Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

ตลาดยามสายคึกคักเต็มไปด้วยผู้คน เด็กวิ่งเล่น หญิงชรานั่งขายผักสด และเสียงหัวเราะจากร้านข้างทาง

ซินหยางเดินอยู่ข้างเสี่ยวหลาน โดยมีลี่อินเดินตามอยู่ด้านหลังในมาดผู้สังเกตการณ์เงียบ ๆ พร้อมกับถือถุงใส่ต้นหอมกับหัวไชเท้า

“เอาจริงนะ เ๽้าช่วยข้าคิดเมนูเย็นนี้ที” ซินหยางเอียงคอถามเสี่ยวหลาน “เ๽้าอยากกินอะไร?”

“ข้ากินอะไรก็ได้ค่ะ ที่ไม่มีคนพูดมากระซิบข้างหูตอนทำอาหาร” เธอตอบโดยไม่หันมามอง

“โอ้โห พูดเหมือนข้าจะไปกระซิบทุกคำเลยนะ” ซินหยางยิ้ม “งั้นเมนูง่าย ๆ อย่าง...ไข่เจียวล่ะ? เคยกินไข่เจียวทรงเครื่องไหม?”

“ไข่เจียว…?” เสี่ยวหลานเลิกคิ้ว “ข้าเคยกินแต่ไข่ทอดแบบเทลงกะทะ แล้วก็เสร็จ”

“โอ๊ย เ๽้านี่เสียของ! ต้องใส่ต้นหอม หอมใหญ่ สับหมู ใส่น้ำปลานิด ซอสหน่อย ตีฟูๆ กำลังดีแล้วทอดให้ขอบกรอบ—” เขาเล่าพร้อมทำท่าตีไข่กลางตลาด

เสี่ยวหลานหลุดหัวเราะ “ท่าทางเ๽้าดูถนัดทำมากกว่ากินนะ”

“จะกินด้วย จะทำด้วย และถ้าเ๽้ารู้สึกดี ข้าจะล้างจานด้วย”

เธอหันมองเขาพร้อมรอยยิ้มเอียง ๆ “แล้วล้างใจด้วยไหม ถ้าไข่เจียวมันอร่อยเกินไป?”

ซินหยางทำท่าจับอก “เฮ้อ…ข้าคงต้องหาน้ำแข็งมาโปะหัวใจเดี๋ยวนี้เลย”

ลี่อินที่เดินอยู่ด้านหลังถึงกับกลอกตา “พ่อคนเ๽้ามุกนี่ มันโรแมนติกหรือโรคประจำตัวก็ไม่รู้…”

ขณะที่กำลังเลือกไข่สด เสี่ยวหลานก็พูดขึ้นเบา ๆ “จริงสิ แล้วนางเอกของพวกเ๽้าล่ะ เธออยากกินอะไร?”

ลี่อินตอบแทน “ข้าเคยกินแต่เมนูลดน้ำหนักในโลกเดิม เช่น ผัดผักน้ำมันน้อย ใส่เกลือเท่าปลายลิ้น และแครอทต้มจนเหมือนเศร้ากับชีวิต”

ทั้งคู่หันมองเธอทันที “แครอทเศร้า?” เสี่ยวหลานขำ

“ข้าเคยพยายามลดน้ำหนักด้วยเมนูพวกนั้น...แต่สุดท้ายก็กินไข่เจียวทรงเครื่องวันละสองรอบแทน” ลี่อินถอนหายใจ

ซินหยางยิ้มกว้าง “สรุปแล้วเย็นนี้...เราจะทำไข่เจียวทรงเครื่องกับผัดผักที่ไม่มีใครบังคับให้กิน แต่จะกินเพราะอยากกินเอง”

เสี่ยวหลานพยักหน้า “ดีเลย ข้าอยากเห็นฝีมือเ๽้าทอดไข่ด้วยท่าตีฟูระดับราชสำนักนั่นแหละ”

ซินหยางยกมือขึ้นเหมือนถือตะหลิว “ท้าแล้วอย่าถอยล่ะ เสี่ยวหลาน!”

“ข้าถอยแน่…ถอยไปหาข้าวเปล่ากินเงียบ ๆ ถ้าทอดไหม้!”

เสียงหัวเราะของทั้งสามคนดังขึ้นกลางตลาด ท่ามกลางกลิ่นผักสดและความอบอุ่นของมิตรภาพที่เริ่มกลายเป็๲อะไรบางอย่างที่ละมุนขึ้นเรื่อย ๆ