ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 [จบ]

        สวี่ฮุ่ยถาม“ที่บ้านมีมีดปอกผลไม้ไหม?”

        เด็ก ๆส่ายหน้าพร้อมกัน

        ลูกคนกลางที่เป็นเด็กผู้ชายพูด“ผมมีมีดเหลาดินสอที่เพื่อนให้มา เป็นของใหม่ด้วยครับ”

        สวี่ฮุ่ยให้เขาล้างมีดแล้วเอามาให้เธอ

        เด็กชายรีบทำตามที่สวี่ฮุ่ยสั่ง

        สวี่ฮุ่ยหยิบเงินออกมาสองสามหยวนให้เด็กคนโตไปซื้อยาเจนตามัยซิน ทิงเจอร์ไอโอดีน ผ้าก๊อซ สำลีก้านและของจำเป็นอื่นๆ ที่สถานีอนามัย

        เด็กหญิงคนโตถือเงินวิ่งกุลีกุจอออกไป

        สวี่ฮุ่ยเอามือแตะหน้าผากคุณปู่ร้อนผิดปกติ

        เธอจึงบิดผ้าขนหนูชื้นๆ ผืนหนึ่งมาวางไว้บนหน้าผากคุณปู่

        รอประมาณหนึ่งเค่อ[1]เด็กหญิงคนโตก็กลับมาพร้อมกับของที่สวี่ฮุ่ยให้ไปซื้อ

        สวี่ฮุ่ยให้เด็กชายจุดเทียนเล่มหนึ่งจากนั้นเธอเอามีดเล่มเล็กที่ล้างสะอาดแล้วไปลนไฟหลายครั้ง

        เมื่อมีดเย็นลงสวี่ฮุ่ยก็ใช้มีดกรีดลงบนตุ่มหนองของคุณปู่หนองสีเหลืองข้นก็ไหลทะลักออกมาดูน่าขยะแขยง

        เด็ก ๆต่างเบือนหน้าหนีด้วยความสะอิดสะเอียน แต่ก็อดหันกลับมามองต่อไม่ได้

        แม้สวี่ฮุ่ยจะรู้สึกขยะแขยงเหมือนกันแต่เธอยังทนไหว

        เธอบีบหนองออกมาเรื่อยๆ จนได้หนองออกมาเกินครึ่งชาม ถึงจะกลายเป็นเลือดสีดำ

        สวี่ฮุ่ยตกตะลึงหนองเยอะขนาดนี้ ทำให้เกิดไข้สูงมานาน โชคดีที่คุณปู่ยังทนได้!

        หลังจากบีบเลือดสีดำออกหมดแล้วสวี่ฮุ่ยก็ยังคงบีบต่อ ต้องบีบจนกว่าเลือดสดไหลออกมาถึงจะหยุด

        ไม่งั้นอาจทำให้เกิดการอักเสบและเป็นหนองซ้ำได้

        เพื่อจะบีบเลือดสีดำให้หมดสวี่ฮุ่ยจึงออกแรงมากขึ้น

        คุณปู่ที่หมดสติไปครางออกมาด้วยความเจ็บปวดแล้วลืมตาขึ้น

        สวี่ฮุ่ยเข้าใจว่าหนองน่าจะถูกบีบออกเกือบหมดแล้วไข้ลดลง ชายชราอาการดีขึ้น เลยฟื้นขึ้นมา

        สวี่ฮุ่ยพูดเสียงอ่อนโยน“คุณปู่ อดทนอีกนิดนะคะ”

        คุณปู่หลับตาแล้วลืมตาขึ้นเป็นการบอกว่าเขาจะอดทน

        หลังจากบีบต่ออีกหลายนาทีในที่สุดเลือดสดก็ไหลออกมา สวี่ฮุ่ยถึงหยุดมือ

        เธอทำความสะอาดและพันแผลจากนั้นก็เอามือแตะหน้าผากคุณปู่ ตอนนี้ไม่ร้อนเท่าไหร่แล้ว

        คุณปู่จึงมีแรงพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง

        สวี่ฮุ่ยให้คุณปู่กินยาแก้อักเสบแล้วกำชับเด็กคนโตว่าต้องเปลี่ยนผ้าพันแผลและทายาให้คุณตาทุกวันรวมถึงวิธีการกินยาด้วย

        หลังจากที่เด็กหญิงคนโตจำได้หมดแล้วสวี่ฮุ่ยก็ให้เธอแบ่งน้ำแกงไก่ออกเป็นสามชามสำหรับพวกเธอสามพี่น้อง

        เด็กหญิงคนโตพูดอย่างประหม่า“หนูไม่กินค่ะ หนูจะเอาให้คุณปู่กิน”

        เด็กอีกสองคนพูด“เอาของหนูไปให้คุณตากินด้วย”

        สวี่ฮุ่ยมองเด็กสามคนที่ลอบกลืนน้ำลายเอื๊อกๆ แล้วพูด “น้ำแกงไก่เป็นของแสลงต้องรอให้แผลของคุณปู่หายสนิทก่อน คุณปู่ถึงจะกินได้ ไม่อย่างนั้นแผลจะอักเสบพวกเธอกินน้ำแกงไก่นี่ไปเถอะ”

        คุณปู่สงสารหลานทั้งสามเลยพูด “พวกเธอกินของพวกเธอไปเถอะ ไม่ต้องห่วงปู่”

        เด็ก ๆจึงแบ่งน้ำแกงไก่กันกิน

        สวี่ฮุ่ยเอาหม้อดินเปล่าไปคืนเถ้าแก่เนี้ยร้านอาหารเหอเซิ่งแล้วกลับบ้าน

        สวี่เยว่สวี่ต้าซานและลูกชายกลับมาจากสถานีอนามัยตำบลนานแล้วตอนนี้ทั้งสามคนกำลังกินข้าวเย็นอยู่

        สวี่ฮุ่ยเห็นว่าสวี่เยว่พันผ้าพันแผลที่ศีรษะเหมือนเธอ

        แต่ไม่เหมือนตรงที่เธอพันแค่สองรอบสวี่เยว่พันอย่างน้อยเจ็ดแปดรอบ จนเหมือนผ้าโพกหัวของชนกลุ่มน้อยทำให้เธออึ้งไปพักหนึ่ง

        ถึงแม้ว่าสวี่เยว่จะหัวแตกแต่สวี่ฮุ่ยประเมินจากปริมาณเลือดที่ไหลออกมาแล้วว่าไม่ร้ายแรง แค่ทายาก็พอไม่ต้องพันแผลด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับเย็บแผล

        ถ้าต้องพันแผลจริงๆ แค่ใช้ผ้าก๊อซพันรอบแผลนิดหน่อยก็พอแล้วไม่เห็นจำเป็นต้องพันผ้าพันแผลรอบหัวตั้งหลายรอบไม่กลัวแผลอักเสบเพราะอากาศร้อนหรือไง?

        แต่แผลของสวี่เยว่จะอักเสบหรือไม่เกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ!

        สวี่ฮุ่ยละสายตาอย่างไม่ใส่ใจ

         [1] เค่อเป็นหน่วยวัดเวลาของจีน เท่ากับ 15 นาที