พั่วหวงที่กำลังเตรียมตัวออกไปหาหมางเลี่ยอยู่ก็ถูกเรียกตัวไปยังห้องโถงใหญ่ที่นั่นมีบรรดาผู้าุโในตระกูลพั่วนั่งอยู่จำนวนมาก พั่วหวงกลายเป็งุนงงและมองไปยังบิดาของตนที่นั่งด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวอยู่
“พั่วหวงคารวะผู้าุโทุกท่าน และท่านปู่” พั่วหวงกล่าว
“พั่วหวง เ้ารู้หรือไม่ว่าเร็วๆนี้เ้าไปทำอะไรผิดมา” พั่วเสอกล่าวด้วยสีหน้าเ็า
“ข้าทำอะไรผิดกัน” พั่วหวงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
สำหรับพั่วหวง พั่วเสอนั้นเป็บุคคนที่พั่วหวงไม่ได้เคารพและอยู่ในสายตาเลยเพราะพั่วเสอนั้นไม่มีพร์ด้านเวทมนต์และเป็ตัวตนที่ไม่ต่างจากคนธรรมดา แต่ถึงอย่างงั้นบิดาของพั่วเสอก็ไม่ได้ทอดทิ้งพั่วเสอเลย กลับกัน พั่วเสอเป็คนถอยห่างจากตระกูลและค้นหาเส้นทางของตนเองจนกระทั้งวันนี้พั่วเสอได้กลายเป็หนึ่งในคนที่ร่ำรวยอันดับต้นๆของเมืองหลวง
“ข้าทำอะไรผิดงั้นเหรอ ถ้างั้นข้าขอเปลี่ยนคำถามสำหรับพวกเราตระกูลพั่ว เจตจำนงของจักรพรรดิหญิงคืออะไร” พั่วเสอกล่าว
“ข้าไม่เข้าใจคำถาม” พั่วหวงกล่าว
“ไม่เข้าใจ พี่ใหญ่ ดูเหมือนท่านจะอบรมสั่งสอนบุตรของท่านมาได้ดีจริงๆ” พั่วเสอกล่าวพร้อมกับส่ายหน้า
“นี่เ้า!!!!!!!!” ผู้นำตระกูลพั่วกลายเป็โกรธอย่างมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ถึงแม้ด้านพร์เวทมนต์ตนเองจะเหนือกว่าพั่วเสอจริงๆแต่ว่าด้านความคิดและสติปัญญาพั่วเสอเหนือกว่าตนเองมากและเพราะแบบนั้นอดีตผู้นำตระกูลจึงได้ถูกใจพั่วเสออย่างมาก
“ตระกูลพั่วของเราแต่เดิมเป็ตระกูลชั้นกลางหรือล่างเพราะในยุคนั้นพวกเราไม่ชอบในการปกครองของจักรพรรดิคนก่อนทำให้อำนาจของพวกเราถูกลดลงเรื่อย แต่ต่อมาจักรพรรดิได้แสดงเจตจำนงที่จะต่อต้านและต่อสู้เพื่อประชาชนในอาณาจักร พวกเราตระกูลพั่วจึงได้ติดตามจักรพรรดิหญิงและได้ประสบความสำเร็จจนถึงทุกวันนี้ พั่วหวงเ้าเข้าใจสิ่งที่ข้าจะสื่อหรือไม่” พั่วเสอกล่าว
“ข้าเข้าใจว่าจักรพรรดิหญิงมีบุญคุณต่อพวกเรามากและข้าเองก็เคารพท่านจักรพรรดิมากเช่นกัน” พั่วหวงกล่าว
“ถ้าอย่างงั้นทำไมจ้าถึงไปหาเื่ต้าิซึ่งก็คือคู่หมั้นของจักรพรรดิหญิงกัน” พั่วเสอกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเ็า
“เื่นั้น!!!!!!” พั่วหวงกล่าวด้วยสีหน้าขาวซีด บอกตามตรงพั่วหวงก็ไม่ได้เกลียดอะไรต้าิในตอนแรกแต่เพราะ้าเอาใจหมางเลี่ยและเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดหมางหนิงเอ๋อน้องสาวของหมางเลี่ยทำให้พั่วหวงลืมนึกถึงสิ่งที่จะตามมาไป
“เ้าคงรู้ตัวแล้วสินะว่าตัวเองทำอะไรลงไป ครั้งนี้เป็แค่การเตือนจากจักรพรรดิหญิงเท่านั้นถ้ามีครั้งหน้าพวกเราตระกูลพั่วอาจจะไม่มีที่ยืนอีกต่อไปก็ได้ เพราะงั้นต่อจากนี้ข้าขอสั่งห้ามเ้าไปมาหาสู้กับคนแซ่หมางอีกไม่ว่ากรณีใดๆก็ตาม และทรัพยากรทั้งหมดของปีนี้ของเ้าจะถูกตัดออกไปพร้อมกับห้ามออกจากพื้นที่ตระกูลและสถาบันเป็เวลา 1 ปี” อดีตผู้นำตระกูลกล่าวด้วยสีหน้าเ็า
“ท่านปู่ ข้าชมชอบหมางหนิงเอ๋ออย่างมากถ้าท่านให้ข้าตัดความสัมพันธ์กับเท่ากับว่าท่านจะทรมานข้าให้ตาย” พั่วหวงกล่าวด้วยสีหน้าไม่ยอมรับ
“เหอ เหอ พี่ใหญ่ดูบุตรชายของท่านสิ ั้แ่เด็กเขาได้รับทรัพยากรจากตระกูลมากกว่าคนอื่นหลายเท่าจนตอนนี้เขาเป็ 1 ในอัจฉริยะที่เป็จอมเวทย์ระดับ 3 ั้แ่อายุ 16 แต่ตอนนี้กลับไม่สนใจชื่อเสียงหรือความอยู่รอดของตระกูลแต่กลับไปสนใจหญิงสาวจากตระกูลอื่น” พั่วเสอกล่าวเย้ยหยัน
“ผู้นำตระกูล แต่เดิมพวกข้าเงียบกันมาและไม่อยากจะกล่าวอะไร แต่ที่ท่านพั่วเสอกล่าวมานั้นถูกต้องพวกข้ายอมรับได้ที่พั่วหวงได้รับทรัพยากรมากว่าลูกหลานของพวกเราเพราะพั่วหวงมีพร์ที่โดดเด่นวันหน้าย่อมเป็ที่พึ่งของตระกูลได้
แต่ตอนนี้พวกเราไม่สามารถวางใจได้อีกต่อไป จากสิ่งที่เขาทำเห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เห็นความสำคัญของตระกูลเลย” เหล่าผู้าุโพากันแสดงสีหน้าเ็าออกมา
“เื่นี้ข้าจะจัดการเอง เ้าลูกไม่รักดีคนนี้ข้าคงตามใจเขาเกินไป” ผู้นำตระกูลกล่าวด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวยิ่งขึ้นตอนนี้อำนาจของเขากำลังสั่นคลอนอย่างมากเพราะบุตรชายของพวกเขา
“อย่าให้มีครั้งต่อไปอีก” อดีตผู้นำตระกูลยืนขึ้นและเดินออกไปโดยมีพั่วเสอประคอง ส่วนผู้าุโคนอื่นๆเองก็พากันค่อยๆจากไปด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่งเห็นได้ชัดว่าครั้งนี้มีผู้าุโหลายคนไม่สนับสนุนผู้นำตระกูลอีกต่อไป
“ไอ้ลูกบัดซบ ครั้งนี้เ้าหาเื่ใหญ่ให้ข้าแล้ว เ้ารู้ใหมว่าครั้งนี้ทำให้อำนาจของข้าหายไปเกือบหมดทรัพยากรทั้งหมดถูกตัดออก เป็เพราะเ้า มันเป็เพราะเ้า!!!!!” ผู้นำตระกูละเิพลังเวทระดับจอมพลออกมาและตบไปที่หน้าของพั่วหวงทันที
“ข้าผิดแล้ว ท่านพ่อข้าผิดแล้ว!!!!!!” พั่วหวงกลายเป็หวาดกลัวทันที
อีกด้าน ต้าิที่มาถึงเมืองชายแดนที่ติดกับดินแดนของสัตว์เวท พวกต้าิได้ออกเดินทางกันทันที ถึงแม้ครั้งนี้เสี่ยวเตี่ยจะมาด้วยแต่นางก็ไม่คิดจะช่วยเหลือพวกต้าิเลย เมื่อถึงจุดหมายเสี่ยวเตี่ยก็คืนสัมภาระให้กับทุกคนและแยกตัวออกไป
“ครั้งนี้พวกเ้าจะต้องพึ่งพากันเอง ถือซะว่าเป็การซ้อมก่อนจะถึงวันทดสอบของสถาบัน” เสี่ยวเตี่ยกล่าวเสร็จก็จากไป
“แล้วเราจะทำยังไงกันต่อ” เย่สุ่ยหันไปทางต้าิ
“ก่อนอื่นเราจะต้องหาที่พักก่อนเพราะภารกิจที่พวกเราได้รับมานั้นไม่ใช่เื่ที่ต้องทำวันเดียวแล้วเสร็จ” ต้าิกล่าว
“ใช่แล้ว พวกเราต่างก็ได้รับภารกิจคนละ 1 ภารกิจต่อให้พวกเราแยกกันทำก็ไม่มีทางสำเร็จภายใน 1 วัน” ปู้เหยียนกล่าว
“จริงอยู่ที่พวกเราได้รับภารกิจคนละ 1 ภารกิจแต่พวกเ้าอย่าลืมสิ่งที่อาจารย์บอกว่านี่คือการซ้อม เพราะงั้นเป้าหมายเดิมก็คือให้พวกเราร่วมมือกันไม่ให้แยกกันสู้ ก่อนอื่นเรามาจัดลำดับความสำคัญของภารกิจกันก่อน” ต้าิกล่าว
หลังจากนั้นพวกต้าิก็ได้หาที่พักแถวแม่น้ำและเริ่มนำภารกิจที่ตนได้รับมาแบ่งปัญข้อมูลกัน
“พวกเราต่างก็เลือกภารกิจสังหารสัตว์เวทระดับ 1 ดางกันทั้งสิ้นซึ่งข้าคิดว่ามันจะไม่ยากเกินไป” ต้าิกล่าว
“ปัญหาคือเราจะหามันได้จากที่ใหน” ปู้เหยียนกล่าว
“ต่อให้เป็สัตว์เวทก็ต้องมีการดื่มกินเพราะงั้นขอแค่ตรวจสอบแม่น้ำที่อยู่บริเวณรอบๆให้ทั่วเราจะต้องเจอแน่ และเราจะต้องแบ่งกลุ่มกันออกตามหาและเฝ้าระวังในตอนกลางคืนอีกด้วย” ต้าิกล่าว
“เอาที่ต้าิบอกมา พวกเรามาตกลงหน้าที่กันเถอะ” ปู้เหยียนกล่าว
ทุกคนในห้องต่างก็เชื่อฟังต้าิกันหมดเพราะในที่แห่งนี้แม้ระดับพลังของต้าิจะน้อยที่สุดแต่ประสบการณ์ของต้าิกลับมากที่สุดจนคนอื่นๆเทียบไม่ได้
18K
![ฝืนชะตาท้าสามภพ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721906142_38669137.webp)
