สิงหาคม 2561
"อยากให้เธออยู่ตรงนี้ เหมือนที่เป็เช่นวันนั้น แม้ว่าสองเราต้องห่างเหินกัน ไกลแสนไกล อยากบอกเธอว่ายังรักเธอ"
ทันทีที่ผมก้าวขาเข้ามาในซูเปอร์มาร์เกตแห่งหนึ่ง เสียงเพลงของนักร้องดังยุค 90 คนหนึ่งก็ดังขึ้น ผมได้ยินตอนท่อนฮุกพอดิบพอดี
ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อ ผมไม่ได้ยินเพลงนี้มาเป็สิบปีแล้ว หลังจบมหาลัย ชีวิตของผมก็หมดไปกับงานเป็ส่วนใหญ่ ไม่มีเวลาฟังเพลงมากนัก อีกอย่างก็เริ่มรู้สึกห่างเหินกับเพลงสมัยใหม่ด้วย ถ้ามีเวลาฟังก็จะฟังเพลงยุค 90 เพราะชวนให้นึกถึงตอนเป็วัยรุ่น มันคือ่ชีวิตที่สวยงามที่สุด เรามีเวลาที่จะสนุกกับเพื่อน เพ้อฝันไปกับความรัก ค้นหาตัวเองและสำรวจโลกกว้าง ทั้งหมดนี้จะค่อยๆ หายไปเมื่อเราโตขึ้น ก็ฟังดูน่าเศร้า แต่ก็เป็ความจริงของชีวิตที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ผมจำได้ดีว่าฟังเพลงนี้ครั้งแรกตอนอายุสิบสาม จำได้แม้กระทั่งว่าฟังที่สนามกีฬาสมโภช 700 ปีเมืองเชียงใหม่ เพราะผมไปดูกีฬาซีเกมส์ครั้งที่ 18 กับเพื่อนที่นั่น เอาซาวอะเบาท์ไปด้วย แม่เพิ่งซื้อให้เป็ของขวัญวันเกิด
แน่นอนว่าเื่ราวคงไม่ได้มีแค่นี้หรอก ที่ผมจำเหตุการณ์ตอนนั้นได้หลายอย่างเพราะมันไปเกี่ยวข้องกับใครคนหนึ่งต่างหาก
พี่อาร์ต...
ผู้ชายคนหนึ่งที่ผมเคยแอบรัก คลั่งไคล้ หลงใหลตามประสาเด็กวัยรุ่น แต่ผมก็ไม่สมหวังหรอก ในยุค 90 สังคมยังไม่เปิดกว้างเื่ชายรักชายมากนัก ซีรี่ส์วายเหมือนสมัยนี้ก็ไม่มี ถ้ามีก็จะเป็หนังซึ่งจบไม่สมหวังสักเื่ ผมเคยดูหนังเื่แฮปปี้ทูเกตเตอร์ที่เลสลี่จางเล่นในปี 2540 ก็จบเศร้าเหมือนกัน จนผมเองก็สงสัยว่าเกย์มีความสุขกับความรักไม่ได้หรือไง
แต่ไม่น่าเชื่อว่าผ่านยุค 90 มาไม่ถึงสิบปี นิยายวายและซีรี่ส์วายก็ถือกำเนิดขึ้นในประเทศไทย ต้องขอบคุณคนเขียนเื่ "เซ็งเป็ด" ในพันธุ์ทิพย์เมื่อปี 50 เขาเล่าประสบการณ์ชายรักชายด้วยสำนวนการเขียนฮาๆ อ่านสนุก ใครๆ ก็อ่านได้ มันก็เลยเกิดกระแส คนก็เริ่มสนใจ ไม่นานนิยายวายก็ผุดเป็ดอกเห็ด ผมก็ตามอ่านบ้างเป็บางเื่ บางเื่ก็กลายเป็ซีรี่ส์ ทุกวันนี้มันกลายเป็เื่ปกติไปแล้ว ขนาดพี่สาวผมยังเคยติดซีรี่ส์วายเลย
คงเป็เพราะเพลงนี้ ผมจึงเกิดอยากรู้ว่าพี่อาร์ตเป็ยังไงบ้าง เราไม่ได้เจอกันตัวเป็ๆ นานมากเหลือเกิน เขาจบมอหกที่เชียงใหม่ในปี 2542 แล้วก็ไปเรียนต่อที่ไต้หวัน ผมไม่ได้เจอเขาอีกเลยั้แ่นั้น
นี่ก็สิบเก้าปีผ่านมาแล้ว แต่เื่ราวเก่าๆ ก็ยังหลงเหลือในความทรงจำอยู่บ้าง แม้รายละเอียดจะเลือนราง แต่ก็พอจำเหตุการณ์สำคัญๆ ได้ แม่เคยพูดกับผมบ่อยๆ ว่าต่อให้เราจำเื่ราวในอดีตกับคนคนหนึ่งได้ไม่หมด แต่สิ่งที่เราจะจำได้ไม่ลืมก็คือความรู้สึกที่เรามีต่อคนคนนั้น แม่ก็เลยจำฝังใจกับสิ่งที่พ่อผมทำ ไม่เคยให้อภัยเขาอีกเลยจนวันตาย
เอาเถอะ นั่นก็คือเื่ของแม่ แต่สิ่งที่แม่เคยพูดไว้ก็จริงไม่น้อย ผมจำเื่ราวเก่าๆ ของผมกับพี่อาร์ตได้ไม่หมดก็จริง แต่สิ่งที่จำได้แม่นจนถึงทุกวันนี้ก็คือความรู้สึกที่ผมมีต่อเขา ั้แ่ความรู้สึกตอนเจอกันครั้งแรกไปจนถึงวันสุดท้ายที่จากลา
ผมจำวันแรกที่เจอพี่อาร์ตได้ จำได้แม้กระทั่งวันที่ เพราะมันใกล้วันเกิดของผม และอยู่ใน่ที่จังหวัดเชียงใหม่เป็เ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ครั้งที่ 18 ด้วย ไม่น่าเชื่อว่าผ่านมาเกือบ 23 ปีแล้ว
ย้อนไปวันนั้น...
8 ธันวาคม 2538 ณ สนามกีฬาสมโภช 700 ปีเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
"ส่งใจไปซ้อม ฝากใจไปแข่ง ชีพจรเต้นแรง เชียร์คนเก่งคนไทย ร้อยพ่อพันแม่ แต่เพื่อเมืองไทย เพื่อความยิ่งใหญ่ ผูกใจเป็หนึ่ง..."
ผมกับเพื่อนชั้นมอหนึ่งอีกสองคนนั่งรถแดงมาถึงที่นี่ตอนเก้าโมงเช้า มาถึงเราก็ได้ยินเสียงเพลงของอัสนี-วสันต์ดังไปทั่วงาน ส่วนคนอยู่บ้านก็จะได้ยินผ่านโฆษณาทีวีทุกวันใน่นั้น
วันนี้เราตั้งใจมาหาซื้อของที่ระลึกงานกีฬาซีเกมส์ครั้งที่ 18 ครั้งนี้จังหวัดเชียงใหม่เป็เ้าภาพ งานจริงจะเริ่มระหว่างวันที่ 9 ถึง 17 ธันวาคม 2538
แม้ว่าวันนี้จะยังไม่ใช่พิธีเปิด แต่คนก็หลั่งไหลเข้ามาอย่างล้นหลาม ทั้งคนเชียงใหม่ คนต่างถิ่นและคนต่างชาติ ต่างก็สวมเสื้อกันหนาวหลากสีสันกัน เมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้วเชียงใหม่จะหนาวมากใน่หน้าหนาว
เราสามคนตรงดิ่งไปที่ร้านขายของที่ระลึกทันที ของที่ระลึกที่ผมกับเพื่อนอยากได้มากที่สุดคือตุ๊กตาแมวซีเกมส์พูดได้ ชื่อจริงๆ ของมันก็คือแมวสวัสดี ขายดีเป็เทน้ำเทท่า เอามาเท่าไหร่ก็ขายหมด ใครอยากได้ต้องมาแต่เช้า วันนี้จะขายเป็รอบสุดท้าย ถ้าพลาดแล้วก็จะพลาดเลย แน่นอนว่าผมจะไม่ยอมพลาดอย่างเด็ดขาด
ระหว่างที่เดินไป ผมก็ฟังเพลงจากซาวอะเบ้าท์ไปด้วย แม่เพิ่งซื้อให้เป็ของขวัญวันเกิดเมื่อวานหรือวันที่ 7 ธันวาคม ผมเห่อมากเลยล่ะ เพราะใครมีแล้วก็จะดูเท่มากในยุคนั้น
พอเทปหมดผมก็เปลี่ยนมาฟังรายการวิทยุ มีอยู่่หนึ่งดีเจแนะนำว่ามีเพลงใหม่มาให้ฟัง เป็นักร้องหญิงหน้าใหม่ของแกรมมี่ อยู่ๆ ก็มาร้องเพลงประกอบละครพริกขี้หนูกับหมูแฮม ทั้งที่ยังไม่เคยมีใครเห็นหน้าเธอมาก่อน คงต้องมีดีและไม่ธรรมดาเป็แน่ ไม่งั้นแกรมมี่คงไม่เลือกมาเป็นักร้อง ชื่อเพลงอยากให้เธออยู่ตรงนี้ นักร้องคนนั้นก็คือ...
พี่โบ สุนิตา ลีติกุล นักร้องคนโปรดของผมในยุค 90
แค่ได้ฟังครั้งแรกผมก็รู้สึกชอบ เสียงของนักร้องคนนี้ช่างเพราะจับใจผมเหลือเกิน แถมเพลงก็ยังฟังง่าย ร้องง่ายและติดหู ส่วนความหมายนั้นไม่ต้องพูดถึง เพลงยุค 90 ของผมนั้นกินขาดในเื่นี้อยู่แล้ว
"อยากให้เธออยู่ตรงนี้ เหมือนที่เป็เช่นวันนั้น แหมว่าสองเราต้องห่างเหินกัน ไกลแสนไกล อยากบอกเธอว่ายังรักเธอ..."
ผมฟังเพลงนี้จนมาถึงร้าน คนแน่นมากและต่างก็เบียดเสียดแย่งกัน พวกเราสามคนก็ต้องไปเบียดแย่งกับผู้ใหญ่ด้วย ค่าที่ตัวเล็กพวกเราก็เลยเบียดสู้ไม่ค่อยได้ พวกผู้ใหญ่ต่างก็คว้าแมวสวัสดีหมับๆ ไปคนละตัวสองตัวจนผมกลัวว่ามันจะหมดเสียก่อน
ทว่าก็มีอยู่ตัวหนึ่งที่ผมเหลือบไปเห็นพอดี ผมจึงรีบคว้ามันมา แต่ััแรกกลับดูแปลกๆ เพราะมันไม่นิ่มเหมือนตุ๊กตาเลย แต่กลับแข็งๆ คล้ายกระดูก ไม่ถึงวินาทีผมก็เห็นว่าเป็มือของใครสักคนนั่นเอง
"ของพี่นะน้อง"
เ้าของมือเรียกแทนตัวเองว่าพี่ เมื่อผมหันไปดูก็เห็นผู้ชายหน้าตี๋ ผิวขาว ปากแดงคนหนึ่ง แม้จะใส่กันหนาวแต่ผมก็เห็นปกเสื้อนักเรียนขาวๆ อายุน่าจะมากกว่าผมสองสามปี เขาอยู่ใกล้ผมมาก ตัวเบียดกันเลยล่ะ เพราะเรากำลังแย่งของชิ้นเดียวกัน สิ่งที่ทำให้ผมตะลึงก็คือ พี่เขาหล่อมาก ทำเอาเด็กอายุสิบสามอย่างผมใจสั่นเลย ผมรู้ตัวเองว่าไม่ได้ชอบผู้หญิงมาหลายปีก่อนนั้นแล้วล่ะ
"ผมเห็นก่อน พี่มาทีหลังผมนะ" ผมใช้อีกมือที่ว่างอยู่ดึงหูฟังออก ปล่อยให้พี่โบร้องเพลงอยากให้เธออยู่ตรงนี้ไปคนเดียวพลางๆ ก่อน
"ก็ดูสิว่าใครจับก่อน" คนตัวโตกว่าบุ้ยปากให้ผมมองดูมือของเรา
ผมรีบหันไปมองดูมือของตัวเองที่จับอยู่ ปรากฏว่าผมกุมมือพี่เขาไว้ แปลว่าเขาจับมันได้ก่อนผมเพียงเสี้ยววินาทีนั่นเอง
เมื่อจำนนด้วยหลักฐานผมก็เอามือออก แม้จะเสียดายแค่ไหนแต่ก็ต้องยอมปล่อยตุ๊กตาตัวนั้นไปแต่โดยดี เพื่อนผมอีกสองคนรีบเดินเข้ามาดู พวกมันรู้จักพี่อาร์ตด้วย ไอ้วิทย์ก็เลยร้องทักเป็คนแรก
"พี่อาร์ต"
"อ้าว ไอ้วิทย์ ไอ้ดั๊ก มาด้วยเหรอ" คนชื่ออาร์ตเรียกชื่อเพื่อนผมอย่างคุ้นเคย พวกมันสองคนพยักหน้า
"พี่อาร์ตมาคนเดียวเหรอ" วิทย์ถามด้วยน้ำเสียงที่แสดงความสนิทสนม
"แล้วมึงเห็นกูมากี่คนล่ะ" คนถูกถามย้อนกวนๆ
"ใครเหรอวะ" ผมหันไปถามดั๊ก
"พี่อาร์ตไง เรียนโรงเรียนเดียวกัน อยู่มอสาม มึงไม่เคยเห็นพี่เขาเหรอ เขาเรียนห้องเดียวกับพี่มึงนั่นแหละ" ดั๊กหันมาตอบเสียงเบา
"ไม่เคย" ผมส่ายหน้าไปมา ขณะที่สายตาก็มองพี่อาร์ตอย่างสังเกต หน้าตี๋ๆ บ่งบอกว่าน่าจะเป็ลูกจีนแท้ๆ ไม่ใช่คนเหนืออย่างผมหรอก
"เหลือตัวเดียวเหรอพี่" วิทย์ยื่นหน้ามาดูของที่อยู่ในมือของรุ่นพี่
"เออ เหลือแค่นี้แหละ เกือบไม่ได้แล้วเนี่ย" พี่อาร์ตยิ้มดีใจ แน่นอนว่าใครหาซื้อได้ก็ต้องดีใจเป็ธรรมดา เพราะมันหายากเสียยิ่งกว่าทองในเวลานี้
"ซื้อไปให้ใครเหรอพี่" ดั๊กยิ้มมีเลศนัย
"เสือกอะไรวะมึง" พี่อาร์ตเอาแมวตัวนั้นทุบหัวดั๊กเบาๆ จากนั้นก็เดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ ส่วนผมกับเพื่อนก็แห้วกินไปตามระเบียบ
จ่ายเงินเสร็จ พี่อาร์ตก็เดินมาหาพวกเราซึ่งได้แต่มองไปทั่วร้าน แต่ของที่อยากได้ก็หมดแล้ว สงสัยว่าคงต้องซื้อพวกหมวก แก้ว โปสต์การ์ดและตราไปรษณีย์แก้ขัด
"เป็น้องเมี่ยงเหรอ" พี่อาร์ตหันมาทางผม สงสัยจะได้ยินที่ผมคุยกับดั๊กเมื่อกี้ ผมก็เลยพยักหน้า
"แปลก ทำไมไม่เคยเห็น" พี่อาร์ตเอียงคอมอง คล้ายกับพยายามนึกว่าเคยเจอผมหรือเปล่า
"เมื่อก่อนมันเรียนอยู่หางดงน่ะพี่ มันเพิ่งย้ายมาเรียนมอต้นที่นี่" ดั๊กถือโอกาสตอบแทน
พี่อาร์ตพยักหน้ารับรู้ "อ๋อ ถึงว่าล่ะ ไม่เคยเห็นเลย"
"พี่อาร์ตจะไปไหนต่อล่ะครับ ไปดูกีฬากันไหมพี่" วิทย์ถือโอกาสชวน มันคงเห็นว่าพวกเราสามคนเด็กเกินไป ถ้ามีรุ่นพี่ไปด้วยก็น่าจะดี
"เออ ก็ดีเหมือนกัน" พี่อาร์ตตอบตกลงอย่างว่าง่าย พลางก็เอาตุ๊กตาแมวซีเกมส์ตัวนั้นใส่กระเป๋าเป้ รูดซิปแล้วก็เอามาสะพายหลังตามเดิม
ตอนนั้นผมยังเคืองพี่อาร์ตอยู่ ก็เลยเดินตามเขาไปเงียบๆ แต่ก็คอยสังเกตเขาตลอด ก็เลยรู้ว่าพี่อาร์ตพูดภาษาอังกฤษเก่งมาก เวลาเจอชาวต่างชาติเขาจะชอบเข้าไปคุยด้วย ผมรู้สึกทึ่งมากเลย จนนึกอยากเก่งภาษาอังกฤษอย่างเขาบ้าง
ไอ้ดั๊กเอากล้องถ่ายรูปมาด้วย พวกเราก็เลยได้ถ่ายรูปด้วยกันไว้บ้าง แต่เนื่องจากเรามีฟิล์มแค่สองม้วน ม้วนหนึ่งถ่ายได้แค่สามสิบกว่ารูป วันนั้นเราก็เลยไม่ได้ถ่ายเยอะ เพราะจะเก็บเอาไว้ถ่ายงานพิธีเปิดพรุ่งนี้และวันอื่นๆ รวมถึงถ่ายกับนักกีฬาที่เราชื่นชอบด้วย
ผมกับเพื่อนตระเวนถ่ายรูปกับนักกีฬาเป็ว่าเล่นเลยใน่นั้น มีรูปถ่ายกับนักกีฬาดังๆ หลายคน ไม่ว่าจะเป็คุณฉลามนุก รัฐพงศ์ ศิริสานนท์ คุณแว่น สิริรัตน์ ยลโยธินกุล คุณซิโก้ เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง คุณอัลเฟรด เนติพงษ์ ศรีทองอินทร์ และอีกหลายๆ คน ล้วนแต่เป็นักกีฬาที่สาวๆ กรี๊ด บางคนก็เจอตอนซ้อม บางคนก็เจอโดยบังเอิญ
ผมได้ถ่ายรูปกับพี่อาร์ตตอนนั้นไว้บ้างสองสามรูป แต่ถ่ายรวมกับเพื่อนๆ ทุกวันนี้ผมก็ยังเก็บไว้ที่บ้านที่เชียงใหม่ แต่ก็แทบไม่เคยเอามาเปิดดูเลย
นั่นแหละ ภาพจำภาพแรกของพี่อาร์ต ผู้ชายหน้าตี๋ ผิวขาว ปากแดงซึ่งมาพร้อมกับเพลง "อยากให้เธออยู่ตรงนี้"
แน่นอนว่าเื่ราวของเราไม่ได้มีแค่นี้หรอก หลังงานกีฬาซีเกมส์เราก็เจอกันบ่อยขึ้น ่นั้นพี่อาร์ตทะเลาะกับแฟนจนเลิกกัน แฟนพี่อาร์ตเอาตุ๊กตาแมวซีเกมส์มาคืนให้ เขาก็เลยเอามาให้ผมเพราะเห็นว่าผมอยากได้ หลังจากนั้นเราก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้น ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น เขาติวภาษาอังกฤษให้ผมด้วย ที่ผมได้ทำงานที่ใช้ภาษาอังกฤษทุกวันนี้ก็เพราะพี่อาร์ตนี่แหละ
แต่ปัญหาก็คือ ยิ่งสนิทกัน ผมก็ยิ่งชอบเขามาก แต่ชอบแล้วก็ใช่ว่าจะบอกได้ ก็เลยได้แต่ทนเจ็บ พี่อาร์ตเองยิ่งโตก็ยิ่งเ้าชู้ ผมเคยเห็นเขานัวเนียกับผู้หญิงโดยบังเอิญครั้งหนึ่ง ทำเอาผมร้องไห้และซึมเศร้าไปหลายวันเลย จนพี่เมี่ยงสงสัย ผมก็เลยสารภาพว่าชอบพี่อาร์ต พี่สาวผมใไม่น้อยเลยล่ะ แต่เขาก็รับได้ เพราะแม่กับพี่สาวน่าจะดูออกนานแล้ว เพียงแต่ไม่มีใครพูด
เอาเป็ว่าผมก็ไม่เคยบอกความรู้สึกของตัวเองให้พี่อาร์ตรู้หรอก ส่วนเขาจะรู้หรือเปล่าผมก็ตอบไม่ได้ แต่ก็มีบางอย่างที่ค้างคาใจผมมาตลอด แม้ว่าตอนนี้ไม่อยากรู้แล้ว แต่ตอนนั้นผมก็อยากรู้เหลือเกินว่าพี่อาร์ตคิดกับผมยังไง เสียดายที่เขาก็หายจากชีวิตผมไปโดยที่ผมไม่เคยรู้คำตอบเลย ทิ้งผมให้คร่ำครวญหาอยู่หลายปี จนวันหนึ่งก็ทำใจได้ไปเอง
เมื่อถึงวันนี้ สิบเก้าปีก็ผ่านไปแล้ว ผมไม่รู้สึกอะไรกับเื่ราวในวันนั้นแล้ว ก็เป็แค่ความทรงจำ ก็แค่ครั้งหนึ่งในชีวิตที่เคยมีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะและน้ำตาให้กัน ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่หลงเหลือความผูกพันใดๆ ไม่มีเลยจริงๆ
นี่แหละความรักในยุค 90 ของผม มันไปได้แค่นี้จริงๆ
ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้ผมจะคิดถึงเื่พี่อาร์ตได้ยาวขนาดนี้ เป็เพราะพี่โบแท้ๆ สงสัยกลับไปคอนโดเย็นนี้คงต้องไปหาเพลงพี่โบและเพลงเก่าๆ ที่เคยฟังใน่นั้นมาฟังบ้างแล้ว ผมห่างหายจากการฟังเพลงไปนานเหลือเกิน
เมื่อไม่มีอะไรต้องคิดถึงอีกผมก็ซื้อของต่อไปตามเดิม แต่สักพักก็ถามตัวเองว่าถ้าวันหนึ่งเจอพี่อาร์ตโดยบังเอิญ ผมจะดีใจไหม เขาจะจำผมได้ไหม เขาจะอยากคุยกับผมหรือเปล่า เพราะวันนี้พี่อาร์ตเป็ดาราดังไปแล้ว แม้วัยจะใกล้สี่สิบแต่ก็ยังดังอยู่
เราก็คงพูดคุยทักทายตามประสาคนเคยรู้จักกันนั่นแหละ คุยจบก็จากกันไปตามทางของตัวเองเหมือนเดิม อาจจะติดตามกันบนเฟสบุ๊กบ้าง แต่คงไม่มีโอกาสได้กลับมาใช้ชีวิตด้วยกันเหมือนวันนั้น
ถ้าวันนี้พี่โบยังร้องเพลงอยู่ ผมจะขอให้พี่โบร้องใหม่ว่า "ไม่อยากให้เธออยู่ตรงนี้ เหมือนที่เป็เช่นวันนั้น"
... ... ...
สามทุ่มกว่าแล้ว อยู่ๆ ผมก็รู้สึกหิวขึ้นมาอีกทั้งที่เพิ่งกินข้าวไปหยกๆ ที่จริงมีของที่ซื้อมาจากซูเปอร์มาเกตที่พอกินได้อยู่บ้าง แต่ผมก็ี้เีเอามาทำอาหารกินเอง ก็เลยว่าจะลงไปซื้ออะไรกินนิดๆ หน่อยๆ ที่เซเว่นข้างล่าง คิดแล้วผมก็เดินไปหยิบคีย์การ์ดและลงไปข้างล่างเดี๋ยวนั้นเลย
เมื่อได้ของที่้าผมก็กลับขึ้นมาบนห้อง ขณะที่กำลังเดินออกจากลิฟต์ไปที่ห้องของตัวเองอยู่นั้น ผมก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งเดินมาตามโถงทางเดินด้วยกัน เข้าใจว่าน่าจะเป็แฟนกันนั่นแหละ ผู้หญิงแต่งตัวเซ็กซี่น่าดู ส่วนผู้ชายก็หล่อใช้ได้
ตอนแรกผมก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอก เพราะไม่มีอะไรน่าสนใจสำหรับผมแม้แต่น้อย แต่พอเดินผ่านสองคนนั้นไปสองสามก้าว ผมก็หยุดเดิน มุ่นคิ้วเข้าหากันและหันไปมอง ผู้ชายคนนี้ช่างเหมือนดาราดังคนหนึ่งที่ผมเคยรู้จัก ผมจึงลองเรียกชื่อดู ถ้าไม่ใช่ก็แค่หน้าแตก ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรหรอก
"พี่อาร์ต"
สองหนุ่มสาวหยุดเดิน ฝ่ายชายหันมามองผมก่อน ตามด้วยฝ่ายหญิง คนที่ผมเรียกว่าพี่อาร์ตขมวดคิ้วสงสัย ไม่รู้ว่าเขาจำผมได้หรือเปล่า เขาอาจจะคิดว่าผมอยากได้ลายเซ็นก็ได้ แต่ผมเพ่งดูไม่นานก็รู้ว่าใช่ เขาคือพี่อาร์ตแน่นอน
"พี่อาร์ตจำผมไม่ได้เหรอพี่"
ผมเดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มดีใจ แม้ว่าเจอพี่อาร์ตในทีวีบ้าง แต่ผมก็พบว่าตัวเองรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยที่ได้เจอตัวจริง ไม่คิดเลยว่าโลกกลมๆ จะใช้เวลาเกือบสองทศวรรษพาเรากลับมาเจอกันจนได้ เพิ่งนึกถึงอยู่แท้ๆ ไม่คิดว่าจะได้เจอกันไวขนาดนี้
พี่อาร์ตเอียงคอ ดูเหมือนพยายามคิดอย่างหนักว่าเคยเจอผมหรือเปล่า แน่นอนล่ะ การจะจำคนที่เคยเจอกันเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้วคงไม่ง่าย ต่อให้สนิทกันขนาดไหนก็เถอะ
"น้องชายพี่เมี่ยง ยุพราชวิทยาลัย เชียงใหม่" ผมบอกชื่อพี่สาวและชื่อโรงเรียนมัธยมที่เราเคยเรียนด้วยกัน ถ้าเขาจำไม่ได้ก็คงเป็โรคความจำเสื่อมแน่นอน
"ม่อน"
พี่อาร์ตยิ้มดีใจสุดขีดเมื่อจำผมได้ เขารีบผละจากผู้หญิงคนนั้นและเดินมากอดผมหนักๆ ทำเอาผมถึงกับทำตัวไม่ถูกไปเลย เพราะไม่คิดว่าพี่อาร์ตจะดีใจถึงขนาดนี้
เมื่อกอดจนพอใจพี่อาร์ตก็ปล่อย "ม่อนจริงๆ เหรอเนี่ย พี่ก็นึกอยู่ว่าหน้าคุ้นมาก เหมือนเคยเจอที่ไหน ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีกเลยนะเนี่ย"
"ทำไมล่ะพี่ ไม่อยากเจอผมเหรอ" ผมแซวเล่นขำๆ
"เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น มันนานมากไง นี่เราไม่ได้เจอกันกี่ปีแล้วเนี่ย" พี่อาร์ตทำท่าคิดเลข ผมก็เลยรีบเฉลยให้เพราะคิดคำนวณมาก่อนหน้านี้แล้ว
"สิบเก้าปีแล้วพี่ พี่จบมอหกตอนปีสี่สอง"
"เออใช่ ั้แ่จบมอหกพี่ก็ไม่ได้เจอม่อนอีกเลย ม่อนสบายดีไหม"
"สบายดีครับพี่ ผมเจอพี่ในทีวีมาหลายปีแล้ว ดังใหญ่เลยนะพี่ อ้อ พี่เมี่ยงดูทุกเื่ที่พี่เล่นเลย เขาปลื้มพี่มาก" ผมพูดถึงพี่สาวในตอนท้ายด้วยน้ำเสียงติดตลก
"เมี่ยงเป็ไงบ้าง สบายดีไหม ั้แ่ไปไต้หวันพี่ก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย"
"สบายดีพี่ ตอนนี้เป็หมออยู่ที่เชียงใหม่ ลูกสองแล้ว"
"แล้วแม่ล่ะ"
"ไปสบายแล้วล่ะพี่"
"หมายความว่าไง" พี่อาร์ตทำหน้าสงสัย แต่ผมคิดว่าเขาก็น่าจะพอเดาความหมายได้
"แม่เพิ่งเสียเมื่อปีที่แล้วครับ" บอกไปแล้วผมก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย เมื่อไม่มีแม่ ก็เหลือแค่ผมกับพี่สาวสองคน ส่วนพ่อ...เราก็ตัดขาดกันไปแล้ว
พี่อาร์ตคงจำเื่ราวดราม่าของผมกับครอบครัวได้ เขาก็เลยทำสีหน้าเห็นใจ "พี่เสียใจด้วยนะม่อน เสียดาย...พี่ไม่รู้เื่เลย" พี่อาร์ตยกคิ้วสูงขึ้น เปลี่ยนจากเศร้าเป็สงสัย "อ้อ ว่าแต่...ม่อนมาทำอะไรที่นี่ล่ะ อยู่กรุงเทพเหรอ มาอยู่นานหรือยัง"
"เพิ่งมาถึงวันนี้แหละพี่ ่หลังๆ ผมก็อยู่เชียงใหม่ตลอด พอดีผมมาเรียนต่อโทที่จุฬาฯ น่ะครับ"
"เหรอ แล้วจะมาเรียนกี่ปีล่ะ"
"ปีเดียวพี่ มันเป็หลักสูตรปีเดียว กะว่าจบแล้วจะเอาไปสมัครงานที่เวียงจันทน์"
"แล้วม่อนจะไปทำอะไรที่เวียงจันทน์ล่ะ" พี่อาร์ตถามอยากอย่างรู้ ดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่าสาวสวยที่รออยู่เริ่มกอดอกมองอย่างไม่พอใจ
"เื่มันยาวน่ะพี่ ว่าแต่พี่อาร์ตจะออกไปเที่ยวไหนหรือเปล่าครับ"
ผมชายตาไปยังหญิงสาวที่ยืนรอพี่อาร์ตอยู่ พี่อาร์ตคงจะรู้ตัวก็เลยยิ้มเขินๆ
"ไปเหอะพี่ นัดกันแล้วไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวเขาโกรธเอา" ผมพูดยิ้มๆ
พี่อาร์ตหันไปมองสาวน้อยคนนั้นอีกรอบด้วยสีหน้าครุ่นคิด ไม่นานก็หันมาบอกผมด้วยสีหน้าเกรงใจ
"เดี๋ยววันหลังพี่มาหานะม่อน อยู่ที่นี่ใช่ไหม ห้องอะไรล่ะ"
"ห้าสามหกครับ" ผมตอบโดยไม่ลังเล
"พี่ขอเบอร์ไว้หน่อยสิ"
พี่อาร์ตยื่นโทรศัพท์มาให้ผมกดเบอร์ ผมจึงกดเบอร์ของผมให้ เสร็จก็ส่งให้พี่อาร์ต อึดใจหนึ่งเขาก็โทรเข้าเครื่องผม พอมีเสียงเรียกเข้า ผมก็หยิบโทรศัพท์ออกมาดู
"นี่เบอร์พี่นะ มีอะไรก็โทรหาได้ ไม่ต้องเกรงใจเลย แต่พี่อาจจะไม่ค่อยว่างรับสายเท่าไหร่เวลามีงาน" พี่อาร์ตหัวเราะแหะๆ
เื่นั้นผมไม่มีปัญหาหรอก เป็ดาราดังก็คงยุ่งเป็ธรรมดา อีกอย่างผมก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะโทรไปหาทำไม
"ครับพี่ เที่ยวให้สนุกนะครับ" ผมถือโอกาสร่ำลาเสียเอง เพราะเกรงใจสาวคนนั้นที่ชักจะตาเขียวขึ้นทุกที
"โอเค เดี๋ยวเจอกัน ได้เจอกันแน่นอน พี่มีอะไรอยากคุยกับม่อนเยอะเลย เกือบยี่สิบปี เราต้องอัปเดตกันหน่อย"
"ครับพี่" ผมพยักหน้า แม้ว่าไม่รู้สึกมั่นใจนักว่าเขาจะอยากคุยกับผมมากขนาดนั้น
พี่อาร์ตเดินกลับไปหาสาวคนนั้นแล้ว ผมก็เลยถือโอกาสเดินกลับห้องของตัวเอง ไม่ได้คิดหรอกว่าเราจะได้เจอกันอีกเร็วๆ นี้ อย่างมากก็อาจจะได้คุยไลน์กันหรือนานๆ โทรมาที ดีหน่อยก็อาจจะนัดกินข้าวกันสักมื้อ ไม่น่ามีอะไรมากกว่านั้น ผมต้องเรียนหนังสือ เรียนปอโทงานเยอะแน่นอน ส่วนพี่อาร์ตก็คงทำงานและเฉิดฉายในแวดวงของเขา คนธรรมดาอย่างผมไม่น่าจะเข้าถึงเขาได้ง่ายๆ หรอก
ผมอดส่ายหัวไปมาไม่ได้ที่เห็นพี่อาร์ตมากับสาวน้อยคนหนึ่งเมื่อกี้ อีกสองปีพี่แกก็จะสี่สิบแล้ว แต่ก็ยังเ้าชู้ไม่เลิก จะว่าไปมันก็น่าสงสัยไม่น้อยว่าทำไมเขาครองตัวเป็โสดนานขนาดนี้ สงสัยจะชอบอิสระไม่ผูกมัดกับใครล่ะมั้ง
หลังๆ มานี้ผมก็ไม่อยากคบใครจริงจังแล้วเหมือนกัน ไม่ใช่เพราะไม่สมหวัง แต่หาคนที่จะใช้ชีวิตคู่ด้วยกันยาก ครั้งหนึ่งผมก็เคยจะตกล่องปล่องชิ้นกับผู้ชายคนหนึ่งไปแล้ว เขาเป็คนเวียดนาม แต่พอเขาต้องกลับไปทำงานที่ฮานอย เขาก็ขอเลิกกับผม เพราะไม่ว่ายังไงครอบครัวเขาก็รับไม่ได้ สังคมเวียดนามยังไม่เปิดรับเื่นี้
ผมก็เลยตัดสินใจที่จะเป็โสด นี่ก็โสดมาสองปีได้แล้วมั้ง ไม่เคยโสดนานขนาดนี้มาก่อนเลย ถามว่าอยากมีแฟนอีกไหม บางทีก็อยากมี บางทีก็รู้สึกเบื่อ เพราะมีแฟนทีไรก็ต้องปรับตัวทุกครั้ง ผมว่ามันไม่สนุกเท่าไหร่ มันต้องแลกนั่นแหละ ถ้าไม่อยากเหงาก็ต้องแลกกับชีวิตที่อิสระน้อยลง แต่ถ้าอยากอิสระมากก็ต้องทนเหงาให้ได้ ผมก็ไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตตัวเองตอนนี้เหมือนกัน
เอาเป็ว่า...ก็โสดไปเรื่อยๆ ก่อนละกัน จนกว่าจะอยากให้ใครสักคนมาอยู่ตรงนี้
TBC...
104K
