ตอนที่ 5 ทารกน้อยที่ไม่หย่านม (2)
สวีจินเฟิ่งผลักประตู หันไปอธิบายกับบรรดาสะใภ้ที่มาด้วยกัน ถึงได้เห็นว่าสีหน้าของพวกเธอแต่ละคนเปลี่ยนไป คิดไม่ถึงเลยว่าสะใภ้อายุมากที่ขึ้นชื่อว่าเดินไปสุสานตอนกลางคืนได้โดยไม่กลัวจะขาสั่นอย่างกับคนจับไข้
“มีอะไรเหรอ” สวีจินเฟิ่งไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงเงยหน้ามองเข้าไปข้างใน
เห็นเพียงลานมืดสลัวด้านหน้าที่ปูด้วยเบาะรองนุ่มๆ เหมือนเตียงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ เด็กน้อยยังไม่หย่านมกำลังปีนป่ายอยู่ข้างใน งูหนึ่งตัว ลูกเสือหนึ่งตัวงั้นเหรอ
เด็กน้อยที่ยังไม่หย่านมกำลังยื้อแย่งงูอยู่กับลูกเสือตัวนั้น เสือน้อยตะปบเข้าที่หัวงู ส่วนทั้งสองมือของเด็กน้อยก็จับอยู่ที่หางงูราวกับเล่นชักเย่อ...
อีกทั้งที่ข้างลานบ้านยังผูกเสือตัวเขื่องไว้หนึ่งตัว เมื่อมันเห็นกลุ่มคนที่เดินเข้ามา เสือตัวเขื่องที่กำลังนอนเซื่องซึมก็ผุดลุกขึ้น
พอเห็นสภาพทุกอย่างชัดเจน แม้กระทั่งเสียงสวีจินเฟิ่งก็ไม่ได้กรีดร้องสักแอะ แต่กลับเป็ลมล้มพับไป โชคดีที่เธอยังจับทิศทางการเป็ลมได้ดี ศีรษะหันออกไปทางด้านนอกและชนเข้ากับธรณีประตูพอดี หากล้มเข้าด้านในละก็ คาดว่าคงได้ไปคลุกอยู่กับงูสามเหลี่ยม เสือน้อยและเด็กน้อยไปแล้ว
พวกสะใภ้ก็ไม่กล้ากรีดร้องเพราะกลัวว่าจะเป็การยุเสือตัวนั้นเข้า จึงช่วยกันลากตัวสวีจินเฟิ่งออกมา
ปกติแล้วน้อยมากที่สวีจินเฟิ่งจะออกไปทำไร่ทำนา คอยดูแลผิวให้ขาวและมีร่างอ้วนท้วน การถูกเหล่าสะใภ้ลากออกมาอย่างบุ่มบ่ามนั้น ผิวของเธอจึงเป็รอยถลอกซ้ายขวาอย่างละที่
เด็กน้อยยิ้มร่ามองดูผู้คนจากไป จากนั้นจึงคลายมือออก ส่วนลูกเสือตัวนั้นก็กลิ้งหลุนๆ ไปมา
งูสามเหลี่ยมผู้น่าสงสารที่ถูกถอนเขี้ยวแล้วรีบม้วนตัวขดอย่างรวดเร็ว เด็กน้อยค่อยๆ คลานขึ้นไปถึงข้างตัวเสือน้อย ล้มตัวนอนลงด้วยกัน ดูเหมือนจะเหน็ดเหนื่อยกับการเล่นชักเย่อ มืออวบอ้วนจับตัวเ้าเสือน้อยมากอดและผล็อยหลับไป
โจวมู่ก้าวเข้าประตูมาก็รู้สึกได้ว่ามีคนเข้ามา สีหน้าของเขามืดครึ้ม
เห็นเด็กน้อยกับลูกเสือตัวนั้นนอนหลับสนิทอยู่ข้างกายแม่เสือ ตรงมุมห้องยังมีงูขดตัวอยู่ สีหน้ามืดครึ้มของเขาพลันคลายลง
ได้ยินการเคลื่อนไหว แม่เสือจึงเงยหน้าขึ้น พอเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าก็กลับไปนอนหมอบอย่างเซื่องซึมเช่นเดิม กลับเป็เด็กน้อยที่ลืมตาขึ้นมา พอเห็นโจวมู่ถึงได้รีบตื่นขึ้นทันที
เธอใช้คลานไปหาโจวมู่ด้วยความรวดเร็ว และถูกโจวมู่อุ้มขึ้นมา
เด็กน้อยหัวเราะ ‘คิกๆ’ เผยให้เห็นฟันขึ้นใหม่สองซี่ ปากก็ะโร้องเรียก “อาป๊ะ...ป๊ะ...”
โจวมู่เผลอยิ้มออกมาอย่างประหลาดใจ ราวกับก้อนน้ำแข็งที่กำลังละลายอย่างไรอย่างนั้น เมื่อเสือโคร่งน้อยได้ยินการเคลื่อนไหวจึงหันกายไปซุกอยู่กับเสือตัวเขื่อง โผล่ออกมาเพียงหางที่แกว่งไกวไปมา...