ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        เมื่อได้เห็นผู้เจ็บป่วยถึงขั้นพิการในสวนหัวใจของจูอ้ายจือสั่นไหว

        “ที่นี่ล้วนเป็นผู้บาดเจ็บที่ขาดแคลนยา ผ้าพันแผลเหลือไม่มากแล้ว ท่านสามารถส่งคนไปหาของที่เมืองหลวงได้หรือไม่? จริงซิ ที่เมืองหลวงมีร้านยาที่ชื่อว่าว่านเหย้าเจ้าของร้านเป็นคนของข้า จงบอกเขาว่าจวนอวี้ต้องการใช้ยาเขาจะต้องมอบของให้เจ้าอย่างแน่นอน”

        หลินเมิ้งหยานำรายชื่อยาส่งมอบให้แม่ทัพจู

        “พระชายาได้โปรดวางพระทัย ข้าน้อยจะทำภารกิจให้สำเร็จพ่ะย่ะค่ะ”

        พาคนที่ตนเองไว้ใจไปยังเมืองหลวง

        ผู้ได้รับบาดเจ็บมีมากมาย แต่กลับขาดยารักษาหลินเมิ้งหยารู้สึกอับจนหนทาง

        “พวกเจ้าสี่คนมานี่หน่อย”

        ครุ่นคิด หลินเมิ้งหยาตัดสินใจเข้าป่าเพื่อไปเก็บสมุนไพร

        เล่าความคิดให้ทุกคนฟัง สาวใช้ทั้งสี่ส่งเสียงคัดค้านทันที

        “ตอนนี้มืดมากแล้วนะเจ้าคะ หากพบกับสัตว์ร้ายในป่าจะทำเช่นไร?”

        คนที่กระตือรือร้นในการคัดค้านที่สุดดูจะเป็นป๋ายจื่อดวงตาเปล่งประกายคู่สวยจ้องมองทางหลินเมิ้งหยาพลางส่ายหน้า

        แม้พวกนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋จะถูกโจมตีกลับจนล่าถอยไปชั่วคราวแล้วแต่อาจจะยังมีคนคอยสอดแนมให้กับพวกเขาอยู่ก็เป็นได้

        “ยิ่งไปกว่านั้นพื้นที่ในป่าไม่เหมือนกับที่นี่ ทั้งขรุขระทั้งหลุมบ่อ หากเดินไม่ดี ผลที่ตามมาคงไม่ต้องพูดถึงเลยเจ้าค่ะ”

        ตอนที่ป๋ายซ่าวยังอยู่ที่บ้าน นางมักจะเข้าป่าเพื่อหาสมุนไพรและนำมาเก็บรักษาเผื่อเอาไว้ใช้ในอนาคตฉะนั้นนางจึงรู้จักความอันตรายในป่าดี

        “ไม่เป็นไรหรอก ข้าจะหาคนไปเป็นเพื่อนมากหน่อยข้าต้องการหายาที่จำเป็นต้องใช้มาแก้ขัด ไม่มีทางเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นหรอก”

        หลินเมิ้งหยายังคงยืนยัน สุดท้ายสาวใช้ทั้งสี่ไม่มีทางเลือก

        ดังนั้นป๋ายซูและป๋ายซ่าวจึงรับหน้าที่เข้าป่าไปหายากับหลินเมิ้งหยา

        เพิ่งจะนั่งพักได้เพียงครู่เดียว หลงเทียนอวี้ไม่เห็นร่างชายาของเขาเสียแล้ว

        ฝืนลุกขึ้นยืนเดินออกจากห้อง ก่อนจะออกตามหานาง

        “พระชายาเล่า?”

        คนที่อยู่รอบๆ ส่ายหน้าเมื่อครู่ยังเห็นพระชายาถือของแล้วเข้าไปพันแผลให้คนบาดเจ็บอยู่เลยเหตุใดเพียงพริบตาเดียวจึงหายตัวไปแล้ว?

        “อาจจะออกไปทำแผลด้านนอกพ่ะย่ะค่ะ พระชายาจิตใจโอบอ้อมอารีจะต้องไปทำเช่นนั้นอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

        คนที่ถูกหลินเมิ้งหยาพันแผลให้ต่างสำนึกในบุญคุณของนาง

        กลิ่นเนื้อสัตว์ในน้ำแกงหอมฟุ้งลอยเข้ามากระทบจมูกไม่เพียงแค่ทหารที่ได้รับบาดเจ็บ แม้แต่อาเสว่และอาป๋ายต่างสูดจมูกฟุดฟิดแล้ววิ่งออกมา

        “นี่มันเสือขาวกับหมาป่าของใครกัน น่าสนใจเหลือเกิน!”

        สัตว์ตัวน้อยทั้งสองหิวกระหายมาทั้งวันพวกมันกินแต่เพียงน้ำเปล่าเท่านั้น

        สัญชาตญาณของสัตว์ป่าทำให้พวกมันวิ่งออกมา

        “รีบกลับเข้าไป จริงๆ เลย พอนายหญิงไม่อยู่ก็วิ่งเพ่นพ่านไปทั่ว”

        ป๋ายจื่อและป๋ายจีที่ส่งคนเสร็จแล้ววิ่งเข้ามาอุ้มสัตว์ตัวน้อยคนละตัว

        สัตว์ตัวน้อยทั้งสองค่อนข้างเชื่อง นอกจากหลินเมิ้งหยาแล้วพวกมันสนิทกับสาวใช้ทั้งสี่ที่สุด ดังนั้นจึงยอมซุกอยู่ในอ้อมกอดของพวกนางแต่โดยดี

        “พระชายาของพวกเจ้าอยู่ที่ใด?”

        คิ้วขมวดแน่น เอ่ยถามเสียงเบา

        หลินเมิ้งหยารักสาวใช้ทั้งสี่เสมือนพี่น้องนางไม่เคยห่างไปจากพวกนาง บางทีอาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        เมื่อถูกท่านอ๋องถาม หัวใจของสาวใช้ทั้งสองเต้นไม่เป็นระส่ำ

        ป๋ายจีดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็วส่งอาป๋ายเข้าหาอ้อมกอดของป๋ายจื่อ

        “นายหญิงกำลังตรวจดูอาการคนเจ็บอยู่ด้านนอกเจ้าค่ะ ป๋ายจื่อเจ้าพาพวกมันกลับไปก่อนเถิด ข้าจะไปเตรียมอาหารให้กับพวกทหารก่อน”

        ป๋ายจีตอบกลับ หลงเทียนอวี้จึงรู้สึกสบายใจ

        หลงชิงหานและหูเทียนเป่ยหลับไปแล้ว แม้เขาจะรู้สึกเหนื่อยล้าแต่กลับยังไม่วางใจ

        กลิ่นหอมของอาหารทำให้จิตใจของทุกคนสงบ

        หลินเมิ้งหยาฉลาดมากนางสั่งให้สับเนื้อไก่และเนื้อกระต่ายจนละเอียด ก่อนจะนำไปต้มเป็นโจ๊ก

        เหล่าทหารที่ได้รับบาดเจ็บได้ดื่มกินอาหารเหล่านั้นหัวใจรู้สึกอบอุ่น สติสัมปชัญญะกลับมาดีขึ้น

        อาป๋ายและหมาป่าตัวน้อยเองก็ได้กินโจ๊กเช่นเดียวกันสัตว์ตัวน้อยทั้งสองลิ้มรสหวานหอม หลงเทียนอวี้ยื่นมือเข้าไปลูบขนของพวกมัน

        “ท่านอ๋อง ตอนนี้ดึกมาแล้ว เชิญท่านไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ”

        หลินเมิ้งหยาเคยสั่งเอาไว้ว่าจะต้องจับตามองให้หลงเทียนอวี้ไปนอน

        แต่เพราะนางยังไม่กลับมา ดังนั้นหลงเทียนอวี้จึงยังไม่อาจวางใจความเหนื่อยล้าก่อตัวมากขึ้นทุกที ทว่าเขากลับฝืนประคองสติ ไม่ยอมเข้านอน

        “ข้าจำได้ว่าสิงกงแห่งนี้มีเนื้อสัตว์มากมายมิใช่หรือ? เหตุใดในโจ๊กเหล่านี้จึงมีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น?”

        หลงเทียนอวี้เอ่ยถาม สาวใช้ทั้งสองสบตากันป๋ายจื่อจึงกระซิบเสียงเบา

        “สิงกงมีเนื้อสัตว์และผักสดใหม่มากมายแต่ถูกคนของไท่จื่อเอาไปหมดแล้วเจ้าค่ะ”

        นับตั้งแต่ตอนที่พวกเขากลับมาจนกระทั่งตอนนี้ไท่จื่อไม่แม้แต่จะออกมาดูด้วยซ้ำ

        ไม่เพียงไม่ออกมาปลอบขวัญทหาร แต่ยังเอาเนื้อและผักไปจนหมด

        ไท่จู่1 เคยออกรบในสงครามจ้านซา ในเวลานั้นถูกศัตรูปิดล้อมนานถึงสามวันสามคืนทหารไร้ซึ่งอาหารและน้ำดื่มไท่จู่สั่งให้คนฆ่าม้าของตนเองเพื่อรักษาชีวิตของทหารเอาไว้

        ไท่จื่อมีสายเลือดมังกรอยู่ครึ่งหนึ่งเหตุใดจึงทำตนประหนึ่งไม่เคยถูกอบรมสั่งสอนมาเช่นนี้

        “ทันทีที่ฟ้าสว่าง พวกเราจะออกจากที่นี่เมื่อกลับถึงเมืองหลวงก็จะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว”

        การจู่โจมอย่างกะทันหันของเถาฮวาอู๋สร้างความอันตรายอย่างใหญ่หลวง

        โชคดีที่กำลังเสริมมาช่วยเหลือเอาไว้ได้ทันดังนั้นนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋จึงตายเกินกว่าครึ่ง

        แต่เพราะเหตุใดนักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งเจียงหูจึงคิดจะเอาชีวิตของพวกเขากันเล่า?

        ความจริงของเรื่องนี้ถูกเก็บซ่อนอยู่ในม่านหมอกหากเขาต้องการรู้ความจริง คงจะต้องใส่ใจกับรายละเอียดและเจาะลึกให้ได้มากที่สุด

        กลิ่นหอมของอาหารทำให้เหล่าทหารรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

        หลินเมิ้งหยาแอบจัดการทุกอย่างอย่างเงียบเฉียบทว่าคนส่วนใหญ่ล้วนจดจำภาพใบหน้าอันงดงามของนางได้

        สำหรับพวกเขา ท่านอ๋องเปรียบเสมือนวีรบุรุษผู้กล้าหาญส่วนพระชายาคือสตรีที่เอาใจใส่ซึ่งหาได้ยากยิ่ง

        ดังนั้นคนที่รู้ซึ้งซาบซึ้งในน้ำใจของทั้งสองคนนี้จึงมีเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

        หลังจากเวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง หลินเมิ้งหยาที่สะพายตะกร้าไม้ไผ่บนหลังปรากฏตัวขึ้นในสิงกง

        เสื้อผ้าสวยงามเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน

        เส้นผมชุ่มไปด้วยเหงื่อ ซ้ำยังยุ่งเหยิงยิ่งกว่ารังนกทว่าดวงตาของนางกลับเปล่งประกายสะท้อนให้เห็นความงดงามที่มิอาจมีใครเทียบเทียมออกมา

        ดีจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่าป่าใกล้ๆ นี้จะมีสมุนไพรมากมาย

        หลินเมิ้งหยาหันไปมองตะกร้าไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยยาสมุนไพรบางทีอาจเพราะที่นี่คือเขตการปกครองของวังหลวง ดังนั้นจึงดูแลไว้เป็นอย่างดี

        “นายหญิง! นายหญิงกลับมาแล้ว! ข้าเป็นห่วงแทบแย่”

        ป๋ายจื่อรีบวิ่งออกจากห้อง ก่อนจะรับตะกร้าไม้ไผ่จากหลินเมิ้งหยา

        “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเจ้าไม่รู้หรอกว่าป๋ายซูกับป๋ายซ่าวดูแลข้าดีขนาดไหน ดูซินี่คือผลไม้ป่าที่ข้าหามาให้เจ้า ชิมดูซิ อร่อยไหม?”

        หยิบผลไม้สีแดงสดออกจากตะกร้า หลินเมิ้งหยายัดใส่มือป๋ายจื่อ

        แววตากังวลของสาวใช้ตัวน้อยเปล่งประกาย รอยยิ้มผุดขึ้นมือยกผลไม้ชนิดนั้นเข้าปากแล้วกลืนลงไป

        ทว่าใบหน้าเรียวเล็กกลับบิดเบี้ยว คิ้วขมวดเข้าหากันเหมือนซาลาเปาอย่างไรอย่างนั้น

        “ฮือฮือ นายหญิงของข้า นี่คือผลไม้เปรี้ยวหรือเจ้าคะ? เหตุใดจึงเปรี้ยวมากขนาดนี้?”

        ยกมือปิดปากคายออกมา หยาดน้ำตาเกือบจะรินไหล

        ผลไม้ชนิดนี้มีสีสันสวยงาม แต่เหตุใดจึงเปรี้ยวขนาดนี้?

        “ฮ่า ฮ่า นี่เรียกว่าผลป๋ายจื่อ ต้องต้มกับน้ำตาลจึงจะอร่อย”

        ทหารผู้มากประสบการณ์ส่งเสียงตะโกนออกมา

        บางทีอาจเพราะท่าทางขี้อ้อนของป๋ายจื่อดังนั้นพวกเขาจึงรู้สึกสบายตาเวลาได้จ้องมอง เสียงหัวเราะหัวใคร่จึงดังขึ้นทั่วทั้งบริเวณ

        “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ข้าจะเอาไปต้มเดี๋ยวนี้”

        เมื่อพูดถึงของอร่อย ป๋ายจื่อรู้สึกสนใจเป็นอย่างมากหอบหิ้วเอาผลไม้ชนิดนั้นวิ่งไปทางห้องครัว

        หลินเมิ้งหยามองตามร่างบางก่อนจะส่ายหน้าหมุนตัวกลับเพื่อจัดการยาสมุนไพร

        เมื่อได้เห็นนางเทสมุนไพรลงบนผ้าสะอาดด้วยความระมัดระวังหมอหลวงหลายคนเข้ามาช่วยเหลือนาง

        ภายในมีทั้งสมุนไพรห้ามเลือด สมุนไพรแก้ปวดและอีกมากมายที่สามารถนำมาใช้ได้ชั่วคราว

        “นายหญิงของข้า เท้าของท่านก้าวได้เร็วเหลือเกิน”

        ป๋ายซ่าวและป๋ายซู พร้อมทั้งองครักษ์อีกหลายคนเดินตามมาทางด้านหลัง

        ที่หลังของพวกเขาเต็มไปด้วยสมุนไพรเต็มตะกร้า

        แต่ถึงกระนั้นก็มีหญ้าที่ใช้งานไม่ได้ปะปนมาอยู่บ้างหมอหลวงหลายคนเข้ามาช่วยหลินเมิ้งหยาคัดเลือกอยู่นานกว่าจะทำเสร็จ

        “ป๋ายจี พวกเรานำสมุนไพรห้ามเลือดไปสกัดเป็นน้ำออกมากันเถิด ป๋ายซ่าวป๋ายซูคอยช่วยเหลือหมอหลวงแจกจ่ายยา”

        ในช่วงเวลาคับขัน หลินเมิ้งหยาเสมือนหัวใจหลักของทุกคนพวกเขาต่างรับฟังคำสั่งของหลินเมิ้งหยา

        แม้ว่าใบหน้าของนางจะหมองคล้ำ เสื้อผ้าเปื้อนโคลนผมเผ้าเต็มไปด้วยใบไม้ มิเหมือนชายาผู้งดงามเลยแม้แต่น้อย ทว่าในหัวใจของทุกคนนางกลับเป็นหญิงสาวที่สวยที่สุด

        “อดทนหน่อยนะ อาจจะเจ็บเล็กน้อย”

        หลินเมิ้งหยาใส่ยาด้วยตนเองชายชาตรีผู้มิเคยหลบหนีศัตรูในช่วงเวลาทำสงครามหน้าแดงก่ำเพราะพระชายาใบหน้างดงามที่กำลังดูแลตนเองด้วยความอ่อนโยน

        โชคดีเหลือเกินที่ท้องฟ้ามืดมิด มิเช่นนั้นคงถูกสังเกตเห็น

        “เอาล่ะ พรุ่งนี้พอกลับถึงเมืองหลวงอย่าลืมไปที่ร้านยาว่านเหย้าและเปลี่ยนผ้าพันแผลทุกสามวัน อย่าให้แผลโดนน้ำเด็ดขาดอีกทั้งยังห้ามกินของรสจัด อ้อ แล้วก็ห้ามใช้แขนข้างนี้ยกของหนักเข้าใจหรือไม่?”

        กำชับอย่างละเอียด หลินเมิ้งหยาเพิ่งพบว่าพวกเขาไม่มีแม้แต่ความรู้พื้นฐานทางการรักษา

        ดังนั้น หากเชื้อโรคเข้าสู่บาดแผลจะยิ่งอันตราย

        ได้รับบาดเจ็บทุกคนล้วนปฏิบัติตามคำสั่งของนาง

        พยักหน้าลง หัวใจของพวกเขารู้สึกอบอุ่น

        พระชายาเป็นคนดีเหลือเกิน ทั้งละเอียดรอบคอบและเอาใจใส่ท่านอ๋องช่างโชคดียิ่งนัก

        ไม่นาน ทุกคนถูกพันแผลจนเสร็จ หลินเมิ้งหยาหยิบตะกร้าไม้ไผ่ก่อนจะพาหมอหลวงออกไปด้านนอก

        บังเอิญที่แม่ทัพจูนำผ้าพันแผลกลับมาพอดี

        หลินเมิ้งหยาสั่งให้แยกตัวยาและจัดเรียงให้เรียบร้อยกว่าจะทำงานเสร็จ สีของท้องฟ้าเริ่มสว่างไสวขึ้นอีกครั้ง

        “นายหญิง เสร็จแล้วเจ้าค่ะ”

        สาวใช้ทั้งสี่ช่วยเหลือหลินเมิ้งหยาทั้งคืน ป๋ายจื่ออ้าปากหาว

หมายเหตุ

        ไท่จู่1 หมายถึงองค์ปฐมจักรพรรดิ ในบริบทนี้หมายถึงฮ่องเต้