กันกี่คนเหรอ”
เอ… มันมีเหตุผลอะไรบ้างที่ทำให้ซีอีโออยากมากินข้าวที่บ้านคนจนอย่างผมหรอ เขาจะทำงั้นทำไม เื่นี้มีอะไรแปลกๆ ที่ไม่ชอบมาพากลใหญ่แล้วนะ
หรือว่าเขาจะชอบผม!?
1K
![ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720408783_76325076.webp)
