[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90

บทที่ 38 เป็นความผิดของฉันเอง

มาถึงทุ่งข้าวสาลีของหมู่บ้าน พวกเขาบังเอิญเห็นป้าหยางและหยางฝูไหล สามีของเธอยืนอยู่ข้างรถกระบะกำลังพูดคุยกับชาวบ้านในหมู่บ้านที่ถือสมุนไพร

เจียงหนานวิ่งเข้าไปทักทายด้วยน้ำเสียงดีอกดีใจ “ป้าหยาง มาแล้วหรือคะ”

ป้าหยางเห็นเจียงหนานก็แย้มยิ้ม “ในที่สุดก็หาเจอ ที่นี่ไกลจากตัวเมืองมากเลย”

"ไปนั่งในบ้านกันก่อนค่ะ"

เจียงหนานเชิญพวกเขาเข้ามาในบ้าน

ข้าง ๆ ทุ่งข้าวสาลี มีพวกชาวบ้านกำลังออกมาขนฟืนไปทำอาหาร ชาวบ้านที่กำลังแบกข้าวฟ่างสาลีถามสวี่อวี้ฉินว่า "แม่เสี่ยวเยว่ ญาติที่ไหนมากันหรือ?"

สวี่อวี้ฉินกลับส่ายหัว "ฉันไม่รู้”

“เธอไม่รู้จักคนที่กำลังตามหาลูกสะใภ้หรอกหรือ?”

เมื่อได้ยินคำว่าลูกสะใภ้ สวี่อวี้ฉินก็กลอกตาขึ้นบน

เธอเป็นแม่เลี้ยง นับว่าเป็นลูกสะใภ้อะไรกัน?

มีคนถามอีกว่า “ฉันได้ยินมาว่าลูกสะใภ้คนใหม่ย้ายไปบ้านผู้เฒ่าลู่?”

“ใช่ หลบไป” น้ำเสียงของสวี่อวี้ฉินพลันเย็นชาไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

ป้าจางอดไม่ได้ที่จะตำหนิ “หลังจากได้เป็นแม่เลี้ยงก็ไม่ใส่ใจลู่ฮ่าวเลยแม้แต่น้อยเลยนี่?”

“จัดการเรื่องของตัวเองเถอะ ทำไมฉันจะไม่ใส่ใจเขา”

สวี่อวี้ฉินกลับบ้านอย่างขุ่นเคือง

หลายปีที่ผ่านมา เธอมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับลู่ฮ่าวมาตลอด โดยเฉพาะลูกชายของเธอกับลู่ฮ่าว ทั้งสองมักจะทะเลาะเบาะแว้งกันเสมอ

พอลู่ฮ่าวไม่ได้อาศัยอยู่ด้วย ชาวบ้านก็วิพากษ์วิจารณ์ลับหลังเธอ

สวี่อวี้ฉินชักสงสัยว่าใครกันที่มาตามหาเจียงหนาน

แต่เธอรู้สึกอายที่จะไปถาม

ในตอนนั้น เจียงหนานก็พาเถ้าแก่หยางกับภรรยาของเขาเข้าประตูบ้านมา

ผู้เฒ่าลู่เข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มอย่างอบอุ่น

เถ้าแก่หยางกับภรรยามองไปรอบลานบ้าน

ลานแห่งนี้สะอาดสะอ้านมากเลยทีเดียว

เจียงหนานกล่าวกับพวกเขา “ป้าหยาง ตอนมาที่นี่ คุณน่าจะเห็นว่าชาวบ้านต่างพากันขึ้นไปขุดสมุนไพรบนภูเขา”

“ใช่ เห็นแล้ว” ป้าหยางถามด้วยรอยยิ้ม “แล้วเธอไม่ต้องขึ้นไปขุดสมุนไพรบนภูเขาหรือ? พวกเราอยากเห็นสมุนไพรจีนจากต้นจริง ๆ”

เนื่องจากเป็นการตรวจสอบ จึงเป็นเรื่องปกติที่จะต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ

พอได้ยินว่าอีกฝ่ายต้องการเห็นสมุนไพรสด เจียงหนานจึงกล่าวว่า "ฉันไม่ต้องขึ้นไปขุดสมุนไพรบนภูเขาก็หาสมุนไพรสดใหม่ได้ ฉันจะพาคุณไปตรวจสอบคุณภาพนะคะ"

ป้าหยางพยักหน้า “เอาสิ”

ลู่ฮ่าวออกมาจากห้องพูดกับเจียงหนาน "บ้านอาของผมมี"

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ลู่ฮ่าวได้พูดถึงอาของเขากับผู้เฒ่าลู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้สีหน้าผู้เฒ่าลู่ดูไม่น่ามองนัก

ได้ยินคำพูดของลู่ฮ่าว เจียงหนานก็ยิ้มออกมา เธอกล่าวกับผู้เฒ่าลู่ว่า

“คุณปู่ เพื่อประหยัดเวลา ลู่ฮ่าวกับหนูและเถ้าแก่หยางไปที่บ้านอาหญิงดูสมุนไพร เธอขุดสมุนไพรมาเยอะมากเลยค่ะ”

ผู้เฒ่าลู่คาดไม่ถึงว่าหลานสะใภ้เองจะผสมโรงไปด้วย เขาทำสีหน้าบูดบึ้งไม่พูดไม่จาออกมาทันที

“คุณปู่ช่วยหนูหน่อยนะคะ”

ในบ้านมีคนนอก ผู้เฒ่าลู่จึงไม่ได้พูดให้มากความ เขาได้แต่มองเจียงหนานกับลู่ฮ่าวพาเถ้าแก่หยางและภรรยาไปที่บ้านของลู่ฮุ่ยฟาง

ในลานบ้านของลู่ฮุ่ยฟางมีผูกงอินอยู่ หลังจากฟังคำแนะนำของเจียงหนาน เธอก็ขุดหวงฉีป่ามา จากนั้นตากให้แห้ง นอกจากนี้ยังมีไป๋ห้าวหลายชนิด ของพวกนี้เป็นสมุนไพรรักษาโรค

เจียงหนานแนะนำลู่ฮุ่ยฟางกับฟางกั๋วผิงให้กับสองสามีภรรยา

ลู่ฮุ่ยฟางได้ยินว่าเจียงหนานพาเจ้าของกิจการค้าขายสมุนไพรเข้ามาในหมู่บ้าน เธอก็แปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็กระตือรือร้นมากที่จะเชิญพวกเขามาตรวจสอบคุณภาพสมุนไพรของเธอ

“ฉันไม่ได้ขุดมาเยอะหรอกค่ะ มันขึ้นเต็มบนภูเขา ทุกวันนี้หมู่บ้านของเราขุดสมุนไพรกันทุกวี่ทุกวัน ทุกคนออกแรงขึ้นภูเขากันหมด”

“ลุงหยาง ป้าหยาง ดูคุณภาพสมุนไพรพวกนี้ได้เลยค่ะ”

ป้าหยางหยิบหวงฉีขุดใหม่ขึ้นมาดม "ใช้ได้เลยทีเดียว"

หยางฝูไหลแสดงความพึงพอใจ

สมุนไพรจีนพวกนี้มาจากเขาเป่ยซาน

เขาเป่ยซานจะครอบครองตลาดค้าสมุนไพรที่มีบทบาทสำคัญในอนาคตเป็นแน่

“สมุนไพรทั้งหมดบนภูเขาเป็นแบบนี้หรือเปล่า”

เจียงหนานเห็นเถ้าแก่หยางกับภรรยาพึงพอใจ

ลู่ฮุ่ยฟางตอบว่า “ประมานนี้ เพิ่งจะขุดออกมาเมื่อกี้นี้เลยค่ะ”

สองสามีภรรยาเดินเข้ามาในบ้าน ฟางกั๋วผิงใช้ไม้ค้ำยันเชิญพวกเขาเข้ามาในบ้านอย่างอบอุ่น บรรยากาษกำลังเป็นไปด้วยดี

ในห้องโถงรับแขก

ลู่ฮุ่ยฟางรีบเทน้ำให้พวกเขา

ในบ้านไม่มีชาหรือน้ำตาล ลู่ฮุ่ยฟางจึงทำน้ำต้มให้แขก ใบหน้าปรากฏความเก้อเขินเก้ ๆ กัง ๆ

“เถ้าแก่หยาง เป็นอย่างไรบ้างคะ? สมุนไพรที่นี่ดีหรือไม่?” เจียงหนานถาม

หยางฝูไหลพยักหน้า “ดีเลยล่ะ สมุนไพรจากภูเขาเป่ยชานเป็นที่รู้จักจะตาย โรงงานผลิตยาเลือกสมุนไพรจากที่นี่ทั้งนั้น”

"ดินกับภูมิอากาศของเราเหมาะกับการเจริญเติบโตของสมุนไพรจีนน่ะค่ะ"

ในความทรงจำของเจียงหนาน อีกไม่กี่ปีรัฐบาลจะสนับสนุนให้ปลูกสมุนไพรจีน ทั้งอำเภอจะใช้สมุนไพรจีนกอบโกยเงินเป็นกอบเป็นกำแน่ ๆ

สมุนไพรจีนในหลงซานตลอดหลายปีที่ผ่านมามีชื่อเสียงไปทั่วประเทศ

เจียงหนานแนะนำ “ถ้าพวกคุณตรวจสอบสมุนไพรเหล่านี้แล้ว ตกลงร่วมมือกัน วันนี้พวกเราสามารถรับซื้อได้เลย กาลเวลาไม่เคยรอใคร อาจจะมีพ่อค้าสมุนไพรคนอื่นเข้ามาในหมู่บ้านอีกก็ได้ แบบนั้นแย่แน่”

พ่อค้าสมุนไพรคนอื่นนี้ย่อมหมายถึงเหล่าหวง

ป้าหยางก็เป็นคนตรงไปตรงมาเช่นกัน “ได้เลย ไม่มีปัญหา เรามาร่วมธุรกิจกันเถอะ ฉันถือโอกาสรับสมุนไพรเลยก็แล้วกัน”

“เขียนใบเสร็จมาเลย ฉันวางเงินมัดจำห้าร้อยหยวนให้ก่อน แล้วจะมารับสมุนไพรที่เหลืออีกที”

เงินมัดจำห้าร้อยหยวนเชียว?

สีหน้าลู่ฮุ่ยฟางกับฟางกั๋วผิงเต็มไปด้วยความตกตะลึงปนประหลาดใจ

เจียงหนานกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ป้าหยางตรงไปตรงมาจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นถือว่าเป็นอันตกลงนะคะ”

เธอเกรงว่าหยางฝูไหลกับภรรยาจะเปลี่ยนใจในภายหลัง หญิงสาวจึงรีบหันไปคุยกับลู่ฮุ่ยฟาง "คุณป้ามีปากกากับกระดาษไหมคะ หาให้ฉันหน่อย ฉันจะเขียนใบเสร็จรับเงิน"

ลู่ฮุ่ยฟางรีบหาปากกาให้เจียงหนาน เธอดึงกระดาษจากสมุดทำการบ้านของลูกชายออกมา

เจียงหนานเขียนใบเสร็จเสร็จแล้วก็มอบให้หยางฝูไหล

ครั้นเห็นลายมือของเจียงหนานแล้ว หยางฝูไหลก็เหลือบมองเจียงหนานอย่างสงสัย

อะไรบางอย่างบอกว่าหญิงสาวคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา

อายุยังน้อยแต่ตัวอักษรกลับทรงพลังนัก

หยางฝูไหลหยิบเงินมัดจำห้าร้อยหยวนในกระเป๋ามอบให้เจียงหนาน

“เสี่ยวเจียงนับเงินซิ เอาล่ะ การค้าของพวกเราถือเป็นอันตกลงนะ สัปดาห์หน้าพวกเราจะมารับสมุนไพรจากเธอ”

เจียงหนานส่งให้ทุกคนนับธนบัตรจำนวนห้าใบ นับแล้วนับอีกจนมั่นใจ “ไม่มีปัญหาค่ะ"

การตกลงซื้อขายสมุนไพรเป็นอันเสร็จสิ้น

เถ้าแก่หยางกับภรรยาไม่ได้หยุดพักแม้แต่น้อย พวกเขาเก็บใบเสร็จแล้ว จึงกล่าวลาและจากไปทันที

ลู่ฮุ่ยฟางกับฟางกั๋วผิงมองไปเจียงหนาน และถามด้วยความประหลาดใจ “หนานหน่าน เสี่ยวฮ่าวอยากทำธุรกิจรับซื้อสมุนไพรจริง ๆ หรือ?”

ลู่ฮ่าวเหลือบมองเจียงหนาน เอ่ยเสียงเบาออกมาว่า "เธอเป็นคนจัดการครับ"

ชายหนุ่มทำราวกับว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ ลู่ฮุ่ยฟางเลยมองเจียงหนานด้วยความประหลาดใจ

เธอถามอย่างกังวลว่า “หนานหน่าน เถ้าแก่สองคนนี้เชื่อถือได้ใช่ไหม?”

เธอเกรงว่าคนในหมู่บ้านของพวกเราจะถูกหลอก ไม่เคยมีใครแถวนี้กล้าทำการค้าหาเงินมาก่อน

“อาหญิง เชื่อถือได้แน่นอนค่ะ ดูเงินนี่สิคะ”

เจียงหนานอธิบายให้พวกเขาฟัง “หนูจะรวบรวมสมุนไพร ให้ราคาสูงกว่าพ่อค้าสมุนไพรที่ในเข้ามาในหมู่บ้านก่อนหน้านี้ พวกเราจะได้ไม่ต้องกลัวถูกพ่อค้าเอาเปรียบด้วย”

“ไว้สมุนไพรตากแห้งเรียบร้อยแล้ว อาจะส่งมาให้เรานะ”

ลู่ฮุ่ยฟางกล่าวเสร็จก็หลับตาลงด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย เธอทำลายหัวใจของบิดาชราของตนเอง ถึงแม้จะค้าขายสมุนไพรให้เจียงหนาน แต่เกรงว่าชายชราจะไม่ยินยอมให้เจียงหนานรับสมุนไพรของเธอไว้

ลู่ฮ่าวสังเกตเห็นสีหน้าของลู่ฮุ่ยฟางจึงปลอบโยนเธอ “อาหญิง คุณปู่เป็นคนดื้อรั้น อย่าไปคิดเล็กคิดน้อยกับเขาเลย”

ลู่ฮุ่ยฟางแย้มยิ้มแล้วส่ายหน้า บนใบหน้าปรากฏความละอาย “จะให้ไม่คิดเล็กคิดน้อยได้อย่างไร นั่นพ่อของอา ในตอนนั้นเป็นอาเองที่ทำร้ายจิตใจของเขา เขาเลยไม่อภัยให้อา สมน้ำหน้าตัวเองแล้ว”

“มันเป็นความผิดของฉันเอง เพราะฉันไม่สามารถมอบวันชื่นคืนสุขให้อาหญิงของนายได้” ฟางกั๋วผิงนั่งบนเก้าอี้ มองขาสองข้างที่ลีบแบนของตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างยิ่ง

ถ้าเขายังมีแรงสักหน่อย ทำให้ชีวิตของภรรยามีความสุขได้มากว่านี้ ชายชราคงไม่ขุ่นเคืองบุตรสาวของตัวเองขนาดนี้