เปิดประตูสู่ความมั่งคั่งในยุค 90 : ความรุ่งโรจน์ของหญิงสาวผู้เกิดใหม่ 【จบ】

        ด้วยเหตุนี้ หลังจากผ่านมือไปหลายต่อหลายคน อธิการบดีห่าวของวิทยาลัยครูอำเภอหลี่ว์ก็มอบเรื่องนี้ให้กับพี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของกวนเสี่ยว หัวหน้าหลิวแห่งฝ่ายธุรการดูแล หัวหน้าหลิวรู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกใหม่มาก นี่เป็นครั้งแรกที่วิทยาลัยครูอำเภอหลี่ว์รับงานจัดอบรมสำหรับผู้ใหญ่แบบนี้

        หัวหน้าหลิวมาถึงห้องทำงานแต่เช้าตรู่ พอดีกับที่คังอิงกำลังจะมารับกุญแจ หัวหน้าหลิวจึงยื่นกุญแจห้องเรียนให้คังอิงพลางกำชับ

        “คุณเป็นผู้ช่วยของอาจารย์คังสินะ บอกหล่อนด้วยว่าต้องเก็บรักษากุญแจให้ดี พอพวกคุณอบรมเสร็จแล้วค่อยเอากุญแจมาคืนผมก็แล้วกัน ผมบอกยามเอาไว้แล้วว่าไม่ต้องจำกัดการเข้าออกของพวกคุณ”

        คังอิงฟังน้ำเสียงของเขาก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายเข้าใจผิด และคิดว่าเธอเป็นผู้ช่วยของ ‘ประธานคัง’

        ก็จริงอยู่ที่ใบหน้าของเธอดูอ่อนเยาว์ แถมยังสวยสะดุดตา ใครเห็นก็คงคิดว่าเป็นผู้ช่วยหรือเลขาฯ ของเจ้านาย ไม่คิดว่าเธอจะเป็นเจ้านายเสียเอง

        ในความคิดของคนทั่วไป หากเจ้านายไม่เป็นผู้ชายที่ทั้งอ้วนทั้งแก่ ก็ต้องเป็นผู้หญิงหน้าตาธรรมดาที่อายุอย่างน้อยๆ ก็สี่สิบปีขึ้นไปนี่นา

        คังอิงไม่ได้ใส่ใจสายตาของคนอื่นตอนที่พวกเขารู้ว่าเธอคือเจ้านาย เพราะตอนนี้ใบหน้าของเธอสวยสะดุดตา เธอเลยไม่กลัวที่คนอื่นจะมอง ในเมื่อเธอสวย เธอก็ต้องมั่นใจสิ 

        ในใจของคังอิงแอบรู้สึกภูมิใจเล็กน้อย นั่นเป็นธรรมชาติของผู้หญิงที่รักสวยรักงาม แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะใช้ความสวยเพื่อแลกเปลี่ยนอะไร

        แต่พอได้ยินกวนเสี่ยวแนะนำคังอิงอย่างรีบร้อนว่า เธอคือวิทยากรที่จะมาอบรมในครั้งนี้ หัวหน้าหลิวก็ตกใจมาก เขาคิดว่าคนที่จะมาเป็นอาจารย์ระดับศาสตราจารย์อายุห้าสิบหกสิบปีขึ้นไป แต่กลับเป็นสาวน้อยหน้าตาสะสวยเสียอย่างนั้น เขาจึงเอ่ยขอโทษที่เสียมารยาท

        หลังจากทักทายกันสักครู่ คังอิงกับหัวหน้าหลิวก็รู้สึกประทับใจกับการร่วมงานกันครั้งนี้ หัวหน้าหลิวจัดการธุระเสร็จก็กลับบ้าน เพราะปกติช่วงปิดเทอมฤดูร้อนไม่มีงานอะไร เขาไม่อยากเสียเวลามาอยู่ที่นี่

        ส่วนคังอิงกับกวนเสี่ยวก็เดินทางไปยังสนามกีฬาขนาดใหญ่ พนักงานเก่าของห้างสรรพสินค้าทั้งสามสิบเอ็ดคนกำลังยืนรออยู่ที่สนามบาสเก็ตบอลของสนามกีฬา

        ครั้นเห็นคังอิงปรากฏตัวขึ้น พวกเขาก็มีทั้งสายตาและท่าทางที่หลากหลาย บ้างก็อยากจะเข้ามาประจบประแจง แต่กลับไม่กล้าแสดงท่าที บ้างก็จ้องมองคังอิงอย่างเย็นชา ราวกับเธอเป็นศัตรูของพวกเขา บ้างก็ทำตัวหยิ่งผยอง มองสำรวจคังอิงตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับกำลังประเมินว่าเธอจะสามารถเป็นเจ้านายได้ไหม

        คังอิงไม่ได้ใส่ใจสายตาพวกนี้ แต่ทีมที่ดีจะต้องมีระเบียบวินัย

        คังอิงเห็นว่าคนพวกนี้บ้างก็พิงตะกร้า บาสเก็ตบอล บ้างนั่งยองอยู่กับพื้น บ้างไปนั่งอยู่บนสนามหญ้าข้างๆ สนามบาสเก็ตบอล ซึ่งดูเหมือนกับกองทัพที่ไร้ระเบียบวินัย สถานการณ์เช่นนี้ไม่ตรงกับคู่มือการจัดการของเธออย่างแน่นอน 

        คังอิงโบกมือ หนุ่มน้อยร่างกำยำในชุดเครื่องแบบสีเขียวคนหนึ่งก็วิ่ง ‘ฉับฉับ’ มาข้างๆ เขาตัดผมสั้นเกรียน บนชุดเครื่องแบบไม่มีเครื่องหมายยศใดๆ

        คังอิงแนะนำให้พนักงานรู้จัก “นี่คือครูฝึกเจิ้งที่เพิ่งปลดประจำการมาเมื่อปีนี้ นับจากนี้ไปเขาจะเป็นคนฝึกพวกคุณเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์”

        เวลาฝึกคือเจ็ดโมงเช้าถึงสิบโมงเช้า สิบโมงเช้าถึงสิบโมงครึ่งทุกคนพักผ่อนได้ครึ่งชั่วโมง ส่วนสิบโมงครึ่งถึงสิบเอ็ดโมงครึ่ง คังอิงจะเป็นคนสอนพวกเขาต่อ ส่วนช่วงบ่ายเธอจะจัดคอร์สเรียน โดยเชิญพนักงานยอดเยี่ยมจากบริษัทขนาดใหญ่มาสอนวิธีการขายให้พวกเขา

        ทันทีที่คังอิงพูดจบ ด้านล่างก็ส่งเสียงดังโวยวาย ทุกคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ บ้างก็บ่นพึมพำว่า วันนี้พวกเขาใส่รองเท้าหนัง ไม่สามารถวิ่งได้

        คังอิงกล่าว “ฉันให้หัวหน้ากวนบอกพวกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าให้ใส่รองเท้ากีฬา? ให้นุ่งชุดที่สะดวกต่อการออกกำลังกาย?”

        ที่จริงกวนเสี่ยวแจ้งเรื่องนี้กับพวกเขาทุกคนแล้ว แต่ว่าพวกเขาเคยตัวกับการใช้ชีวิตแบบเกียจคร้าน พอได้ยินคำพูดของกวนเสี่ยวก็ไม่สนใจ ยังคงทำตามใจชอบ บ้างก็สวมรองเท้าหนัง บ้างก็สวมรองเท้าแตะ ผู้หญิงบางคนยังใส่กระโปรง ชุดที่พวกเขาสวมใส่นั้นล้วนแต่หลากหลาย

        เมื่อถูกคังอิงพูดจี้ใจดำแบบนี้ พวกเขาจึงไม่กล้าพูดอะไรออกมา คิดไม่ถึงเลยว่าคังอิงจะทำจริง

        คังอิงกล่าว “พวกเราฝึกกันต่อเถอะ แต่ขอให้ทุกคนสวมชุดที่เหมาะกับการออกกำลังกายมาในวันพรุ่งนี้นะ”

        พวกเขาที่ไม่ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้ากับรองเท้า เพราะต้องการจะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างต่อต้านคังอิง แต่ก่อนตอนที่อยู่ห้างสรรพสินค้ามิตรภาพ วิธีนี้ได้ผลเสมอ ผู้นำก็ไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้

        ครั้งนี้พอเจอกับคังอิงที่เอาจริง ต่างก็ไปกันไม่เป็น ทว่าอนาคตของพวกเขายังไม่แน่นอน ดังนั้นจึงไม่กล้าต่อต้านคังอิงจริงๆ

        พอคังอิงออกคำสั่ง ครูฝึกเจิ้งก็เป่านกหวีดทันที ทุกคนกัดฟันฝืนทนยืนตรงภายใต้คำสั่งของครูฝึก

        แม้ว่าในตอนเช้าแดดจะไม่ค่อยแรงมากนัก แต่การฝึกแบบนี้ในช่วงฤดูร้อนอาจทำให้พวกเขาทนไม่ไหว โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่สวมชุดและรองเท้าที่ไม่เหมาะกับการออกกำลังกาย

        คังอิงให้คนไปต้มน้ำเก๊กฮวยมาถังใหญ่ๆ วางไว้ข้างสนามเพื่อให้ทุกคนสามารถดื่มได้ ถือว่าเป็นการดูแลเรื่องสวัสดิการขั้นพื้นฐาน

        แน่นอนว่าเมื่อเผชิญหน้ากับท่าทีที่ไม่ให้ความร่วมมือของพนักงาน ครูฝึกเจิ้งจึงปรับหลักสูตรให้เหมาะสม แล้วบอกให้พวกเขาสวมชุดที่เหมาะกับการออกกำลังกายมาในวันพรุ่งนี้ เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เช้า เขาจะให้พวกเขาวิ่งออกกำลังกายระยะทางสองกิโลเมตร และเมื่อการฝึกทหารเสร็จสิ้น ทุกคนจะมีศักยภาพในการวิ่งได้เป็นระยะทางอย่างน้อยสามกิโลเมตร

        ทันทีที่ทุกคนได้ฟังต่างก็คร่ำครวญ แต่แน่นอนว่าครูฝึกเจิ้งได้กำหนดรายละเอียดของการฝึกเอาไว้เป็นอย่างดี สำหรับนักเรียนที่อายุมากกว่าสี่สิบปี สามารถลดระยะทางการวิ่งลงได้ตามความเหมาะสม 

        จริงๆ แล้วเป้าหมายไม่ใช่การฝึก แต่เป็นการทำให้ทุกคนมีระเบียบวินัยเข้มงวด

        คังอิงไม่ได้จากไปไหน เธอยืนอยู่ข้างๆ สนามแล้วคอยสังเกตการณ์อย่างละเอียด นี่เป็นช่วงเวลาของการคัดเลือกคน ใครที่ทำตามคำสั่งอย่างจริงจัง ใครที่ทำตามคำสั่งของครูฝึกอย่างเคร่งครัด เธอจะจดจำทุกอย่างเอาไว้ในใจ

        สำหรับคนที่ชอบโกง หรือชอบทำท่าทางไม่พอใจ และจนถึงตอนนี้ยังคงไม่ยอมรับ เธอก็จะจดจำพวกเขาไว้ในใจเช่นกัน ให้รู้ว่าคนเหล่านี้คือตัวปัญหาในอนาคต

        หลังจากสังเกตการณ์แบบนี้ เธอจึงเข้าใจแนวทางการปรับเปลี่ยนพนักงานในอนาคต เธอจะไม่ถูกคนเหล่านี้หลอก และเธอจะรู้จักใช้คนให้เกิดประโยชน์ในทางที่ถูกต้อง

        พอถึงช่วงเวลาพักครึ่ง ครูฝึกเจิ้งเพิ่งจะบอกให้พักผ่อนได้ ทุกคนก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที ต่างพากันบ่นว่า

        “นี่มันอะไรกันเนี่ย? ทำงานต้องฝึกทหารด้วยหรือไง? เพิ่งเคยได้ยินนี่แหละ”

        คังอิงเดินเข้าไปใกล้ๆ เธอไม่ได้อธิบายอะไร แต่ให้พวกเขาดื่มน้ำเก๊กฮวยมากๆ เพื่อดับกระหายและชดเชยน้ำให้ร่างกาย

        คนที่กำลังบ่นเห็นว่าคังอิงอยู่ที่นี่ด้วย พวกเขาจึงได้แต่พึมพำเบาๆ ไม่กล้าโวยวายมากนัก

        พอหมดเวลาพักสิบห้านาที ครูฝึกเจิ้งก็ฝึกให้ทุกคนรวมพลรายงานตัวและเดินสวนสนาม การฝึกอันแสนน่าเบื่อดำเนินไปจนถึงเวลาสิบโมง พอหมดเวลา ครูฝึกเจิ้งก็สั่งเลิกเรียนทันที ทุกคนพากันโล่งอก ในที่สุดพวกเขาก็อดทนจนผ่านพ้นงานหนักวันนี้ไปได้

        จากนั้นคังอิงจึงเรียกพวกเขาไปเรียนที่ห้องเรียน ถึงจะต้องเรียนต่อ แต่ดีกว่าต้องอยู่กลางแดดแล้วเดินสวนสนาม พอเข้าไปในห้องเรียน พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงลมเย็นจากพัดลมเพดาน ทุกคนพลันรู้สึกราวกับมาถึงสวรรค์

        “ประธานคัง ใครจะเป็นคนสอนพวกเรากันแน่? จะสอนเรื่องอะไร? พวกเราอายุสี่ห้าสิบปีกันแล้ว เรียนอะไรไปก็คงไม่เข้าใจหรอก แถมพวกเราก็เป็นแค่พนักงานขายไม่ใช่หรือไง? หรือคุณอยากฝึกพวกเราให้เป็นนักศึกษา?”

        พนักงานคนหนึ่งถามอย่างประชดประชันจนทำให้คนอื่นๆ หัวเราะกันครืน