เด็กสาวพลิกตัวขึ้นมาคว้าคอของชายขี้เมาเอาไว้ ตวัดเท้าเกี่ยวขาอีกฝ่ายเข้าหาตัว ออกแรงทั้งหมดที่มีจับร่างสูงทุ่มลงกับพื้น
เพล้ง!
แล้วคว้าไหเหล้าฟาดหัวของเขาอย่างแรงจนสลบไป เศษไหแตกกระจาย น้ำสีหม่นใสชุ่มพื้นเรือน
เมื่อตั้งสติได้ กู้จื่อลั่วก็มองชายหนุ่มใต้ร่างตนเองอย่างงุนงง เมื่อครู่ตอนตื่นมายังไม่ทันปะติดปะต่ออะไรได้ร่างกายก็ขยับไปเองตามสัญชาตญาณ วิชายูโดที่ร่ำเรียนมาแต่เด็กนับว่าไม่เสียเปล่า จื่อลั่วสามารถจัดการคนร้ายไว้ได้ทันท่วงที
เสียงร้องไห้เงียบหายไปแล้ว เด็กน้อยทั้งสองสะอึกสะอื้นมองพี่ใหญ่ในกิริยาแปลกตาไปอย่างใระคนฉงนฉงาย ร่างเล็กที่ลงมืออย่างดุดันเมื่อครู่ถดตัวถอยออกไปนอนลงที่เดิมอย่างหมดเรี่ยวแรง รู้สึกเบาโหวงไปทั้งสรรพางค์กาย
“เ้าเด็กเวรนี่ เมาอาละวาดชาวบ้านเขาอีกแล้ว อยากโดนทางการจับไปอีกหรือไร”
เสียงบ่นกระปอดประแปดดังมาพร้อมกับร่างหญิงวัยกลางคนนางหนึ่ง ร่างอวบอัดถือสากไม้มาด้วย เมื่อเห็นสภาพลูกชายตนจึงลดสากลง เห็นในเรือนมีแต่เด็กและสตรีไร้ทางสู้ ก็คิดว่าคงเป็ลูกชายตนเมาหัวทิ่มไหเหล้าไปเองจึงลากคอกลับไปอย่างหัวเสีย มิได้สนใจร่างของหญิงที่นอนสิ้นลมอยู่กลางเรือนเลยสักนิด ไร้ซึ่งไมตรีโดยสิ้นเชิง
“พี่ใหญ่...” เด็กหญิงร้องเรียก น้ำเสียงเจือความขวัญเสียไม่แน่ใจ
จื่อลั่วขมวดคิ้วมองสองเด็กน้อย คนหนึ่งกะพริบแพขนตาหนาไล่น้ำตาเอื้อมตัวมาอังมือเหนือหน้าผาก คนหนึ่งใช้ดวงตากลมโตพราวน้ำมองมาอย่างใสซื่อระคนเป็ห่วง แล้วเสตาพิศมองไปทั่วบริเวณ สิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ ล้วนแล้วแต่แปลกตาไปจากที่เคยคุ้น ราวกับหลุดมาในละครย้อนยุคก็ไม่ปาน กระทั่งมาหยุดอยู่ที่ร่างศพแข็งทื่อนอนแน่นิ่งทางขวาของตน
“ที่นี่...ที่ไหน”
จื่อลั่วเอ่ยกระท่อนกระแท่น ความทรงจำสองภพดุจสายน้ำสองสายมา ค่อยๆ หลอมรวมกันเป็หนึ่งไหลไปตามธารสายใหม่ สับสนปนเปยากแยกแยะ มือเล็กกุมศีรษะตนเองแน่น ความรู้สึกปวดหัวประเดประดังยากทานทน
ในที่สุดก็ไม่อาจรับได้ไหวอีกต่อไป ความดำมืดเข้ากอบกุมสติสัมปชัญญะอีกครา
สวบๆๆ
ในความมืดมิดนั้นภาพความทรงจำหนึ่งค่อยๆ เด่นชัดขึ้นมา ตรอกสายเล็กท่ามกลางบรรยากาศยามหัวค่ำที่ไม่ค่อยมีคนผ่านไปมาเต็มไปด้วยข้าวของวางระเกะระกะ เ้าของร่างนี้กำลังวิ่งไปข้างหน้าสุดกำลัง เหงื่อกาฬไหลอาบย้อมทั่วขมับ ความมืดทำให้มองใบหน้าของนางได้ไม่ชัด มีบางอย่างกำลังไล่ตามมาจากด้านหลัง
‘หยุดนะ! จะหนีไปไหน! คืนเงินของข้ามาเดี๋ยวนี้!’
หญิงวัยกลางคนถือไม้นวดแป้งวิ่งไล่ตามมาอย่างเืลมขึ้นหน้า แต่ด้วยวัยที่ไม่น้อยแล้ว กำลังกายจึงไม่อาจสู้เด็กสาวผู้วิ่งหนีอย่างไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อยได้ไหว ในที่สุดก็ต้องหยุดเท้าทรุดตัวลงหอบฮัก ชี้ปลายไม้นวดแป้งในมือตามเงาหลังนั้นไปพลางก่นด่าไปด้วยแทบฟังไม่ได้ศัพท์
‘ขอ...ขอโทษ ข้าขอโทษ ฮึก...ฮือ’
เสียงพร่ำขอโทษอย่างรู้สึกผิดเจือความล้าดังออกมาจากริมฝีปากแห้งผาก แต่สองขาใต้กระโปรงตัวยาวของนางก็ยังคงไม่หยุดวิ่ง รองเท้าหญ้าสานก้าวถลันเข้าสู่ตรอกสายหลัก แสงโคมไฟกระทบต้องใบหน้านวลและชุดสีเขียวอ่อนมากรอยปะชุน นิ้วเรียวแตกแห้งกำถุงเงินสีทรายเอาไว้แน่น ในใจขบคิดทั้งน้ำตาว่าหากผ่านเหตุการณ์นี้ไปได้แล้ว นางจะต้องหามาคืนให้อย่างแน่นอน
ในที่สุดนางก็วิ่งไปหยุดอยู่หน้าร้านยาแห่งหนึ่ง มือขาวแตกแห้งอันเป็ผลพวงจากการรับจ้างซักผ้ามาเป็เวลาแรมปีเคาะประตูรัวเร็วหลายทีอย่างร้อนใจ
ขณะนี้แม้จะเป็ยามวิกาล ทว่าเพราะเป็วันเทศกาลหยวนเซียวรอบบริเวณจึงมิได้สงัดเงียบดังเช่นทุกวัน ชายวัยกลางคนเคราดำผู้หนึ่งเปิดประตูออกมา เมื่อเห็นว่าเป็เด็กสาวที่ตื๊อขอยาก่อนจ่ายทีหลังมาตลอดหลายวันนี้ก็เอ่ยอย่างเหนื่อยหน่ายใจ
‘นางหนู ไม่ใช่ว่าข้าใจไม้ไส้ระกำหรอกนะ แต่หากต้องช่วยทุกคนที่มาขอยาจากข้า ข้าจะเอาเงินที่ไหนมาเลี้ยงดูครอบครัว’
เด็กสาวละล่ำละลักเอ่ย ‘ข้า...ข้ามีเงินมาให้ท่านแล้ว โปรดจัดยามาให้แม่ข้าด้วยเถอะ’
เถ้าแก่ร้านยาก้มมองถุงเงินในมือเด็กสาว เหลือบมองาแที่มือและใบหน้า จึงถอนหายใจรับมาเปิดดู ‘เงินสองร้อยอีแปะ ได้ยาแค่สองห่อเท่านั้นนะ’
นางพยักหน้ารัวเร็ว...สองห่อก็ยังดี
จากนั้นดรุณีน้อยก็รับห่อยาร้อยเชือกสองมัดนั้นมากอดวิ่งกลับเรือนไปอย่างดีใจ ท่านแม่ของนางมีทางรอดแล้ว!
...แต่ท่านแม่ผู้น่าสงสารผู้นั้นสิ้นใจไปก่อนที่นางจะไปถึง
ร่างเล็กพุ่งตัวเข้าเรือนไปหามารดา ไม่เอ่ยวาจา ไม่ร่ำไห้ เพียงทรุดตัวลงนั่งมองร่างไร้ลมหายใจนั้นนิ่งงัน ความเ็ปราวหัวใจถูกฉีกกระชากจู่โจมกลางอก สิ้นสติไปทั้งเช่นนั้น
ภาพความทรงจำตรงหน้าเลือนหาย ความมืดมนกลับคืนมา แล้วฉายภาพมายังสถานที่อีกสถานที่หนึ่ง
กลางห้องซักล้างนั้น ผ้ากองโตราวกับูเาสูงใหญ่ที่ซักเท่าไรก็ไม่มีวันหมด มือขาวเป็รอยแห้งแดงแสบร้อน แต่นางก็ยังกัดฟันทนซักมันต่อไปเพื่อหาเงินมาซื้อยาให้มารดาที่ป่วยและเลี้ยงดูน้องน้อยที่ยังเล็ก วันพรุ่งนี้นางก็จะได้เบี้ยประจำเดือนจำนวนห้าตำลึงเงินแล้ว พอคิดดังนั้นก็ยิ่งรู้สึกมีแรงจัดการกองผ้าตรงหน้าอย่างแข็งขันขึ้นไปอีก
พลันนั้นนางก็รู้สึกอุ่นร้อนที่หัวไหล่
‘จุ๊ๆ มืองามๆ เช่นนี้กลับต้องมารับความระกำลำบาก ข้าเห็นแล้วปวดใจจริงๆ’ สุ้มเสียงบุรุษดังมา เด็กสาวขนลุกซู่ขยับตัวออกห่าง ลุกขึ้นยืนยอบตัวลง ‘คุณชาย’
คนผู้นี้ก็คือบุตรชายคนรองของเรือนนี้ ไปทำการค้าต่างเมืองมานานเพิ่งกลับมา พอบังเอิญมาพบนางที่ห้องซักล้างเข้าก็ทำตาลุกวาวตามกะลิ้มกะเหลี่ยอยู่เป็ประจำ นางได้แต่คอยหลบเลี่ยงอยู่ตลอดเพราะยังต้องทำงานหาเงิน อีกทั้งชายผู้นี้ยังมีภรรยาแล้วอีกด้วย
‘อาอิน งานเช่นนี้ไม่คู่ควรกับเ้าเลย...มิสู้มาเป็อนุให้ข้าดีหรือไม่ ข้าย่อมเลี้ยงดูเ้าอย่างสุขสบายเป็แน่’ เอ่ยพลางก็สาวเท้าเข้าใกล้คนตัวสั่นงันงกไปพลาง มือหนานั้นเข้าใกล้ใบหน้าเรียวขาวเข้ามาทุกที ทว่ายามนั้นเอง...
‘หนอย นังแพศยา ข้าอุตส่าห์รับเ้ามาทำงานด้วยความสงสาร กลับมายั่วยวนสามีข้ารึ!’ หญิงสาวนางหนึ่งเดินมา ในมือของนางมีแส้ยาวอยู่ด้วย
‘ไม่...ข้าไม่ได้’
เพียะ! เพียะ!
แส้เส้นเล็กยาวฟาดลงมา แม้มีอาภรณ์กันอยู่หลายชั้นกลับยังคงทิ้งรอยแผลเอาไว้ไม่น้อย ‘ออกไปจากเรือนข้าเดี๋ยวนี้ เงินแม้แต่ตำลึงเดียวก็อย่าคิดว่าจะได้ไปจากข้า’
แล้วบุรุษผู้ตามก้อร่อก้อติกนางผู้นั้นก็โดนภรรยาดึงหูลากกลับเข้าเรือนไป ทิ้งไว้เพียงเด็กสาวผู้สั่นเทาไปทั้งกาย กับผ้ากองโตที่นางซักมาตลอดั้แ่เช้า
ภาพความทรงจำซ่านหายไปอีกครา คราวนี้ตัดมายังสถานที่ที่ต่างกับสองฉากเมื่อครู่อยู่มาก
ท้องฟ้าสว่างไสวไร้ทิวเมฆ รอบบริเวณเป็สวนดอกไม้อันงดงาม เรือนน้อยหลังหนึ่งตั้งอยู่ภายใน
เรือนหลังนี้ตกแต่งอย่างเรียบง่ายสบายตา ดรุณีน้อยคนเดิมแต่เยาวว์วัยกว่าฉากก่อนหน้าหลายปีกำลังวิ่งเล่นกับน้องสาวอยู่ในสวนหน้าหับเรือน โดยมีผู้เป็มารดานั่งปักผ้าพลางเมียงมองดูบุตรีทั้งสองไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน บุปผาสีชาดอันงดงามบนผ้าขาวขาดอีกเพียงกลีบเดียวก็จะเสร็จสิ้น
ทว่าไม่นานความสงบสุขนี้ก็ถูกสตรีนางหนึ่งทำลายลง
‘จับหญิงสกุลหลู่โบยยี่สิบไม้โทษฐานคบชู้สู่ชาย แล้วลากพวกนางแม่ลูกออกไปจากจวนของข้า!’ ดั่งเสียงอัสนีบาตฟาดผืนปฐี ทำลายโลกทั้งใบของสามแม่ลูกให้พังทลายลง
คนของฮูหยินผู้เฒ่าซึ่งกำลังนอนป่วยถูกส่งมาช่วยไกล่เกลี่ยกับหญิงรัศมีกายสูงศักดิ์นางนั้น ว่าอย่างน้อยบุตรีสองคนก็ไม่ควรถูกขับออกไปด้วย ทว่าสุดท้ายก็โดนกดดันให้ล่าถอยไป หญิงสกุลหลู่ผู้เคยงดงามเฉิดฉันจึงจำต้องหอบผ้าหอบผ่อนออกไปจากจวนหลังใหญ่ ทนพิษาแพาลูกน้อยทั้งสองออกเดินทางหมายตามหาสามีที่เพิ่งจากไปทำงานต่างเมืองได้ไม่นาน ทว่าระหว่างทางกลับพบว่าตนเองกำลังตั้งครรภ์และแพ้ท้องอย่างหนัก หญิงสกุลหลู่จึงจำต้องนำของมีค่าที่คว้าหยิบมาได้ทั้งหมดไปจำนำ และซื้อเรือนซอมซ่อปลายตรอกราคาถูกหลังหนึ่งในเมืองปู้ชวนไว้อยู่อาศัยไปพลางๆ ก่อน
ชีวิตความเป็อยู่ของสามแม่ลูกไม่ง่ายเลย จากชีวิตที่อาหารการกินไม่เคยขาดตกบกพร่องก็กลายเป็ต้องอดมื้อกินมื้อ มารดาผู้ตั้งท้องก็ทำอะไรไม่ได้มาก ได้แต่เย็บปักผ้าขายประทังชีวิตไปวันๆ กระทั่งถึงวันที่นางคลอดบุตร...
นางไม่มีเงินแม้แต่จะจ้างหมอตำแย
จากนั้นมาสภาพร่างกายของหญิงสกุลหลู่ยิ่งมาก็ยิ่งทรุดโทรมลงเรื่อยๆ ไม่อาจเดินเหินได้คล่องแคล่วอีก ทั้งบ้านต้องอาศัยดรุณีน้อยผู้เป็พี่สาวคนโตคอยดูแล เด็กสาวคอยทำงานบ้าน ออกเก็บผักป่ามาทำอาหารให้น้องทั้งสองและมารดากินอย่างง่ายๆ พอประทังชีวิต และรับจ้างซักผ้าให้บ้านผู้มีอันจะกินเพื่อมาซื้อยาบำรุงให้มารดาในทุกๆ เดือนมาตลอด
ความเปียกชื้นไหลซึมที่หางตา กู้จื่อลั่วปิดปากมองภาพความทรงจำเหล่านี้อย่างเวทนาใจ
ดรุณีน้อยคนเดิมแต่คนละดวงิญญาลืมตาตื่นขึ้นในเช้าวันต่อมา เพื่อมาพบกับความจริงที่ว่า...นางได้ข้ามมิติมาอยู่ในร่างเด็กสาวอาภัพผู้นี้จริงๆ เสียแล้ว
และนามของร่างนี้ก็คือ ‘จ้าวเซียนอิน’
เสียงลมหายใจเป็จังหวะดังมาจากฝั่งทางซ้าย เ้าของร่างเซียนอินหันมองไป แลเห็นแขนของนางถูกสองเด็กน้อยนอนกอดเอาไว้แน่น คนหนึ่งดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ คนหนึ่งน้ำลายไหลทิ้งคราบไว้ที่แก้มกลม
หันมาทางขวา ก็พบว่ามารดาของสามเด็กน้อยยังคงอยู่ในสภาพแข็งทื่อเพราะหนึ่งอากาศหนาว สองเพิ่งเสียชีวิตในเวลาไม่นานจึงยังไม่เริ่มขึ้นอืด เซียนอินขบคิดอยู่ชั่วครู่จึงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมาแกะมือเด็กๆ ออก
“พี่ใหญ่”
เด็กหญิงสะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันที เพราะตลอดคืนที่ผ่านมานางหลับๆ ตื่นๆ ด้วยความหวาดกลัวมาตลอด คอยยื่นมือไปอังใต้จมูกพี่ใหญ่อยู่เป็ระยะว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่
คนถูกเรียกนิ่งค้นความทรงจำในหัวตนเองอยู่ชั่วครู่
“...เวยเอ๋อร์” เด็กน้อยวัยแปดหนาวคนนี้ก็คือจ้าวเซียนเวย “เ้าอยู่กับเฉิงเอ๋อร์ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ใหญ่มา”
เด็กหญิงพยักหน้าปล่อยมือออก และแกะมือเล็กป้อมของน้องชายตัวน้อยออกให้ด้วย พลางมองตามหลังพี่สาวที่เดินไปเดินมาในเรือนแล้วออกประตูไปลานหน้าเรือนตาปริบๆ
เซียนอินกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับเชือกในมือ มุ่งตรงไปยังร่างแข็งทื่อ จับเสื่อม้วนห่อเอาไว้อย่างมิดชิด สอดมือจับเชือกล้อมมัดเอาไว้ไม่ให้หลุดออกมา ค่อยก้มตัวลงจับปลายเสื่อลากออกไปทางประตู
“พี่ใหญ่จะพาท่านแม่ไปไหนหรือ” เซียนเวยยันตัวขึ้นนั่ง อุ้มเฉิงเอ๋อร์ลุกเดินตามร่างพี่สาวไป
เซียนอินมองเด็กหญิงด้วยท่าทีอ่อนลง พยายามเอ่ยน้ำเสียงให้นุ่มนวลมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ “พี่ใหญ่จะพาท่านแม่ไปหาที่นอนดีๆ เ้าเป็เด็กดีรออยู่ที่นี่กับเฉิงเอ๋อร์นะ”
เซียนเวยเริ่มตาแดงๆ ขึ้นมาอีกครา “เวยเอ๋อร์จะไปกับพี่ใหญ่ด้วย อย่าทิ้งเวยเอ๋อร์ไว้ที่นี่เลยเ้าค่ะ”
“ก็ได้” ผู้เป็พี่ใหญ่พยักหน้า มือก็พยายามจับยกร่างหญิงสกุลหลู่ขึ้นรถเข็นไม้ที่ลานเล็กหน้าเรือนไปด้วย “ตอนออกไปข้างนอกต้องเชื่อฟังพี่ใหญ่นะ”
เซียนเวยพยักหน้าหงึกหงัก วางก้อนแป้งน้อยที่ลืมตาตื่นแล้วให้ลงยืน เดินเข้าไปช่วยพี่สาวยกร่างมารดาจากอีกฝั่งหนึ่งอย่างรู้ความ ในที่สุดสองพี่น้องสกุลจ้าวก็พามารดาขึ้นไปนอนได้สำเร็จอย่างทุลักทุเล เฉิงเอ๋อร์น้อยอ้าปากหาว เอียงคอมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจว่าพี่ๆ จะซ่อนท่านแม่ไว้ในเสื่อทำไม
รถเข็นนี้เป็แบบสองล้อใหญ่ ให้คนจับยกสองง่ามไม้เดินลากเข็นไป เซียนอินเข้าประจำที่ ณ จุดนั้น แล้วเข็นมันออกไปจากประตูเรือนที่เปิดอ้าค้างไว้ั้แ่เมื่อคืน ภาพภายนอกอันแปลกตาไม่คุ้นเคยสร้างความหวาดหวั่นลึกๆ ในใจของคนข้ามภพอย่างมิอาจห้ามได้
ยามนี้เพิ่งเข้าสู่ยามฟ้าสางมาไม่นาน ท้องฟ้าหม่นเรื่อแสงอาทิตย์อยู่ทางตะวันออกสุดปลายตรอก ร่องรอยของเทศกาลหยวนเซียวยังคงเหลือไว้ให้เห็นตามหน้าหับเรือนและร้านรวงตลอดทั้งตรอกยาวไปสุดสายตา ผู้คนเริ่มออกมาตั้งโต๊ะเปิดร้านทำการค้าขาย ควันหุงอาหารลอยโชยเป็สายไปในอากาศสายแล้วสายเล่า ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยพลังชีวิต เด็กสาวยืนเหม่อไปกับบรรยากาศแปลกใหม่นี้ไปชั่วขณะ รู้สึกราวกับโลกนี้ช่างกว้างใหญ่ไพศาล แต่ตนเองเป็เพียงมดตัวน้อยแปลกหน้าที่ไม่รู้จะต้องเดินต่อไปเช่นไร
ยามนั้นเอง มีบางอย่างกระตุกชายแขนเสื้อของนางแ่เบา เป็เด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขนเซียนเวยกำลังส่งยิ้มหวานอวดฟันขาวซี่น้อยมาให้ พวงแก้มซาลาเปาขาวสองลูกดูนุ่มนิ่มราวกับหากนางบีบมันก็พร้อมจะปริแตกได้ทุกเมื่อ ดวงตากลมโตมองมาอย่างสนิทชิดเชื้อและฝากใจพึ่งพิง
พี่ใหญ่ของเด็กๆ นิ่งงันไปครู่หนึ่งจึงเผยรอยยิ้มออกมา ยื่นมือไปลูบหัวเด็กทั้งสองคนละหนึ่งที
...ยามมีสิ่งที่ต้องปกป้อง คนเราจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์
น้ำเสียงอ่อนโยนเอื้อนเอ่ย “...จากนี้ไปข้าจะดูแลพวกเ้าเอง”
ซือมิ่ง : รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ ด้วยรักจากไรท์
958
