บทที่ 28 ถูกทิ้ง
เสียงหญิงสาวที่อ่อนหวานและเย้ายวนดังขึ้น ซูซีหัวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แม้ยังไม่ได้เห็นตัว นางก็สามารถจินตนาการถึงความงามจากเสียงนี้ได้
ได้ยินกิตติศัพท์ว่าองค์หญิงหรงชินเป็หญิงงามอันดับหนึ่งของ เมืองเซิ่งจิง ไม่คิดว่าแม้แต่เสียงก็ทำให้ผู้คนรู้สึกมีภาพลักษณ์อย่างประหลาด
นางกดความคิดในใจลง ทันทีที่เข้าประตูมาก็ตกตะลึง
งามยิ่งนัก!
ดวงตาดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ริมฝีปากแดงสดงดงาม มีดอกบัวประดับอยู่ระหว่างคิ้ว ทำให้ดูงามอย่างที่สุด รูปร่างของอันสมบูรณ์แบบขององค์หญิงผู้นี้ ทำให้ผู้คนมองแล้วหลงใหล
ในตอนนี้สตรีผู้เลอโฉมตรงหน้านี้กำลังมองมาที่เซียวฝาด้วยรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน มุมปากที่โค้งขึ้นยิ่งเพิ่มคุณภาพที่ดึงดูดใจมากขึ้นไปอีก
เซียวฝานกุมมือ "องค์หญิงก็กล่าวเกินไป เพียงแค่กรมอาญามีงานยุ่งจนไม่สามารถมาได้เท่านั้นเองครับ"
"ฮึ่ม!"
องค์หญิงหรงชินส่งเสียงในลำคอเบา ๆ เดินไปข้างหน้าเซียวฝานอย่างสง่างาม นิ้วขาวเรียวยาวจิ้มที่หน้าอกของบุรุษหนุ่ม น้ำเสียงมีความน้อยใจเล็กน้อย
"ข้าว่านะ แม่ทัพเซียวแค่ไม่อยากพบข้าเท่านั้น"
เซียวฝานถอยหลังเล็กน้อย กล่าวอย่างไม่แสดงสีหน้า "ไม่ใช่"
"ข้าไม่เชื่อหรอก"
น้ำเสียงตำหนิขององค์หญิงหรงชินเต็มไปด้วยความหมายของการแง่งอน เซียวฝานได้ยินแล้วกลับถอยหลังไปอีก ยืนเคียงข้างซูซีหัว เขากล่าวเสียงเบา "ถ้าไม่เชื่อข้า ข้าก็ไม่มีวิธี"
น้ำเสียงนั้นกล่าวได้ว่าเป็ผู้ชายตรงมาก ๆ
องค์หญิงหรงชินถูกทำให้อึ้ง สายตาดุจสายน้ำทอประกายมองไปที่เซียวฝาน นานครู่หนึ่งกว่าจะเอ่ยวาจาได้
ผู้ชายคนนี้ ผู้ชายคนนี้ไฉนจึงไร้มารยาทเช่นนี้?
ซูซีหัวมองไปมาสองครั้ง นางรู้ดีว่าถูกองค์หญิงหรงชินทำเป็มองไม่เห็น ครั้งนี้จึงมีความสนใจที่จะดูละคร
เอ๋ ยังไม่เคยเห็นเซียวฝานทำให้ใครอึ้งได้ขนาดนี้มาก่อนเลย
เด็กสาวไม่ได้ปิดบังสีหน้า แต่ขณะที่นางคิดว่าตนเองเป็ผู้ชมในละครบทนี้ จู่ ๆ เซียวฝานก็ยื่นมือไปดึงตัวนางเข้าร่วมบทละครด้วย
"คารวะองค์หญิงหน่อย"
ซูซีหัวที่ถูกดึงตัวมาอย่างกะทันหันเกือบจะทรงตัวไม่อยู่ พอตั้งสติได้ก็กลอกตาอย่างไม่สนุก ช่างเป็ชายที่ไร้รสนิยม
"คารวะองค์หญิงเพคะ" ซูซีหัว โค้งตัวเบา ๆ ไม่ทันได้รอการตอบรับก็ยืดตัวขึ้นแล้ว "ได้ยินชื่อเสียงอันงดงามขององค์หญิงมานาน วันนี้ได้พบตัวจริงก็ไม่ธรรมดาจริง ๆ เ้าค่ะ"
องค์หญิงหรงชินเก็บรอยยิ้ม เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชัดเจน "หลานสาวของนักปราชญ์ซูก็ไม่ธรรมดาเช่นกันนะ"
ซูซีหัวเปรยสายตาไปเล็กน้อย นี่เป็การยั่วโมโหนางอย่างจงใจ ใคร ๆ ก็รู้ว่าตระกูลซูไม่มีนักปราชญ์แล้ว
ส่ายหน้าอย่างจำใจ ซูซีหัวกล่าวตอบ "องค์หญิงหรงชินเข้าใจผิดหรือไม่ ตระกูลซูก็เป็แค่พ่อค้าธรรมดา"
วันวานได้กลายเป็ควันหมอกไปแล้ว สิ่งที่เรียกว่านักปราชญ์ไม่มีอีกต่อไป
ได้ยินสี่คำที่เน้นหนักเป็พิเศษว่าพ่อค้าธรรมดา องค์หญิงหรงชินเปลี่ยนสีหน้า "พ่อค้า?"
"ใช่แล้วเ้าค่ะ" ซูซีหัวพยักหน้ายิ้ม ๆ "ยังต้องขอบคุณท่านแม่ทัพเสี่ยวของข้าด้วย ที่ช่วยให้แผงขายของข้างถนนตะวันตกมีชื่อเสียงโด่งดัง"
"ด-โด่งดังหรือ?"
ในคำพูดที่ติดอ่าง ใบหน้าที่งดงามบิดเบี้ยว องค์หญิงหรงชินจ้องมองเซียวฝาน ราวกับได้ยินคำพูดที่ยากจะเชื่อถือ
"ท่านแม่ทัพเซียว ท่านจะยอมตกต่ำเช่นนี้ได้อย่างไร? พี่สาวของข้า นาง..."
"องค์หญิง โปรดระวังคำพูด" ใบหน้าของเซียวฝานขรึมลง กลิ่นอายเ็าแผ่ซ่านออกมาในทันที
"ข้า..." องค์หญิงหรงชินอ้าปากค้าง สักพักก็หุบปากลงอย่างไม่สมใจ "ข้าพูดผิดไปเอง"
หลังจากนั้น บทสนทนาก็ดูแห้งแล้งไร้รสชาติ เมื่อเวลาผ่านไปนาน เซียวฝานจึงขอตัวกลับ
องค์หญิงหรงชินไม่กล้ารั้งตัวเขาไว้เพราะคำพูดก่อนหน้า นางเพียงแค่เดินตามไปส่งถึงประตู สายตามองตามรถม้าที่ห่างออกไป ในดวงตาค่อย ๆ ปรากฏความเ็า
คนที่ไร้ค่า แม้แต่คุณสมบัติที่จะยืนเคียงข้างเซียวฝานก็ไม่มี!
อีกด้านหนึ่ง ซูซีหัวพิงผนังรถ จู่ ๆ ก็จามออกมา
"ฮัดชิ้ว!"
เซียวฝานมองไป "เป็อะไรหรือ?"
"ข้าไม่ได้... ฮัดเช้ย!" จามสองครั้งติดกัน ซูซีหัวถูจมูก บ่นพึมพำ "ต้องมีคนกำลังนินทาข้าแน่ ๆ"
"นี่มันเหตุผลอะไรกัน?"
นางเหลือบมองเซียวฝาน แล้วคำรามเ็า "นี่ไม่ใช่เหตุผลที่ผิด ท่านแม่ทัพเซียวไม่เคยได้ยินหรือว่า หนึ่งคิด สองด่า สามเป็หวัด?"
เซียวฝานงุนงง "นี่ใครพูดกัน?"
"ช่างว่าใครพูดเถอะ เอ่อ ตอบคำถามข้าหน่อย องค์หญิงหรงชินมีพี่สาวด้วยหรือ?"
ก่อนหน้านี้ คำพูดขององค์หญิงหรงชินถูกขัด แต่ซูซีหัวได้ยินคำว่าพี่สาวแล้วรู้สึกแปลกใจ
เนื่องจากอยู่ในจวนของผู้อื่นจึงไม่สามารถถามได้ ตอนนี้ในรถม้ามีเพียงนางและเซียวฝานจึงฉวยโอกาสถาม
ขณะกำลังรอคำตอบอยู่นั้น ไม่กี่อึดใจต่อมา ซูซีหัวก็ถูกปล่อยยืนอยู่บนถนนท่ามกลางลมพัด มองรถม้าที่ห่างออกไป พูดอะไรไม่ออกเป็เวลานาน
เด็กสาวขบฟันหัวเราะเ็า กำหมัดทั้งสองข้างแน่น "เซียวฝาน หลังจากนี้เ้าอย่ามาหาข้าอีกนะ!"
ถ้าจับได้ละก็ ข้าจะฆ่าเ้าให้ตายเลย!
จวนองค์หญิงหรงชินอยู่ที่ทิศตะวันออก ในขณะที่จวนตระกูลซูอยู่ชานเมืองทางตะวันตก ซูซีหัวเดินด้วยสองขาเป็เวลาหนึ่งชั่วยามกว่าจะถึงชานเมืองฝั่งตะวันตกนี้
เห็นท้องฟ้าค่อย ๆ ใกล้ยามเย็น ซูซีหัวจึงไปที่ตั้งแผงขายของ พอไปถึงไม่นาน อิงเถาและคนอื่น ๆ ก็มาถึง
ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน อิงเถาก้าวเร็ว ๆ มาข้างหน้าซูซีหัวก่อนเอ่ยถาม "คุณหนู ตอนเที่ยงท่านไปที่ใดมาเ้าคะ?"
ซูซีหัวเงยหน้าอย่างอ่อนแรง "อย่าถามเื่นี้ก่อน เอาขนมปังมาให้ข้าหน่อย"
จากตะวันออกถึงตะวันตก นางไม่เห็นแผงขายอาหารสักแผง
จะอดตายแล้ว!
ท่าทางของซูซีหัวน่ากลัวเกินไป อิงเถาจึงไม่กล้าถามมาก รีบตั้งแผงขึ้น
ซวนเจี่ยวรีบทำจี้ตั้นปิงอย่างคล่องแคล่วยื่นให้ซูซีหัว นางรับมาแล้วกัดคำหนึ่งเต็มปากเต็มคำ
"ในที่สุดก็ฟื้นคืนชีพแล้ว" ซูซีหัวพูดอย่างอ้อแอ้
สาวใช้และคนรับใช้หนุ่มมองกันอย่างสงสัย เพราะยุ่งอยู่กับการตั้งแผง จึงเก็บความสงสัยไว้ก่อน รอจัดการเสร็จ ทุกคนก็ล้อมรอบซูซีหัว
ลี่จือเป็คนแรกที่ถาม "คุณหนู เกิดอะไรขึ้นหรือเ้าคะ?"
"อย่าพูดถึงเลย" ซูซีหัวปาดปากแล้วพูดด้วยความโมโห "ข้าถูกทิ้งไว้กลางทาง"
เมื่อนึกถึงระยะทางจากตะวันออกของเมืองถึงตะวันตกของเมือง ซูซีหัวโกรธจนขบฟันกรอด นางต้องแก้แค้นให้ได้
อิงเถากล่าวเบา ๆ "เป็ฝีมือของท่านแม่ทัพเซียวหรือเ้าคะ?"
"ถ้ย!"
ซูซีหัวถ่มน้ำลายแล้วชี้ไปที่อิงเถา "นั่นมันก็แค่คนใจแคบ คิดมาก เป็โรคจิต หน้าซื่อใจคดชอบทำตัวเป็แม่ทัพ!"
เพิ่งพูดจบ เสียงผู้ชายก็ดังขึ้น
"โอ้ ข้าแย่ขนาดนั้นเชียวหรือ"
ทุกคนมองตามเสียงเห็นเซียวฝานยืนอยู่ที่หน้าร้าน ต่างเงียบกริบในทันที
คนที่เพิ่งนินทาโผล่มา พวกเขาจะตอบสนองอย่างไรดี?
ซูซีหัวหัวเราะเ็า "แค่คำพูดก็บรรยายความแย่ของเ้าไม่หมดหรอก ไอ้ขยะ"
เซียวฝานตกตะลึง ไม่คิดว่านางจะแค้นถึงเพียงนี้!
อย่างไรก็ตาม เซียวฝานผิดเอง จึงพูดอะไรไม่ได้ ได้แต่เอ่ยขอโทษ
"ก่อนหน้านี้เป็ความผิดของข้า ขออภัยด้วย"
เด็กสาวเอ่ยเสียงเย็น "ถ้าการขอโทษมีประโยชน์ จะมีกรมอาญาไปทำไม?"
เซียวฝานไม่กล้าเตือน กรมอาญา ก็คือสิ่งที่เขาดูแล จึงได้แต่พูดเช่นเดิม "เป็ความผิดของข้า"
ท่าทีเ็าของคนหนึ่ง และการพูดตามอีกคนหนึ่ง ทำให้อิงเถาและคนอื่น ๆ ต่างใอย่างยิ่ง คุณหนูช่างเก่งกาจนัก แม้แต่แม่ทัพเซียวฝาน ยังต้องก้มหน้าต่ำต่อหน้านางเช่นนี้!
ขณะที่กำลังคับขัน ซูซีหัวเหลือบไปเห็นแขกที่อยู่ด้านหลังของเซียวฝาน จึงรีบบอกให้เขาหลีกทาง
"อย่าไปขวางทางแขก"
เซียวฝาน หันหลังกลับไป สบตากับแขกที่มา
ด้วยแววตาที่สบกันนั้น แขกผู้มาเยือนถึงกับทำอะไรไม่ถูก
แม่ทัพเซียวอยู่ที่นี่ด้วย เขาคงต้องไปก่อนดีกว่า
จากนั้น ซูซีหัวก็เห็นแขกค่อย ๆ ถอยหลังไปทีละก้าว สิบกว่าก้าวก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไป
ซูซีหัว "เฮ้ย!"
ทั้งหมดนี้เป็เพราะเซียวฝานทำให้แขกใหนีไป!
เมื่อตระหนักถึงสาเหตุ ซูซีหัวจึงส่งสายตาดุ ๆ ไปที่ เซียวฝาน แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่ความโกรธก็ปรากฏชัดเจน
เซียวฝานผู้ถูกลงโทษโดยไม่ได้ทำอะไรผิด นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับไปด้านข้างทีละน้อย
"ตรงนี้ดีหรือไม่?"
ซูซีหัวส่งเสียงฮึดฮัด การปล่อยให้นางเดินหนึ่งชั่วยามนี้ อย่าหวังว่าจะผ่านไปได้ง่าย ๆ!
520
