โหลวอี้หยางกำลังจะเดินออกไปก็พบเข้ากับบ่าวรับใช้ของตนมาเตือนว่ายามนี้ใกล้มืดค่ำแล้วให้นางควรกลับจวนเสียที
โหลวอี้หยางมองไปที่บ่าวของตนแล้วบอกให้คนปลอมตัวเป็นางแล้วเข้าทางประตูข้างกลับเข้าไปก่อนทั้งให้ใส่ผ้าคลุมหน้าให้เรียบร้อยจะได้ไม่มีใครสงสัย แล้วนางจะกลับไปเองส่วนตนเองเดินตามเ้าสองไปยังวัดร้างแห่งนั้น
เดินไปได้สักพักก็พบเข้ากับวัดร้างแห่งนั้นที่นี่มืดมิดยิ่งนัก
"เ้าสองไหนล่ะ บุรุษผู้นั้น"
"เอ่อ ข้าจำได้ว่าเขานอนเือาบอยู่ใต้โต๊ะหน้าพระพุทธรูปนี่นา"
"คราบเืก็ไม่มีสักหยด"
"พี่ใหญ่ข้าไม่ได้โกหกนะ"
"แล้วไหนเขาล่ะ "
สักพักประตูผุพังของวัดร้างแห่งนี้ก็ปิดเสียงดัง บุรุษที่ร่างกายยามนี้อาบไปด้วยเืทำให้เด็กๆและโหลวอี้หยางรู้สึกคล้ายกับเขาเป็นักฆ่า
"เ้าคิดจะทำอะไรน่ะ"
โหลวอี้หยางก้าวขึ้นมายืนหน้าเหล่าเด็กพวกนี้ นางจ้องหน้าบุรุษผู้นั้นเขม็งคล้ายจะฆ่าเขาให้ได้ ถ้าเขาเดินเข้ามาใกล้อีกก้าวเดียว
บุรุษผู้นั้นทำท่าคล้ายว่าจะเดินเข้ามาหาโหลวอี้หยาง แต่ยังไม่ทันถึงเขาก็ล้มลงสลบไปนอนกองบนพื้นทันที
"พี่อี้หยางข้าจะเข้าไปดูเขาเอง"
"ต้าเกอเ้าอยู่หลังข้า ข้าไปเอง"
โหลวอี้หยางเดินไปดูบุรุษผู้นั้นใกล้ๆอย่างระแวดระวังตัวยิ่ง มือของนางยื่นออกไปแตะที่ปลายจมูกคนผู้นั้นเพื่อััถึงลมหายใจ มันแ่เบามาก
โหลวอี้หยางรีบบอกให้เด็กๆช่วยกันจัดการทำความสะอาดเขาพร้อมทั้งเตรียมทำแผลให้ทันที ดูแล้วถ้าหากนางช่วยเขามาได้คือชะตาแล้ว าแหนักหนาสาหัสถึงเพียงนี้จะรอดหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับเขาเอง
"พาเขากลับไปยังบ้านไป ส่วนเ้าสามไปตามหมอมาด่วน นำเงินนี่ไป บอกเขารีบมาทันที"
"ได้เลยพี่อี้หยาง"
"ต้าเกอ เ้าสอง และคนอื่นๆช่วยกันพยุงเขาเร็วเข้า"
แม้โหลวอี้หยางจะเป็เช่นไรแต่นางก็ไม่สามารถทนเห็นคนตายไปต่อหน้าต่อตาได้ เหมือนเด็กพวกนี้ที่ครั้งนั้นพากันมาช่วยนางที่ตกลงจากหลังม้า ถ้าเป็เด็กพวกนี้ก็คงไม่ทิ้งให้เขาตายเฉยๆเป็แน่
หลังจากพาตัวบุรุษผู้นี้มาถึงเรือนพักโหลวอี้หยางก็ทำการเช็ดหน้าเช็ดตาบุรุษผู้นั้นจนตอนนี้เริ่มเห็นเคล้าหน้าของเขาแล้ว เขาคือ โจวอวี่ซ่านหรือนี่ เหตุใดถึงเป็เช่นนี้
หมอที่เ้าสามไปตามมาแล้ว ได้ทำการตรวจและรักษาให้ โจวอวี่ซ่านทันที
โหลวอี้หยางสังเกตโจวอวี่ซ่านอย่างถี่ถ้วนทันที เขาเป็พวกเดียวกับองค์รัชทายาท แสดงว่าอยู่ฝ่ายเดียวกันกับฉีหวังโม่ เหตุใดถึงาเ็สาหัสถึงเพียงนี้ ช่างทำให้คนอย่างนางชักรังเกียจขึ้นมาเสียแล้ว
หลังจากหมอที่รักษาโจวอวี่ซ่านกลับไป โหลวอี้หยางก็เตรียมตัวจะกลับจวนทันที
"พี่อี้หยางคนที่จับตาดูพวกเราอยู่รอบๆ ข้าเห็นมีอยู่เพียงคนเดียว ดีที่ท่านบอกให้ข้าสังเกตบริเวณรอบบ้านให้ดี ข้าจึงรับรู้ถึงตัวตนของเขา"
"เช่นนั้นก็ดี ใช้ชีวิตตามปกติ แต่ระหว่างนี้ต้องระวังตัวไว้ คนพวกนั้นเขาจับตาดูข้า จนตอนนี้คงมาจับตาดูพวกเ้าด้วย"
ฉีหวังโม่เขาสะกดรอยตามนางจนถึงที่บ้านหลังนี้จนได้ ช่างมีความสามารถนักแต่ก็ไม่เกินจากที่นางคิดไว้ ตอนนี้คงกำลังสงสัยเหตุใดนางเปลี่ยนแปลงไปอยากจับตาดูเสียให้รู้เื่รู้ราว ฮึ
"เข้าใจแล้ว"
"ข้าไปก่อนล่ะ"
"ข้าไปส่งท่าน"
"ไม่ต้อง ดูท่าทีบุรุษนั้นให้ดี ท่าเขาคิดจะทำร้ายพวกเ้า ก็ไม่ต้องสนใจชีวิตเขาอีก"
ต้าเกอที่ได้ฟังคำของโหลวอี้หยางแม้ในใจจะรู้สึกว่าไม่กล้า แต่ถ้าไม่ทำก็อาจจะเป็พวกเขาที่เดือดร้อนเอง
"แต่ข้าว่าเขาคงไม่ทำเช่นนั้น แค่ระวังตัวไว้ก็พอ"
"พี่อี้หยางท่านรีบไปเถอะ ดึกแล้ว"
"อืม"
โหลวอี้หยางหันไปมองหน้าโจวอวี่ซ่านอีกหนด้วยสายตาเรียบนิ่งแล้วจึงเดินทางกลับจวนตนเองทันที ชุดบ่าวชายของนางช่วยพรางตัวได้ดียิ่งนัก กุญแจประตูหลังจวนนางก็ได้มาแล้วไม่จำเป็ต้องกังวลสิ่งใดอีก
3K
