┏━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━┓
เื่นี้หยกจะลงให้ทุกคนอ่านฟรีจนจบเลยน้า
หากลงครบ 50% แล้วหยกจะทำการติดเหรียญในครึ่งแรก
ส่วนครึ่งหลังหยกก็จะลงให้อ่านฟรีต่อจนจบไปเลยจ้า
และเมื่อลงจนจบแล้วหยกจะทำการติดเหรียญทั้งหมดในทันที
เพราะงั้นทุกคนอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้กันด้วยน้า
┗━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━┛
แต่ถ้ากลับกันเป็ฉันยังไงแม่ก็คงส่งคนไปทำอะไรแฟน (ปลอม ๆ) ของฉันแน่นอน และก็คงบังคับให้ฉันเลิกเพื่อที่จะมาแต่งกับมัน
“อีบ้า! มึงพูดนี่คิดไหมว่าการแกล้งเป็แฟนไม่ใช่แค่ต้องมาเจอหน้ากันบ่อย ๆ อย่างเดียวนะ แต่มันต้องจับมือ พาไปนู่นนี่ ถึงเนื้อต้องตัวเพื่อความสมจริง โอ๊ย! แค่คิดกูก็จะอ้วกแล้ว กูจำใจทำแบบนั้นไม่ได้หรอก!” ครั้งนี้มันโวยวายยกใหญ่เหมือนเป็เื่คอขาดบาดตาย คาดว่าตอนนางพูดนางคงจะคิดภาพตามไปด้วย ขนตามตัวถึงได้ตั้งลุกชูชัน จนฉันสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนขนาดนี้
ก็เข้าใจมันแหละกับสิ่งที่มัน้าจะสื่อออกมา เพราะถ้าฉันชอบผู้หญิงด้วยกันแล้วต้องมานั่งหนุงหนิงกับผู้ชายที่ไม่ใช่สเปกของตัวเรา มันก็ต้องมีขนลุกและดูขัดใจไปบ้าง
เฮ้อ~ ยุ่งยากชะมัด ถ้ารู้ว่าจะต้องมาจบลงด้วยการถูกผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายอยากให้แต่งงานกัน ตอนงานวันเกิดของแม่ฉันไม่น่าอยู่แต่กับมันสองต่อสองเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเป็คนไม่ชอบออกสังคมหรือพบเจอคนเยอะ และไม่โดนบังคับให้ไป เื่แต่งงานก็คงยังไม่เกิดขึ้น
“นะอีป่าน กูทำไม่ได้จริง ๆ” มันคงเห็นว่าฉันนั่งเงียบอย่างใช้ความคิดไปนานมันก็เลยขยับตัวเข้ามาหาฉันใกล้ขึ้นและถือวิสาสะดึงมือทั้งสองข้างของฉันเข้าไปกุมไว้ตามด้วยท่าทางและสายตาเหมือนกำลังขอร้องอยู่
“แล้วผู้ชายคนไหนล่ะที่จะสู้แม่ของกูได้” เมื่อคำพูดบางอย่างหลุดออกมาจากปากของฉัน เ้าของมือที่กุมไว้ก็คลายออกตามด้วยสายตาที่ดูเหมือนกำลังคิดหนัก ไม่ใช่มันไม่รู้ว่าแม่ของฉันเป็คนยังไง...และการที่ฉันขอคำแนะนำกับมันถึงเื่นี้ก็เล่นทำเอามันคิดหนักไม่ต่างไปจากฉัน
“มันต้องมีสักคนแหละน่า” นางก็ยังคงจะหาทางให้ได้เพราะตัวเองไม่อยากหันไปควงหญิง
“อืม...สักคนที่มึงว่ามันใครล่ะ” ฉันจี้มันด้วยคำพูดอีกรอบในเมื่อมันไม่อยากแต่งงาน อย่างน้อยก็ควรแบ่งสมองมาช่วยคิดด้วยว่าผู้ชายที่ไม่กลัวแม่ของฉันมันอยู่ในหลืบไหนของโลก
“โอ๊ย! มึงอย่ามากดดันกูสิอีป่าน!” คาดว่านางก็คงคิดไม่ออกถึงได้ส่งเสียงโมโหกลบเกลื่อนออกมาแทนแบบนี้ แต่ฉันหาสนใจไม่ เพราะฉันไม่เคยกลัวท่าทางแบบนี้ของมันอยู่แล้ว
“กูไม่ได้จะกดดัน แต่ถ้าไม่รีบและยังเถียงกันอยู่แบบนี้ มีหวังทั้งกูและมึงคงได้เป็ผัวเมียกันก่อนแน่นอน” ว่าจบฉันก็หันหน้ามองรอบร้านเพื่อพักสายตาแทน และก็เบื่อขี้หน้าเพื่อนของตัวเองเต็มทนที่ทำหน้าเหมือนอยากกรีดร้องออกมาตลอดเวลาทุกครั้งที่เราพูดคุยเื่นี้ เพียงแต่มันทำไม่ได้ ภาพที่ฉันเห็นจึงกลายเป็ใบหน้าแบบอดกลั้นของมันจนฉันเหนื่อยหน่ายใจแทน
ทว่าพอมองรอบร้านแล้วดูเหมือนลูกค้าหลายคนจะต่างให้ความสนใจพวกเรามาก คงคิดว่าฉันกับมันเป็แฟนที่กำลังสวีตกันอยู่ ไหนจะมีฉากจับมือกันด้วย แล้วถ้าคิดเป็อย่างอื่นก็เก่งกันน่าดู หลักฐานมีให้เห็นขนาดนั้น
ก็นะ...ถ้าพวกเขาได้ยินบทสนทนาของฉันกับมันก็อาจจะทำให้ความคิดของคนพวกนี้เปลี่ยนไปก็ได้ แต่ยังไงฉันก็ไม่ได้แคร์อยู่แล้ว เพราะเื่ที่ฉันต้องแคร์มากที่สุดคือเื่หาผู้ชายแบบที่มันว่ามามากกว่า
ผู้ชายที่ไม่เกรงกลัวแม่...มันมีด้วยเหรอวะ
“ก็ถ้าสุดท้ายเราสองคนต้องแต่งงานกัน...” น้ำเสียงของคนตรงหน้าดูเปลี่ยนไปจนฉันถึงกับต้องหันมามองหน้าของมันอีกครั้ง ก็พบว่าใบหน้าของมันเองก็ดูเปลี่ยนไปแล้วเช่นกัน
“ถ้ามันเป็อย่างนั้นขึ้นมาจริง ๆ” มันยังคงพูดต่อ
“ร้านดอกไม้” และแล้วคำที่ฉันไม่้าให้มันพูดออกมาั้แ่ทีแรกก็หลุดรอดออกมาจนได้
“นี่มึงกำลังขู่กู?” ฉันแกล้งทำเป็ขมวดคิ้วและมองมันด้วยใบหน้าโมโห เพื่ออยากให้อีกคนมีความเกรงกลัว ซึ่งเป็ใบหน้าที่ฉันถนัดในการแกล้งทำมาก
“มึงก็รู้ว่าใบหน้าพวกนี้ใช้กับกูไม่ได้ ถ้าใจของมึงไม่ได้โหดเหมือนอย่างสีหน้าที่มึงแสดงออกมา” ก็ถ้าฉันใช้กับคนที่ไม่รู้นิสัยที่แท้จริงของฉัน พวกเขาก็คงจะเกรงกลัว แต่ทว่ามันกลับไม่ใช่กับผู้ชายตรงหน้าที่รู้จักนิสัยที่แท้จริงของฉันดีว่าเป็คนยังไง
“ดาวี่...เราจะมาแตกคอกันด้วยเื่พวกนี้จริงเหรอ แกก็รู้ว่าร้านดอกไม้มันมีความหมายกับฉันมากเลยนะ” ในเมื่อไม้แข็งไม่รอด ไม้อ่อนก็ต้องมา มีแต่ทางนี้ทางเดียวแล้ว เพราะร้านดอกไม้ที่มันกำลังพูดถึงอยู่คือร้านของฉันที่ฝากมันดูแลนั่นเอง
ฉันชอบดอกไม้มาก ชอบความสวยงาม และกลิ่นหอมของมันจนทำให้ฉันถึงกับเปิดร้านขึ้นมาเพื่อสนองนี้ดของตัวเอง และถ้าฉันเปิดในนามตัวเองยังไงแม่ก็คงตรวจสอบได้ และร้านของฉันคงถูกทำลายไปแน่ ก็เลยพึ่งคนตรงหน้าและมันก็ยอมช่วย โดยที่ทีแรกฉันกะว่าจะไม่เอาเงินใด ๆ ที่เปิดก็เพราะความชอบเท่านั้น เื่เงินฉันถึงไม่ได้สนใจ แต่มันเองก็ไม่ยอมอย่างน้อยมันก็เป็เพื่อนที่ดีของฉันเสมอ ร้านก็เลยมีเ้าของเป็ชื่อมัน ส่วนฉันก็จะแวะไปบ้างเวลาว่าง แต่ก็นาน ๆ ที ด้วยเพราะทำเลที่ฉันเลือกตั้งร้านอยู่ค่อนข้างไกลจากที่นี่มาก แค่นี้แม่ฉันก็ไม่สงสัยแล้ว และก็คงไม่มีใครคิดเอะใจอะไรกับการที่ดาวี่มันจะมาเปิดร้านดอกไม้ เพราะครอบครัวของมันก็เป็เ้าของอสังหาฯ มากมายอยู่แล้วจึงคิดว่าไม่แปลก หรือไม่ก็ไม่มีใครคิดมาสนใจด้วยซ้ำมั้ง
แต่ใครจะไปคิดว่ามันจะเอาเื่ละเอียดอ่อนต่อจิตใจของฉัน หยิบยกขึ้นมาขู่กันได้ จบกันกับภาพที่ฉันมองมันด้วยความขอบคุณที่อุตส่าห์ยอมทำตามความฝันให้ เฮ้อ~ ไอ้เพื่อนบ้า!
“ก็ถ้ายังอยากรักษาร้านดอกไม้ของตัวเองอยู่ ไปหาผู้ชายคนนั้นมาซะก่อนที่มันจะสายไปมากกว่านี้” มันเปลี่ยนท่านั่งเป็ไขว่ห้าง และกอดอกมองฉันด้วยท่าทางสบายใจแทนเพราะมันคงรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องหาผู้ชายที่ว่ามาได้แน่
อย่างที่บอก มันรู้ดีที่สุดว่าร้านดอกไม้สำคัญกับฉันมากแค่ไหน คุณค่าทางจิตใจของฉันเลยก็ว่าได้
“งั้นกูจะฟ้องเื่ของมึง” ฉันเองก็ไม่ยอมเช่นกัน ถ้ามันเป็ต้นเหตุให้ร้านของฉันถูกทำลาย ฉันก็จะฟ้องพ่อกับแม่มันถึงเื่ที่มันปิดบังมาตลอดหลายปี!
“เอาสิ...ถ้ามึงคิดว่ามันเป็ไปได้อ่านะ” มันยกยิ้มขึ้นอย่างคนเหนือกว่า ตามด้วยใบหน้าที่แสดงถึงความไม่เกรงกลัวกับสิ่งที่ฉันพูดขู่ออกไป แน่แหละที่มันจะไม่กลัว เพราะฉันไม่มีหลักฐาน และถ้าพูดออกไปจริงจะเป็ฉันเองที่จะถูกมองไม่ดีนอกจากจะถูกมองไม่ดีแล้ว คงถูกแม่ฆ่าตายข้อหาไปกล่าวหาและใส่ร้ายลูกชายของเพื่อนท่าน T^T ฮือ~ อีสายป่านเครียด!
♡⃛ ─────────────────── ♡⃛
ฝากกดติดตามกันด้วยน๊า : เพจ Sunisayok
(https://www.facebook.com/sunisayok310540/)
♡⃛ ─────────────────── ♡⃛
8K
